Romanos 4

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Te vitna na càchí tnúhu‑í xii‑ndo cuèndá ndíi Àbrahám tée ní cuu ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha.
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Te ndíi‑áⁿ ñà túú ní xǐndecu cuéchi ndíi núú Yǎ Ndiǒxí, dico ñá dɨ́ú cuèndá ɨɨⁿ chìuⁿ ní quide ndíi ducaⁿ ñà túú ní xǐndecu cuéchi ndíi núú‑gǎ. Chi núu cuèndá ɨɨⁿ chìuⁿ ní quide ndíi ducaⁿ ñà túú ní xǐndecu cuéchi ndíi núú Yǎ Ndiǒxí ñá, te cada càhnu ndíi mee ndǐi ni cùu, dico ñá dɨ́ú nǔú Yǎ Ndiǒxí cada càhnu ndíi mee ndǐi te núu ducaⁿ nǐ quide ndíi.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Te chí dándàcu iní nàcuáa càháⁿ‑xi núú tùtú Yǎ Ndiǒxí núú càchí‑xi: “Té Àbrahám ní sándáá iní‑dé Yǎ Ndiǒxí, te xíǎⁿ ní cachí‑gá sá cúdɨ̀u‑dé núú‑gǎ”, duha càchí‑xi núú tùtú‑gá.
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Te sá cúhúⁿ yǎhu ɨɨⁿ tée quìde chiuⁿ, te vá càchí‑ó sǎ xǐǎⁿ cúú‑xí ɨ̀ɨⁿ táhú sǎ cúú‑xí‑dě chi yáhu tnàhí‑dé cúú‑xí.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Te vá yǒo ɨɨⁿ ndàcu cada ɨɨⁿ chiuⁿ nacuáa cudɨ̀u‑xi núú Yǎ Ndiǒxí. Te ñá túú nǎ chìuⁿ xini ñuhu‑xi cada ñáyiu te cudɨ̀ú‑yu núú‑gǎ, chi xìni ñuhu‑ni‑xi sá quɨ̀ndáá‑ni iní‑yu‑gá. Te dɨu‑gá càchí‑gá sá ñǎyiu ndècu ichi cuehé ichi duha vá cúndècu‑gá cuéchi‑yu núú‑gǎ, te núu na quɨ̀ndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ cáháⁿ ndíi Dàvií, chi ní cachí ndíi sá ǐo váha táhú nchaa ñáyiu ní cachí Yǎ Ndiǒxí cudɨ̀u núú‑gǎ, dico ñá dɨ́ú cuèndá ɨɨⁿ chìuⁿ quidé‑yu cudɨ̀ú‑yu núú‑gǎ.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 Te duha ní cachí ndíi:
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Váha táhǔ‑yu chi Yá Ndiǒxí càchí‑gá sá ñà túú‑gǎ cuéchi‑yu.
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Te ñá dɨ́ú mèe‑ni ñáyiu ngǔndecu sèñá ñɨɨ‑xi ducaⁿ vǎha táhǔ‑yu, chi tnàhá ñáyiu ñá túú ngǔndecu sèñá ñɨɨ‑xi ducaⁿ vǎha táhǔ‑yu. Te sa nàha‑o sá Yǎ Ndiǒxí ní cachí‑gá sá cúdɨ̀u ndíi Àbrahám núú‑gǎ cuèndá sá ni sàndáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Te cunaha‑ndo sǎ dǐhna‑gá ní cachí Yǎ Ndiǒxí sá cúdɨ̀u ndíi Àbrahám núú‑gǎ te dǎtnùní ngúndecu sèñá ñɨɨ ndíi.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Te ní ngúndecu sèñá ñɨɨ ndíi cuèndá xíǎⁿ cuu‑xi ɨɨⁿ sèñá sá cúdɨ̀u ndíi núú Yǎ Ndiǒxí. Te ndéé cútnàhá vátá ngǔndecu‑gá sèñá ñɨɨ ndíi, te sa cùdɨu ndíi núú‑gǎ chi ní sándáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá. Te sá dúcáⁿ ñà túú ndècu señá ñɨɨ ndíi cútnàhá ní sándáá iní ndíi Yá Ndiǒxí xíǎⁿ ní cuu ndíi dàtná ɨɨⁿ dɨ́hɨ́ dǔtú nchaa ñáyiu sàndáá iní ñáhá xìi‑gá, ñáyiu ñá túú ní ngǔndecu sèñá ñɨɨ‑xi, te cùdɨú‑yu núú‑gǎ.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Te ndíi Àbrahám ní cuu tucu ndíi dàtná ɨɨⁿ dɨ́hɨ́ dǔtú nchaa ñáyiu ní ngúndecu sèñá ñɨɨ‑xi, dico ñá dɨ́ú cuèndá‑ni sá nǐ ngúndecu sèñá ñɨɨ́‑yu cùu ndíi dɨ́hɨ́ dǔtǔ‑yu, chi cuèndá sá sàndáá iní‑yu Yá Ndiǒxí nchìcúⁿ nihnú‑yu nàcuáa ní quide ndíi ní sándáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá ndéé cútnàhá vátá ngǔndecu‑gá sèñá ñɨɨ ndíi.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Te Yá Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám sá ndúú tǎhú ndǐi cunuu ndíi ñuyíú, ndɨhɨ cue déhe ndíi, ndɨhɨ nchaa dava‑gá cue ñaní tnáhá ndǐi vitna cacu túu. Te ducaⁿ nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi ndɨhɨ cue ñaní tnáhá ndǐi, chi ní sándáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá nǔu xíǎⁿ ní cudɨ̀u ndíi núú‑gǎ. Te ducaⁿ nǐ xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi dico ñá dɨ́ú cuèndá sá nǐ quide ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Moìsés cada ñáyiu ndéé cuèé‑gá.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Te núu mee‑ni ñǎyiu nchìcúⁿ nihnu quìde nacuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés ní ndùu táhǔ‑yu cunùú‑yu ñuyíú‑a ni cùu ña, te ñá túú xìni ñuhu‑xi quɨndáá iní‑ó Yǎ Ndiǒxí, te ñá túú nàndɨ́hɨ tnúhu ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Àbrahám ní cùu te núu ducaⁿ.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Te núu ɨɨⁿ ñáyiu ñá túú quìde nacuáa càháⁿ tnúhu sá sánú ìchi ñaha xii‑o nacuáa cada‑o te nacháhu‑yu sá dúcáⁿ quìdé‑yu. Te núu ñá túú tnǔhu sá sánú ìchi ñaha‑xi xii‑o nacuáa cada‑o ni cùu ña, te ñá túú cuěchi‑o ni cùu.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Te ducaⁿ nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Àbrahám nàcuáa cada‑gá, chi cuèndá sá ni sàndáá iní ñáhá ndǐi xii‑gá. Te ducaⁿ nǐ quide‑gá chi ío váha iní‑gá, dico ñá dɨ́ú sǎ ɨ̀ɨⁿ chiuⁿ ni quide ndíi ducaⁿ nǐ xáhaⁿ‑gǎ. Te sá dúcáⁿ nǐ cuu te cùu‑xi ɨɨⁿ tnúhu ndáá sá cúú‑xí nchàa ñaní tnáhá ndǐi, ñáyiu sàndáá iní ñáhá xìi‑gá dàtná ní sándáá iní ñáhá mèe ndíi xii‑gá, te ñá dɨ́ú mèe‑ni cuendá nchaa ñaní tnáhá ndǐi nchìcúⁿ nihnu nchaa nàcuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés, chi ndíi Àbrahám‑áⁿ nǐ cuu ndíi dàtná ɨɨⁿ dɨ́hɨ́ dǔtú cue ñáyiu sàndáá iní ñáhá xìi Yá Ndiǒxí.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Te núú tùtú Yǎ Ndiǒxí càháⁿ‑xi nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi, te duha ní xáhaⁿ‑gǎ: “Yòhó té Àbrahám ní quide ñaha‑ǐ xii‑n dàtná ɨɨⁿ dɨ́hɨ́ dǔtú cue ñáyiu xǐndecu nɨhìí ñuyíú.” Duha ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi, càchí‑xi núú tùtú‑gá. Te Yá Ndiǒxí náhá ndǎá‑gá sá cádá‑xí nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám, te dɨu‑ni‑gá cúú Yàá ní sándáá iní ndíi, te dɨu‑ni‑gá dándòto‑gá ñáyiu ní xíhí, te dɨu‑ni‑gá quídé tá ngǔndecu nchaa sá vǎtá cúndècu‑gá ñuyíú‑a.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Te Yá Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám sá ǐo cuéhé děhe ndíi coo, te ío ní sándáá iní ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ dico ñá túú ní cùtnuní iní ndíi nása cada‑gá, chi ío ní sahnu ndíi. Te cuèndá sá dúcáⁿ ǐo ní sándáá iní ndíi tnúhu ní xáhaⁿ‑gǎ nǔu xíǎⁿ ní cuu ndíi dɨ́hɨ́ dǔtú vài ñáyiu xǐndecu nɨhìí ñuyíú.
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Te ndíi Àbrahám ñùhu ndíi ɨɨⁿ cièndú cuíá cǔtnàhá ducaⁿ nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi, te ní cutnùní iní ndíi sá ñà túú tàhú ndíi sá cóó děhe ndíi ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́ ndíi ndíi Sǎrá, chi ndɨ ndùú‑yu sa ní sahnu vìhí‑yu, te cuěi ducaⁿ dico ní sándáá‑ni iní ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Te ñá túú ní sàni ɨɨⁿ sani úú iní ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí cada‑gá sá cúú‑xí ndǐi, chi da uuⁿ‑gá váha ní sándáá iní ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ, te ní cachí ndíi sá ǐo càhnu cuu‑gá.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Te ní cutnùní ndáá iní ndíi sá Yǎ Ndiǒxí ndácú‑gǎ quídé‑gǎ nchaa sá càháⁿ‑gá.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Te sá ni sàndáá iní ndíi nàcuáa ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí, núu xíǎⁿ ní cachí‑gá sá cúú ndǐi ɨɨⁿ tée ñá túú cuěchi‑xi núú‑gǎ.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Te ní ngódó tnùní núú tùtú Yǎ Ndiǒxí cuèndá ndíi Àbrahám sá nǐ cachí‑gá sá ñà túú cuěchi ndíi núú‑gǎ, te ñá dɨ́ú‑ní cuèndá méé ndǐi ni ngǒdó tnùní núú tùtú‑gá.
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 Chi tnàhá cuèndá‑ó nchàa‑o ní ngódó tnùní núú tùtú‑gá. Te càchí‑gá sá ñà túú cuěchi‑o nǔú‑gǎ chi sàndáá iní‑ó‑gǎ, te dɨu‑gá cúú‑gǎ Yaá ní dándótó ñàha xii Xítohó Jesucrìstú Yaá cúú Xǐtohó‑ó.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Te Yá Ndiǒxí ní cachí‑gá sá dɨ́ú Xǐtohó Jesucrìstú cuú‑gá cuèndá nacháhu‑gá nchaa cuéchi‑o. Te ní xíhí‑gá te ní ndoto‑gá cuèndá nchaa‑o vǎ cúndècu‑gá cuéchi‑o nǔú Yǎ Ndiǒxí te núu na quɨ̀ndáá iní‑ó‑gǎ.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.