Tiago 3
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs VC
1 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑í ichi Xítohó Jesucrìstú, vá ncháá‑ndó càni iní‑ndó cùu‑ndo mestrú dacuàha‑ndo ñáyiu tnúhu Yá Ndiǒxí chi íí cáá‑xí. Chi na quɨ̌tnahá nduu nàcuáha‑o cuèndá núú‑gǎ, te núu ñá túú ní quìde ndáá‑ó ñá, te vá cúú vǎha iní‑gá núú‑ó.
1 Meus irmãos, não haja muitos entre vós a se arvorar em mestres; sabeis que seremos julgados mais severamente,
2 Te nchaa‑o ǐo cuéhé sǎ ñà túú vǎha quìde‑o. Te nchaa ñáyiu ñá túú càháⁿ tnúhu cuèhé tnúhu duha cùú‑yu ñáyiu ñá túú nǎ cúmǎní chi ío ndáá quídě‑yu. Te xìní‑yu cotnɨɨ́‑yu mèé‑yu, te quìde váha‑yu núú Yǎ Ndiǒxí.
2 porque todos nós caímos em muitos pontos. Se alguém não cair por palavra, este é um homem perfeito, capaz de refrear todo o seu corpo.
3 Te dàtná cuìní‑ndó cùu ɨɨⁿ quɨtɨ te núu na chìhi‑o frenú yuhu‑dɨ, te cotnɨɨ‑o‑dɨ te ngúnu ichi‑dɨ, te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu ñáyiu sàcótnɨɨ mee‑xi, chi ñá túú càháⁿ‑yu tnúhu cuèhé tnúhu duha.
3 Quando pomos o freio na boca dos cavalos, para que nos obedeçam, governamos também todo o seu corpo.
4 Te dàtná cuìní‑ndó cùu barcú cuěi nàhnu vihi‑xi, dico òré quéné nǐhi táchí te tùndaha‑xi ɨɨⁿ xio, dico tée dàcaca ndacu‑dé dáquɨ̀hɨ́ⁿ‑dé‑xi ndɨhɨ ɨɨⁿ yutnu sá dánàni‑güedé tìmú ndàa núú càchí iní‑dé quɨ́hɨ́ⁿ‑xi.
4 Vede também os navios: por grandes que sejam e embora agitados por ventos impetuosos, são governados com um pequeno leme à vontade do piloto.
5 Te ducaⁿ cùu tucu yaa‑o chi ío lǐhli‑xi dico ío cuéhé tnǔhu càháⁿ‑ó ndɨ̀hɨ‑xi. Te ducaⁿ‑ni sǎtnahá‑xi cùu tucu sá lúhá ñùhú chi sàhmi‑xi ɨɨⁿ yucu.
5 Assim também a língua é um pequeno membro, mas pode gloriar-se de grandes coisas. Considerai como uma pequena chama pode incendiar uma grande floresta!
6 Te dɨu‑ni ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu yaa‑o chi ío cuéhé tnǔhu cuèhé tnúhu duha càháⁿ‑ó ndɨ̀hɨ‑xi, te dàcuíta nihnu ñaha‑xi xìi‑o. Te ío cuéhé cuěchi quìde‑o ndɨhɨ‑xi cuendá sá ñùyíú‑a ñùhu tnahá ñúhú tnɨ̌ɨ yucu ñǎvǎha dàtɨcá nihnu ñaha‑xi.
6 Também a língua é um fogo, um mundo de iniqüidade. A língua está entre os nossos membros e contamina todo o corpo; e sendo inflamada pelo inferno, incendeia o curso da nossa vida.
7 Te ndacu‑o càda masú‑ó nchàa núú quɨtɨ ìó ñuyíú cuěi quɨtɨ dééⁿ quɨtɨ xìca núú ñúhú, te cuěi quɨtɨ ndàva, te cuěi cóó, te cuěi quɨtɨ ñùhu xɨtɨ́ ndute làmár, chi ducaⁿ quìde dava cue tée ñuyíú‑a.
7 Todas as espécies de feras selvagens, de aves, de répteis e de peixes do mar se domam e têm sido domadas pela espécie humana.
8 Dico yàa‑o chi vá yǒo ɨɨⁿ ndàcu cada masú ñáhá xìi‑xi nacuáa cáháⁿ‑ó mèe‑ni tnúhu váha ndɨhɨ‑xi, chi mee‑ni tnǔhu cuèhé tnúhu duha cùnuu‑gá càháⁿ‑ó ndɨ̀hɨ‑xi. Te cùu‑xi datná ɨɨⁿ venènú chi dàtɨu‑xi iní‑ó.
8 A língua, porém, nenhum homem a pode domar. É um mal irrequieto, cheia de veneno mortífero.
9 Te dɨu‑ni ndɨhɨ yàa‑o quide cahnu‑o Dútú Ndiǒxí Yaá cúú Tǎtá‑ó, te dɨu‑ni ndɨhɨ yàa‑o caháⁿ úhú‑ó cuè tnaha ñáyiu‑o. Te xìni ñuhu‑xi vá dúcáⁿ càda‑o, chi mee‑gǎ ní chihi‑gá sá xìní tnùní‑ó ndɨ̀hɨ iní‑ó, dàtná cáá mèe‑gá ñúhú ìní‑gá.
9 Com ela bendizemos o Senhor, nosso Pai, e com ela amaldiçoamos os homens, feitos à semelhança de Deus.
10 Te dɨu‑ni yuhu‑o quèe tnúhu váha càháⁿ‑ó, te dɨu‑ni yuhu‑o quèe tnúhu cuèhé tnúhu duha. Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑í ichi Xítohó Jesucrìstú cunaha‑ndo sǎ ñà túú ndùu váha‑xi ducaⁿ càda‑o.
10 De uma mesma boca procede a bênção e a maldição. Não convém, meus irmãos, que seja assim.
11 Te ñá túú xìní‑ndó sǎ ɨ̀ɨⁿ núú quéé nìhni ndute, te quèe ndute váha te quèe ndute úá‑ǎⁿ.
11 Porventura lança uma fonte por uma mesma bica água doce e água amargosa?
12 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑í ichi Xítohó Jesucrìstú, te ñá túú xìní‑ndó sǎ ɨ̀ɨⁿ yutnu ngúxí, te cùuⁿ aceitúná, àdi xiní‑ndó sǎ ɨ̀ɨⁿ yoho yaha stilé te cùuⁿ ngúxí. Te ducaⁿ cuěi ɨɨⁿ núú quéé nìhni ndute, vá cúú quèe ndute váha te quee ndute úhá. Te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu yuhu‑o chi vá cúú càháⁿ‑ó tnǔhu váha te cáháⁿ‑ó tnǔhu cuèhé tnúhu duha.
12 Acaso, meus irmãos, pode a figueira dar azeitonas ou a videira dar figos? Do mesmo modo a fonte de água salobra não pode dar água doce.
13 Te núu ndècu ñáyiu túha tnuú‑ndó ñáyiu cùtnuní iní‑xi, te xìni ñuhu‑xi mee‑ni sá vǎha cadá‑yu, ducaⁿ te cutnùní iní‑ó sǎ tǔha ndisá‑yu, te vá cádá càhnú‑yu mèé‑yu.
13 Quem dentre vós é sábio e inteligente? Mostre com um bom proceder as suas obras repassadas de doçura e de sabedoria.
14 Te núu nchoo cuèdú íní‑ó te cuìní‑ó cùnuu‑o núú tnàha ñáyiu‑o, te vá càchí‑ó sǎ tǔha‑o, chi ñá túú quìde ndáá‑ó te núu ducaⁿ na càda‑o.
14 Mas, se tendes no coração um ciúme amargo e gosto pelas contendas, não vos glorieis, nem mintais contra a verdade.
15 Chi ñá dɨ́ú xǐǎⁿ ní dànehé ñáhá Yǎ Ndiǒxí, chi ñuyíú iha ní cacu nihnu‑xi cuèndá sá yùcu ñávǎha dàcahu iní ñáhá‑xí.
15 Esta não é a sabedoria que vem do alto, mas é uma sabedoria terrena, humana, diabólica.
16 Te núú ndécú ñǎyiu cuédú íní ñáyiu cuìní cunuu, te yàcáⁿ mee‑ni ndǎhú nàá xǐndecú‑yu, te ñá túú quìde váha‑yu, chi mee‑ni nchàa sá cuèhé sá dúhá quìdé‑yu.
16 Onde houver ciúme e contenda, ali há também perturbação e toda espécie de vícios.
17 Te núu ní taxi Yá Ndiǒxí sá xìní tnùní‑ó, te cada váha‑o, te cáháⁿ ndɨhɨ váha‑o nchàa tnaha ñáyiu‑o, te tnɨɨ‑o tnǔhu váha càháⁿ‑yu, te cundàhú iní‑ó‑güě‑yu te chindee‑ǒ‑yu, te vá cání ɨ̀ɨⁿ cani úú iní‑ó, te ío cunduu ndáá iní‑ó.
17 A sabedoria, porém, que vem de cima, é primeiramente pura, depois pacífica, condescendente, conciliadora, cheia de misericórdia e de bons frutos, sem parcialidade, nem fingimento.
18 Te núu cuìní‑ó ñà túú nǎ cuu cundecu‑o ñùyíú‑a, te cada váha‑o sǎ cúú‑xí tnàha ñáyiu‑o cuèndá sá ñà túú nǎ cuu cundecu‑o ndɨ̀hɨ́‑yu. Te ducaⁿ te nguɨ́nchicúⁿ dava‑gá tnàha ñáyiu‑o càda váha‑yu.
18 O fruto da justiça semeia-se na paz para aqueles que praticam a paz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Tiago 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.