Mateus 13

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Te dɨu‑ni nduu‑ǎⁿ ní quee Jèsús vehe núú ndécú‑gǎ, te ní xica‑gá cuáháⁿ‑gá ní ngóo‑gá yuhu làgúná.
1 Mais tarde, naquele mesmo dia, Jesus saiu de casa e sentou-se à beira-mar.
2 Te ío cuéhé ñǎyiu ní tacá núú ndécú‑gǎ. Te sá dúcáⁿ ǐo cuéhé ñǎyiu núu ní quée‑gá xɨtɨ́ ɨɨⁿ bàrcú nútnɨ̌ɨ xɨtɨ́ ndute làgúná‑áⁿ, te núú xǐǎⁿ ní ngóo‑gá, te nchaa ñáyiu‑áⁿ xǐxúcu‑yu yuhu làgúná‑áⁿ.
2 Logo, uma grande multidão se juntou ao seu redor. Então ele entrou num barco, sentou-se e ensinou o povo que permanecia na praia.
3 Te Jèsús ní ngüíta‑gá ní cani‑gá tɨtnɨ́ cuèndú núǔ‑yu nàcuáa tecú tnùní‑yu nchaa nàcuáa ndùu tnúhu‑gá, te xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
3 Jesus contou várias parábolas, como esta: “Um lavrador saiu para semear.
4 te òré ní ngüíta‑dé dǎngoyo‑dé trìú‑áⁿ, te dava ní quene ndava ní ngava ndéé ichi, te ní xiní cue tɨ́laá te ní nadatàcá‑güedɨ.
4 Enquanto espalhava as sementes pelo campo, algumas caíram à beira do caminho, e as aves vieram e as comeram.
5 Te dava ní ngava ñuhu yadi nǔú yɨ́hɨ́ vìhi yúú, te ndɨ̌hɨ‑ni ní xínu‑xi chi ñá túú càvihi ñuhu.
5 Outras sementes caíram em solo rochoso e, não havendo muita terra, germinaram rapidamente,
6 Dico òré ní nayehé te ñá túú ní cùndee iní‑xi chi ní yíchí‑xi, chi ñá túú ní nǐhí quɨ̌hɨ́ⁿ cùnú yóho‑xi.
6 mas as plantas logo murcharam sob o calor do sol e secaram, pois não tinham raízes profundas.
7 Te dava ní ngava núú yúcú ndɨ̌quɨ́ⁿ tnu ìñu, te ɨɨⁿnuu‑ni nǐ xínu‑xi ndɨhɨ tnu ìñu. Te tnu ìñu‑áⁿ nǐ sahnu‑xi te ní dánáá‑xí nchàa triú sá nǐ xínu‑áⁿ.
7 Outras sementes caíram entre espinhos, que cresceram e sufocaram os brotos.
8 Dico dava‑gá trìú ní ngava núú ndécú ñùhu cocoⁿ te xíǎⁿ ío váha ní cuu, chi núú ɨ́ɨ́ⁿ‑ní trìú‑áⁿ te dava yoco‑xi ní nguɨ́hɨ ócó úxí trìú‑xi, te dava yoco‑xi ní nguɨ́hɨ únídico trìú‑xi, te dava yoco‑xi ní nguɨ́hɨ ɨɨⁿ cièndú trìú‑xi.
8 Ainda outras caíram em solo fértil e produziram uma colheita trinta, sessenta e até cem vezes maior que a quantidade semeada.
9 Te vitna nchaa nchòhó ñáyiu ní xíndedóho tnúhu ní cáháⁿ‑í‑a, te ío váha chí cuǎha cuèndá —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
9 Quem é capaz de ouvir, ouça com atenção!”.
10 Te cue tée xìca cuu ndɨhɨ Jesús ní sáháⁿ‑güedé ndéé núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá:
10 Os discípulos vieram e lhe perguntaram: “Por que o senhor usa parábolas quando fala ao povo?”.
11 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
11 Ele respondeu: “A vocês é permitido entender os segredos do reino dos céus, mas a outros não.
12 Te nchaa ñáyiu sa tècú tnùní te uuⁿ‑gá cuita tecú tnùní‑yu quɨ́hɨ́ⁿ, te nchaa ñáyiu ñá túú tècú tnùní te uuⁿ‑gá vá tècú tnùní‑yu.
12 Pois ao que tem, mais lhe será dado, e terá em grande quantia; mas do que nada tem, até o que tem lhe será tirado.
13 Te xíǎⁿ nǔu duha càni‑í mee‑ni cuèndú núǔ‑yu, chi cuěi na quìní‑yu nchaa nàcuáa cuu dico ni vǎ cútnùní iní‑yu ná cuèndá ducaⁿ cùu, te cuěi na cùndedóho‑yu dico ni vǎ tècú tnùní‑yu.
13 É por isso que uso parábolas: eles olham, mas não veem; escutam, mas não ouvem nem entendem.
14 Te dɨu cuèndá ñáyiu‑áⁿ nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Chàiá tée ní xóo cáháⁿ tnúhu‑gá ndéé sanaha nǐ chídó tnùní ndíi núú tùtú‑gá núú càchí‑xi:
14 “Cumpre-se, desse modo, a profecia de Isaías que diz: ‘Quando ouvirem o que digo, não entenderão. Quando virem o que faço, não compreenderão.
15 Te ducaⁿ chi cùu‑ndo ñáyiu ío sàá iní‑xi,
15 Pois o coração deste povo está endurecido; ouvem com dificuldade e têm os olhos fechados, de modo que seus olhos não veem, e seus ouvidos não ouvem, e seu coração não entende, e não se voltam para mim, nem permitem que eu os cure’.
16 ’Dico nchòhó chi ío váha táhú‑ndó chi cùtnuní iní‑ndó nchàa nacuáa quìde‑í, te cùtnuní tucu iní‑ndó nchàa nacuáa ndùu tnúhu càháⁿ‑í.
16 “Felizes, porém, são seus olhos, pois eles veem; e seus ouvidos, pois eles ouvem.
17 Te na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ ǐo vài cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha ndɨ̀hɨ nchaa dava‑gá ñáyiu váha iní‑xi ní cuiní‑yu cundèhé‑yu nchaa sá ndéhé‑ndó vìtna quide‑í dico ñá túú ní xìní‑yu, te ní cuiní tucú‑yu cundedóho‑yu nchaa tnúhu ndèdóho‑ndo vìtna cáháⁿ‑í te ñá túú ní xǐndedóho‑yu.
17 Eu lhes digo a verdade: muitos profetas e justos desejaram ver o que vocês têm visto e ouvir o que vocês têm ouvido, mas não puderam.
18 ’Te vitna cundedóho váha‑ndo na càchí tnúhu‑í xii‑ndo nàcuáa quèe‑xi cuendú tée cuángacáⁿ trìú ní cani‑í núú‑ndó.
18 “Agora, ouçam a explicação da parábola sobre o lavrador que saiu para semear.
19 Te trìú sá nǐ quene ndava ní ngava ndéé ichi, xíǎⁿ cúú‑xí dàtná ñáyiu ní xíndedóho tnúhu sá càháⁿ nàcuáa ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xií‑yu, dico ñá túú ní cuìní‑yu tnɨɨ́‑yu, chi sácuíhná cuǎháⁿ‑xi nàdatuhú‑xi iní‑yu cuèndá sá vǎ cánchìcúⁿ nihnú‑yu nàcuáa càháⁿ tnúhu‑áⁿ.
19 As sementes que caíram à beira do caminho representam os que ouvem a mensagem sobre o reino e não a entendem. Então o maligno vem e arranca a semente que foi lançada em seu coração.
20 Te trìú sá nǐ ngava ñuhu yadi nǔú yɨ́hɨ́ vìhi yúú‑ǎⁿ, xíǎⁿ cúú‑xí dàtná ñáyiu ní xíndedóho tnúhu Yá Ndiǒxí te dɨ́ɨ́ ìní ní tnɨɨ́‑yu tnúhu‑gá,
20 As que caíram no solo rochoso representam aqueles que ouvem a mensagem e, sem demora, a recebem com alegria.
21 dico òré ná ngüǐta ñáyiu cúcuèhé ñáhǎ‑yu xií‑yu àdi nándɨ‑gá sá yǎha‑yu sá cuèndá tnúhu‑gá, te ñá cúndèe iní‑yu chi dàñá‑yu tnúhu‑gá cuèndá sá ñà túú nìhí ndéě‑yu.
21 Contudo, uma vez que não têm raízes profundas, não duram muito. Assim que enfrentam problemas ou são perseguidos por causa da mensagem, cedo desanimam.
22 Te trìú sá nǐ ngava núú yúcú ndɨ̌quɨ́ⁿ tnu ìñu‑áⁿ, xíǎⁿ cúú‑xí dàtná ñáyiu ní tecú dóho‑xi tnúhu Yá Ndiǒxí dico cuèé cuèé ní nacuanaá‑yu tnúhu‑gá, chi cuèndá mee‑ni sǎ ìó ñuyíú‑a ñùhu iní‑yu, ndɨhɨ cuèndá sá ǐo sàni iní‑yu cuu cuìcá‑yu, te mee‑ni nchàa xíǎⁿ ñúhú ìní‑yu te ñá túú ñùhu iní‑yu tnúhu sá nǐ xíndedóho‑yu‑áⁿ nàcuáa cada váha‑yu cundecú‑yu.
22 As que caíram entre os espinhos representam outros que ouvem a mensagem, mas logo ela é sufocada pelas preocupações desta vida e pela sedução da riqueza, de modo que não produzem fruto.
23 Dico trìú sá nǐ ngava núú ndécú ñùhu cocoⁿ‑áⁿ, xíǎⁿ cúú‑xí dàtná ñáyiu ní xíndedóho tnúhu Yá Ndiǒxí te quìdé‑yu nàcuáa càháⁿ tnúhu‑gá. Te cada iní‑ndó sǎ ñǎyiu‑áⁿ cúǔ‑yu dàtná trìú sá nǐ nguɨ́hɨ yoco‑xi ócó úxí trìú‑xi, ndɨhɨ trìú sá nǐ nguɨ́hɨ yoco‑xi únídico trìú‑xi, ndɨhɨ trìú sá nǐ nguɨ́hɨ yoco‑xi ɨɨⁿ cièndú trìú‑xi. Ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùú‑yu chi ío váha quìdé‑yu —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
23 E as que caíram em solo fértil representam os que ouvem e entendem a mensagem e produzem uma colheita trinta, sessenta e até cem vezes maior que a quantidade semeada”.
24 Te Jèsús ní cani‑gá ɨɨⁿ cuèndú núú ñǎyiu nàcuáa tecú tnùní‑yu tnúhu‑gá, te xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
24 Esta foi outra parábola que Jesus contou: “O reino dos céus é como um agricultor que semeou boas sementes em seu campo.
25 Dico xɨtɨ́ niú ní sáháⁿ ɨɨⁿ tée cùu úhú iní ñáhá xìi‑dé, te ní dǎngoyo‑dé ndɨ́quɨ́ⁿ yǔcú sǎ ñà túú vǎha núú nǐ sacáⁿ‑dé trìú‑áⁿ.
25 Enquanto os servos dormiam, seu inimigo veio, semeou joio no meio do trigo e foi embora.
26 Te òré vitna váha váha ní ngüíta‑xi quène yoco nchaa triú‑áⁿ, te ní xínu coyo nchaa yúcú sǎ ñà túú vǎha‑áⁿ.
26 Quando a plantação começou a crescer, o joio também cresceu.
27 Te cue tée xìnu cuechi núú těe ní sacáⁿ trìú‑áⁿ nǐ xítnǔhu ñaha‑güedě xii‑dé sá dúcáⁿ nǐ xínu cúhú sǎ ñà túú vǎha‑áⁿ nǔú trìú‑dé, te xǎhaⁿ‑güedě: “Pàtróóⁿ, ¿nása ní cuu núu ní xínu cúhú sǎ ñà túú vǎha núú trìú‑n, te ío váha càa triú ní sacáⁿ‑n ní cùu?”, cachí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě.
27 “Os servos do agricultor vieram e disseram: ‘O campo em que o senhor semeou as boas sementes está cheio de joio. De onde ele veio?’.
28 Te tée cùu patróóⁿ‑güedě‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii‑güedé: “Ɨɨⁿ tée cùu úhú iní ñáhá nàhi xii‑í ducaⁿ nǐ quide‑dé ní sáháⁿ‑dé ní dǎngoyo‑dé ndɨ́quɨ́ⁿ cǔhú sǎ ñà túú vǎha‑áⁿ nǔú trìú‑í nǔu ducaⁿ nǐ xínu coyo‑xi”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé. Te cue tée xìnu cuechi núú‑dě ní xáhaⁿ‑güedě xii‑dé: “Te núu cuìní‑n te quɨ́hɨ́ⁿ‑ndɨ́ tnuhu‑ndɨ́ nchaa cúhú sǎ ñà túú vǎha ní xínu núú trìú‑n”, càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑dé.
28 “‘Um inimigo fez isso’, respondeu o agricultor. “‘Devemos arrancar o joio?’, perguntaram os servos.
29 Te tée cùu xítohó trìú‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii cue tée xìnu cuechi núú‑dě‑áⁿ: “Ñáhá, vá quɨ̀hɨ́ⁿ‑ndó tnùhu‑ndo, chi òré tnuhu‑ndo te tnàhá‑ni trìú quene chi càa vihi cúhú‑ǎⁿ.
29 “‘Não’, respondeu ele. ‘Se tirarem o joio, pode acontecer de arrancarem também o trigo.
30 Váha‑gá chí dáñá ná cuìhnu nahi ndéé ná cùu triú, te dǎtnùní nducu‑ǐ cue tée quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé tnuhu‑güedé nchaa cúhú sǎ ñà túú vǎha‑áⁿ, te dacùtu nuhní‑güedé te cahmi‑güedé, te dǎtnùní nàquehndé‑güedé trìú nacani‑güedé te nataxúha‑güedé xɨtɨ́ yacá‑í”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé —duha ní cani Jèsús cuèndú núǔ‑yu.
30 Deixem os dois crescerem juntos até a colheita. Então, direi aos ceifeiros que separem o joio, amarrem-no em feixes e queimem-no e, depois, guardem o trigo no celeiro’”.
31 Te Jèsús ní cani tucu‑gá ɨngá cuèndú núú ñǎyiu nàcuáa tecú tnùní‑yu tnúhu‑gá, te xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
31 Então Jesus contou outra parábola: “O reino dos céus é como a semente de mostarda que alguém semeia num campo.
32 Te ndɨ́quɨ́ⁿ yutnu‑áⁿ ǐo chàhu, dico òré ná xǐnu‑xi te sàhnu‑gá‑xi dàcúúxí nchàa cúhú, te cue quɨtɨ ndàva núú tàchí cádǔha‑güedɨ tacá‑güedɨ núú dìté‑xi —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
32 É a menor de todas as sementes, mas se torna a maior das hortaliças; cresce até se transformar em árvore, e vêm as aves e fazem ninho em seus galhos”.
33 Te Jèsús ní xáhaⁿ tùcu‑gá xii ñáyiu:
33 Jesus também contou a seguinte parábola: “O reino dos céus é como o fermento usado por uma mulher para fazer pão. Embora ela coloque apenas uma pequena quantidade de fermento em três medidas de farinha, toda a massa fica fermentada”.
34 Te mee‑ni cuèndú ní cani Jèsús núú ñǎyiu ndɨ tnahá òré ní dánèhé ñáhá‑gǎ xií‑yu tnúhu‑gá.
34 Jesus sempre usava histórias e comparações como essas quando falava às multidões. Na verdade, nunca lhes falava sem usar parábolas.
35 Te ducaⁿ nǐ quide‑gá chi ní quee ndáá‑xi nàcuáa ní chídó tnùní ɨɨⁿ tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha nǔú tùtú‑gá núú càchí‑xi:
35 Cumpriu-se, desse modo, o que foi dito por meio do profeta: “Eu lhes falarei por meio de parábolas; explicarei coisas escondidas desde a criação do mundo”.
36 Te Jèsús ní dándácá‑gǎ ñáyiu te cuánuhú‑gá vehe, te cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá:
36 Em seguida, deixando as multidões do lado de fora, Jesus entrou em casa. Seus discípulos lhe pediram: “Por favor, explique-nos a história do joio no campo”.
37 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
37 Jesus respondeu: “O Filho do Homem é o agricultor que planta as boas sementes.
38 Te nchaa núú nǐ sacáⁿ tée‑áⁿ trìú cúú‑xí ñùyíú. Te tatá váha‑áⁿ cúú‑xí cuè ñáyiu yɨ̀ndaha ñaha Yá Ndiǒxí. Te nchaa cúhú sǎ ñà túú vǎha‑áⁿ cúú‑xí ñǎyiu yɨ̀ndaha ñaha sácuíhná.
38 O campo é o mundo, e as boas sementes são o povo do reino. O joio são as pessoas que pertencem ao maligno,
39 Te tée ní dǎngoyo ndɨ́quɨ́ⁿ cǔhú sǎ ñà túú vǎha núú trìú‑áⁿ cúú‑dě mee sàcuíhná. Te nduu nàtehndé‑nǎ trìú‑áⁿ cúú‑xí ndùu ndɨhɨ nihnu‑ná nchaa sá ìó ñuyíú‑a. Te nchaa ñáyiu nàquehndé trìú‑áⁿ cúǔ‑yu mee‑ni cuè espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí.
39 e o inimigo que plantou o joio no meio do trigo é o diabo. A colheita é o fim dos tempos, e os que fazem a colheita são os anjos.
40 Te dàtná cada cue tée quɨ́hɨ́ⁿ tnuhu nchaa cúhú sǎ ñà túú vǎha‑áⁿ dacùtu nuhní‑güedé te cahmi‑güedé, ducaⁿ sǎtnahá‑xi yáha nchaa ñáyiu cùndɨhɨ yucu ñávǎha na sàá nduu.
40 “Da mesma forma que o joio é separado e queimado no fogo, assim será no fim dos tempos.
41 Te yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo tendaha‑í nchaa espíritú xínú cuèchi núù‑í quɨ́hɨ́ⁿ‑xi nadatàcá‑xi nchaa ñáyiu sànu ichi cue tnaha ñáyiu‑xi ichi cuèhé ichi duha, ndɨhɨ nchaa dava‑gá ñáyiu ñá túú quìde váha, te nchaa ñáyiu‑áⁿ xǐndecú‑yu nchaa núú ndécú cuè ñáyiu yɨ̀ndaha‑í.
41 O Filho do Homem enviará seus anjos, e eles removerão do reino tudo que produz pecado e todos que praticam o mal
42 Te cue espíritú‑áⁿ daquɨ̀hɨ́ⁿ‑xi cue ñáyiu‑áⁿ nǔú ñùhú núú càyú, te yàcáⁿ ío ndáhyú‑yu te dìcó rúhñú‑nǎ cuu núhu‑yu sá sàtú iní‑yu sá ndóhǒ‑yu.
42 e os lançarão numa fornalha ardente, onde haverá choro e ranger de dentes.
43 Te nchaa ñáyiu quìde nchaa nacuáa cuìní Tǎtǎ‑yu Dútú Ndiǒxí, ñáyiu‑áⁿ ǐo cunùú‑yu cundecú‑yu núú ndécú‑gǎ táxí tnùní‑gá, chi cuú‑yu dàtná nchícanchii dayèhé‑yu cundecú‑yu núú ndécú‑gǎ. Te nchaa nchòhó ñáyiu ndèdóho nchaa tnúhu càháⁿ‑í‑a, te ío váha chí cuǎha cuèndá —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
43 Então os justos brilharão como o sol no reino de seu Pai. Quem é capaz de ouvir, ouça com atenção!”
44 Te Jèsús xǎhaⁿ tùcu‑gá xii‑güedé:
44 “O reino dos céus é como um tesouro escondido que um homem descobriu num campo. Em seu entusiasmo, ele o escondeu novamente, vendeu tudo que tinha e, com o dinheiro da venda, comprou aquele campo.”
45 ’Te na càni tucu‑í ɨngá cuèndú núú‑ndó nàcuáa tecú tnùní‑ndó nàcuáa cada‑xi òré ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xii ñáyiu. Ɨɨⁿ tée quìde ndáhú ndúcú‑dě sá nání pěrlá sá ǐo ndèyáhu.
45 “O reino dos céus também é como um negociante que procurava pérolas da melhor qualidade.
46 Te ní naníhí‑dě ñáyiu ndècu ndɨhɨ ɨɨⁿ pérlá sá ǐo‑gá ndèyáhu, te ní xica‑dé cuánuhú‑dé te ní nadico‑dě nchaa sá ndécú ndɨ̀hɨ‑dé, te ní sáháⁿ‑dé ní saaⁿ‑dé pěrlá sá ǐo‑gá ndèyáhu‑áⁿ.
46 Quando descobriu uma pérola de grande valor, vendeu tudo que tinha e, com o dinheiro da venda, comprou a tal pérola.”
47 ’Te na càni tucu‑í ɨngá cuèndú núú‑ndó nàcuáa tecú tnùní‑ndó nàcuáa cada‑xi òré ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xii ñáyiu. Cue tée tnɨ̀ɨ chácá nǐ dáquěe‑güedé ñunu‑güedé xɨtɨ́ ndute làmár tnɨ́ɨ́‑güedě chácá, te dàcá nuu dàcá nihnu chácá cuǎnguee‑güedɨ xɨtɨ́ ñunu‑áⁿ.
47 “O reino dos céus é, ainda, como uma rede de pesca que foi lançada ao mar e pegou peixes de todo tipo.
48 Te òré ní cutnùní iní‑güedé sá nǐ chítú ñunu‑güedé, te ní natava‑güedé ní nene yuhu làmár, te ní ngüíta‑güedé nácǎxi‑güedé nchaa chácá‑ǎⁿ. Te nchaa chácá vǎha dàquée‑güedé‑dɨ xɨtɨ́ tɨ́dihi, te nchaa chácá nèhé dǎngoyo‑güedé‑dɨ.
48 Quando a rede estava cheia, os pescadores a arrastaram até a praia, sentaram-se e juntaram os peixes bons em cestos, jogando fora os ruins.
49 Te dàtná ní quide cue tée‑áⁿ ducaⁿ càda cue espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí ná sàá nduu vǎ cúndècu‑gá nchaa sá ìó ñuyíú‑a, chi cue espíritú‑áⁿ daquèe dɨɨⁿ‑xi nchaa ñáyiu ní quide váha tnuú nchaa ñáyiu ñá túú ní quìde váha.
49 Assim será no fim dos tempos. Os anjos virão, separarão os perversos dos justos
50 Te nchaa ñáyiu ñá túú ní quìde váha‑áⁿ daquɨ̀hɨ́ⁿ ñáhá‑xí xìí‑yu núú ñùhú núú càyú, te yàcáⁿ ío ndáhyú‑yu, te dìcó rúhñú‑nǎ cuu núhu‑yu sá sàtú iní‑yu cuèndá sá ndóhǒ‑yu —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá.
50 e os lançarão na fornalha ardente, onde haverá choro e ranger de dentes.
51 Te Jèsús ní xícáⁿ tnúhú‑gǎ núú‑güedě, te xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
51 Vocês entendem todas essas coisas?” “Sim”, responderam eles.
52 Te ní xáhaⁿ tùcu Jesús xii‑güedé:
52 Então ele acrescentou: “Todo mestre da lei que se torna discípulo no reino dos céus é como o dono de uma casa que tira do seu tesouro verdades preciosas, tanto novas como velhas”.
53 Te sátá nǐ yáha ducaⁿ nǐ cani Jèsús cuèndú núú‑güedě, te ní xica‑gá cuánuhú‑gá.
53 Quando Jesus terminou de contar essas parábolas, deixou aquela região
54 Te ní ndexìo‑gá ñuú núú cúú ñùú‑gá, te cuánguɨhu‑gá xɨtɨ́ veñúhu càa ñuú‑áⁿ te ní ngüíta‑gá dánèhé‑gá ñáyiu. Te nchaa ñáyiu ndèdóho nchaa tnúhu càháⁿ‑gá xǐcuñúhu‑yu, te xǐtnàhá‑yu:
54 e voltou para Nazaré, cidade onde tinha morado. Enquanto ensinava na sinagoga, todos se admiravam e perguntavam: “De onde lhe vêm a sabedoria e o poder para realizar milagres?
55 Te dìcó déhe tée cùu carpinterú ndɨhɨ tá Màriá cúú‑dě, te ñaní‑dé cúú tě Jàcobó, ndɨhɨ té Chèé, ndɨhɨ té Xǐmú, ndɨhɨ té Jùdás.
55 Não é esse o filho do carpinteiro? Conhecemos Maria, sua mãe, e também seus irmãos, Tiago, José, Simão e Judas.
56 Te cue cúha‑dé ndécú ndɨ̀hɨ ñahá‑yu xii‑o ñùú‑a. ¿Te nása ní quide‑dé nǔu ndéé dàcáⁿ ío váha cùtnuní iní‑dé nàcuáa cunduu tnúhu cáháⁿ‑dé‑i? —càchí‑yu xǐtnàhá‑yu.
56 Todas as suas irmãs moram aqui, entre nós. Onde ele aprendeu todas essas coisas?”.
57 Te ñá túú ní cuìní‑yu cáháⁿ ndɨhɨ váha‑yu Jèsús, dico mee‑gǎ ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
57 E sentiam-se muito ofendidos. Então Jesus lhes disse: “Um profeta recebe honra em toda parte, menos em sua cidade e entre sua própria família”.
58 Te ñá túú ní quìde Jesús tɨtnɨ́ núú sǎ vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada ñuú‑áⁿ, chi ñá túú ní cuìní‑yu quɨndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá.
58 E, por causa da incredulidade deles, realizou ali apenas uns poucos milagres.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.