Romanos 4
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARIB
1 Te vitna na càchí tnúhu‑í xii‑ndo cuèndá ndíi Àbrahám tée ní cuu ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha.
1 Que diremos, pois, ter alcançado Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Te ndíi‑áⁿ ñà túú ní xǐndecu cuéchi ndíi núú Yǎ Ndiǒxí, dico ñá dɨ́ú cuèndá ɨɨⁿ chìuⁿ ní quide ndíi ducaⁿ ñà túú ní xǐndecu cuéchi ndíi núú‑gǎ. Chi núu cuèndá ɨɨⁿ chìuⁿ ní quide ndíi ducaⁿ ñà túú ní xǐndecu cuéchi ndíi núú Yǎ Ndiǒxí ñá, te cada càhnu ndíi mee ndǐi ni cùu, dico ñá dɨ́ú nǔú Yǎ Ndiǒxí cada càhnu ndíi mee ndǐi te núu ducaⁿ nǐ quide ndíi.
2 Porque, se Abraão foi justificado pelas obras, tem de que se gloriar, mas não diante de Deus.
3 Te chí dándàcu iní nàcuáa càháⁿ‑xi núú tùtú Yǎ Ndiǒxí núú càchí‑xi: “Té Àbrahám ní sándáá iní‑dé Yǎ Ndiǒxí, te xíǎⁿ ní cachí‑gá sá cúdɨ̀u‑dé núú‑gǎ”, duha càchí‑xi núú tùtú‑gá.
3 Pois, que diz a Escritura? Creu Abraão a Deus, e isso lhe foi imputado como justiça.
4 Te sá cúhúⁿ yǎhu ɨɨⁿ tée quìde chiuⁿ, te vá càchí‑ó sǎ xǐǎⁿ cúú‑xí ɨ̀ɨⁿ táhú sǎ cúú‑xí‑dě chi yáhu tnàhí‑dé cúú‑xí.
4 Ora, ao que trabalha não se lhe conta a recompensa como dádiva, mas sim como dívida;
5 Te vá yǒo ɨɨⁿ ndàcu cada ɨɨⁿ chiuⁿ nacuáa cudɨ̀u‑xi núú Yǎ Ndiǒxí. Te ñá túú nǎ chìuⁿ xini ñuhu‑xi cada ñáyiu te cudɨ̀ú‑yu núú‑gǎ, chi xìni ñuhu‑ni‑xi sá quɨ̀ndáá‑ni iní‑yu‑gá. Te dɨu‑gá càchí‑gá sá ñǎyiu ndècu ichi cuehé ichi duha vá cúndècu‑gá cuéchi‑yu núú‑gǎ, te núu na quɨ̀ndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá.
5 porém ao que não trabalha, mas crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é contada como justiça;
6 Te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ cáháⁿ ndíi Dàvií, chi ní cachí ndíi sá ǐo váha táhú nchaa ñáyiu ní cachí Yǎ Ndiǒxí cudɨ̀u núú‑gǎ, dico ñá dɨ́ú cuèndá ɨɨⁿ chìuⁿ quidé‑yu cudɨ̀ú‑yu núú‑gǎ.
6 assim também Davi declara bem-aventurado o homem a quem Deus atribui a justiça sem as obras, dizendo:
7 Te duha ní cachí ndíi:
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades são perdoadas, e cujos pecados são cobertos.
8 Váha táhǔ‑yu chi Yá Ndiǒxí càchí‑gá sá ñà túú‑gǎ cuéchi‑yu.
8 Bem-aventurado o homem a quem o Senhor não imputará o pecado.
9 Te ñá dɨ́ú mèe‑ni ñáyiu ngǔndecu sèñá ñɨɨ‑xi ducaⁿ vǎha táhǔ‑yu, chi tnàhá ñáyiu ñá túú ngǔndecu sèñá ñɨɨ‑xi ducaⁿ vǎha táhǔ‑yu. Te sa nàha‑o sá Yǎ Ndiǒxí ní cachí‑gá sá cúdɨ̀u ndíi Àbrahám núú‑gǎ cuèndá sá ni sàndáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá.
9 Vem, pois, esta bem-aventurança sobre a circuncisão somente, ou também sobre a incircuncisão? Porque dizemos: A Abraão foi imputada a fé como justiça.
10 Te cunaha‑ndo sǎ dǐhna‑gá ní cachí Yǎ Ndiǒxí sá cúdɨ̀u ndíi Àbrahám núú‑gǎ te dǎtnùní ngúndecu sèñá ñɨɨ ndíi.
10 Como, pois, lhe foi imputada? Estando na circuncisão, ou na incircuncisão? Não na circuncisão, mas sim na incircuncisão.
11 Te ní ngúndecu sèñá ñɨɨ ndíi cuèndá xíǎⁿ cuu‑xi ɨɨⁿ sèñá sá cúdɨ̀u ndíi núú Yǎ Ndiǒxí. Te ndéé cútnàhá vátá ngǔndecu‑gá sèñá ñɨɨ ndíi, te sa cùdɨu ndíi núú‑gǎ chi ní sándáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá. Te sá dúcáⁿ ñà túú ndècu señá ñɨɨ ndíi cútnàhá ní sándáá iní ndíi Yá Ndiǒxí xíǎⁿ ní cuu ndíi dàtná ɨɨⁿ dɨ́hɨ́ dǔtú nchaa ñáyiu sàndáá iní ñáhá xìi‑gá, ñáyiu ñá túú ní ngǔndecu sèñá ñɨɨ‑xi, te cùdɨú‑yu núú‑gǎ.
11 E recebeu o sinal da circuncisão, selo da justiça da fé que teve quando ainda não era circuncidado, para que fosse pai de todos os que crêem, estando eles na incircuncisão, a fim de que a justiça lhes seja imputada,
12 Te ndíi Àbrahám ní cuu tucu ndíi dàtná ɨɨⁿ dɨ́hɨ́ dǔtú nchaa ñáyiu ní ngúndecu sèñá ñɨɨ‑xi, dico ñá dɨ́ú cuèndá‑ni sá nǐ ngúndecu sèñá ñɨɨ́‑yu cùu ndíi dɨ́hɨ́ dǔtǔ‑yu, chi cuèndá sá sàndáá iní‑yu Yá Ndiǒxí nchìcúⁿ nihnú‑yu nàcuáa ní quide ndíi ní sándáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá ndéé cútnàhá vátá ngǔndecu‑gá sèñá ñɨɨ ndíi.
12 bem como fosse pai dos circuncisos, dos que não somente são da circuncisão, mas também andam nas pisadas daquela fé que teve nosso pai Abraão, antes de ser circuncidado.
13 Te Yá Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám sá ndúú tǎhú ndǐi cunuu ndíi ñuyíú, ndɨhɨ cue déhe ndíi, ndɨhɨ nchaa dava‑gá cue ñaní tnáhá ndǐi vitna cacu túu. Te ducaⁿ nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi ndɨhɨ cue ñaní tnáhá ndǐi, chi ní sándáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá nǔu xíǎⁿ ní cudɨ̀u ndíi núú‑gǎ. Te ducaⁿ nǐ xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi dico ñá dɨ́ú cuèndá sá nǐ quide ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Moìsés cada ñáyiu ndéé cuèé‑gá.
13 Porque não foi pela lei que veio a Abraão, ou à sua descendência, a promessa de que havia de ser herdeiro do mundo, mas pela justiça da fé.
14 Te núu mee‑ni ñǎyiu nchìcúⁿ nihnu quìde nacuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés ní ndùu táhǔ‑yu cunùú‑yu ñuyíú‑a ni cùu ña, te ñá túú xìni ñuhu‑xi quɨndáá iní‑ó Yǎ Ndiǒxí, te ñá túú nàndɨ́hɨ tnúhu ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Àbrahám ní cùu te núu ducaⁿ.
14 Pois, se os que são da lei são herdeiros, logo a fé é vã e a promessa é anulada.
15 Te núu ɨɨⁿ ñáyiu ñá túú quìde nacuáa càháⁿ tnúhu sá sánú ìchi ñaha xii‑o nacuáa cada‑o te nacháhu‑yu sá dúcáⁿ quìdé‑yu. Te núu ñá túú tnǔhu sá sánú ìchi ñaha‑xi xii‑o nacuáa cada‑o ni cùu ña, te ñá túú cuěchi‑o ni cùu.
15 Porque a lei opera a ira; mas onde não há lei também não há transgressão.
16 Te ducaⁿ nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Àbrahám nàcuáa cada‑gá, chi cuèndá sá ni sàndáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá. Te ducaⁿ nǐ quide‑gá chi ío váha iní‑gá, dico ñá dɨ́ú sǎ ɨ̀ɨⁿ chiuⁿ ni quide ndíi ducaⁿ nǐ xáhaⁿ‑gǎ. Te sá dúcáⁿ nǐ cuu te cùu‑xi ɨɨⁿ tnúhu ndáá sá cúú‑xí nchàa ñaní tnáhá ndǐi, ñáyiu sàndáá iní ñáhá xìi‑gá dàtná ní sándáá iní ñáhá mèe ndíi xii‑gá, te ñá dɨ́ú mèe‑ni cuendá nchaa ñaní tnáhá ndǐi nchìcúⁿ nihnu nchaa nàcuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés, chi ndíi Àbrahám‑áⁿ nǐ cuu ndíi dàtná ɨɨⁿ dɨ́hɨ́ dǔtú cue ñáyiu sàndáá iní ñáhá xìi Yá Ndiǒxí.
16 Porquanto procede da fé o ser herdeiro, para que seja segundo a graça, a fim de que a promessa seja firme a toda a descendência, não somente à que é da lei, mas também à que é da fé que teve Abraão, o qual é pai de todos nós.
17 Te núú tùtú Yǎ Ndiǒxí càháⁿ‑xi nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi, te duha ní xáhaⁿ‑gǎ: “Yòhó té Àbrahám ní quide ñaha‑ǐ xii‑n dàtná ɨɨⁿ dɨ́hɨ́ dǔtú cue ñáyiu xǐndecu nɨhìí ñuyíú.” Duha ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi, càchí‑xi núú tùtú‑gá. Te Yá Ndiǒxí náhá ndǎá‑gá sá cádá‑xí nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám, te dɨu‑ni‑gá cúú Yàá ní sándáá iní ndíi, te dɨu‑ni‑gá dándòto‑gá ñáyiu ní xíhí, te dɨu‑ni‑gá quídé tá ngǔndecu nchaa sá vǎtá cúndècu‑gá ñuyíú‑a.
17 {como está escrito: Por pai de muitas nações te constituí} perante aquele no qual creu, a saber, Deus, que vivifica os mortos, e chama as coisas que não são, como se já fossem.
18 Te Yá Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám sá ǐo cuéhé děhe ndíi coo, te ío ní sándáá iní ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ dico ñá túú ní cùtnuní iní ndíi nása cada‑gá, chi ío ní sahnu ndíi. Te cuèndá sá dúcáⁿ ǐo ní sándáá iní ndíi tnúhu ní xáhaⁿ‑gǎ nǔu xíǎⁿ ní cuu ndíi dɨ́hɨ́ dǔtú vài ñáyiu xǐndecu nɨhìí ñuyíú.
18 O qual, em esperança, creu contra a esperança, para que se tornasse pai de muitas nações, conforme o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência;
19 Te ndíi Àbrahám ñùhu ndíi ɨɨⁿ cièndú cuíá cǔtnàhá ducaⁿ nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi, te ní cutnùní iní ndíi sá ñà túú tàhú ndíi sá cóó děhe ndíi ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́ ndíi ndíi Sǎrá, chi ndɨ ndùú‑yu sa ní sahnu vìhí‑yu, te cuěi ducaⁿ dico ní sándáá‑ni iní ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí.
19 e sem se enfraquecer na fé, considerou o seu próprio corpo já amortecido {pois tinha quase cem anos}, e o amortecimento do ventre de Sara;
20 Te ñá túú ní sàni ɨɨⁿ sani úú iní ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí cada‑gá sá cúú‑xí ndǐi, chi da uuⁿ‑gá váha ní sándáá iní ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ, te ní cachí ndíi sá ǐo càhnu cuu‑gá.
20 contudo, à vista da promessa de Deus, não vacilou por incredulidade, antes foi fortalecido na fé, dando glória a Deus,
21 Te ní cutnùní ndáá iní ndíi sá Yǎ Ndiǒxí ndácú‑gǎ quídé‑gǎ nchaa sá càháⁿ‑gá.
21 e estando certíssimo de que o que Deus tinha prometido, também era poderoso para o fazer.
22 Te sá ni sàndáá iní ndíi nàcuáa ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí, núu xíǎⁿ ní cachí‑gá sá cúú ndǐi ɨɨⁿ tée ñá túú cuěchi‑xi núú‑gǎ.
22 Pelo que também isso lhe foi imputado como justiça.
23 Te ní ngódó tnùní núú tùtú Yǎ Ndiǒxí cuèndá ndíi Àbrahám sá nǐ cachí‑gá sá ñà túú cuěchi ndíi núú‑gǎ, te ñá dɨ́ú‑ní cuèndá méé ndǐi ni ngǒdó tnùní núú tùtú‑gá.
23 Ora, não é só por causa dele que está escrito que lhe foi imputado;
24 Chi tnàhá cuèndá‑ó nchàa‑o ní ngódó tnùní núú tùtú‑gá. Te càchí‑gá sá ñà túú cuěchi‑o nǔú‑gǎ chi sàndáá iní‑ó‑gǎ, te dɨu‑gá cúú‑gǎ Yaá ní dándótó ñàha xii Xítohó Jesucrìstú Yaá cúú Xǐtohó‑ó.
24 mas também por causa de nós a quem há de ser imputado, a nós os que cremos naquele que dos mortos ressuscitou a Jesus nosso Senhor;
25 Te Yá Ndiǒxí ní cachí‑gá sá dɨ́ú Xǐtohó Jesucrìstú cuú‑gá cuèndá nacháhu‑gá nchaa cuéchi‑o. Te ní xíhí‑gá te ní ndoto‑gá cuèndá nchaa‑o vǎ cúndècu‑gá cuéchi‑o nǔú Yǎ Ndiǒxí te núu na quɨ̀ndáá iní‑ó‑gǎ.
25 o qual foi entregue por causa das nossas transgressões, e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.