2 Coríntios 7
Monkole NT (MKL_SIM) vs BKJ
1 Bɑɑkɔɔm ŋɑ, kuwɑ̃u ihɛ̃ fei tutu wɑi. Nɑ nŋu, kɑ jɔ̀ idɔ nwɑ ku mɑ́ sɑ̃ɑ sɑ̃ɑ si mii fei ku bɑ ɑrɑ nwɑ do idɔ nwɑ ku mɑɑ̀ nɛ tɑɑle kɑ̃mɑ, nɔ kumɑ́ nwɑ ku mɑɑ kɔ̃ɔsi si Ilɑɑɔ̃ nɔ kɑ mɑ̀ò bɛɛrɛɛ.
1 Tendo, portanto, amados, essas promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 I jɔ̀ i nɛ kubi nwɑ ŋɑ. A kù rɑrɑɑ inɛ ɡɔ, ɑ kù bɛjɛ kuwɛɛi inɛ ɡɔ, ɑ kù nɔ ɑ kù tɑki inɛ ɡɔ.
2 Recebei-nos; a nenhum homem injustiçamos, a nenhum homem corrompemos, a nenhum homem defraudamos.
3 N kù wɑ n fɔ bɛɛbɛ nɑ n yɛ tɑɑle nŋɛ. Ntɔi, si bɛi ǹ fɔ tɑ̃, ɑ̀ nɛ kubi nŋɛ si idɔ nwɑ, bɑɑ bii í jɛ si kuwɛɛ wɑlɑ si ɑndɛi ikui.
3 Eu não falo isto para vossa condenação; porque eu havia dito antes que estais em nossos corações para morrer e viver convosco.
4 Ǹ wɑ n nɑɑnɛ ŋɛ ntɔ ntɔ, nɔ ǹ wɑ n tɔɔ fufu nɑ iri nŋɛ si mii fei. Ǹ bɑ ɡbuɡbɑ̃ nɑ iri nŋɛ nɔ inɔm í dɔ̃ í cɑɑ si ijuukpɑ̃ nwɑ fei.
4 Grande é a minha ousadia no falar convosco; grande é a minha alegria em vós; estou cheio de conforto; transbordo de alegria em todas as nossas tribulações.
5 Ijuukpɑ̃u í jɔ̀ ɑ kù sĩmi wɑɑti iyi ɑ̀ to ilɛi Mɑsedɔni. À bɑ ijuukpɑ̃ ikɑ̃ ikɑ̃ bɑɑ yoomɑ fei. À yɑ kɑ bɑ ijɑ hɑi wɑduude nɔ si idɔ nwɑ njo wɑ mu wɑ.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve descanso; mas fomos atribulados por todo lado: por fora lutas, por dentro temores.
6 Ammɑ Ilɑɑɔ̃, nŋu iyi wɑ muɑ ilu inɔ ku fɔ ŋɑ ɡbuɡbɑ̃, í jɔ̀ kunɑɑi Titee í mu nwɑ ɡbuɡbɑ̃.
6 Mas Deus, que consola aqueles que estão abatidos, nos confortou com a vinda de Tito;
7 Kù jɛ kunɑɑɛ nŋu ɑkɑ̃i í mu nwɑ ɡbuɡbɑ̃, ɑmmɑ iyi í ni mɑ́ iŋɛ tɑkɑ nŋɛ ì muɑ nŋu ɡbuɡbɑ̃ ŋɑ. Í nɔ í sɔ̃ wɑ bɛi ì wɑɑ bi ku yɛm ŋɑ ntɔ ntɔ, do bɛi ì nɛ inɔ ku fɔ ŋɑ, do bɛi ì nɛ kubim ŋɑ jiidɑ. Ideɛu í jɔ̀ inɔ didɔ̃m í kɔ̃ɔsi hee í cɑɑ.
7 e não somente por sua vinda, mas também pela consolação com que foi confortado por vós, contando-nos os vossos desejos sinceros, o vosso pranto, a vossa mente fervorosa por mim, de maneira que me regozijei muito.
8 Nɑ ŋɔi í jɔ̀ bɑɑ bii tiɑ iyi ǹ kɔ nŋɛ í fɔ inɔ nŋɛ, n kù nɛ inɔ ku fɔ do iyi ǹ kɔɔ. Ǹ tɑko ǹ nɛ inɔ ku fɔɛ si wɑɑti iyi ǹ yɛ í fɔ inɔ nŋɛ si wɑɑti keeke ɡɔ.
8 Porque embora vos tenha entristecido com a minha carta, eu não me arrependo, mesmo se me arrependesse, por perceber que a mesma carta vos entristeceu, ainda que por pouco tempo.
9 Ammɑ nsɛi inɔm í dɔ̃. Kù jɛ nɑ iyi í jɔ̀ ǹ fɔ inɔ nŋɛ, ɑmmɑ si nɑ iyi í jɔ̀ inɔ ku fɔ nŋɛ í jɔ̀ ì kpɑɑsi dɑɑ ŋɑ. Bɛɛbɛi í ce si nɑ iyi í jɔ̀ Ilɑɑɔ̃ í ceò inɔ ku fɔ nŋɛ icɛ. Nɑ nŋu, ɑ kù ce nŋɛ lɑɑlɔ kɑ̃mɑ.
9 Agora me regozijo, não de que fostes entristecidos, mas de que fostes entristecidos para o arrependimento; porque fostes entristecidos segundo a maneira de Deus; para que em nada recebêsseis dano por causa de nós.
10 Ntɔ ntɔ, inɔ ku fɔ iyi Ilɑɑɔ̃ wɑ ceò icɛ í yɑ jɔ̀ inɛ ku kpɑɑsi dɑɑɛ nɔ ku bɑ fɑɑbɑ. Dimii dɑɑ ku kpɑɑsi bɛɛbɛ i kɑɑ ni, bii ǹ mɑ̀. Ammɑ inɔ ku fɔi ɑndunyɑ í yɑ bí ikui.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Ilɑɑɔ̃ í ceò inɔ ku fɔ nŋɛu icɛ, nɔ i cɔ ribɑɛ nsɛi ŋɑ. I cɔ zɑkɑ bɛi inɔ ku fɔu í jɔ̀ ì ce lɑɑkɑi ŋɑ ì ce himmɑ ì kɔò ɑrɑ nŋɛ ŋɑ. Nɔ í jɔ̀ inɔ nŋɛ kù wɑɑ dɔ̃ wo nɔ ì wɑɑ ce njo ŋɑ, ì kpɑ̃ woo ce lɑɑlɔu iju ŋɑ. Nɔ í jɔ̀ ì bi i yɛm mɑ́ ŋɑ nɔ ì nɛ kubim ŋɑ. Si fei ndɛɛ ì nyisi iyi ì mɑ́ si ideu ŋɑ.
11 Porque isto mesmo que, segundo Deus, vos entristeceu, quanto cuidado vos produziu; sim, que apologia, sim, que indignação, sim, que temor, sim, que desejo veemente, sim, que zelo, sim, que vingança! Em todas as coisas provastes ser inocentes nesta questão.
12 Nɑ nŋu, bii ǹ kɔ nŋɛ tiɑu wɑ, n kù kɔɔ nɑ inɛ iyi í ce lɑɑlɔu nŋu ɑkɑ̃, wɑlɑkɔ nɑ inɛ iyi í ceɑ lɑɑlɔu nŋu ɑkɑ̃. Ammɑ ǹ kɔɔi ku bɑ i mɑ̀ sɑ̃ɑ sɑ̃ɑ ŋɑ si wɑjui Ilɑɑɔ̃ iyi ì nɛ kubi nwɑ ntɔ ntɔ ŋɑ.
12 Portanto, embora eu tenha escrito a vós, o fiz não por causa do que errou, nem por causa do que foi tratado injustamente, mas para que o nosso cuidado por vós pudesse ser manifesto diante de Deus.
13 Nɑ ŋɔi í jɔ̀ ɑ̀ bɑ ɡbuɡbɑ̃u. Kù nɔ kù jɛ ɡbuɡbɑ̃ nŋu ɑkɑ̃i ɑ̀ bɑ, ɑmmɑ iyi í re mɔm, ɑ̀ yɛ iyi Titee í wɛɛò inɔ didɔ̃ si nɑ iyi í jɔ̀ iŋɛ fei ì tũ inɔɛ. Nŋu bɛi í jɔ̀ inɔ didɔ̃ nwɑ í kɔ̃ɔsi mɑ́.
13 Portanto, fomos confortados pelo vosso conforto. Sim, e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi renovado por vós todos.
14 Bɑɑ bii ǹ tɔɔ fufu keeke bi tɛɛ nɑ iri nŋɛ wo, i kù dɑsim ɑnyɔ ŋɑ, domi si bɛi ide ŋɑ iyi ɑ̀ sɔ̃ ŋɛu fei ntɔi, bɛɛbɛ mɔi Titee í yɔɔ iyi fufu ku tɔɔ nwɑ si ntɔi.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não me envergonho; mas, como todas as coisas que eu falei de vós foram verdadeiras, assim também se confirmou como verdadeiro aquilo de que nos gloriamos de vós diante de Tito.
15 Kubi nŋɛ iyi Titee í nɛ wɑ kɔ̃ɔsi si bɛi wɑ ye ɡiɡi iyi iŋɛ fei ì jirimɑɛ nɔ ì ɡbɑɑ ŋɑ do bɛɛrɛ nlɑ nlɑ.
15 E o seu íntimo afeto é mais abundante para convosco, ao lembrar-se da obediência de todos vós, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Ǹ nɛ inɔ didɔ̃ do iyi ɑn yɔkɔ n dɑsi ŋɛ nɑɑnɛ si mii fei.
16 Regozijo-me, portanto, de ter confiança em vós em todas as coisas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.