Tiago 3
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVT
1 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑í ichi Xítohó Jesucrìstú, vá ncháá‑ndó càni iní‑ndó cùu‑ndo mestrú dacuàha‑ndo ñáyiu tnúhu Yá Ndiǒxí chi íí cáá‑xí. Chi na quɨ̌tnahá nduu nàcuáha‑o cuèndá núú‑gǎ, te núu ñá túú ní quìde ndáá‑ó ñá, te vá cúú vǎha iní‑gá núú‑ó.
1 Meus irmãos, não sejam muitos de vocês mestres, pois nós, os que ensinamos, seremos julgados com mais rigor.
2 Te nchaa‑o ǐo cuéhé sǎ ñà túú vǎha quìde‑o. Te nchaa ñáyiu ñá túú càháⁿ tnúhu cuèhé tnúhu duha cùú‑yu ñáyiu ñá túú nǎ cúmǎní chi ío ndáá quídě‑yu. Te xìní‑yu cotnɨɨ́‑yu mèé‑yu, te quìde váha‑yu núú Yǎ Ndiǒxí.
2 É verdade que todos nós cometemos muitos erros. Se pudéssemos controlar a língua, seríamos perfeitos, capazes de nos controlar em todos os outros sentidos.
3 Te dàtná cuìní‑ndó cùu ɨɨⁿ quɨtɨ te núu na chìhi‑o frenú yuhu‑dɨ, te cotnɨɨ‑o‑dɨ te ngúnu ichi‑dɨ, te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu ñáyiu sàcótnɨɨ mee‑xi, chi ñá túú càháⁿ‑yu tnúhu cuèhé tnúhu duha.
3 Por exemplo, se colocamos um freio na boca do cavalo, podemos conduzi-lo para onde quisermos.
4 Te dàtná cuìní‑ndó cùu barcú cuěi nàhnu vihi‑xi, dico òré quéné nǐhi táchí te tùndaha‑xi ɨɨⁿ xio, dico tée dàcaca ndacu‑dé dáquɨ̀hɨ́ⁿ‑dé‑xi ndɨhɨ ɨɨⁿ yutnu sá dánàni‑güedé tìmú ndàa núú càchí iní‑dé quɨ́hɨ́ⁿ‑xi.
4 Observem também que um pequeno leme faz um grande navio se voltar para onde o piloto deseja, mesmo com ventos fortes.
5 Te ducaⁿ cùu tucu yaa‑o chi ío lǐhli‑xi dico ío cuéhé tnǔhu càháⁿ‑ó ndɨ̀hɨ‑xi. Te ducaⁿ‑ni sǎtnahá‑xi cùu tucu sá lúhá ñùhú chi sàhmi‑xi ɨɨⁿ yucu.
5 Assim também, a língua é algo pequeno que profere discursos grandiosos. Vejam como uma simples fagulha é capaz de incendiar uma grande floresta.
6 Te dɨu‑ni ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu yaa‑o chi ío cuéhé tnǔhu cuèhé tnúhu duha càháⁿ‑ó ndɨ̀hɨ‑xi, te dàcuíta nihnu ñaha‑xi xìi‑o. Te ío cuéhé cuěchi quìde‑o ndɨhɨ‑xi cuendá sá ñùyíú‑a ñùhu tnahá ñúhú tnɨ̌ɨ yucu ñǎvǎha dàtɨcá nihnu ñaha‑xi.
6 E, entre todas as partes do corpo, a língua é uma chama de fogo. É um mundo de maldade que corrompe todo o corpo. Ateia fogo a uma vida inteira, pois o próprio inferno a acende.
7 Te ndacu‑o càda masú‑ó nchàa núú quɨtɨ ìó ñuyíú cuěi quɨtɨ dééⁿ quɨtɨ xìca núú ñúhú, te cuěi quɨtɨ ndàva, te cuěi cóó, te cuěi quɨtɨ ñùhu xɨtɨ́ ndute làmár, chi ducaⁿ quìde dava cue tée ñuyíú‑a.
7 O ser humano consegue domar toda espécie de animal, ave, réptil e peixe,
8 Dico yàa‑o chi vá yǒo ɨɨⁿ ndàcu cada masú ñáhá xìi‑xi nacuáa cáháⁿ‑ó mèe‑ni tnúhu váha ndɨhɨ‑xi, chi mee‑ni tnǔhu cuèhé tnúhu duha cùnuu‑gá càháⁿ‑ó ndɨ̀hɨ‑xi. Te cùu‑xi datná ɨɨⁿ venènú chi dàtɨu‑xi iní‑ó.
8 mas ninguém consegue domar a língua. Ela é incontrolável e perversa, cheia de veneno mortífero.
9 Te dɨu‑ni ndɨhɨ yàa‑o quide cahnu‑o Dútú Ndiǒxí Yaá cúú Tǎtá‑ó, te dɨu‑ni ndɨhɨ yàa‑o caháⁿ úhú‑ó cuè tnaha ñáyiu‑o. Te xìni ñuhu‑xi vá dúcáⁿ càda‑o, chi mee‑gǎ ní chihi‑gá sá xìní tnùní‑ó ndɨ̀hɨ iní‑ó, dàtná cáá mèe‑gá ñúhú ìní‑gá.
9 Às vezes louva nosso Senhor e Pai e, às vezes, amaldiçoa aqueles que Deus criou à sua imagem.
10 Te dɨu‑ni yuhu‑o quèe tnúhu váha càháⁿ‑ó, te dɨu‑ni yuhu‑o quèe tnúhu cuèhé tnúhu duha. Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑í ichi Xítohó Jesucrìstú cunaha‑ndo sǎ ñà túú ndùu váha‑xi ducaⁿ càda‑o.
10 E, assim, bênção e maldição saem da mesma boca. Meus irmãos, isso não está certo!
11 Te ñá túú xìní‑ndó sǎ ɨ̀ɨⁿ núú quéé nìhni ndute, te quèe ndute váha te quèe ndute úá‑ǎⁿ.
11 Acaso de uma mesma fonte pode jorrar água doce e amarga?
12 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑í ichi Xítohó Jesucrìstú, te ñá túú xìní‑ndó sǎ ɨ̀ɨⁿ yutnu ngúxí, te cùuⁿ aceitúná, àdi xiní‑ndó sǎ ɨ̀ɨⁿ yoho yaha stilé te cùuⁿ ngúxí. Te ducaⁿ cuěi ɨɨⁿ núú quéé nìhni ndute, vá cúú quèe ndute váha te quee ndute úhá. Te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu yuhu‑o chi vá cúú càháⁿ‑ó tnǔhu váha te cáháⁿ‑ó tnǔhu cuèhé tnúhu duha.
12 Pode a figueira produzir azeitonas ou a videira produzir figos? Da mesma forma, não se pode tirar água doce de uma fonte salgada.
13 Te núu ndècu ñáyiu túha tnuú‑ndó ñáyiu cùtnuní iní‑xi, te xìni ñuhu‑xi mee‑ni sá vǎha cadá‑yu, ducaⁿ te cutnùní iní‑ó sǎ tǔha ndisá‑yu, te vá cádá càhnú‑yu mèé‑yu.
13 Se vocês são sábios e inteligentes, demonstrem isso vivendo honradamente, realizando boas obras com a humildade que vem da sabedoria.
14 Te núu nchoo cuèdú íní‑ó te cuìní‑ó cùnuu‑o núú tnàha ñáyiu‑o, te vá càchí‑ó sǎ tǔha‑o, chi ñá túú quìde ndáá‑ó te núu ducaⁿ na càda‑o.
14 Mas, se em seu coração há inveja amarga e ambição egoísta, não encubram a verdade com vanglórias e mentiras.
15 Chi ñá dɨ́ú xǐǎⁿ ní dànehé ñáhá Yǎ Ndiǒxí, chi ñuyíú iha ní cacu nihnu‑xi cuèndá sá yùcu ñávǎha dàcahu iní ñáhá‑xí.
15 Porque essas coisas não são a espécie de sabedoria que vem do alto; antes, são terrenas, mundanas e demoníacas.
16 Te núú ndécú ñǎyiu cuédú íní ñáyiu cuìní cunuu, te yàcáⁿ mee‑ni ndǎhú nàá xǐndecú‑yu, te ñá túú quìde váha‑yu, chi mee‑ni nchàa sá cuèhé sá dúhá quìdé‑yu.
16 Pois onde há inveja e ambição egoísta, também há confusão e males de todo tipo.
17 Te núu ní taxi Yá Ndiǒxí sá xìní tnùní‑ó, te cada váha‑o, te cáháⁿ ndɨhɨ váha‑o nchàa tnaha ñáyiu‑o, te tnɨɨ‑o tnǔhu váha càháⁿ‑yu, te cundàhú iní‑ó‑güě‑yu te chindee‑ǒ‑yu, te vá cání ɨ̀ɨⁿ cani úú iní‑ó, te ío cunduu ndáá iní‑ó.
17 Mas a sabedoria que vem do alto é, antes de tudo, pura. Também é pacífica, sempre amável e disposta a ceder a outros. É cheia de misericórdia e é o fruto de boas obras. Não mostra favoritismo e é sempre sincera.
18 Te núu cuìní‑ó ñà túú nǎ cuu cundecu‑o ñùyíú‑a, te cada váha‑o sǎ cúú‑xí tnàha ñáyiu‑o cuèndá sá ñà túú nǎ cuu cundecu‑o ndɨ̀hɨ́‑yu. Te ducaⁿ te nguɨ́nchicúⁿ dava‑gá tnàha ñáyiu‑o càda váha‑yu.
18 E aqueles que são pacificadores plantarão sementes de paz e ajuntarão uma colheita de justiça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Tiago 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.