Lucas 16
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ACF
1 Te Jèsús xáhaⁿ‑gǎ xii cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá:
1 E dizia também aos seus discípulos: Havia um certo homem rico, o qual tinha um mordomo; e este foi acusado perante ele de dissipar os seus bens.
2 Te tée cùu patróóⁿ‑dě‑áⁿ nǐ cana ñaha‑dě xii‑dé, te ní xáhaⁿ‑dě: “¿Ná cuèndá duha càháⁿ ñáyiu cuèndá‑n? Yáchí chi na tàxi cuendá‑n nchàa chiuⁿ ní quide‑n, chi vitna te vá táxí tnùní‑gá‑n cuè tée xìnu cuechi núù‑í”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
2 E ele, chamando-o, disse-lhe: Que é isto que ouço de ti? Dá contas da tua mordomia, porque já não poderás ser mais meu mordomo.
3 Te tée tàxi tnuní ñáhá xìi cue tée xìnu cuechi‑áⁿ nǐ sani iní‑dé: “¿Te nása cada‑í vitna na quèhndé pàtróòⁿ‑í chìuⁿ‑í? Chi ñá cúndèe‑gá‑í cada‑í chìuⁿ vée, te cùcahaⁿ núù‑í cácáⁿ ndàhú‑í.
3 E o mordomo disse consigo: Que farei, pois que o meu senhor me tira a mordomia? Cavar, não posso; de mendigar, tenho vergonha.
4 Dico duha cada‑í cuèndá queheⁿ cuèndá ñáhá ñǎyiu vehé‑yu òré ná quèhndé duuⁿ‑ná pàtróòⁿ‑í chìuⁿ‑í”, duha ní sani iní‑dé.
4 Eu sei o que hei de fazer, para que, quando for desapossado da mordomia, me recebam em suas casas.
5 Te sátá dúcáⁿ te ní cana‑dé ɨɨⁿ ɨɨⁿ cue tée tàú núú pàtróóⁿ‑güedě. Te tée díhna ní xícáⁿ tnúhú‑dě núú‑dě, te xǎhaⁿ‑dě: “¿Ndèé dau tàú‑n nǔú pàtróóⁿ‑i?”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
5 E, chamando a si cada um dos devedores do seu senhor, disse ao primeiro: Quanto deves ao meu senhor?
6 Te tée‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě: “Tàú‑í ɨɨⁿ cièndú bàrríl acìtí”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě. Te tée tàxi tnuní ñáhá xìi cue tée xìnu cuechi‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě: “Iha náu recìú‑n‑á, te ndadúha ɨngá sá ǔdico úxí taxi‑n”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
6 E ele respondeu: Cem medidas de azeite. E disse-lhe: Toma a tua obrigação, e assentando-te já, escreve cinqüenta.
7 Te dǎtnùní ní xícáⁿ tnúhú tùcu‑dé núú ɨ̀ngá‑dé, te xǎhaⁿ‑dě: “Te yòhó, ¿ndèé dau tàú‑n‑í?”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě. Te tée tàú‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě: “Ɨɨⁿ cièndú ngohnchi trìú tàú‑í”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě. Te tée tàxi tnuní ñáhá xìi cue tée xìnu cuechi‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě: “Iha náu recìú‑n‑á, te cadúha ɨngá sá cùmídícó‑nǎ taxi‑n”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
7 Disse depois a outro: E tu, quanto deves? E ele respondeu: Cem alqueires de trigo. E disse-lhe: Toma a tua obrigação, e escreve oitenta.
8 Te tée cùu patróóⁿ‑áⁿ nǐ cachí‑dé sá ǐo váha ñùhu dɨ́quɨ́ těe dùhu‑áⁿ nàcuáa cada‑dé cundecu váha‑dé. Te nchaa ñáyiu xǐndecu ichi cuèhé ichi duha, ío‑gá váha ñùhu dɨ́quɨ̌‑yu nàcuáa cadá‑yu cundecu váha‑yu ndɨhɨ nchaa ñáyiu cùndɨhɨ́‑yu dàcúúxí ñǎyiu ndècu ichi Yá Ndiǒxí.
8 E louvou aquele senhor o injusto mordomo por haver procedido prudentemente, porque os filhos deste mundo são mais prudentes na sua geração do que os filhos da luz.
9 ’Te yúhú càchí‑í sá cádá‑ndó sǎ vǎha ndɨhɨ nchaa sá ndécú ndɨ̀hɨ‑ndo ní cuáha ñuyíú yǐcá cuěchi‑a, te ducaⁿ te coo cue tée ío váha tnahá tnúhu ndɨhɨ‑ndo, te òré ná ndɨ̀hɨ nchaa sá ìó ñuyíú‑a, te Yá Ndiǒxí queheⁿ cuèndá ñáhá‑gǎ xii‑ndo, te cundecu‑ndo ndɨ̀hɨ‑gá nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ.
9 E eu vos digo: Granjeai amigos com as riquezas da injustiça; para que, quando estas vos faltarem, vos recebam eles nos tabernáculos eternos.
10 ’Te núu ɨɨⁿ tée quìde ndáá cuěi ɨɨⁿ chìuⁿ líhli na càda‑dé, te dɨu‑ni ducaⁿ quìde ndáá‑dé cuěi ɨɨⁿ chìuⁿ cahnu na cada‑dé. Dico tée ñá túú quìde ndáá, chi cuěi chìuⁿ líhli àdi chiuⁿ cahnu na cada‑dé dico ɨɨⁿ‑ni quìde‑dé.
10 Quem é fiel no mínimo, também é fiel no muito; quem é injusto no mínimo, também é injusto no muito.
11 Te núu nchòhó vá cádá‑ndó sǎ vǎha ndɨ̀hɨ nchaa sá nǐ cuáha ñuyíú yǐcá cuěchi‑a ña, te Yá Ndiǒxí vá táxí‑gǎ sá vǎha ndècu ndɨhɨ‑gá xii‑ndo.
11 Pois, se nas riquezas injustas não fostes fiéis, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Te núu vá cádá ndǎá‑ndó còto‑ndo nchaa sá táxí nùu tnaha ñáyiu‑ndo, te vá yǒo taxi sá ndúú tàhú‑ndó.
12 E, se no alheio não fostes fiéis, quem vos dará o que é vosso?
13 ’Te ni ɨ̀ɨⁿ tée xìnu cuechi vá ndácú‑dě cunu cuechi‑dě núú ǔú pàtróóⁿ, chi tée‑áⁿ cuu váha iní‑dé núú ɨɨⁿ pàtróóⁿ‑dě te tnɨɨ‑dé nchaa tnúhu càháⁿ pàtróóⁿ těe cùu váha iní‑dé núú‑xi‑áⁿ. Te núú ɨ̀ngá tucu pàtróóⁿ‑dě vá cúú vǎha iní‑dé, te ni vǎ tnɨ́ɨ́‑dě tnúhu càháⁿ pàtróóⁿ‑dě‑áⁿ. Te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu nchohó chi vá ndácú‑ndó cùnu cuechi‑ndo núú Yǎ Ndiǒxí te cuhuⁿ iní‑ndó nchàa sá ìó ñuyíú‑a —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
13 Nenhum servo pode servir dois senhores; porque, ou há de odiar um e amar o outro, ou se há de chegar a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e a Mamom.
14 Te nchaa cue tée cùu fariséú ío ñùhu iní‑güedé nchaa sá ìó ñuyíú‑a, te xǐndedóho‑güedé nchaa tnúhu càháⁿ Jèsús, te ní cáháⁿ yíchí‑güedé cuèndá‑gá.
14 E os fariseus, que eram avarentos, ouviam todas estas coisas, e zombavam dele.
15 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
15 E disse-lhes: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece os vossos corações, porque o que entre os homens é elevado, perante Deus é abominação.
16 ’Te nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés cúnùu‑xi ni cuu, ndɨhɨ nchaa tnúhu ní chídó tnùní cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha. Dico cútnàhá ní ngüíta té Juàá tée ní xóo dacuàndute ñaha xii ñáyiu ní cáháⁿ‑dé tnúhu‑í, ndéé dàvá‑áⁿ ñà túú‑gǎ ní cùnuu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés ndɨhɨ nchaa tnúhu ní chídó tnùní cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha. Te dɨu‑ni ndéé dàvá‑áⁿ nǐ quesaha ta tècú tnùní ñáyiu nàcuáa ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xií‑yu, te vài ñáyiu ío sàni iní‑yu vitna nàcuáa cadá‑yu ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xií‑yu.
16 A lei e os profetas duraram até João; desde então é anunciado o reino de Deus, e todo o homem emprega força para entrar nele.
17 Te nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés ío ndáá càháⁿ‑xi, te ndɨ̌hɨ‑gá naa andɨu ndɨ̀hɨ ñuyíú dàcúúxí sǎ ndɨ́hɨ́ ɨ̀ɨⁿ ɨɨⁿ tnúhu‑áⁿ cada‑xi nàcuáa càháⁿ‑xi.
17 E é mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til da lei.
18 ’Te núu ɨɨⁿ tée na dàña tnaha‑dé, ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé, te tnándaha tucu‑dé ndɨhɨ ɨngá‑yu, te nèhé víhí quìde‑dé te núu ducaⁿ na càda‑dé, te tée na tnǎndaha ndɨhɨ ñaha ní dáñá yɨ̀ɨ‑xi, te dɨu‑ni ducaⁿ ñà túú cùu‑xi sá vǎha te núu ducaⁿ na càdá‑yu —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
18 Qualquer que deixa sua mulher, e casa com outra, adultera; e aquele que casa com a repudiada pelo marido, adultera também.
19 Te xǎhaⁿ tùcu‑gá xii‑güedé:
19 Ora, havia um homem rico, e vestia-se de púrpura e de linho finíssimo, e vivia todos os dias regalada e esplendidamente.
20 Te ní xíndecu tucu ɨɨⁿ tée ndàhú ní xínani‑dě Lǎzarú, te tée‑áⁿ nǐ cuhú‑dé ní xíndeé‑dé nɨtùhú‑dé ndɨ́hyɨ, te ɨɨⁿ nduu ɨɨⁿ nduu ní xóo taxinucóo ñaha‑güedě xii‑dé yuyèhe tée cuica‑ǎⁿ.
20 Havia também um certo mendigo, chamado Lázaro, que jazia cheio de chagas à porta daquele;
21 Te tée ndàhú‑áⁿ nǐ xóo cuú‑dé docó, te ní xóo cuiní‑dé caxi‑dé nchaa sá ñà túú‑gǎ ní xǒo yáha caxi tée cuica‑ǎⁿ, te ñá túú ní xǒo níhí‑dě. Te cuěi iná ní xóo quɨ́hɨ́ⁿ‑dɨ ní xóo nayuu‑dɨ nchaa núú ndɨ̌hyɨ ndèé‑dé‑áⁿ.
21 E desejava alimentar-se com as migalhas que caíam da mesa do rico; e os próprios cães vinham lamber-lhe as chagas.
22 Te ní sáá ɨɨⁿ nduu te ní xíhí tée ndàhú‑áⁿ, te cue espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí ndécá ñàha‑xi xii‑dé cuándaa núú ndécú tě Àbrahám cundecu‑dé. Te ní sáá nduu nǐ xíhí tée cuica‑ǎⁿ tnàhá‑dé, te ní chindúxi ñaha‑güedě xii‑dé.
22 E aconteceu que o mendigo morreu, e foi levado pelos anjos para o seio de Abraão; e morreu também o rico, e foi sepultado.
23 Te ní sáá‑dé núú xǐndecu nchaa ñáyiu ní xíhí ñá túú ní quìde ndáá núú Yǎ Ndiǒxí te xíáⁿ ǐo ndòho‑dé ndécú‑dě, te ní ndonehe núú‑dě te xica nǐ xiní‑dé té Àbrahám ndɨhɨ té Lǎzarú‑áⁿ xǐndecu‑güedé.
23 E no inferno, ergueu os olhos, estando em tormentos, e viu ao longe Abraão, e Lázaro no seu seio.
24 Te níhi ní cáháⁿ‑dé, te xǎhaⁿ‑dě: “Yòhó tǎtá Àbrahám, cundàhú iní ñáhá xìi‑í, te cúñaha xìi té Lǎzarú ná dàndaxiⁿ‑dé dɨ́quɨ́ ndáhá‑dě, te na quìxi‑dé dandàxiⁿ‑dé yàa‑í, chi ío ndòho‑í ñúhù‑í núú ñùhú núú càyú‑a”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii té Àbrahám.
24 E, clamando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim, e manda a Lázaro, que molhe na água a ponta do seu dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
25 Dico té Àbrahám ní xáhaⁿ‑dě: “Ndàhú yòhó ñaní tnáhà‑í, dandàcu iní sá ǐo váha ní xíndecu‑n ñùyíú, te té Lǎzarú ío ndàhú ní ndoho‑dé ní xíndecu‑dé. Te vitna ní nucúndecu váha‑dé iha, te yòhó ndóhó‑n vìtna.
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que recebeste os teus bens em tua vida, e Lázaro somente males; e agora este é consolado e tu atormentado.
26 Te ñá dɨ́ú‑ní sǎ xǐǎⁿ tucu, chi cuádava ndècu ɨɨⁿ déhvá cùnú ñúhú nèhu‑xi núú ndécú‑ó, te cuěi nchaa ñáyiu xǐndecu iha na càchí iní‑yu quixí‑yu núú ndécú‑ndó dico vá ndácǔ‑yu, te ni nchòhó vá ndácú‑ndó quìxi‑ndo núú ndécú‑ndɨ̌”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
26 E, além disso, está posto um grande abismo entre nós e vós, de sorte que os que quisessem passar daqui para vós não poderiam, nem tampouco os de lá passar para cá.
27 Te ní xáhaⁿ těe cuica‑ǎⁿ: “Te núu ducaⁿ te càháⁿ ndàhú‑í núú yòhó tǎtá Àbrahám vitna sá téndàha‑n té Lǎzarú ná quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé vehe tǎtà‑í,
27 E disse ele: Rogo-te, pois, ó pai, que o mandes à casa de meu pai,
28 chi ndècu úhúⁿ‑gá ñaní‑í, te na cǔñaha‑dě xii‑güedé sá vǎ cádá‑güedě dàtná ní quide‑í cuèndá sá vǎ quíxí‑güedě tnàhá‑güedé núú ndécù‑í ndóhò‑í‑a”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
28 Pois tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de que não venham também para este lugar de tormento.
29 Te té Àbrahám ní xáhaⁿ‑dě: “Mee‑güedě ndécú ndɨ̀hɨ‑güedé nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés, ndɨhɨ nchaa tnúhu ní chídó tnùní cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha, te nchaa tnúhu‑áⁿ ná tnɨ̀ɨ‑güedé nàcuáa càháⁿ‑xi”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑dé.
29 Disse-lhe Abraão: Têm Moisés e os profetas; ouçam-nos.
30 Te ní xáhaⁿ tùcu tée cuica‑ǎⁿ: “Tǎtá Àbrahám, dico vá cádá cuèndá‑güedé nchaa tnúhu‑áⁿ, dico núu ɨɨⁿ ñáyiu ñá túú‑gǎ ndécú ñùyíú ɨɨⁿ ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑n quɨ́hɨ́ⁿ‑yu cáháⁿ ndɨhɨ ñàhá‑yu xii‑güedé nàcuáa ndùu tnúhu váha, te ndixi cuéchi iní‑güedé nchaa sá ñà túú quìde váha‑güedé ndécú‑güedě, te cada váha‑güedé”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑dé.
30 E disse ele: Não, pai Abraão; mas, se algum dentre os mortos fosse ter com eles, arrepender-se-iam.
31 Dico té Àbrahám ní xáhaⁿ‑dě: “Te núu ñá túú cuìní‑güedé tnɨɨ‑güedé tnúhu ní cáháⁿ ndíi Moìsés, ndɨhɨ tnúhu ní cáháⁿ cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha ña, te dɨu‑ni ducaⁿ càda‑güedé cuěi ɨɨⁿ ñáyiu ní xíhí ná ndòtó‑yu cúñàhá‑yu nàcuáa ndùu tnúhu váha, chi vá quɨ̀ndáá iní‑güedé”, càchí té Àbrahám xǎhaⁿ‑dě xii tée cuica‑ǎⁿ —càchí Jèsús xáhaⁿ‑gǎ xii cue tée cùu fariséú.
31 Porém, Abraão lhe disse: Se não ouvem a Moisés e aos profetas, tampouco acreditarão, ainda que algum dos mortos ressuscite.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.