Mateus 13
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NAA
1 Te dɨu‑ni nduu‑ǎⁿ ní quee Jèsús vehe núú ndécú‑gǎ, te ní xica‑gá cuáháⁿ‑gá ní ngóo‑gá yuhu làgúná.
1 Naquele mesmo dia, Jesus saiu de casa e se assentou à beira-mar.
2 Te ío cuéhé ñǎyiu ní tacá núú ndécú‑gǎ. Te sá dúcáⁿ ǐo cuéhé ñǎyiu núu ní quée‑gá xɨtɨ́ ɨɨⁿ bàrcú nútnɨ̌ɨ xɨtɨ́ ndute làgúná‑áⁿ, te núú xǐǎⁿ ní ngóo‑gá, te nchaa ñáyiu‑áⁿ xǐxúcu‑yu yuhu làgúná‑áⁿ.
2 E grandes multidões se reuniram em volta dele, de modo que entrou num barco e se assentou. E toda a multidão estava em pé na praia.
3 Te Jèsús ní ngüíta‑gá ní cani‑gá tɨtnɨ́ cuèndú núǔ‑yu nàcuáa tecú tnùní‑yu nchaa nàcuáa ndùu tnúhu‑gá, te xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
3 E de muitas coisas lhes falou por parábolas, dizendo:
4 te òré ní ngüíta‑dé dǎngoyo‑dé trìú‑áⁿ, te dava ní quene ndava ní ngava ndéé ichi, te ní xiní cue tɨ́laá te ní nadatàcá‑güedɨ.
4 E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, e, vindo as aves, a comeram.
5 Te dava ní ngava ñuhu yadi nǔú yɨ́hɨ́ vìhi yúú, te ndɨ̌hɨ‑ni ní xínu‑xi chi ñá túú càvihi ñuhu.
5 Outra parte caiu em solo rochoso, onde a terra era pouca, e logo nasceu, visto não ser profunda a terra.
6 Dico òré ní nayehé te ñá túú ní cùndee iní‑xi chi ní yíchí‑xi, chi ñá túú ní nǐhí quɨ̌hɨ́ⁿ cùnú yóho‑xi.
6 Saindo, porém, o sol, a queimou; e, porque não tinha raiz, secou-se.
7 Te dava ní ngava núú yúcú ndɨ̌quɨ́ⁿ tnu ìñu, te ɨɨⁿnuu‑ni nǐ xínu‑xi ndɨhɨ tnu ìñu. Te tnu ìñu‑áⁿ nǐ sahnu‑xi te ní dánáá‑xí nchàa triú sá nǐ xínu‑áⁿ.
7 Outra parte caiu entre os espinhos; e os espinhos cresceram e a sufocaram.
8 Dico dava‑gá trìú ní ngava núú ndécú ñùhu cocoⁿ te xíǎⁿ ío váha ní cuu, chi núú ɨ́ɨ́ⁿ‑ní trìú‑áⁿ te dava yoco‑xi ní nguɨ́hɨ ócó úxí trìú‑xi, te dava yoco‑xi ní nguɨ́hɨ únídico trìú‑xi, te dava yoco‑xi ní nguɨ́hɨ ɨɨⁿ cièndú trìú‑xi.
8 Outra, enfim, caiu em boa terra e deu fruto: a cem, a sessenta e a trinta por um.
9 Te vitna nchaa nchòhó ñáyiu ní xíndedóho tnúhu ní cáháⁿ‑í‑a, te ío váha chí cuǎha cuèndá —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
9 Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
10 Te cue tée xìca cuu ndɨhɨ Jesús ní sáháⁿ‑güedé ndéé núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá:
10 Então os discípulos se aproximaram de Jesus e lhe perguntaram: — Por que o senhor fala com eles por meio de parábolas?
11 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
11 Ao que Jesus respondeu:
12 Te nchaa ñáyiu sa tècú tnùní te uuⁿ‑gá cuita tecú tnùní‑yu quɨ́hɨ́ⁿ, te nchaa ñáyiu ñá túú tècú tnùní te uuⁿ‑gá vá tècú tnùní‑yu.
12 Pois ao que tem, mais será dado, e terá em abundância; mas, ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
13 Te xíǎⁿ nǔu duha càni‑í mee‑ni cuèndú núǔ‑yu, chi cuěi na quìní‑yu nchaa nàcuáa cuu dico ni vǎ cútnùní iní‑yu ná cuèndá ducaⁿ cùu, te cuěi na cùndedóho‑yu dico ni vǎ tècú tnùní‑yu.
13 Por isso, falo com eles por meio de parábolas: porque, vendo, não veem; e, ouvindo, não ouvem, nem entendem.
14 Te dɨu cuèndá ñáyiu‑áⁿ nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Chàiá tée ní xóo cáháⁿ tnúhu‑gá ndéé sanaha nǐ chídó tnùní ndíi núú tùtú‑gá núú càchí‑xi:
14 Assim, neles se cumpre a profecia de Isaías:
15 Te ducaⁿ chi cùu‑ndo ñáyiu ío sàá iní‑xi,
15 Porque o coração deste povo
16 ’Dico nchòhó chi ío váha táhú‑ndó chi cùtnuní iní‑ndó nchàa nacuáa quìde‑í, te cùtnuní tucu iní‑ndó nchàa nacuáa ndùu tnúhu càháⁿ‑í.
16 — Bem-aventurados, porém, são os olhos de vocês, porque veem; e bem-aventurados são os ouvidos de vocês, porque ouvem.
17 Te na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ ǐo vài cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha ndɨ̀hɨ nchaa dava‑gá ñáyiu váha iní‑xi ní cuiní‑yu cundèhé‑yu nchaa sá ndéhé‑ndó vìtna quide‑í dico ñá túú ní xìní‑yu, te ní cuiní tucú‑yu cundedóho‑yu nchaa tnúhu ndèdóho‑ndo vìtna cáháⁿ‑í te ñá túú ní xǐndedóho‑yu.
17 Pois em verdade lhes digo que muitos profetas e justos desejaram ver o que vocês estão vendo, mas não viram; e quiseram ouvir o que vocês estão ouvindo, mas não ouviram.
18 ’Te vitna cundedóho váha‑ndo na càchí tnúhu‑í xii‑ndo nàcuáa quèe‑xi cuendú tée cuángacáⁿ trìú ní cani‑í núú‑ndó.
18 — Ouçam, portanto, o que significa a parábola do semeador.
19 Te trìú sá nǐ quene ndava ní ngava ndéé ichi, xíǎⁿ cúú‑xí dàtná ñáyiu ní xíndedóho tnúhu sá càháⁿ nàcuáa ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xií‑yu, dico ñá túú ní cuìní‑yu tnɨɨ́‑yu, chi sácuíhná cuǎháⁿ‑xi nàdatuhú‑xi iní‑yu cuèndá sá vǎ cánchìcúⁿ nihnú‑yu nàcuáa càháⁿ tnúhu‑áⁿ.
19 A todos os que ouvem a palavra do Reino e não a compreendem, vem o Maligno e arrebata o que lhes foi semeado no coração. Este é o que foi semeado à beira do caminho.
20 Te trìú sá nǐ ngava ñuhu yadi nǔú yɨ́hɨ́ vìhi yúú‑ǎⁿ, xíǎⁿ cúú‑xí dàtná ñáyiu ní xíndedóho tnúhu Yá Ndiǒxí te dɨ́ɨ́ ìní ní tnɨɨ́‑yu tnúhu‑gá,
20 O que foi semeado em solo rochoso, esse é o que ouve a palavra e logo a recebe com alegria.
21 dico òré ná ngüǐta ñáyiu cúcuèhé ñáhǎ‑yu xií‑yu àdi nándɨ‑gá sá yǎha‑yu sá cuèndá tnúhu‑gá, te ñá cúndèe iní‑yu chi dàñá‑yu tnúhu‑gá cuèndá sá ñà túú nìhí ndéě‑yu.
21 Mas ele não tem raiz em si mesmo, sendo de pouca duração. Quando chega a angústia ou a perseguição por causa da palavra, logo se escandaliza.
22 Te trìú sá nǐ ngava núú yúcú ndɨ̌quɨ́ⁿ tnu ìñu‑áⁿ, xíǎⁿ cúú‑xí dàtná ñáyiu ní tecú dóho‑xi tnúhu Yá Ndiǒxí dico cuèé cuèé ní nacuanaá‑yu tnúhu‑gá, chi cuèndá mee‑ni sǎ ìó ñuyíú‑a ñùhu iní‑yu, ndɨhɨ cuèndá sá ǐo sàni iní‑yu cuu cuìcá‑yu, te mee‑ni nchàa xíǎⁿ ñúhú ìní‑yu te ñá túú ñùhu iní‑yu tnúhu sá nǐ xíndedóho‑yu‑áⁿ nàcuáa cada váha‑yu cundecú‑yu.
22 O que foi semeado entre os espinhos é o que ouve a palavra, porém as preocupações deste mundo e a fascinação das riquezas sufocam a palavra, e ela fica infrutífera.
23 Dico trìú sá nǐ ngava núú ndécú ñùhu cocoⁿ‑áⁿ, xíǎⁿ cúú‑xí dàtná ñáyiu ní xíndedóho tnúhu Yá Ndiǒxí te quìdé‑yu nàcuáa càháⁿ tnúhu‑gá. Te cada iní‑ndó sǎ ñǎyiu‑áⁿ cúǔ‑yu dàtná trìú sá nǐ nguɨ́hɨ yoco‑xi ócó úxí trìú‑xi, ndɨhɨ trìú sá nǐ nguɨ́hɨ yoco‑xi únídico trìú‑xi, ndɨhɨ trìú sá nǐ nguɨ́hɨ yoco‑xi ɨɨⁿ cièndú trìú‑xi. Ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùú‑yu chi ío váha quìdé‑yu —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
23 Mas o que foi semeado em boa terra é o que ouve a palavra e a compreende; este frutifica e produz a cem, a sessenta e a trinta por um.
24 Te Jèsús ní cani‑gá ɨɨⁿ cuèndú núú ñǎyiu nàcuáa tecú tnùní‑yu tnúhu‑gá, te xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
24 Jesus lhes propôs outra parábola, dizendo:
25 Dico xɨtɨ́ niú ní sáháⁿ ɨɨⁿ tée cùu úhú iní ñáhá xìi‑dé, te ní dǎngoyo‑dé ndɨ́quɨ́ⁿ yǔcú sǎ ñà túú vǎha núú nǐ sacáⁿ‑dé trìú‑áⁿ.
25 Mas, enquanto todos estavam dormindo, veio o inimigo dele, semeou o joio no meio do trigo e foi embora.
26 Te òré vitna váha váha ní ngüíta‑xi quène yoco nchaa triú‑áⁿ, te ní xínu coyo nchaa yúcú sǎ ñà túú vǎha‑áⁿ.
26 E, quando as plantas cresceram e produziram fruto, apareceu também o joio.
27 Te cue tée xìnu cuechi núú těe ní sacáⁿ trìú‑áⁿ nǐ xítnǔhu ñaha‑güedě xii‑dé sá dúcáⁿ nǐ xínu cúhú sǎ ñà túú vǎha‑áⁿ nǔú trìú‑dé, te xǎhaⁿ‑güedě: “Pàtróóⁿ, ¿nása ní cuu núu ní xínu cúhú sǎ ñà túú vǎha núú trìú‑n, te ío váha càa triú ní sacáⁿ‑n ní cùu?”, cachí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě.
27 Então os servos do dono da casa chegaram e disseram: “Patrão, o senhor não semeou boa semente no seu campo? De onde, então, vem o joio?”
28 Te tée cùu patróóⁿ‑güedě‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii‑güedé: “Ɨɨⁿ tée cùu úhú iní ñáhá nàhi xii‑í ducaⁿ nǐ quide‑dé ní sáháⁿ‑dé ní dǎngoyo‑dé ndɨ́quɨ́ⁿ cǔhú sǎ ñà túú vǎha‑áⁿ nǔú trìú‑í nǔu ducaⁿ nǐ xínu coyo‑xi”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé. Te cue tée xìnu cuechi núú‑dě ní xáhaⁿ‑güedě xii‑dé: “Te núu cuìní‑n te quɨ́hɨ́ⁿ‑ndɨ́ tnuhu‑ndɨ́ nchaa cúhú sǎ ñà túú vǎha ní xínu núú trìú‑n”, càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑dé.
28 Ele, porém, lhes respondeu: “Um inimigo fez isso.” Mas os servos lhe perguntaram: “O senhor quer que a gente vá e arranque o joio?”
29 Te tée cùu xítohó trìú‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii cue tée xìnu cuechi núú‑dě‑áⁿ: “Ñáhá, vá quɨ̀hɨ́ⁿ‑ndó tnùhu‑ndo, chi òré tnuhu‑ndo te tnàhá‑ni trìú quene chi càa vihi cúhú‑ǎⁿ.
29 O dono da casa respondeu: “Não! Porque, ao separar o joio, vocês poderão arrancar também com ele o trigo.
30 Váha‑gá chí dáñá ná cuìhnu nahi ndéé ná cùu triú, te dǎtnùní nducu‑ǐ cue tée quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé tnuhu‑güedé nchaa cúhú sǎ ñà túú vǎha‑áⁿ, te dacùtu nuhní‑güedé te cahmi‑güedé, te dǎtnùní nàquehndé‑güedé trìú nacani‑güedé te nataxúha‑güedé xɨtɨ́ yacá‑í”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé —duha ní cani Jèsús cuèndú núǔ‑yu.
30 Deixem que cresçam juntos até a colheita. E, no tempo da colheita, direi aos ceifeiros: ‘Ajuntem primeiro o joio e amarrem-no em feixes para ser queimado; mas recolham o trigo no meu celeiro.’”
31 Te Jèsús ní cani tucu‑gá ɨngá cuèndú núú ñǎyiu nàcuáa tecú tnùní‑yu tnúhu‑gá, te xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
31 Jesus lhes propôs outra parábola, dizendo:
32 Te ndɨ́quɨ́ⁿ yutnu‑áⁿ ǐo chàhu, dico òré ná xǐnu‑xi te sàhnu‑gá‑xi dàcúúxí nchàa cúhú, te cue quɨtɨ ndàva núú tàchí cádǔha‑güedɨ tacá‑güedɨ núú dìté‑xi —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
32 Esse grão é, na verdade, a menor de todas as sementes, mas, quando cresce, é maior do que as hortaliças, e chega a ser uma árvore, de modo que as aves do céu vêm se aninhar nos seus ramos.
33 Te Jèsús ní xáhaⁿ tùcu‑gá xii ñáyiu:
33 Jesus lhes contou ainda outra parábola:
34 Te mee‑ni cuèndú ní cani Jèsús núú ñǎyiu ndɨ tnahá òré ní dánèhé ñáhá‑gǎ xií‑yu tnúhu‑gá.
34 Jesus disse todas estas coisas às multidões por parábolas e sem parábolas nada lhes dizia.
35 Te ducaⁿ nǐ quide‑gá chi ní quee ndáá‑xi nàcuáa ní chídó tnùní ɨɨⁿ tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha nǔú tùtú‑gá núú càchí‑xi:
35 Isso aconteceu para se cumprir o que foi dito por meio do profeta: “Abrirei a minha boca em parábolas; publicarei coisas ocultas desde a criação do mundo.”
36 Te Jèsús ní dándácá‑gǎ ñáyiu te cuánuhú‑gá vehe, te cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá:
36 Então, despedindo as multidões, Jesus foi para casa. E, aproximando-se dele os seus discípulos, disseram: — Explique-nos a parábola do joio do campo.
37 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
37 E Jesus respondeu:
38 Te nchaa núú nǐ sacáⁿ tée‑áⁿ trìú cúú‑xí ñùyíú. Te tatá váha‑áⁿ cúú‑xí cuè ñáyiu yɨ̀ndaha ñaha Yá Ndiǒxí. Te nchaa cúhú sǎ ñà túú vǎha‑áⁿ cúú‑xí ñǎyiu yɨ̀ndaha ñaha sácuíhná.
38 O campo é o mundo. A boa semente são os filhos do Reino; o joio são os filhos do Maligno.
39 Te tée ní dǎngoyo ndɨ́quɨ́ⁿ cǔhú sǎ ñà túú vǎha núú trìú‑áⁿ cúú‑dě mee sàcuíhná. Te nduu nàtehndé‑nǎ trìú‑áⁿ cúú‑xí ndùu ndɨhɨ nihnu‑ná nchaa sá ìó ñuyíú‑a. Te nchaa ñáyiu nàquehndé trìú‑áⁿ cúǔ‑yu mee‑ni cuè espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí.
39 O inimigo que o semeou é o diabo. A colheita é o fim dos tempos, e os ceifeiros são os anjos.
40 Te dàtná cada cue tée quɨ́hɨ́ⁿ tnuhu nchaa cúhú sǎ ñà túú vǎha‑áⁿ dacùtu nuhní‑güedé te cahmi‑güedé, ducaⁿ sǎtnahá‑xi yáha nchaa ñáyiu cùndɨhɨ yucu ñávǎha na sàá nduu.
40 Pois, assim como o joio é colhido e jogado no fogo, assim será no fim dos tempos.
41 Te yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo tendaha‑í nchaa espíritú xínú cuèchi núù‑í quɨ́hɨ́ⁿ‑xi nadatàcá‑xi nchaa ñáyiu sànu ichi cue tnaha ñáyiu‑xi ichi cuèhé ichi duha, ndɨhɨ nchaa dava‑gá ñáyiu ñá túú quìde váha, te nchaa ñáyiu‑áⁿ xǐndecú‑yu nchaa núú ndécú cuè ñáyiu yɨ̀ndaha‑í.
41 O Filho do Homem mandará os seus anjos, que ajuntarão do seu Reino todos os que servem de pedra de tropeço e os que praticam o mal
42 Te cue espíritú‑áⁿ daquɨ̀hɨ́ⁿ‑xi cue ñáyiu‑áⁿ nǔú ñùhú núú càyú, te yàcáⁿ ío ndáhyú‑yu te dìcó rúhñú‑nǎ cuu núhu‑yu sá sàtú iní‑yu sá ndóhǒ‑yu.
42 e os lançarão na fornalha acesa; ali haverá choro e ranger de dentes.
43 Te nchaa ñáyiu quìde nchaa nacuáa cuìní Tǎtǎ‑yu Dútú Ndiǒxí, ñáyiu‑áⁿ ǐo cunùú‑yu cundecú‑yu núú ndécú‑gǎ táxí tnùní‑gá, chi cuú‑yu dàtná nchícanchii dayèhé‑yu cundecú‑yu núú ndécú‑gǎ. Te nchaa nchòhó ñáyiu ndèdóho nchaa tnúhu càháⁿ‑í‑a, te ío váha chí cuǎha cuèndá —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
43 Então os justos resplandecerão como o sol, no Reino de seu Pai. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
44 Te Jèsús xǎhaⁿ tùcu‑gá xii‑güedé:
44 — O Reino dos Céus é semelhante a um tesouro escondido no campo, que um homem achou e escondeu. Então, transbordante de alegria, vai, vende tudo o que tem e compra aquele campo.
45 ’Te na càni tucu‑í ɨngá cuèndú núú‑ndó nàcuáa tecú tnùní‑ndó nàcuáa cada‑xi òré ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xii ñáyiu. Ɨɨⁿ tée quìde ndáhú ndúcú‑dě sá nání pěrlá sá ǐo ndèyáhu.
45 — O Reino dos Céus é também semelhante a um homem que negocia e procura boas pérolas.
46 Te ní naníhí‑dě ñáyiu ndècu ndɨhɨ ɨɨⁿ pérlá sá ǐo‑gá ndèyáhu, te ní xica‑dé cuánuhú‑dé te ní nadico‑dě nchaa sá ndécú ndɨ̀hɨ‑dé, te ní sáháⁿ‑dé ní saaⁿ‑dé pěrlá sá ǐo‑gá ndèyáhu‑áⁿ.
46 Quando encontrou uma pérola de grande valor, ele foi, vendeu tudo o que tinha e comprou a pérola.
47 ’Te na càni tucu‑í ɨngá cuèndú núú‑ndó nàcuáa tecú tnùní‑ndó nàcuáa cada‑xi òré ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xii ñáyiu. Cue tée tnɨ̀ɨ chácá nǐ dáquěe‑güedé ñunu‑güedé xɨtɨ́ ndute làmár tnɨ́ɨ́‑güedě chácá, te dàcá nuu dàcá nihnu chácá cuǎnguee‑güedɨ xɨtɨ́ ñunu‑áⁿ.
47 — O Reino dos Céus é ainda semelhante a uma rede que foi lançada ao mar e apanhou peixes de toda espécie.
48 Te òré ní cutnùní iní‑güedé sá nǐ chítú ñunu‑güedé, te ní natava‑güedé ní nene yuhu làmár, te ní ngüíta‑güedé nácǎxi‑güedé nchaa chácá‑ǎⁿ. Te nchaa chácá vǎha dàquée‑güedé‑dɨ xɨtɨ́ tɨ́dihi, te nchaa chácá nèhé dǎngoyo‑güedé‑dɨ.
48 E, quando já estava cheia, os pescadores a arrastaram para a praia e, assentados, escolheram os bons para os cestos e jogaram fora os ruins.
49 Te dàtná ní quide cue tée‑áⁿ ducaⁿ càda cue espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí ná sàá nduu vǎ cúndècu‑gá nchaa sá ìó ñuyíú‑a, chi cue espíritú‑áⁿ daquèe dɨɨⁿ‑xi nchaa ñáyiu ní quide váha tnuú nchaa ñáyiu ñá túú ní quìde váha.
49 Assim será no fim dos tempos: os anjos sairão, separarão os maus dentre os justos
50 Te nchaa ñáyiu ñá túú ní quìde váha‑áⁿ daquɨ̀hɨ́ⁿ ñáhá‑xí xìí‑yu núú ñùhú núú càyú, te yàcáⁿ ío ndáhyú‑yu, te dìcó rúhñú‑nǎ cuu núhu‑yu sá sàtú iní‑yu cuèndá sá ndóhǒ‑yu —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá.
50 e os lançarão na fornalha acesa; ali haverá choro e ranger de dentes.
51 Te Jèsús ní xícáⁿ tnúhú‑gǎ núú‑güedě, te xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
51 Então Jesus perguntou: Eles responderam: — Sim!
52 Te ní xáhaⁿ tùcu Jesús xii‑güedé:
52 Então Jesus lhes disse:
53 Te sátá nǐ yáha ducaⁿ nǐ cani Jèsús cuèndú núú‑güedě, te ní xica‑gá cuánuhú‑gá.
53 Quando Jesus acabou de contar essas parábolas, retirou-se dali.
54 Te ní ndexìo‑gá ñuú núú cúú ñùú‑gá, te cuánguɨhu‑gá xɨtɨ́ veñúhu càa ñuú‑áⁿ te ní ngüíta‑gá dánèhé‑gá ñáyiu. Te nchaa ñáyiu ndèdóho nchaa tnúhu càháⁿ‑gá xǐcuñúhu‑yu, te xǐtnàhá‑yu:
54 E, chegando à sua terra, ensinava-os na sinagoga, de modo que se maravilhavam e diziam: — De onde lhe vêm esta sabedoria e estes poderes miraculosos?
55 Te dìcó déhe tée cùu carpinterú ndɨhɨ tá Màriá cúú‑dě, te ñaní‑dé cúú tě Jàcobó, ndɨhɨ té Chèé, ndɨhɨ té Xǐmú, ndɨhɨ té Jùdás.
55 Não é este o filho do carpinteiro? A sua mãe não se chama Maria, e seus irmãos não são Tiago, José, Simão e Judas?
56 Te cue cúha‑dé ndécú ndɨ̀hɨ ñahá‑yu xii‑o ñùú‑a. ¿Te nása ní quide‑dé nǔu ndéé dàcáⁿ ío váha cùtnuní iní‑dé nàcuáa cunduu tnúhu cáháⁿ‑dé‑i? —càchí‑yu xǐtnàhá‑yu.
56 Todas as suas irmãs não vivem entre nós? Então, de onde lhe vem tudo isto?
57 Te ñá túú ní cuìní‑yu cáháⁿ ndɨhɨ váha‑yu Jèsús, dico mee‑gǎ ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
57 E escandalizavam-se por causa dele. Jesus, porém, lhes disse:
58 Te ñá túú ní quìde Jesús tɨtnɨ́ núú sǎ vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada ñuú‑áⁿ, chi ñá túú ní cuìní‑yu quɨndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá.
58 E não fez ali muitos milagres, por causa da incredulidade deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.