Lucas 16

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Te Jèsús xáhaⁿ‑gǎ xii cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá:
1 Jesus disse aos seus discípulos: "O administrador de um homem rico foi acusado de estar desperdiçando os seus bens.
2 Te tée cùu patróóⁿ‑dě‑áⁿ nǐ cana ñaha‑dě xii‑dé, te ní xáhaⁿ‑dě: “¿Ná cuèndá duha càháⁿ ñáyiu cuèndá‑n? Yáchí chi na tàxi cuendá‑n nchàa chiuⁿ ní quide‑n, chi vitna te vá táxí tnùní‑gá‑n cuè tée xìnu cuechi núù‑í”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
2 Então ele o chamou e lhe perguntou: ‘Que é isso que estou ouvindo a seu respeito? Preste contas da sua administração, porque você não pode continuar sendo o administrador’.
3 Te tée tàxi tnuní ñáhá xìi cue tée xìnu cuechi‑áⁿ nǐ sani iní‑dé: “¿Te nása cada‑í vitna na quèhndé pàtróòⁿ‑í chìuⁿ‑í? Chi ñá cúndèe‑gá‑í cada‑í chìuⁿ vée, te cùcahaⁿ núù‑í cácáⁿ ndàhú‑í.
3 "O administrador disse a si mesmo: ‘Meu senhor está me despedindo. Que farei? Para cavar não tenho força, e tenho vergonha de mendigar...
4 Dico duha cada‑í cuèndá queheⁿ cuèndá ñáhá ñǎyiu vehé‑yu òré ná quèhndé duuⁿ‑ná pàtróòⁿ‑í chìuⁿ‑í”, duha ní sani iní‑dé.
4 Já sei o que vou fazer para que, quando perder o meu emprego aqui, as pessoas me recebam em suas casas’.
5 Te sátá dúcáⁿ te ní cana‑dé ɨɨⁿ ɨɨⁿ cue tée tàú núú pàtróóⁿ‑güedě. Te tée díhna ní xícáⁿ tnúhú‑dě núú‑dě, te xǎhaⁿ‑dě: “¿Ndèé dau tàú‑n nǔú pàtróóⁿ‑i?”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
5 "Então chamou cada um dos devedores do seu senhor. Perguntou ao primeiro: ‘Quanto você deve ao meu senhor? ’
6 Te tée‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě: “Tàú‑í ɨɨⁿ cièndú bàrríl acìtí”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě. Te tée tàxi tnuní ñáhá xìi cue tée xìnu cuechi‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě: “Iha náu recìú‑n‑á, te ndadúha ɨngá sá ǔdico úxí taxi‑n”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
6 ‘Cem potes de azeite’, respondeu ele. "O administrador lhe disse: ‘Tome a sua conta, sente-se depressa e escreva cinqüenta’.
7 Te dǎtnùní ní xícáⁿ tnúhú tùcu‑dé núú ɨ̀ngá‑dé, te xǎhaⁿ‑dě: “Te yòhó, ¿ndèé dau tàú‑n‑í?”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě. Te tée tàú‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě: “Ɨɨⁿ cièndú ngohnchi trìú tàú‑í”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě. Te tée tàxi tnuní ñáhá xìi cue tée xìnu cuechi‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě: “Iha náu recìú‑n‑á, te cadúha ɨngá sá cùmídícó‑nǎ taxi‑n”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
7 "A seguir ele perguntou ao segundo: ‘E você, quanto deve? ’ ‘Cem tonéis de trigo’, respondeu ele. "Ele lhe disse: ‘Tome a sua conta e escreva oitenta’.
8 Te tée cùu patróóⁿ‑áⁿ nǐ cachí‑dé sá ǐo váha ñùhu dɨ́quɨ́ těe dùhu‑áⁿ nàcuáa cada‑dé cundecu váha‑dé. Te nchaa ñáyiu xǐndecu ichi cuèhé ichi duha, ío‑gá váha ñùhu dɨ́quɨ̌‑yu nàcuáa cadá‑yu cundecu váha‑yu ndɨhɨ nchaa ñáyiu cùndɨhɨ́‑yu dàcúúxí ñǎyiu ndècu ichi Yá Ndiǒxí.
8 "O senhor elogiou o administrador desonesto, porque agiu astutamente. Pois os filhos deste mundo são mais astutos no trato entre si do que os filhos da luz.
9 ’Te yúhú càchí‑í sá cádá‑ndó sǎ vǎha ndɨhɨ nchaa sá ndécú ndɨ̀hɨ‑ndo ní cuáha ñuyíú yǐcá cuěchi‑a, te ducaⁿ te coo cue tée ío váha tnahá tnúhu ndɨhɨ‑ndo, te òré ná ndɨ̀hɨ nchaa sá ìó ñuyíú‑a, te Yá Ndiǒxí queheⁿ cuèndá ñáhá‑gǎ xii‑ndo, te cundecu‑ndo ndɨ̀hɨ‑gá nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ.
9 Por isso, eu lhes digo: usem a riqueza deste mundo ímpio para ganhar amigos, de forma que, quando ela acabar, estes os recebam nas moradas eternas.
10 ’Te núu ɨɨⁿ tée quìde ndáá cuěi ɨɨⁿ chìuⁿ líhli na càda‑dé, te dɨu‑ni ducaⁿ quìde ndáá‑dé cuěi ɨɨⁿ chìuⁿ cahnu na cada‑dé. Dico tée ñá túú quìde ndáá, chi cuěi chìuⁿ líhli àdi chiuⁿ cahnu na cada‑dé dico ɨɨⁿ‑ni quìde‑dé.
10 "Quem é fiel no pouco, também é fiel no muito, e quem é desonesto no pouco, também é desonesto no muito.
11 Te núu nchòhó vá cádá‑ndó sǎ vǎha ndɨ̀hɨ nchaa sá nǐ cuáha ñuyíú yǐcá cuěchi‑a ña, te Yá Ndiǒxí vá táxí‑gǎ sá vǎha ndècu ndɨhɨ‑gá xii‑ndo.
11 Assim, se vocês não forem dignos de confiança em lidar com as riquezas deste mundo ímpio, quem lhes confiará as verdadeiras riquezas?
12 Te núu vá cádá ndǎá‑ndó còto‑ndo nchaa sá táxí nùu tnaha ñáyiu‑ndo, te vá yǒo taxi sá ndúú tàhú‑ndó.
12 E se vocês não forem dignos de confiança em relação ao que é dos outros, quem lhes dará o que é de vocês?
13 ’Te ni ɨ̀ɨⁿ tée xìnu cuechi vá ndácú‑dě cunu cuechi‑dě núú ǔú pàtróóⁿ, chi tée‑áⁿ cuu váha iní‑dé núú ɨɨⁿ pàtróóⁿ‑dě te tnɨɨ‑dé nchaa tnúhu càháⁿ pàtróóⁿ těe cùu váha iní‑dé núú‑xi‑áⁿ. Te núú ɨ̀ngá tucu pàtróóⁿ‑dě vá cúú vǎha iní‑dé, te ni vǎ tnɨ́ɨ́‑dě tnúhu càháⁿ pàtróóⁿ‑dě‑áⁿ. Te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu nchohó chi vá ndácú‑ndó cùnu cuechi‑ndo núú Yǎ Ndiǒxí te cuhuⁿ iní‑ndó nchàa sá ìó ñuyíú‑a —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
13 "Nenhum servo pode servir a dois senhores; pois odiará a um e amará ao outro, ou se dedicará a um e desprezará ao outro. Vocês não podem servir a Deus e ao Dinheiro".
14 Te nchaa cue tée cùu fariséú ío ñùhu iní‑güedé nchaa sá ìó ñuyíú‑a, te xǐndedóho‑güedé nchaa tnúhu càháⁿ Jèsús, te ní cáháⁿ yíchí‑güedé cuèndá‑gá.
14 Os fariseus, que amavam o dinheiro, ouviam tudo isso e zombavam de Jesus.
15 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
15 Ele lhes disse: "Vocês são os que se justificam a si mesmos aos olhos dos homens, mas Deus conhece os corações de vocês. Aquilo que tem muito valor entre os homens é detestável aos olhos de Deus".
16 ’Te nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés cúnùu‑xi ni cuu, ndɨhɨ nchaa tnúhu ní chídó tnùní cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha. Dico cútnàhá ní ngüíta té Juàá tée ní xóo dacuàndute ñaha xii ñáyiu ní cáháⁿ‑dé tnúhu‑í, ndéé dàvá‑áⁿ ñà túú‑gǎ ní cùnuu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés ndɨhɨ nchaa tnúhu ní chídó tnùní cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha. Te dɨu‑ni ndéé dàvá‑áⁿ nǐ quesaha ta tècú tnùní ñáyiu nàcuáa ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xií‑yu, te vài ñáyiu ío sàni iní‑yu vitna nàcuáa cadá‑yu ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xií‑yu.
16 "A Lei e os Profetas profetizaram até João. Desse tempo em diante estão sendo pregadas as boas novas do Reino de Deus, e todos tentam forçar sua entrada nele.
17 Te nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés ío ndáá càháⁿ‑xi, te ndɨ̌hɨ‑gá naa andɨu ndɨ̀hɨ ñuyíú dàcúúxí sǎ ndɨ́hɨ́ ɨ̀ɨⁿ ɨɨⁿ tnúhu‑áⁿ cada‑xi nàcuáa càháⁿ‑xi.
17 É mais fácil o céu e a terra desaparecerem do que cair da Lei o menor traço.
18 ’Te núu ɨɨⁿ tée na dàña tnaha‑dé, ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé, te tnándaha tucu‑dé ndɨhɨ ɨngá‑yu, te nèhé víhí quìde‑dé te núu ducaⁿ na càda‑dé, te tée na tnǎndaha ndɨhɨ ñaha ní dáñá yɨ̀ɨ‑xi, te dɨu‑ni ducaⁿ ñà túú cùu‑xi sá vǎha te núu ducaⁿ na càdá‑yu —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
18 "Quem se divorciar de sua mulher e se casar com outra mulher estará cometendo adultério, e o homem que se casar com uma mulher divorciada do seu marido estará cometendo adultério".
19 Te xǎhaⁿ tùcu‑gá xii‑güedé:
19 "Havia um homem rico que se vestia de púrpura e de linho fino e vivia no luxo todos os dias.
20 Te ní xíndecu tucu ɨɨⁿ tée ndàhú ní xínani‑dě Lǎzarú, te tée‑áⁿ nǐ cuhú‑dé ní xíndeé‑dé nɨtùhú‑dé ndɨ́hyɨ, te ɨɨⁿ nduu ɨɨⁿ nduu ní xóo taxinucóo ñaha‑güedě xii‑dé yuyèhe tée cuica‑ǎⁿ.
20 Diante do seu portão fora deixado um mendigo chamado Lázaro, coberto de chagas;
21 Te tée ndàhú‑áⁿ nǐ xóo cuú‑dé docó, te ní xóo cuiní‑dé caxi‑dé nchaa sá ñà túú‑gǎ ní xǒo yáha caxi tée cuica‑ǎⁿ, te ñá túú ní xǒo níhí‑dě. Te cuěi iná ní xóo quɨ́hɨ́ⁿ‑dɨ ní xóo nayuu‑dɨ nchaa núú ndɨ̌hyɨ ndèé‑dé‑áⁿ.
21 este ansiava comer o que caía da mesa do rico. Em vez disso, os cães vinham lamber as suas feridas.
22 Te ní sáá ɨɨⁿ nduu te ní xíhí tée ndàhú‑áⁿ, te cue espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí ndécá ñàha‑xi xii‑dé cuándaa núú ndécú tě Àbrahám cundecu‑dé. Te ní sáá nduu nǐ xíhí tée cuica‑ǎⁿ tnàhá‑dé, te ní chindúxi ñaha‑güedě xii‑dé.
22 "Chegou o dia em que o mendigo morreu, e os anjos o levaram para junto de Abraão. O rico também morreu e foi sepultado.
23 Te ní sáá‑dé núú xǐndecu nchaa ñáyiu ní xíhí ñá túú ní quìde ndáá núú Yǎ Ndiǒxí te xíáⁿ ǐo ndòho‑dé ndécú‑dě, te ní ndonehe núú‑dě te xica nǐ xiní‑dé té Àbrahám ndɨhɨ té Lǎzarú‑áⁿ xǐndecu‑güedé.
23 No Hades, onde estava sendo atormentado, ele olhou para cima e viu Abraão de longe, com Lázaro ao seu lado.
24 Te níhi ní cáháⁿ‑dé, te xǎhaⁿ‑dě: “Yòhó tǎtá Àbrahám, cundàhú iní ñáhá xìi‑í, te cúñaha xìi té Lǎzarú ná dàndaxiⁿ‑dé dɨ́quɨ́ ndáhá‑dě, te na quìxi‑dé dandàxiⁿ‑dé yàa‑í, chi ío ndòho‑í ñúhù‑í núú ñùhú núú càyú‑a”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii té Àbrahám.
24 Então, chamou-o: ‘Pai Abraão, tem misericórdia de mim e manda que Lázaro molhe a ponta do dedo na água e refresque a minha língua, porque estou sofrendo muito neste fogo’.
25 Dico té Àbrahám ní xáhaⁿ‑dě: “Ndàhú yòhó ñaní tnáhà‑í, dandàcu iní sá ǐo váha ní xíndecu‑n ñùyíú, te té Lǎzarú ío ndàhú ní ndoho‑dé ní xíndecu‑dé. Te vitna ní nucúndecu váha‑dé iha, te yòhó ndóhó‑n vìtna.
25 "Mas Abraão respondeu: ‘Filho, lembre-se de que durante a sua vida você recebeu coisas boas, enquanto que Lázaro recebeu coisas más. Agora, porém, ele está sendo consolado aqui e você está em sofrimento.
26 Te ñá dɨ́ú‑ní sǎ xǐǎⁿ tucu, chi cuádava ndècu ɨɨⁿ déhvá cùnú ñúhú nèhu‑xi núú ndécú‑ó, te cuěi nchaa ñáyiu xǐndecu iha na càchí iní‑yu quixí‑yu núú ndécú‑ndó dico vá ndácǔ‑yu, te ni nchòhó vá ndácú‑ndó quìxi‑ndo núú ndécú‑ndɨ̌”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
26 E além disso, entre vocês e nós há um grande abismo, de forma que os que desejam passar do nosso lado para o seu, ou do seu lado para o nosso, não conseguem’.
27 Te ní xáhaⁿ těe cuica‑ǎⁿ: “Te núu ducaⁿ te càháⁿ ndàhú‑í núú yòhó tǎtá Àbrahám vitna sá téndàha‑n té Lǎzarú ná quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé vehe tǎtà‑í,
27 "Ele respondeu: ‘Então eu lhe suplico, pai: manda Lázaro ir à casa de meu pai,
28 chi ndècu úhúⁿ‑gá ñaní‑í, te na cǔñaha‑dě xii‑güedé sá vǎ cádá‑güedě dàtná ní quide‑í cuèndá sá vǎ quíxí‑güedě tnàhá‑güedé núú ndécù‑í ndóhò‑í‑a”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
28 pois tenho cinco irmãos. Deixa que ele os avise, a fim de que eles não venham também para este lugar de tormento’.
29 Te té Àbrahám ní xáhaⁿ‑dě: “Mee‑güedě ndécú ndɨ̀hɨ‑güedé nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés, ndɨhɨ nchaa tnúhu ní chídó tnùní cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha, te nchaa tnúhu‑áⁿ ná tnɨ̀ɨ‑güedé nàcuáa càháⁿ‑xi”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑dé.
29 "Abraão respondeu: ‘Eles têm Moisés e os Profetas; que os ouçam’.
30 Te ní xáhaⁿ tùcu tée cuica‑ǎⁿ: “Tǎtá Àbrahám, dico vá cádá cuèndá‑güedé nchaa tnúhu‑áⁿ, dico núu ɨɨⁿ ñáyiu ñá túú‑gǎ ndécú ñùyíú ɨɨⁿ ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑n quɨ́hɨ́ⁿ‑yu cáháⁿ ndɨhɨ ñàhá‑yu xii‑güedé nàcuáa ndùu tnúhu váha, te ndixi cuéchi iní‑güedé nchaa sá ñà túú quìde váha‑güedé ndécú‑güedě, te cada váha‑güedé”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑dé.
30 " ‘Não, pai Abraão’, disse ele, ‘mas se alguém dentre os mortos fosse até eles, eles se arrependeriam’.
31 Dico té Àbrahám ní xáhaⁿ‑dě: “Te núu ñá túú cuìní‑güedé tnɨɨ‑güedé tnúhu ní cáháⁿ ndíi Moìsés, ndɨhɨ tnúhu ní cáháⁿ cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha ña, te dɨu‑ni ducaⁿ càda‑güedé cuěi ɨɨⁿ ñáyiu ní xíhí ná ndòtó‑yu cúñàhá‑yu nàcuáa ndùu tnúhu váha, chi vá quɨ̀ndáá iní‑güedé”, càchí té Àbrahám xǎhaⁿ‑dě xii tée cuica‑ǎⁿ —càchí Jèsús xáhaⁿ‑gǎ xii cue tée cùu fariséú.
31 "Abraão respondeu: ‘Se não ouvem a Moisés e aos Profetas, tampouco se deixarão convencer, ainda que ressuscite alguém dentre os mortos’ ".

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.