Mateus 13
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs VC
1 Te dɨu‑ni nduu‑ǎⁿ ní quee Jèsús vehe núú ndécú‑gǎ, te ní xica‑gá cuáháⁿ‑gá ní ngóo‑gá yuhu làgúná.
1 Naquele dia, saiu Jesus e sentou-se à beira do lago.
2 Te ío cuéhé ñǎyiu ní tacá núú ndécú‑gǎ. Te sá dúcáⁿ ǐo cuéhé ñǎyiu núu ní quée‑gá xɨtɨ́ ɨɨⁿ bàrcú nútnɨ̌ɨ xɨtɨ́ ndute làgúná‑áⁿ, te núú xǐǎⁿ ní ngóo‑gá, te nchaa ñáyiu‑áⁿ xǐxúcu‑yu yuhu làgúná‑áⁿ.
2 Acercou-se dele, porém, uma tal multidão, que precisou entrar numa barca. Nela se assentou, enquanto a multidão ficava à margem.
3 Te Jèsús ní ngüíta‑gá ní cani‑gá tɨtnɨ́ cuèndú núǔ‑yu nàcuáa tecú tnùní‑yu nchaa nàcuáa ndùu tnúhu‑gá, te xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
3 E seus discursos foram uma série de parábolas.
4 te òré ní ngüíta‑dé dǎngoyo‑dé trìú‑áⁿ, te dava ní quene ndava ní ngava ndéé ichi, te ní xiní cue tɨ́laá te ní nadatàcá‑güedɨ.
4 Disse ele: Um semeador saiu a semear. E, semeando, parte da semente caiu ao longo do caminho; os pássaros vieram e a comeram.
5 Te dava ní ngava ñuhu yadi nǔú yɨ́hɨ́ vìhi yúú, te ndɨ̌hɨ‑ni ní xínu‑xi chi ñá túú càvihi ñuhu.
5 Outra parte caiu em solo pedregoso, onde não havia muita terra, e nasceu logo, porque a terra era pouco profunda.
6 Dico òré ní nayehé te ñá túú ní cùndee iní‑xi chi ní yíchí‑xi, chi ñá túú ní nǐhí quɨ̌hɨ́ⁿ cùnú yóho‑xi.
6 Logo, porém, que o sol nasceu, queimou-se, por falta de raízes.
7 Te dava ní ngava núú yúcú ndɨ̌quɨ́ⁿ tnu ìñu, te ɨɨⁿnuu‑ni nǐ xínu‑xi ndɨhɨ tnu ìñu. Te tnu ìñu‑áⁿ nǐ sahnu‑xi te ní dánáá‑xí nchàa triú sá nǐ xínu‑áⁿ.
7 Outras sementes caíram entre os espinhos: os espinhos cresceram e as sufocaram.
8 Dico dava‑gá trìú ní ngava núú ndécú ñùhu cocoⁿ te xíǎⁿ ío váha ní cuu, chi núú ɨ́ɨ́ⁿ‑ní trìú‑áⁿ te dava yoco‑xi ní nguɨ́hɨ ócó úxí trìú‑xi, te dava yoco‑xi ní nguɨ́hɨ únídico trìú‑xi, te dava yoco‑xi ní nguɨ́hɨ ɨɨⁿ cièndú trìú‑xi.
8 Outras, enfim, caíram em terra boa: deram frutos, cem por um, sessenta por um, trinta por um.
9 Te vitna nchaa nchòhó ñáyiu ní xíndedóho tnúhu ní cáháⁿ‑í‑a, te ío váha chí cuǎha cuèndá —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
9 Aquele que tem ouvidos, ouça.
10 Te cue tée xìca cuu ndɨhɨ Jesús ní sáháⁿ‑güedé ndéé núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá:
10 Os discípulos aproximaram-se dele, então, para dizer-lhe: Por que lhes falas em parábolas?
11 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
11 Respondeu Jesus: Porque a vós é dado compreender os mistérios do Reino dos céus, mas a eles não.
12 Te nchaa ñáyiu sa tècú tnùní te uuⁿ‑gá cuita tecú tnùní‑yu quɨ́hɨ́ⁿ, te nchaa ñáyiu ñá túú tècú tnùní te uuⁿ‑gá vá tècú tnùní‑yu.
12 Ao que tem, se lhe dará e terá em abundância, mas ao que não tem será tirado até mesmo o que tem.
13 Te xíǎⁿ nǔu duha càni‑í mee‑ni cuèndú núǔ‑yu, chi cuěi na quìní‑yu nchaa nàcuáa cuu dico ni vǎ cútnùní iní‑yu ná cuèndá ducaⁿ cùu, te cuěi na cùndedóho‑yu dico ni vǎ tècú tnùní‑yu.
13 Eis por que lhes falo em parábolas: para que, vendo, não vejam e, ouvindo, não ouçam nem compreendam.
14 Te dɨu cuèndá ñáyiu‑áⁿ nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Chàiá tée ní xóo cáháⁿ tnúhu‑gá ndéé sanaha nǐ chídó tnùní ndíi núú tùtú‑gá núú càchí‑xi:
14 Assim se cumpre para eles o que foi dito pelo profeta Isaías: Ouvireis com vossos ouvidos e não entendereis, olhareis com vossos olhos e não vereis,
15 Te ducaⁿ chi cùu‑ndo ñáyiu ío sàá iní‑xi,
15 porque o coração deste povo se endureceu: taparam os seus ouvidos e fecharam os seus olhos, para que seus olhos não vejam e seus ouvidos não ouçam, nem seu coração compreenda; para que não se convertam e eu os sare {Is 6,9s}.
16 ’Dico nchòhó chi ío váha táhú‑ndó chi cùtnuní iní‑ndó nchàa nacuáa quìde‑í, te cùtnuní tucu iní‑ndó nchàa nacuáa ndùu tnúhu càháⁿ‑í.
16 Mas, quanto a vós, bem-aventurados os vossos olhos, porque vêem! Ditosos os vossos ouvidos, porque ouvem!
17 Te na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ ǐo vài cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha ndɨ̀hɨ nchaa dava‑gá ñáyiu váha iní‑xi ní cuiní‑yu cundèhé‑yu nchaa sá ndéhé‑ndó vìtna quide‑í dico ñá túú ní xìní‑yu, te ní cuiní tucú‑yu cundedóho‑yu nchaa tnúhu ndèdóho‑ndo vìtna cáháⁿ‑í te ñá túú ní xǐndedóho‑yu.
17 Eu vos declaro, em verdade: muitos profetas e justos desejaram ver o que vedes e não o viram, ouvir o que ouvis e não ouviram.
18 ’Te vitna cundedóho váha‑ndo na càchí tnúhu‑í xii‑ndo nàcuáa quèe‑xi cuendú tée cuángacáⁿ trìú ní cani‑í núú‑ndó.
18 Ouvi, pois, o sentido da parábola do semeador:
19 Te trìú sá nǐ quene ndava ní ngava ndéé ichi, xíǎⁿ cúú‑xí dàtná ñáyiu ní xíndedóho tnúhu sá càháⁿ nàcuáa ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xií‑yu, dico ñá túú ní cuìní‑yu tnɨɨ́‑yu, chi sácuíhná cuǎháⁿ‑xi nàdatuhú‑xi iní‑yu cuèndá sá vǎ cánchìcúⁿ nihnú‑yu nàcuáa càháⁿ tnúhu‑áⁿ.
19 quando um homem ouve a palavra do Reino e não a entende, o Maligno vem e arranca o que foi semeado no seu coração. Este é aquele que recebeu a semente à beira do caminho.
20 Te trìú sá nǐ ngava ñuhu yadi nǔú yɨ́hɨ́ vìhi yúú‑ǎⁿ, xíǎⁿ cúú‑xí dàtná ñáyiu ní xíndedóho tnúhu Yá Ndiǒxí te dɨ́ɨ́ ìní ní tnɨɨ́‑yu tnúhu‑gá,
20 O solo pedregoso em que ela caiu é aquele que acolhe com alegria a palavra ouvida,
21 dico òré ná ngüǐta ñáyiu cúcuèhé ñáhǎ‑yu xií‑yu àdi nándɨ‑gá sá yǎha‑yu sá cuèndá tnúhu‑gá, te ñá cúndèe iní‑yu chi dàñá‑yu tnúhu‑gá cuèndá sá ñà túú nìhí ndéě‑yu.
21 mas não tem raízes, é inconstante: sobrevindo uma tribulação ou uma perseguição por causa da palavra, logo encontra uma ocasião de queda.
22 Te trìú sá nǐ ngava núú yúcú ndɨ̌quɨ́ⁿ tnu ìñu‑áⁿ, xíǎⁿ cúú‑xí dàtná ñáyiu ní tecú dóho‑xi tnúhu Yá Ndiǒxí dico cuèé cuèé ní nacuanaá‑yu tnúhu‑gá, chi cuèndá mee‑ni sǎ ìó ñuyíú‑a ñùhu iní‑yu, ndɨhɨ cuèndá sá ǐo sàni iní‑yu cuu cuìcá‑yu, te mee‑ni nchàa xíǎⁿ ñúhú ìní‑yu te ñá túú ñùhu iní‑yu tnúhu sá nǐ xíndedóho‑yu‑áⁿ nàcuáa cada váha‑yu cundecú‑yu.
22 O terreno que recebeu a semente entre os espinhos representa aquele que ouviu bem a palavra, mas nele os cuidados do mundo e a sedução das riquezas a sufocam e a tornam infrutuosa.
23 Dico trìú sá nǐ ngava núú ndécú ñùhu cocoⁿ‑áⁿ, xíǎⁿ cúú‑xí dàtná ñáyiu ní xíndedóho tnúhu Yá Ndiǒxí te quìdé‑yu nàcuáa càháⁿ tnúhu‑gá. Te cada iní‑ndó sǎ ñǎyiu‑áⁿ cúǔ‑yu dàtná trìú sá nǐ nguɨ́hɨ yoco‑xi ócó úxí trìú‑xi, ndɨhɨ trìú sá nǐ nguɨ́hɨ yoco‑xi únídico trìú‑xi, ndɨhɨ trìú sá nǐ nguɨ́hɨ yoco‑xi ɨɨⁿ cièndú trìú‑xi. Ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùú‑yu chi ío váha quìdé‑yu —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
23 A terra boa semeada é aquele que ouve a palavra e a compreende, e produz fruto: cem por um, sessenta por um, trinta por um.
24 Te Jèsús ní cani‑gá ɨɨⁿ cuèndú núú ñǎyiu nàcuáa tecú tnùní‑yu tnúhu‑gá, te xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
24 Jesus propôs-lhes outra parábola: O Reino dos céus é semelhante a um homem que tinha semeado boa semente em seu campo.
25 Dico xɨtɨ́ niú ní sáháⁿ ɨɨⁿ tée cùu úhú iní ñáhá xìi‑dé, te ní dǎngoyo‑dé ndɨ́quɨ́ⁿ yǔcú sǎ ñà túú vǎha núú nǐ sacáⁿ‑dé trìú‑áⁿ.
25 Na hora, porém, em que os homens repousavam, veio o seu inimigo, semeou joio no meio do trigo e partiu.
26 Te òré vitna váha váha ní ngüíta‑xi quène yoco nchaa triú‑áⁿ, te ní xínu coyo nchaa yúcú sǎ ñà túú vǎha‑áⁿ.
26 O trigo cresceu e deu fruto, mas apareceu também o joio.
27 Te cue tée xìnu cuechi núú těe ní sacáⁿ trìú‑áⁿ nǐ xítnǔhu ñaha‑güedě xii‑dé sá dúcáⁿ nǐ xínu cúhú sǎ ñà túú vǎha‑áⁿ nǔú trìú‑dé, te xǎhaⁿ‑güedě: “Pàtróóⁿ, ¿nása ní cuu núu ní xínu cúhú sǎ ñà túú vǎha núú trìú‑n, te ío váha càa triú ní sacáⁿ‑n ní cùu?”, cachí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě.
27 Os servidores do pai de família vieram e disseram-lhe: - Senhor, não semeaste bom trigo em teu campo? Donde vem, pois, o joio?
28 Te tée cùu patróóⁿ‑güedě‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii‑güedé: “Ɨɨⁿ tée cùu úhú iní ñáhá nàhi xii‑í ducaⁿ nǐ quide‑dé ní sáháⁿ‑dé ní dǎngoyo‑dé ndɨ́quɨ́ⁿ cǔhú sǎ ñà túú vǎha‑áⁿ nǔú trìú‑í nǔu ducaⁿ nǐ xínu coyo‑xi”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé. Te cue tée xìnu cuechi núú‑dě ní xáhaⁿ‑güedě xii‑dé: “Te núu cuìní‑n te quɨ́hɨ́ⁿ‑ndɨ́ tnuhu‑ndɨ́ nchaa cúhú sǎ ñà túú vǎha ní xínu núú trìú‑n”, càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑dé.
28 Disse-lhes ele: - Foi um inimigo que fez isto! Replicaram-lhe: - Queres que vamos e o arranquemos?
29 Te tée cùu xítohó trìú‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii cue tée xìnu cuechi núú‑dě‑áⁿ: “Ñáhá, vá quɨ̀hɨ́ⁿ‑ndó tnùhu‑ndo, chi òré tnuhu‑ndo te tnàhá‑ni trìú quene chi càa vihi cúhú‑ǎⁿ.
29 - Não, disse ele; arrancando o joio, arriscais a tirar também o trigo.
30 Váha‑gá chí dáñá ná cuìhnu nahi ndéé ná cùu triú, te dǎtnùní nducu‑ǐ cue tée quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé tnuhu‑güedé nchaa cúhú sǎ ñà túú vǎha‑áⁿ, te dacùtu nuhní‑güedé te cahmi‑güedé, te dǎtnùní nàquehndé‑güedé trìú nacani‑güedé te nataxúha‑güedé xɨtɨ́ yacá‑í”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé —duha ní cani Jèsús cuèndú núǔ‑yu.
30 Deixai-os crescer juntos até a colheita. No tempo da colheita, direi aos ceifadores: arrancai primeiro o joio e atai-o em feixes para o queimar. Recolhei depois o trigo no meu celeiro.
31 Te Jèsús ní cani tucu‑gá ɨngá cuèndú núú ñǎyiu nàcuáa tecú tnùní‑yu tnúhu‑gá, te xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
31 Em seguida, propôs-lhes outra parábola: O Reino dos céus é comparado a um grão de mostarda que um homem toma e semeia em seu campo.
32 Te ndɨ́quɨ́ⁿ yutnu‑áⁿ ǐo chàhu, dico òré ná xǐnu‑xi te sàhnu‑gá‑xi dàcúúxí nchàa cúhú, te cue quɨtɨ ndàva núú tàchí cádǔha‑güedɨ tacá‑güedɨ núú dìté‑xi —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
32 É esta a menor de todas as sementes, mas, quando cresce, torna-se um arbusto maior que todas as hortaliças, de sorte que os pássaros vêm aninhar-se em seus ramos.
33 Te Jèsús ní xáhaⁿ tùcu‑gá xii ñáyiu:
33 Disse-lhes, por fim, esta outra parábola. O Reino dos céus é comparado ao fermento que uma mulher toma e mistura em três medidas de farinha e que faz fermentar toda a massa.
34 Te mee‑ni cuèndú ní cani Jèsús núú ñǎyiu ndɨ tnahá òré ní dánèhé ñáhá‑gǎ xií‑yu tnúhu‑gá.
34 Tudo isto disse Jesus à multidão em forma de parábola. De outro modo não lhe falava,
35 Te ducaⁿ nǐ quide‑gá chi ní quee ndáá‑xi nàcuáa ní chídó tnùní ɨɨⁿ tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha nǔú tùtú‑gá núú càchí‑xi:
35 para que se cumprisse a profecia: Abrirei a boca para ensinar em parábolas; revelarei coisas ocultas desde a criação {Sl 77,2}.
36 Te Jèsús ní dándácá‑gǎ ñáyiu te cuánuhú‑gá vehe, te cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá:
36 Então despediu a multidão. Em seguida, entrou de novo na casa e seus discípulos agruparam-se ao redor dele para perguntar-lhe: Explica-nos a parábola do joio no campo.
37 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
37 Jesus respondeu: O que semeia a boa semente é o Filho do Homem.
38 Te nchaa núú nǐ sacáⁿ tée‑áⁿ trìú cúú‑xí ñùyíú. Te tatá váha‑áⁿ cúú‑xí cuè ñáyiu yɨ̀ndaha ñaha Yá Ndiǒxí. Te nchaa cúhú sǎ ñà túú vǎha‑áⁿ cúú‑xí ñǎyiu yɨ̀ndaha ñaha sácuíhná.
38 O campo é o mundo. A boa semente são os filhos do Reino. O joio são os filhos do Maligno.
39 Te tée ní dǎngoyo ndɨ́quɨ́ⁿ cǔhú sǎ ñà túú vǎha núú trìú‑áⁿ cúú‑dě mee sàcuíhná. Te nduu nàtehndé‑nǎ trìú‑áⁿ cúú‑xí ndùu ndɨhɨ nihnu‑ná nchaa sá ìó ñuyíú‑a. Te nchaa ñáyiu nàquehndé trìú‑áⁿ cúǔ‑yu mee‑ni cuè espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí.
39 O inimigo, que o semeia, é o demônio. A colheita é o fim do mundo. Os ceifadores são os anjos.
40 Te dàtná cada cue tée quɨ́hɨ́ⁿ tnuhu nchaa cúhú sǎ ñà túú vǎha‑áⁿ dacùtu nuhní‑güedé te cahmi‑güedé, ducaⁿ sǎtnahá‑xi yáha nchaa ñáyiu cùndɨhɨ yucu ñávǎha na sàá nduu.
40 E assim como se recolhe o joio para jogá-lo no fogo, assim será no fim do mundo.
41 Te yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo tendaha‑í nchaa espíritú xínú cuèchi núù‑í quɨ́hɨ́ⁿ‑xi nadatàcá‑xi nchaa ñáyiu sànu ichi cue tnaha ñáyiu‑xi ichi cuèhé ichi duha, ndɨhɨ nchaa dava‑gá ñáyiu ñá túú quìde váha, te nchaa ñáyiu‑áⁿ xǐndecú‑yu nchaa núú ndécú cuè ñáyiu yɨ̀ndaha‑í.
41 O Filho do Homem enviará seus anjos, que retirarão de seu Reino todos os escândalos e todos os que fazem o mal
42 Te cue espíritú‑áⁿ daquɨ̀hɨ́ⁿ‑xi cue ñáyiu‑áⁿ nǔú ñùhú núú càyú, te yàcáⁿ ío ndáhyú‑yu te dìcó rúhñú‑nǎ cuu núhu‑yu sá sàtú iní‑yu sá ndóhǒ‑yu.
42 e os lançarão na fornalha ardente, onde haverá choro e ranger de dentes.
43 Te nchaa ñáyiu quìde nchaa nacuáa cuìní Tǎtǎ‑yu Dútú Ndiǒxí, ñáyiu‑áⁿ ǐo cunùú‑yu cundecú‑yu núú ndécú‑gǎ táxí tnùní‑gá, chi cuú‑yu dàtná nchícanchii dayèhé‑yu cundecú‑yu núú ndécú‑gǎ. Te nchaa nchòhó ñáyiu ndèdóho nchaa tnúhu càháⁿ‑í‑a, te ío váha chí cuǎha cuèndá —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
43 Então, no Reino de seu Pai, os justos resplandecerão como o sol. Aquele que tem ouvidos, ouça.
44 Te Jèsús xǎhaⁿ tùcu‑gá xii‑güedé:
44 O Reino dos céus é também semelhante a um tesouro escondido num campo. Um homem o encontra, mas o esconde de novo. E, cheio de alegria, vai, vende tudo o que tem para comprar aquele campo.
45 ’Te na càni tucu‑í ɨngá cuèndú núú‑ndó nàcuáa tecú tnùní‑ndó nàcuáa cada‑xi òré ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xii ñáyiu. Ɨɨⁿ tée quìde ndáhú ndúcú‑dě sá nání pěrlá sá ǐo ndèyáhu.
45 O Reino dos céus é ainda semelhante a um negociante que procura pérolas preciosas.
46 Te ní naníhí‑dě ñáyiu ndècu ndɨhɨ ɨɨⁿ pérlá sá ǐo‑gá ndèyáhu, te ní xica‑dé cuánuhú‑dé te ní nadico‑dě nchaa sá ndécú ndɨ̀hɨ‑dé, te ní sáháⁿ‑dé ní saaⁿ‑dé pěrlá sá ǐo‑gá ndèyáhu‑áⁿ.
46 Encontrando uma de grande valor, vai, vende tudo o que possui e a compra.
47 ’Te na càni tucu‑í ɨngá cuèndú núú‑ndó nàcuáa tecú tnùní‑ndó nàcuáa cada‑xi òré ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xii ñáyiu. Cue tée tnɨ̀ɨ chácá nǐ dáquěe‑güedé ñunu‑güedé xɨtɨ́ ndute làmár tnɨ́ɨ́‑güedě chácá, te dàcá nuu dàcá nihnu chácá cuǎnguee‑güedɨ xɨtɨ́ ñunu‑áⁿ.
47 O Reino dos céus é semelhante ainda a uma rede que, jogada ao mar, recolhe peixes de toda espécie.
48 Te òré ní cutnùní iní‑güedé sá nǐ chítú ñunu‑güedé, te ní natava‑güedé ní nene yuhu làmár, te ní ngüíta‑güedé nácǎxi‑güedé nchaa chácá‑ǎⁿ. Te nchaa chácá vǎha dàquée‑güedé‑dɨ xɨtɨ́ tɨ́dihi, te nchaa chácá nèhé dǎngoyo‑güedé‑dɨ.
48 Quando está repleta, os pescadores puxam-na para a praia, sentam-se e separam nos cestos o que é bom e jogam fora o que não presta.
49 Te dàtná ní quide cue tée‑áⁿ ducaⁿ càda cue espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí ná sàá nduu vǎ cúndècu‑gá nchaa sá ìó ñuyíú‑a, chi cue espíritú‑áⁿ daquèe dɨɨⁿ‑xi nchaa ñáyiu ní quide váha tnuú nchaa ñáyiu ñá túú ní quìde váha.
49 Assim será no fim do mundo: os anjos virão separar os maus do meio dos justos
50 Te nchaa ñáyiu ñá túú ní quìde váha‑áⁿ daquɨ̀hɨ́ⁿ ñáhá‑xí xìí‑yu núú ñùhú núú càyú, te yàcáⁿ ío ndáhyú‑yu, te dìcó rúhñú‑nǎ cuu núhu‑yu sá sàtú iní‑yu cuèndá sá ndóhǒ‑yu —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá.
50 e os arrojarão na fornalha, onde haverá choro e ranger de dentes.
51 Te Jèsús ní xícáⁿ tnúhú‑gǎ núú‑güedě, te xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
51 Compreendestes tudo isto? Sim, Senhor, responderam eles.
52 Te ní xáhaⁿ tùcu Jesús xii‑güedé:
52 Por isso, todo escriba instruído nas coisas do Reino dos céus é comparado a um pai de família que tira de seu tesouro coisas novas e velhas.
53 Te sátá nǐ yáha ducaⁿ nǐ cani Jèsús cuèndú núú‑güedě, te ní xica‑gá cuánuhú‑gá.
53 Após ter exposto as parábolas, Jesus partiu.
54 Te ní ndexìo‑gá ñuú núú cúú ñùú‑gá, te cuánguɨhu‑gá xɨtɨ́ veñúhu càa ñuú‑áⁿ te ní ngüíta‑gá dánèhé‑gá ñáyiu. Te nchaa ñáyiu ndèdóho nchaa tnúhu càháⁿ‑gá xǐcuñúhu‑yu, te xǐtnàhá‑yu:
54 Foi para a sua cidade e ensinava na sinagoga, de modo que todos diziam admirados: Donde lhe vem esta sabedoria e esta força miraculosa?
55 Te dìcó déhe tée cùu carpinterú ndɨhɨ tá Màriá cúú‑dě, te ñaní‑dé cúú tě Jàcobó, ndɨhɨ té Chèé, ndɨhɨ té Xǐmú, ndɨhɨ té Jùdás.
55 Não é este o filho do carpinteiro? Não é Maria sua mãe? Não são seus irmãos Tiago, José, Simão e Judas?
56 Te cue cúha‑dé ndécú ndɨ̀hɨ ñahá‑yu xii‑o ñùú‑a. ¿Te nása ní quide‑dé nǔu ndéé dàcáⁿ ío váha cùtnuní iní‑dé nàcuáa cunduu tnúhu cáháⁿ‑dé‑i? —càchí‑yu xǐtnàhá‑yu.
56 E suas irmãs, não vivem todas entre nós? Donde lhe vem, pois, tudo isso?
57 Te ñá túú ní cuìní‑yu cáháⁿ ndɨhɨ váha‑yu Jèsús, dico mee‑gǎ ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
57 E não sabiam o que dizer dele. Disse-lhes, porém, Jesus: É só em sua pátria e em sua família que um profeta é menosprezado.
58 Te ñá túú ní quìde Jesús tɨtnɨ́ núú sǎ vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada ñuú‑áⁿ, chi ñá túú ní cuìní‑yu quɨndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá.
58 E, por causa da falta de confiança deles, operou ali poucos milagres.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.