Gálatas 4
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NVT
1 Vichi chicá claru cuàhìn cachì xì‑nsiá ñà‑ndùá cuní cachi nsidaa palabra jaàn. Ni cachí‑ndà iá iin tètii icúmí ndutahvì xì ñà‑cuìcà nùù yua‑té. Doco nú tii vá‑te, dandu queámà na ian peón uun nduú‑te, mate stoho nsidanicuú ñà‑cuìcà mà icúmí‑tê cunduu‑tè. Doco tii vá‑te,
1 Portanto, pensem da seguinte forma: enquanto não atingir a idade adequada, o herdeiro não está numa posição muito melhor que a de um escravo, apesar de ser dono de todos os bens.
2 ñàyùcàndùá, iá‑te ndahà ana ndiaá xì‑té, te ndoó stná ana ndiaá xì ñà‑cuìcà témà ndè cachi sàà‑te cuìà‑te nì cachi yua‑té.
2 Deve obedecer a seus tutores e administradores até a idade determinada por seu pai.
3 Pues divi ducán nìsa ìa stná xì ndohó na táñâha ga sàà‑ndà cundaà vàha ini‑ndà; nahi ñà‑cuati nì sanduu stná‑ndà; iin ichì chicá sencillu xi ñuhìví yohó‑ní nduá nì sanchicùn‑ndà, te cuisì ñà‑ndùá cachámà nìsa quida‑nda.
3 O mesmo acontecia conosco. Éramos como crianças; éramos escravos dos princípios básicos deste mundo.
4 Doco na ní sàà meru tiempu vàha, dandu nì techuún Dios Dèhemanì‑yá quixi‑ya ñuhìví yohó ñà‑tùinuù‑yá nùù dihi‑yá. Te (na nísa ìa‑ya yohó) nìsa ìa stná‑yà sujetu nùù ley sahnu‑ma.
4 Mas, quando chegou o tempo certo, Deus enviou seu Filho, nascido de uma mulher e sob a lei.
5 Doco ñà‑dìsáhà‑xí nì quixi‑ya nduú ñà‑danáà‑yá sàhà nsidaa nèhivì ndoó stná sujetu nùù ley mà, dandu càcu‑ne. Ñàyùcàndùá, (sàhà‑ñá‑nì quida‑ya ducán), vàtùni nì sàcùnduu‑nda dèhe ndisa Yuamánì‑yá.
5 Assim o fez para resgatar a nós que estávamos sob a lei, a fim de nos adotar como seus filhos.
6 Te Yuamánì‑yá, sàhà stnámà sànì sàhatahvì stná‑yàndó Espíritu xi Dèhemanì‑yá ñà‑coo Yà‑ìì mà ini anima‑ndà; te vichi cachí fuerte‑yàmà “Yuamánìˊ” (ini anima‑ndà, cáhàn‑yà cuenta xi‑nda nùù Yua‑nda Dios).
6 E, porque nós somos seus filhos, Deus enviou ao nosso coração o Espírito de seu Filho, e por meio dele clamamos: “ Aba , Pai”.
7 Ñàyùcàndùá có‑ndùú gá‑ndà cuisì nahi peón xi‑ya; còó. Dèhe ndisa‑ya sàndùù‑ndà, te nú ducán, dandu cuàhà gá icúmí‑ndá nìhìtáhvì‑ndà nùù‑yá sàhà ñà‑nchícùn‑ndà Cristu.
7 Agora você já não é escravo, mas filho de Deus. E, uma vez que é filho, Deus o tornou herdeiro dele.
8 Antes, na táñâha ga cunaha‑nsiá Dios, dandu stoho‑nsià nì sanduu ñà‑có‑ndùú ndisa Dios, te ndee ní sacusahnúá nùù‑nsiá.
8 Antes de conhecerem a Deus, vocês eram escravos de supostos deuses que, na verdade, nem existem.
9 Doco vichi, sà‑ìnáhá‑nsiâ mii‑yá, te ò chicá vàha ni cachí‑ndà sà‑ìnáhá‑yâ mii‑nsiá. Ñàyùcàndùá, ¿índù chuun cuní tu‑nsia nàcùndoo‑nsia tìxi iin ley mà cúí chindee xi‑nsiá? Vàchi ley mà, còò ni‑iñàha nìhì‑nsiá nùá.
9 Agora que conhecem a Deus, ou melhor, agora que Deus os conhece, por que desejam voltar atrás e tornar-se novamente escravos dos frágeis e inúteis princípios básicos deste mundo?
10 Doco vichi cuàhà estilu chívàha‑nsia; cuàhà quìvì chívàha‑nsia, xì cuàhà stná vicò, te nsidácáhnû stná‑nsià na natiácú yoo. Dècuèndè stná cuìà nsidácáhnû‑nsiá.
10 Vocês insistem em guardar certos dias, meses, estações ou anos.
11 Ñàyùcàndùá, cuàhà gá nacání inì sàhà‑nsiá, màdí ndòo uun nsidaa ñà‑ndùá sànì dàcuàhí mii‑nsiá.
11 Temo por vocês. Talvez meu árduo trabalho em seu favor tenha sido inútil.
12 Yùhù sacúndáhvîˋ nùù‑nsiá ñà‑iin‑ni ni nácúníhnú inì‑nsia nacua nihnú ini yùhù, ñánì; vàchi (na ní sàì yucán) ndè modo xi mii‑nsiá nì nadàma stnáì.
12 Irmãos, peço-lhes que sejam como eu, pois eu também sou como vocês. E vocês não me trataram mal
13 A nsinúú inì‑nsia ñà‑sàhà iin cuèhè (nì ndòi ndé ndoó‑nsiá), dandu nì càhìn xì‑nsiá razón ndiaha xí mii‑yá.
13 e certamente se lembram de que eu estava doente quando lhes anunciei as boas-novas pela primeira vez.
14 Te mii‑nsiá, cónì cáhîchì inì‑nsia yùhù, mate cuáhà vida nì xinì sàhà cuèhè mà, doco cónì nácóó‑nsiá yùhù. Còó; nì naquimanì‑nsiá yùhù na ian ángel xi Dios nduí, ò nahi mismo Jesucristu.
14 Embora minha saúde precária fosse uma tentação para me rejeitarem, vocês não me desprezaram nem me mandaram embora. Ao contrário, acolheram-me e cuidaram de mim como se eu fosse um anjo de Deus, ou mesmo o próprio Cristo Jesus.
15 Pues vichi, ¿ndíà nduá nì cuu? Vàchi yáha ga nì sacudiì inì‑nsia antes nì cùí. Yùhù ináhî, dispuestu nì sandoo‑nsia dècuèndè cuàha stná‑nsià yùhù nduchìnúù‑nsiá nú ni cáquìàn nì cùí.
15 Que aconteceu com a alegria que vocês demonstraram naquela ocasião? Estou certo de que, se fosse possível, teriam arrancado os próprios olhos e os teriam dado a mim.
16 Dòcò vichi, ¿a sánì nacuni ùhì‑nsià yùhù ñà‑nì cachì xì‑nsiá cuisì ñà‑ndùú ñà‑ndáà?
16 Acaso me tornei inimigo de vocês porque lhes digo a verdade?
17 Nècuàchì sànì dàndàhví xì‑nsiá, mànì gá cáhàn‑nè xì‑nsiá, doco có‑ìá vàha, vàchi cuisì cuní‑nè danándodó‑né mii‑nsiá nsiùhù, te cunchicùn‑nsià mii‑né.
17 Esses falsos mestres estão extremamente ansiosos para agradá-los, mas suas intenções não são boas. Querem afastá-los de mim para que dependam deles.
18 Pues vàtùni iá ñà‑cáhàn mànì‑ndà xì nèhivì, cuisì‑ní iin chuun vàha ni cúndúá, dandu ñà‑jaàn ndisa cudiì inì, mate có‑ìéˋ xì‑nsiá jaàn.
18 Se alguém deseja agradá-los, muito bem; mas que o faça sempre, e não só quando estou com vocês.
19 Vàchi cunaha‑nsiá, nahi dèhi xínduu‑nsia; doco vichi cuàhà gá dandohí mií sàhà‑nsiá inga xichi, te iin‑ni icúmî ndohi ndè cachi sàà‑nsià (nàcùnihnu vàha tu inì‑nsia) nahi Cristu. Vàchi na ian ndohó dihi‑nda na quesáá‑ndà ñuhìví, ducán ndohó stnáì sàhà mii‑nsiá.
19 Ó meus filhos queridos, sinto como se estivesse passando outra vez pelas dores de parto por sua causa, e elas continuarão até que Cristo seja plenamente desenvolvido em vocês.
20 A sácú vàha ni coí ndé ndoó‑nsiá vichi. Te a sácú vàha stná ñà‑màsà cáhàn ndee guéˋ xì‑nsiá nì cùí. De plano, có‑cùndáà inì nansa ga quide xì‑nsiá.
20 Gostaria de poder estar aí com vocês para lhes falar em outro tom. Mas, distante como estou, não sei o que mais fazer para ajudá-los.
21 Vichi cuàhìn cachì inga iin palabra xì mii‑nsiá nècuàchì cuní cunchicùn xì ley sànaha. Cuníˋ ñà‑nsinuu ini‑nsià nansa cachí mismo ley mà ndé
21 Digam-me, vocês que desejam viver debaixo da lei: acaso sabem o que a lei diz de fato?
22 nacáníá nansa nì quida Abraham sànaha. Ùì dèhe‑ne nì tùinuù‑xí ñuhìví, cacháˋ, te dihi dèhe sahnú‑né nì sanduu (Agar). Nècuàchìmà, iin nècuàchì có‑ìá libre nì sanduu‑ne, vàchi ducání quidáchúûn saín‑né. Doco dihi inga dèhe Abraham mà (nani Isaac, còó; meru ñahàdìhí‑nè) nì sanduu nècuàchìmà, te iin nècuàchì libre nì sanduu‑ne.
22 De acordo com as Escrituras, Abraão teve dois filhos, um nascido de uma escrava e outro de sua esposa, que era livre.
23 Te iá inga iñàha sàhà dèhe criada mà, vàchi na ian quesáá nsidanicuú gá méè ñuhìví, ducán nì quesaà‑te. Doco dèhe nècuàchì libre mà, còó. Milagru nì sandua nì tùinuù‑vé ñuhìví, te ducán nì cuu ndisa palabra nì cachi Dios xì Abraham antes.
23 O filho da escrava nasceu segundo a vontade humana; o filho da mulher livre nasceu segundo a promessa.
24 Te cunaha‑nsiá, ejemplu nduú stná nsidaájàn, vàchi nahi ùì ley xínduu stná nècuàchì ñahà mà. Agar yucán nduú ley nì nìhì nèhivì ndè yucù Sinaí, te nèhivì nchícùn xì ley mà vichi, có‑ndòó‑né libre.
24 Essas duas mulheres ilustram duas alianças. A primeira, Hagar, representa o monte Sinai, onde o povo recebeu a lei que o escravizou.
25 Ladu Arabia iá yucù mà, te ley nì nìhì nèhivì lugar yucán nduú nahi Agar mà. Te (ináhá‑ndá) có‑ndòó nèhivì nchícùn xì ley mà libre vichi, vàchi ñuu‑nè Jerusalén, có‑ndùá iin ñuu iá libre vichi.
25 E Hagar, que é o monte Sinai, na Arábia, representa a Jerusalém de agora, pois ela e seus filhos vivem sob a escravidão da lei.
26 Doco ñuu ndohó Jerusalén iá ansivi, nahi dihi‑nda nduá, te libre ndisa iáˋ.
26 A segunda, Sara, representa a Jerusalém celestial. Ela é a mulher livre, e é nossa mãe.
27 Vàchi dohó cachí tutu ìì:
27 Como dizem as Escrituras: “Alegre-se, mulher sem filhos, você que nunca deu à luz! Grite de alegria, você que nunca esteve em trabalho de parto! Pois a abandonada agora tem mais filhos que a mulher que vive com o marido”.
28 Pues cunaha‑nsiá, nahi (dèhe Abraham nani) Isaac mà (xínduu nsidaa‑nda), ñánì, vàchi dèhe ndisa mii‑yá sànì nanduu‑nda sàhà palabra ndiaha nì cachi‑yà, na ian nì cuu xi stná Isaac mà.
28 E vocês, irmãos, são filhos da promessa, como Isaque.
29 Doco ñani Isaac nì tùinuù‑xí nahi nsidaa gá nèhivì ñuhìví, quini nì quida‑tè xì ñani tii‑té, divi tètii nì tùinuù ñuhìví nì quida Espíritu Ìì. Te iin‑ni dècuèndè vichi ducán quidá stná nèhivì có‑nchîcùn xì Espíritu Ìì, quini quidá stná‑nè (xì‑ndà).
29 Ismael, o filho nascido da vontade humana, perseguiu Isaque, o filho nascido do poder do Espírito, e o mesmo ocorre agora.
30 Doco ¿índù gá ñà‑càchí tutu ìì? Dohó cacháˋ: “Tavà dahuun‑ní criada mà xì dèhe‑ne vehe‑ní, vàchi mà ndútáhvì dèhe‑ne nùù‑ní, cuisì‑ní dèhe nècuàchì libre nìhìtáhvì”, ducán cacháˋ.
30 Mas o que dizem as Escrituras sobre isso? “Livre-se da escrava e do filho dela, pois o filho da escrava não será herdeiro junto com o filho da mulher livre.”
31 Ñàyùcàndùá, (sàhà ejemplu mà sànì cundaà ini‑ndà), divi nahi dèhe nècuàchì libre mà xínduu‑nda, ñánì, màdì nahi dèhe nècuàchì có‑ìá libre.
31 Portanto, irmãos, não somos filhos da escrava; somos filhos da mulher livre.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gálatas 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.