Romanos 4
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVT
1 Te vitna na càchí tnúhu‑í xii‑ndo cuèndá ndíi Àbrahám tée ní cuu ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha.
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Te ndíi‑áⁿ ñà túú ní xǐndecu cuéchi ndíi núú Yǎ Ndiǒxí, dico ñá dɨ́ú cuèndá ɨɨⁿ chìuⁿ ní quide ndíi ducaⁿ ñà túú ní xǐndecu cuéchi ndíi núú‑gǎ. Chi núu cuèndá ɨɨⁿ chìuⁿ ní quide ndíi ducaⁿ ñà túú ní xǐndecu cuéchi ndíi núú Yǎ Ndiǒxí ñá, te cada càhnu ndíi mee ndǐi ni cùu, dico ñá dɨ́ú nǔú Yǎ Ndiǒxí cada càhnu ndíi mee ndǐi te núu ducaⁿ nǐ quide ndíi.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Te chí dándàcu iní nàcuáa càháⁿ‑xi núú tùtú Yǎ Ndiǒxí núú càchí‑xi: “Té Àbrahám ní sándáá iní‑dé Yǎ Ndiǒxí, te xíǎⁿ ní cachí‑gá sá cúdɨ̀u‑dé núú‑gǎ”, duha càchí‑xi núú tùtú‑gá.
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Te sá cúhúⁿ yǎhu ɨɨⁿ tée quìde chiuⁿ, te vá càchí‑ó sǎ xǐǎⁿ cúú‑xí ɨ̀ɨⁿ táhú sǎ cúú‑xí‑dě chi yáhu tnàhí‑dé cúú‑xí.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Te vá yǒo ɨɨⁿ ndàcu cada ɨɨⁿ chiuⁿ nacuáa cudɨ̀u‑xi núú Yǎ Ndiǒxí. Te ñá túú nǎ chìuⁿ xini ñuhu‑xi cada ñáyiu te cudɨ̀ú‑yu núú‑gǎ, chi xìni ñuhu‑ni‑xi sá quɨ̀ndáá‑ni iní‑yu‑gá. Te dɨu‑gá càchí‑gá sá ñǎyiu ndècu ichi cuehé ichi duha vá cúndècu‑gá cuéchi‑yu núú‑gǎ, te núu na quɨ̀ndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ cáháⁿ ndíi Dàvií, chi ní cachí ndíi sá ǐo váha táhú nchaa ñáyiu ní cachí Yǎ Ndiǒxí cudɨ̀u núú‑gǎ, dico ñá dɨ́ú cuèndá ɨɨⁿ chìuⁿ quidé‑yu cudɨ̀ú‑yu núú‑gǎ.
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 Te duha ní cachí ndíi:
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Váha táhǔ‑yu chi Yá Ndiǒxí càchí‑gá sá ñà túú‑gǎ cuéchi‑yu.
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 Te ñá dɨ́ú mèe‑ni ñáyiu ngǔndecu sèñá ñɨɨ‑xi ducaⁿ vǎha táhǔ‑yu, chi tnàhá ñáyiu ñá túú ngǔndecu sèñá ñɨɨ‑xi ducaⁿ vǎha táhǔ‑yu. Te sa nàha‑o sá Yǎ Ndiǒxí ní cachí‑gá sá cúdɨ̀u ndíi Àbrahám núú‑gǎ cuèndá sá ni sàndáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá.
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Te cunaha‑ndo sǎ dǐhna‑gá ní cachí Yǎ Ndiǒxí sá cúdɨ̀u ndíi Àbrahám núú‑gǎ te dǎtnùní ngúndecu sèñá ñɨɨ ndíi.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 Te ní ngúndecu sèñá ñɨɨ ndíi cuèndá xíǎⁿ cuu‑xi ɨɨⁿ sèñá sá cúdɨ̀u ndíi núú Yǎ Ndiǒxí. Te ndéé cútnàhá vátá ngǔndecu‑gá sèñá ñɨɨ ndíi, te sa cùdɨu ndíi núú‑gǎ chi ní sándáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá. Te sá dúcáⁿ ñà túú ndècu señá ñɨɨ ndíi cútnàhá ní sándáá iní ndíi Yá Ndiǒxí xíǎⁿ ní cuu ndíi dàtná ɨɨⁿ dɨ́hɨ́ dǔtú nchaa ñáyiu sàndáá iní ñáhá xìi‑gá, ñáyiu ñá túú ní ngǔndecu sèñá ñɨɨ‑xi, te cùdɨú‑yu núú‑gǎ.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Te ndíi Àbrahám ní cuu tucu ndíi dàtná ɨɨⁿ dɨ́hɨ́ dǔtú nchaa ñáyiu ní ngúndecu sèñá ñɨɨ‑xi, dico ñá dɨ́ú cuèndá‑ni sá nǐ ngúndecu sèñá ñɨɨ́‑yu cùu ndíi dɨ́hɨ́ dǔtǔ‑yu, chi cuèndá sá sàndáá iní‑yu Yá Ndiǒxí nchìcúⁿ nihnú‑yu nàcuáa ní quide ndíi ní sándáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá ndéé cútnàhá vátá ngǔndecu‑gá sèñá ñɨɨ ndíi.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Te Yá Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám sá ndúú tǎhú ndǐi cunuu ndíi ñuyíú, ndɨhɨ cue déhe ndíi, ndɨhɨ nchaa dava‑gá cue ñaní tnáhá ndǐi vitna cacu túu. Te ducaⁿ nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi ndɨhɨ cue ñaní tnáhá ndǐi, chi ní sándáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá nǔu xíǎⁿ ní cudɨ̀u ndíi núú‑gǎ. Te ducaⁿ nǐ xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi dico ñá dɨ́ú cuèndá sá nǐ quide ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Moìsés cada ñáyiu ndéé cuèé‑gá.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Te núu mee‑ni ñǎyiu nchìcúⁿ nihnu quìde nacuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés ní ndùu táhǔ‑yu cunùú‑yu ñuyíú‑a ni cùu ña, te ñá túú xìni ñuhu‑xi quɨndáá iní‑ó Yǎ Ndiǒxí, te ñá túú nàndɨ́hɨ tnúhu ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Àbrahám ní cùu te núu ducaⁿ.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Te núu ɨɨⁿ ñáyiu ñá túú quìde nacuáa càháⁿ tnúhu sá sánú ìchi ñaha xii‑o nacuáa cada‑o te nacháhu‑yu sá dúcáⁿ quìdé‑yu. Te núu ñá túú tnǔhu sá sánú ìchi ñaha‑xi xii‑o nacuáa cada‑o ni cùu ña, te ñá túú cuěchi‑o ni cùu.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Te ducaⁿ nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Àbrahám nàcuáa cada‑gá, chi cuèndá sá ni sàndáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá. Te ducaⁿ nǐ quide‑gá chi ío váha iní‑gá, dico ñá dɨ́ú sǎ ɨ̀ɨⁿ chiuⁿ ni quide ndíi ducaⁿ nǐ xáhaⁿ‑gǎ. Te sá dúcáⁿ nǐ cuu te cùu‑xi ɨɨⁿ tnúhu ndáá sá cúú‑xí nchàa ñaní tnáhá ndǐi, ñáyiu sàndáá iní ñáhá xìi‑gá dàtná ní sándáá iní ñáhá mèe ndíi xii‑gá, te ñá dɨ́ú mèe‑ni cuendá nchaa ñaní tnáhá ndǐi nchìcúⁿ nihnu nchaa nàcuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés, chi ndíi Àbrahám‑áⁿ nǐ cuu ndíi dàtná ɨɨⁿ dɨ́hɨ́ dǔtú cue ñáyiu sàndáá iní ñáhá xìi Yá Ndiǒxí.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Te núú tùtú Yǎ Ndiǒxí càháⁿ‑xi nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi, te duha ní xáhaⁿ‑gǎ: “Yòhó té Àbrahám ní quide ñaha‑ǐ xii‑n dàtná ɨɨⁿ dɨ́hɨ́ dǔtú cue ñáyiu xǐndecu nɨhìí ñuyíú.” Duha ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi, càchí‑xi núú tùtú‑gá. Te Yá Ndiǒxí náhá ndǎá‑gá sá cádá‑xí nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám, te dɨu‑ni‑gá cúú Yàá ní sándáá iní ndíi, te dɨu‑ni‑gá dándòto‑gá ñáyiu ní xíhí, te dɨu‑ni‑gá quídé tá ngǔndecu nchaa sá vǎtá cúndècu‑gá ñuyíú‑a.
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Te Yá Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám sá ǐo cuéhé děhe ndíi coo, te ío ní sándáá iní ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ dico ñá túú ní cùtnuní iní ndíi nása cada‑gá, chi ío ní sahnu ndíi. Te cuèndá sá dúcáⁿ ǐo ní sándáá iní ndíi tnúhu ní xáhaⁿ‑gǎ nǔu xíǎⁿ ní cuu ndíi dɨ́hɨ́ dǔtú vài ñáyiu xǐndecu nɨhìí ñuyíú.
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Te ndíi Àbrahám ñùhu ndíi ɨɨⁿ cièndú cuíá cǔtnàhá ducaⁿ nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi, te ní cutnùní iní ndíi sá ñà túú tàhú ndíi sá cóó děhe ndíi ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́ ndíi ndíi Sǎrá, chi ndɨ ndùú‑yu sa ní sahnu vìhí‑yu, te cuěi ducaⁿ dico ní sándáá‑ni iní ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Te ñá túú ní sàni ɨɨⁿ sani úú iní ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí cada‑gá sá cúú‑xí ndǐi, chi da uuⁿ‑gá váha ní sándáá iní ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ, te ní cachí ndíi sá ǐo càhnu cuu‑gá.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 Te ní cutnùní ndáá iní ndíi sá Yǎ Ndiǒxí ndácú‑gǎ quídé‑gǎ nchaa sá càháⁿ‑gá.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Te sá ni sàndáá iní ndíi nàcuáa ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí, núu xíǎⁿ ní cachí‑gá sá cúú ndǐi ɨɨⁿ tée ñá túú cuěchi‑xi núú‑gǎ.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Te ní ngódó tnùní núú tùtú Yǎ Ndiǒxí cuèndá ndíi Àbrahám sá nǐ cachí‑gá sá ñà túú cuěchi ndíi núú‑gǎ, te ñá dɨ́ú‑ní cuèndá méé ndǐi ni ngǒdó tnùní núú tùtú‑gá.
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 Chi tnàhá cuèndá‑ó nchàa‑o ní ngódó tnùní núú tùtú‑gá. Te càchí‑gá sá ñà túú cuěchi‑o nǔú‑gǎ chi sàndáá iní‑ó‑gǎ, te dɨu‑gá cúú‑gǎ Yaá ní dándótó ñàha xii Xítohó Jesucrìstú Yaá cúú Xǐtohó‑ó.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 Te Yá Ndiǒxí ní cachí‑gá sá dɨ́ú Xǐtohó Jesucrìstú cuú‑gá cuèndá nacháhu‑gá nchaa cuéchi‑o. Te ní xíhí‑gá te ní ndoto‑gá cuèndá nchaa‑o vǎ cúndècu‑gá cuéchi‑o nǔú Yǎ Ndiǒxí te núu na quɨ̀ndáá iní‑ó‑gǎ.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.