2 Coríntios 7

Monkole NT (MKL_SIM) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Bɑɑkɔɔm ŋɑ, kuwɑ̃u ihɛ̃ fei tutu wɑi. Nɑ nŋu, kɑ jɔ̀ idɔ nwɑ ku mɑ́ sɑ̃ɑ sɑ̃ɑ si mii fei ku bɑ ɑrɑ nwɑ do idɔ nwɑ ku mɑɑ̀ nɛ tɑɑle kɑ̃mɑ, nɔ kumɑ́ nwɑ ku mɑɑ kɔ̃ɔsi si Ilɑɑɔ̃ nɔ kɑ mɑ̀ò bɛɛrɛɛ.
1 Amados, visto que temos essas promessas, purifiquemo-nos de tudo o que contamina o corpo e o espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 I jɔ̀ i nɛ kubi nwɑ ŋɑ. A kù rɑrɑɑ inɛ ɡɔ, ɑ kù bɛjɛ kuwɛɛi inɛ ɡɔ, ɑ kù nɔ ɑ kù tɑki inɛ ɡɔ.
2 Concedam-nos lugar no coração de vocês. A ninguém prejudicamos, a ninguém causamos dano, a ninguém exploramos.
3 N kù wɑ n fɔ bɛɛbɛ nɑ n yɛ tɑɑle nŋɛ. Ntɔi, si bɛi ǹ fɔ tɑ̃, ɑ̀ nɛ kubi nŋɛ si idɔ nwɑ, bɑɑ bii í jɛ si kuwɛɛ wɑlɑ si ɑndɛi ikui.
3 Não digo isso para condená-los; já lhes disse que vocês estão em nosso coração para juntos morrermos ou vivermos.
4 Ǹ wɑ n nɑɑnɛ ŋɛ ntɔ ntɔ, nɔ ǹ wɑ n tɔɔ fufu nɑ iri nŋɛ si mii fei. Ǹ bɑ ɡbuɡbɑ̃ nɑ iri nŋɛ nɔ inɔm í dɔ̃ í cɑɑ si ijuukpɑ̃ nwɑ fei.
4 Tenho grande confiança em vocês, e de vocês tenho muito orgulho. Sinto-me bastante encorajado; minha alegria transborda em todas as tribulações.
5 Ijuukpɑ̃u í jɔ̀ ɑ kù sĩmi wɑɑti iyi ɑ̀ to ilɛi Mɑsedɔni. À bɑ ijuukpɑ̃ ikɑ̃ ikɑ̃ bɑɑ yoomɑ fei. À yɑ kɑ bɑ ijɑ hɑi wɑduude nɔ si idɔ nwɑ njo wɑ mu wɑ.
5 Pois, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum descanso, mas fomos atribulados de toda forma: conflitos externos, temores internos.
6 Ammɑ Ilɑɑɔ̃, nŋu iyi wɑ muɑ ilu inɔ ku fɔ ŋɑ ɡbuɡbɑ̃, í jɔ̀ kunɑɑi Titee í mu nwɑ ɡbuɡbɑ̃.
6 Deus, porém, que consola os abatidos, consolou-nos com a chegada de Tito,
7 Kù jɛ kunɑɑɛ nŋu ɑkɑ̃i í mu nwɑ ɡbuɡbɑ̃, ɑmmɑ iyi í ni mɑ́ iŋɛ tɑkɑ nŋɛ ì muɑ nŋu ɡbuɡbɑ̃ ŋɑ. Í nɔ í sɔ̃ wɑ bɛi ì wɑɑ bi ku yɛm ŋɑ ntɔ ntɔ, do bɛi ì nɛ inɔ ku fɔ ŋɑ, do bɛi ì nɛ kubim ŋɑ jiidɑ. Ideɛu í jɔ̀ inɔ didɔ̃m í kɔ̃ɔsi hee í cɑɑ.
7 e não apenas com a vinda dele, mas também com a consolação que vocês lhe ministraram. Ele nos falou da saudade, da tristeza e da preocupação de vocês por mim, de modo que a minha alegria se tornou ainda maior.
8 Nɑ ŋɔi í jɔ̀ bɑɑ bii tiɑ iyi ǹ kɔ nŋɛ í fɔ inɔ nŋɛ, n kù nɛ inɔ ku fɔ do iyi ǹ kɔɔ. Ǹ tɑko ǹ nɛ inɔ ku fɔɛ si wɑɑti iyi ǹ yɛ í fɔ inɔ nŋɛ si wɑɑti keeke ɡɔ.
8 Mesmo que a minha carta lhes tenha causado tristeza, não me arrependo. É verdade que a princípio me arrependi, pois percebi que a minha carta os entristeceu, ainda que por pouco tempo. 9 Agora, porém, me alegro, não porque vocês foram entristecidos, mas porque a tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês se entristeceram como Deus desejava, e de forma alguma foram prejudicados por nossa causa.
9 Ammɑ nsɛi inɔm í dɔ̃. Kù jɛ nɑ iyi í jɔ̀ ǹ fɔ inɔ nŋɛ, ɑmmɑ si nɑ iyi í jɔ̀ inɔ ku fɔ nŋɛ í jɔ̀ ì kpɑɑsi dɑɑ ŋɑ. Bɛɛbɛi í ce si nɑ iyi í jɔ̀ Ilɑɑɔ̃ í ceò inɔ ku fɔ nŋɛ icɛ. Nɑ nŋu, ɑ kù ce nŋɛ lɑɑlɔ kɑ̃mɑ.
9 A tristeza segundo Deus produz um arrependimento que leva à salvação e não remorso, mas a tristeza segundo o mundo produz morte.
10 Ntɔ ntɔ, inɔ ku fɔ iyi Ilɑɑɔ̃ wɑ ceò icɛ í yɑ jɔ̀ inɛ ku kpɑɑsi dɑɑɛ nɔ ku bɑ fɑɑbɑ. Dimii dɑɑ ku kpɑɑsi bɛɛbɛ i kɑɑ ni, bii ǹ mɑ̀. Ammɑ inɔ ku fɔi ɑndunyɑ í yɑ bí ikui.
10 Vejam o que esta tristeza segundo Deus produziu em vocês: que dedicação, que desculpas, que indignação, que temor, que saudade, que preocupação, que desejo de ver a justiça feita! Em tudo vocês se mostraram inocentes a esse respeito.
11 Ilɑɑɔ̃ í ceò inɔ ku fɔ nŋɛu icɛ, nɔ i cɔ ribɑɛ nsɛi ŋɑ. I cɔ zɑkɑ bɛi inɔ ku fɔu í jɔ̀ ì ce lɑɑkɑi ŋɑ ì ce himmɑ ì kɔò ɑrɑ nŋɛ ŋɑ. Nɔ í jɔ̀ inɔ nŋɛ kù wɑɑ dɔ̃ wo nɔ ì wɑɑ ce njo ŋɑ, ì kpɑ̃ woo ce lɑɑlɔu iju ŋɑ. Nɔ í jɔ̀ ì bi i yɛm mɑ́ ŋɑ nɔ ì nɛ kubim ŋɑ. Si fei ndɛɛ ì nyisi iyi ì mɑ́ si ideu ŋɑ.
11 Assim, se lhes escrevi, não foi por causa daquele que cometeu o erro nem daquele que foi prejudicado, mas para que diante de Deus vocês pudessem ver por si próprios como são dedicados a nós.
12 Nɑ nŋu, bii ǹ kɔ nŋɛ tiɑu wɑ, n kù kɔɔ nɑ inɛ iyi í ce lɑɑlɔu nŋu ɑkɑ̃, wɑlɑkɔ nɑ inɛ iyi í ceɑ lɑɑlɔu nŋu ɑkɑ̃. Ammɑ ǹ kɔɔi ku bɑ i mɑ̀ sɑ̃ɑ sɑ̃ɑ ŋɑ si wɑjui Ilɑɑɔ̃ iyi ì nɛ kubi nwɑ ntɔ ntɔ ŋɑ.
12 Por isso tudo fomos revigorados.
13 Nɑ ŋɔi í jɔ̀ ɑ̀ bɑ ɡbuɡbɑ̃u. Kù nɔ kù jɛ ɡbuɡbɑ̃ nŋu ɑkɑ̃i ɑ̀ bɑ, ɑmmɑ iyi í re mɔm, ɑ̀ yɛ iyi Titee í wɛɛò inɔ didɔ̃ si nɑ iyi í jɔ̀ iŋɛ fei ì tũ inɔɛ. Nŋu bɛi í jɔ̀ inɔ didɔ̃ nwɑ í kɔ̃ɔsi mɑ́.
13 de encorajados, ficamos mais contentes ainda ao ver como Tito estava alegre, porque seu espírito recebeu refrigério de todos vocês.
14 Bɑɑ bii ǹ tɔɔ fufu keeke bi tɛɛ nɑ iri nŋɛ wo, i kù dɑsim ɑnyɔ ŋɑ, domi si bɛi ide ŋɑ iyi ɑ̀ sɔ̃ ŋɛu fei ntɔi, bɛɛbɛ mɔi Titee í yɔɔ iyi fufu ku tɔɔ nwɑ si ntɔi.
14 Eu lhe tinha dito que estava orgulhoso de vocês, e vocês não me decepcionaram. Da mesma forma como era verdade tudo o que lhes dissemos, o orgulho que temos de vocês diante de Tito também mostrou-se verdadeiro.
15 Kubi nŋɛ iyi Titee í nɛ wɑ kɔ̃ɔsi si bɛi wɑ ye ɡiɡi iyi iŋɛ fei ì jirimɑɛ nɔ ì ɡbɑɑ ŋɑ do bɛɛrɛ nlɑ nlɑ.
15 E a afeição dele por vocês fica maior ainda, quando lembra que todos vocês foram obedientes, recebendo-o com temor e tremor.
16 Ǹ nɛ inɔ didɔ̃ do iyi ɑn yɔkɔ n dɑsi ŋɛ nɑɑnɛ si mii fei.
16 Alegro-me por poder ter plena confiança em vocês.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.