Romanos 4
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NAA
1 Te vitna na càchí tnúhu‑í xii‑ndo cuèndá ndíi Àbrahám tée ní cuu ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha.
1 Que diremos, então, a respeito de Abraão, nosso pai segundo a carne? O que foi que ele conseguiu?
2 Te ndíi‑áⁿ ñà túú ní xǐndecu cuéchi ndíi núú Yǎ Ndiǒxí, dico ñá dɨ́ú cuèndá ɨɨⁿ chìuⁿ ní quide ndíi ducaⁿ ñà túú ní xǐndecu cuéchi ndíi núú‑gǎ. Chi núu cuèndá ɨɨⁿ chìuⁿ ní quide ndíi ducaⁿ ñà túú ní xǐndecu cuéchi ndíi núú Yǎ Ndiǒxí ñá, te cada càhnu ndíi mee ndǐi ni cùu, dico ñá dɨ́ú nǔú Yǎ Ndiǒxí cada càhnu ndíi mee ndǐi te núu ducaⁿ nǐ quide ndíi.
2 Porque, se Abraão foi justificado por obras, tem do que se orgulhar, porém não diante de Deus.
3 Te chí dándàcu iní nàcuáa càháⁿ‑xi núú tùtú Yǎ Ndiǒxí núú càchí‑xi: “Té Àbrahám ní sándáá iní‑dé Yǎ Ndiǒxí, te xíǎⁿ ní cachí‑gá sá cúdɨ̀u‑dé núú‑gǎ”, duha càchí‑xi núú tùtú‑gá.
3 Pois o que diz a Escritura? Ela diz: “Abraão creu em Deus, e isso lhe foi atribuído para justiça.”
4 Te sá cúhúⁿ yǎhu ɨɨⁿ tée quìde chiuⁿ, te vá càchí‑ó sǎ xǐǎⁿ cúú‑xí ɨ̀ɨⁿ táhú sǎ cúú‑xí‑dě chi yáhu tnàhí‑dé cúú‑xí.
4 Ora, para quem trabalha, o salário não é considerado como favor, mas como dívida.
5 Te vá yǒo ɨɨⁿ ndàcu cada ɨɨⁿ chiuⁿ nacuáa cudɨ̀u‑xi núú Yǎ Ndiǒxí. Te ñá túú nǎ chìuⁿ xini ñuhu‑xi cada ñáyiu te cudɨ̀ú‑yu núú‑gǎ, chi xìni ñuhu‑ni‑xi sá quɨ̀ndáá‑ni iní‑yu‑gá. Te dɨu‑gá càchí‑gá sá ñǎyiu ndècu ichi cuehé ichi duha vá cúndècu‑gá cuéchi‑yu núú‑gǎ, te núu na quɨ̀ndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá.
5 Mas, para quem não trabalha, porém crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é atribuída como justiça.
6 Te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ cáháⁿ ndíi Dàvií, chi ní cachí ndíi sá ǐo váha táhú nchaa ñáyiu ní cachí Yǎ Ndiǒxí cudɨ̀u núú‑gǎ, dico ñá dɨ́ú cuèndá ɨɨⁿ chìuⁿ quidé‑yu cudɨ̀ú‑yu núú‑gǎ.
6 E é assim também que Davi declara ser bem-aventurado aquele a quem Deus atribui justiça, independentemente de obras.
7 Te duha ní cachí ndíi:
7 Davi disse: “Bem-aventurados aqueles cujas transgressões são perdoadas, e cujos pecados são cobertos;
8 Váha táhǔ‑yu chi Yá Ndiǒxí càchí‑gá sá ñà túú‑gǎ cuéchi‑yu.
8 bem-aventurado aquele a quem o Senhor jamais atribuir pecado.”
9 Te ñá dɨ́ú mèe‑ni ñáyiu ngǔndecu sèñá ñɨɨ‑xi ducaⁿ vǎha táhǔ‑yu, chi tnàhá ñáyiu ñá túú ngǔndecu sèñá ñɨɨ‑xi ducaⁿ vǎha táhǔ‑yu. Te sa nàha‑o sá Yǎ Ndiǒxí ní cachí‑gá sá cúdɨ̀u ndíi Àbrahám núú‑gǎ cuèndá sá ni sàndáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá.
9 Esta bem-aventurança vem apenas sobre os circuncisos ou será que ela vem também sobre os incircuncisos? Porque dizemos: “A fé foi atribuída a Abraão para justiça.”
10 Te cunaha‑ndo sǎ dǐhna‑gá ní cachí Yǎ Ndiǒxí sá cúdɨ̀u ndíi Àbrahám núú‑gǎ te dǎtnùní ngúndecu sèñá ñɨɨ ndíi.
10 Como, pois, lhe foi atribuída? Estando ele já circuncidado ou sendo ainda incircunciso? Não foi no regime da circuncisão, mas quando ele ainda não havia sido circuncidado.
11 Te ní ngúndecu sèñá ñɨɨ ndíi cuèndá xíǎⁿ cuu‑xi ɨɨⁿ sèñá sá cúdɨ̀u ndíi núú Yǎ Ndiǒxí. Te ndéé cútnàhá vátá ngǔndecu‑gá sèñá ñɨɨ ndíi, te sa cùdɨu ndíi núú‑gǎ chi ní sándáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá. Te sá dúcáⁿ ñà túú ndècu señá ñɨɨ ndíi cútnàhá ní sándáá iní ndíi Yá Ndiǒxí xíǎⁿ ní cuu ndíi dàtná ɨɨⁿ dɨ́hɨ́ dǔtú nchaa ñáyiu sàndáá iní ñáhá xìi‑gá, ñáyiu ñá túú ní ngǔndecu sèñá ñɨɨ‑xi, te cùdɨú‑yu núú‑gǎ.
11 E Abraão recebeu o sinal da circuncisão como selo da justiça da fé que teve quando ainda não havia sido circuncidado. E isto para que ele viesse a ser o pai de todos os que creem, embora não circuncidados, a fim de que a justiça fosse atribuída também a eles.
12 Te ndíi Àbrahám ní cuu tucu ndíi dàtná ɨɨⁿ dɨ́hɨ́ dǔtú nchaa ñáyiu ní ngúndecu sèñá ñɨɨ‑xi, dico ñá dɨ́ú cuèndá‑ni sá nǐ ngúndecu sèñá ñɨɨ́‑yu cùu ndíi dɨ́hɨ́ dǔtǔ‑yu, chi cuèndá sá sàndáá iní‑yu Yá Ndiǒxí nchìcúⁿ nihnú‑yu nàcuáa ní quide ndíi ní sándáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá ndéé cútnàhá vátá ngǔndecu‑gá sèñá ñɨɨ ndíi.
12 Ele é também pai da circuncisão, isto é, daqueles que não são apenas circuncisos, mas também andam nas pisadas da fé que teve Abraão, nosso pai, antes de ser circuncidado.
13 Te Yá Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám sá ndúú tǎhú ndǐi cunuu ndíi ñuyíú, ndɨhɨ cue déhe ndíi, ndɨhɨ nchaa dava‑gá cue ñaní tnáhá ndǐi vitna cacu túu. Te ducaⁿ nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi ndɨhɨ cue ñaní tnáhá ndǐi, chi ní sándáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá nǔu xíǎⁿ ní cudɨ̀u ndíi núú‑gǎ. Te ducaⁿ nǐ xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi dico ñá dɨ́ú cuèndá sá nǐ quide ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Moìsés cada ñáyiu ndéé cuèé‑gá.
13 A promessa de que seria herdeiro do mundo não veio a Abraão ou à sua descendência por meio da lei, e sim por meio da justiça da fé.
14 Te núu mee‑ni ñǎyiu nchìcúⁿ nihnu quìde nacuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés ní ndùu táhǔ‑yu cunùú‑yu ñuyíú‑a ni cùu ña, te ñá túú xìni ñuhu‑xi quɨndáá iní‑ó Yǎ Ndiǒxí, te ñá túú nàndɨ́hɨ tnúhu ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Àbrahám ní cùu te núu ducaⁿ.
14 Pois, se os da lei é que são os herdeiros, anula-se a fé e cancela-se a promessa.
15 Te núu ɨɨⁿ ñáyiu ñá túú quìde nacuáa càháⁿ tnúhu sá sánú ìchi ñaha xii‑o nacuáa cada‑o te nacháhu‑yu sá dúcáⁿ quìdé‑yu. Te núu ñá túú tnǔhu sá sánú ìchi ñaha‑xi xii‑o nacuáa cada‑o ni cùu ña, te ñá túú cuěchi‑o ni cùu.
15 Porque a lei suscita a ira; mas onde não há lei, também não há transgressão.
16 Te ducaⁿ nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Àbrahám nàcuáa cada‑gá, chi cuèndá sá ni sàndáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá. Te ducaⁿ nǐ quide‑gá chi ío váha iní‑gá, dico ñá dɨ́ú sǎ ɨ̀ɨⁿ chiuⁿ ni quide ndíi ducaⁿ nǐ xáhaⁿ‑gǎ. Te sá dúcáⁿ nǐ cuu te cùu‑xi ɨɨⁿ tnúhu ndáá sá cúú‑xí nchàa ñaní tnáhá ndǐi, ñáyiu sàndáá iní ñáhá xìi‑gá dàtná ní sándáá iní ñáhá mèe ndíi xii‑gá, te ñá dɨ́ú mèe‑ni cuendá nchaa ñaní tnáhá ndǐi nchìcúⁿ nihnu nchaa nàcuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés, chi ndíi Àbrahám‑áⁿ nǐ cuu ndíi dàtná ɨɨⁿ dɨ́hɨ́ dǔtú cue ñáyiu sàndáá iní ñáhá xìi Yá Ndiǒxí.
16 Essa é a razão por que provém da fé, para que seja segundo a graça, a fim de que a promessa seja garantida para toda a descendência, não somente à descendência que está no regime da lei, mas também à descendência que tem a fé que Abraão teve — porque Abraão é pai de todos nós,
17 Te núú tùtú Yǎ Ndiǒxí càháⁿ‑xi nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi, te duha ní xáhaⁿ‑gǎ: “Yòhó té Àbrahám ní quide ñaha‑ǐ xii‑n dàtná ɨɨⁿ dɨ́hɨ́ dǔtú cue ñáyiu xǐndecu nɨhìí ñuyíú.” Duha ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi, càchí‑xi núú tùtú‑gá. Te Yá Ndiǒxí náhá ndǎá‑gá sá cádá‑xí nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám, te dɨu‑ni‑gá cúú Yàá ní sándáá iní ndíi, te dɨu‑ni‑gá dándòto‑gá ñáyiu ní xíhí, te dɨu‑ni‑gá quídé tá ngǔndecu nchaa sá vǎtá cúndècu‑gá ñuyíú‑a.
17 como está escrito: “Eu o constituí por pai de muitas nações” — diante daquele em quem Abraão creu, o Deus que vivifica os mortos e chama à existência as coisas que não existem.
18 Te Yá Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám sá ǐo cuéhé děhe ndíi coo, te ío ní sándáá iní ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ dico ñá túú ní cùtnuní iní ndíi nása cada‑gá, chi ío ní sahnu ndíi. Te cuèndá sá dúcáⁿ ǐo ní sándáá iní ndíi tnúhu ní xáhaⁿ‑gǎ nǔu xíǎⁿ ní cuu ndíi dɨ́hɨ́ dǔtú vài ñáyiu xǐndecu nɨhìí ñuyíú.
18 Abraão, esperando contra a esperança, creu, para vir a ser pai de muitas nações, segundo lhe havia sido dito: “Assim será a sua descendência.”
19 Te ndíi Àbrahám ñùhu ndíi ɨɨⁿ cièndú cuíá cǔtnàhá ducaⁿ nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi, te ní cutnùní iní ndíi sá ñà túú tàhú ndíi sá cóó děhe ndíi ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́ ndíi ndíi Sǎrá, chi ndɨ ndùú‑yu sa ní sahnu vìhí‑yu, te cuěi ducaⁿ dico ní sándáá‑ni iní ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí.
19 E, sem enfraquecer na fé, levou em conta o seu próprio corpo já amortecido, tendo ele quase cem anos, e a esterilidade do ventre de Sara.
20 Te ñá túú ní sàni ɨɨⁿ sani úú iní ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí cada‑gá sá cúú‑xí ndǐi, chi da uuⁿ‑gá váha ní sándáá iní ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ, te ní cachí ndíi sá ǐo càhnu cuu‑gá.
20 Não duvidou, por incredulidade, da promessa de Deus; mas, pela fé, se fortaleceu, dando glória a Deus,
21 Te ní cutnùní ndáá iní ndíi sá Yǎ Ndiǒxí ndácú‑gǎ quídé‑gǎ nchaa sá càháⁿ‑gá.
21 estando plenamente convicto de que Deus era poderoso para cumprir o que havia prometido.
22 Te sá ni sàndáá iní ndíi nàcuáa ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí, núu xíǎⁿ ní cachí‑gá sá cúú ndǐi ɨɨⁿ tée ñá túú cuěchi‑xi núú‑gǎ.
22 Assim, também isso lhe foi atribuído para justiça.
23 Te ní ngódó tnùní núú tùtú Yǎ Ndiǒxí cuèndá ndíi Àbrahám sá nǐ cachí‑gá sá ñà túú cuěchi ndíi núú‑gǎ, te ñá dɨ́ú‑ní cuèndá méé ndǐi ni ngǒdó tnùní núú tùtú‑gá.
23 E as palavras “lhe foi atribuído” foram escritas não somente por causa dele,
24 Chi tnàhá cuèndá‑ó nchàa‑o ní ngódó tnùní núú tùtú‑gá. Te càchí‑gá sá ñà túú cuěchi‑o nǔú‑gǎ chi sàndáá iní‑ó‑gǎ, te dɨu‑gá cúú‑gǎ Yaá ní dándótó ñàha xii Xítohó Jesucrìstú Yaá cúú Xǐtohó‑ó.
24 mas também por nossa causa, visto que a nós igualmente nos será atribuído, a saber, a nós que cremos naquele que ressuscitou dentre os mortos a Jesus, nosso Senhor,
25 Te Yá Ndiǒxí ní cachí‑gá sá dɨ́ú Xǐtohó Jesucrìstú cuú‑gá cuèndá nacháhu‑gá nchaa cuéchi‑o. Te ní xíhí‑gá te ní ndoto‑gá cuèndá nchaa‑o vǎ cúndècu‑gá cuéchi‑o nǔú Yǎ Ndiǒxí te núu na quɨ̀ndáá iní‑ó‑gǎ.
25 o qual foi entregue por causa das nossas transgressões e ressuscitou para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.