Lucas 15

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Te cue tée cuihna ìní‑xi quìde cobrá ñáhá xìi ñáyiu cuèndá impuèstú ndɨhɨ cue dava‑gá ñáyiu ndècu ichi cuehé ichi duha ní quexìó‑yu núú ndécú Jèsús cuèndá cundedóho‑yu tnúhu càháⁿ‑gá.
1 Aproximavam-se de Jesus os publicanos e os pecadores para ouvi-lo.
2 Te ní ngüíta cue tée cùu fariséú, ndɨhɨ cue tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés xǐcáháⁿ cuèhé‑güedé cuèndá‑gá, te càchí‑güedé:
2 Os fariseus e os escribas murmuravam: Este homem recebe e come com pessoas de má vida!
3 Te Jèsús ní cani‑gá ɨɨⁿ cuèndú nàcuáa tecú tnùní‑güedé tnúhu‑gá, te xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
3 Então lhes propôs a seguinte parábola:
4 —Ɨɨⁿ tée ndècu ɨɨⁿ ciendú mběé‑dě, te ní xíta ɨɨⁿ‑dɨ, te nchòhó sa cùtnuní iní‑ndó nàcuáa cada tée‑áⁿ, chi dàndóo‑dé cúmídícó sǎhúⁿ cúmí‑dɨ ɨɨⁿ yucu, te cúnúndúcú‑dě quɨtɨ ní xíta xíǎⁿ ndèé ndéé naníhí‑dě‑dɨ.
4 Quem de vós que, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Te òré ní naníhí‑dě‑dɨ te ní dácáá‑dě‑dɨ chíó‑dě ní docó‑dé‑dɨ sá cúdɨ̌ɨ́ ìní‑dé.
5 E depois de encontrá-la, a põe nos ombros, cheio de júbilo,
6 Te òré ní nasáá‑dé vehe‑dé, te ní dátàcá‑dé nchaa cue tée càháⁿ ndɨhɨ‑dé, ndɨhɨ nchaa ñáyiu ndècu yatni ndɨhɨ‑dé, te ní xáhaⁿ‑dě: “Chí ná cùdɨ́ɨ́ ìní‑ó vìtna, chi ní naníhì‑í mběè‑í quɨtɨ ní xíta ni cùu”, cachí‑dé xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
6 e, voltando para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Regozijai-vos comigo, achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Te yúhú càchí‑í sá ǐo‑gá cúdɨ̌ɨ́ ìní Yǎ Ndiǒxí ndɨhɨ cue espíritú xínú cuèchi núú‑gǎ nǔu ɨɨⁿ ñáyiu ndècu ichi cuehé ichi duha na ndìxi cuéchi iní‑yu cuèndá nchaa sá ñà túú vǎha quìdé‑yu ndècú‑yu te tnɨɨ́‑yu ichi‑gá, dàcúúxí cǔmídícó sǎhúⁿ cúmí ñǎyiu sa ní tuha ichi‑gá, chi ñá túú‑gǎ xíní ñùhu‑xi ndixi cuéchi iní‑yu chi sa ndècú‑yu ichi‑gá —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
7 Digo-vos que assim haverá maior júbilo no céu por um só pecador que fizer penitência do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Te ní cani Jèsús ɨngá cuèndú núú‑güedě, te xáhaⁿ‑gǎ:
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma delas, não acende a lâmpada, varre a casa e a busca diligentemente, até encontrá-la?
9 Te òré ní naníhí‑aⁿ, te ní dátàcá‑aⁿ nchaa ñáyiu dɨ̀hɨ́ càháⁿ ndɨhɨ‑aⁿ ndɨhɨ nchaa ñáyiu ndècu yatni ndɨhɨ‑aⁿ, te ní xáhaⁿ‑aⁿ: “Chí ná cùdɨ́ɨ́ ìní‑ó vìtna chi ní naníhì‑í díhùⁿ‑í sá nǐ xíta ni cùu”, cachí‑aⁿ xǎhaⁿ‑aⁿ xìí‑yu.
9 E tendo-a encontrado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Regozijai-vos comigo, achei a dracma que tinha perdido.
10 Te yúhú càchí‑í sá dúcáⁿ ǐo cùdɨ́ɨ́ ìní nchaa espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí, núu ɨɨⁿ ñáyiu ndècu ichi cuehé ichi duha na ndìxi cuéchi iní‑yu cuèndá nchaa sá ñà túú vǎha quìdé‑yu, te tnɨɨ́‑yu ichi‑gá —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
10 Digo-vos que haverá júbilo entre os anjos de Deus por um só pecador que se arrependa.
11 Te ní cani tucu Jèsús ɨngá cuèndú núú‑güedě, te xáhaⁿ‑gǎ:
11 Disse também: Um homem tinha dois filhos.
12 te tée lǐhli‑gá ní xáhaⁿ‑dě xii tǎtá‑dě: “Táu, taxi‑n tǎhú sǎ cúú cuèndá‑í”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě. Te tǎtá‑dě‑áⁿ nǐ sáñaha‑dě ndɨ́ dɨ́ɨ́ⁿ nǔú‑güedě sá cúú cuèndá‑güedé.
12 O mais moço disse a seu pai: Meu pai, dá-me a parte da herança que me toca. O pai então repartiu entre eles os haveres.
13 Te núú sàcú‑ni nduu, te déhe‑dé tée lǐhli‑gá‑áⁿ nǐ nadico‑dě nchaa sá nǐ sáñaha tǎtá‑dě, te ní xica‑dé cuáháⁿ‑dé ɨɨⁿ ñuú xícá, te yàcáⁿ ní tnɨɨ‑dé ɨɨⁿ ichi cuèhé ichi duha, te ní ndɨhɨ díhúⁿ‑dě ní dándóñùhu‑dé ndɨhɨ cue tée càháⁿ ndɨhɨ‑dé, ndɨhɨ nchaa ñáyiu dɨ̀hɨ́ xǐndecu ichi dɨ́ɨ́ ìní.
13 Poucos dias depois, ajuntando tudo o que lhe pertencia, partiu o filho mais moço para um país muito distante, e lá dissipou a sua fortuna, vivendo dissolutamente.
14 Te ní ndɨhɨ ndoo díhúⁿ‑dě ní dándóñùhu‑dé, te núú sàcú‑ni nduu ní sáá tnamá ñuú núú ndécú‑dě‑áⁿ, te ñá nìhí‑gá‑dé sá cáxí‑dě, te xìhí‑dé docó.
14 Depois de ter esbanjado tudo, sobreveio àquela região uma grande fome e ele começou a passar penúria.
15 Núu ní xica‑dé cuáháⁿ ndúcú chìuⁿ‑dé núú ɨ̀ɨⁿ tée dɨu‑ni ñuú xíáⁿ, te tée‑áⁿ nǐ sáha chìuⁿ ñaha‑dé ɨɨⁿ xichi núú ñúhú‑dě coto‑dé cùchí.
15 Foi pôr-se ao serviço de um dos habitantes daquela região, que o mandou para os seus campos guardar os porcos.
16 Te súúní xìhí‑dé docó te cuìní‑dé caxi‑dé nchaa sá sǎha‑yu cùchí‑áⁿ ní cùu, dico ñá túú ní sǎñàhá‑yu xii‑dé.
16 Desejava ele fartar-se das vagens que os porcos comiam, mas ninguém lhas dava.
17 Te uuⁿni ní sani váha iní‑dé, te ní cachí‑dé: “¡Ío cuéhé cue tée xìnu cuechi vehe tátà‑í te ío cuéhé sǎ xéxí‑güedě ndécú, te yúhú duha ndòho‑í docó iha!
17 Entrou então em si e refletiu: Quantos empregados há na casa de meu pai que têm pão em abundância... e eu, aqui, estou a morrer de fome!
18 Te ndacuɨ́ñɨ́‑í te núhú‑í vehe tǎtà‑í, te cúñaha‑ǐ xii‑dé: Táu, ñá túú ní quìde váha‑í núú Yǎ Ndiǒxí te ni ñà túú ní quìde váha‑í núú‑n,
18 Levantar-me-ei e irei a meu pai, e dir-lhe-ei: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti;
19 te ñá túú‑gǎ tàú‑í sá cúù‑í déhe‑n vìtna, te cada ñaha‑nǎ‑n xìi‑í dàtná ɨɨⁿ tée xìnu cuechi núú‑n”, duha ní sani iní‑dé cúñaha‑dě xii tǎtá‑dě.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho. Trata-me como a um dos teus empregados.
20 Te sátá dúcáⁿ nǐ sani iní‑dé, te ní natnɨɨ‑dé ichi cuánuhú‑dé vehe tǎtá‑dě, te xica‑gǎ cuánuhú‑dé ní xiní ñáhá tǎtá‑dě xii‑dé te ní cundàhú iní ñáhá‑dě. Te xìnu tátá‑dě‑áⁿ nǐ sáháⁿ nútnahá ñáhá‑dě, te ní numi ñaha‑dě, te ío váha ní cáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑dě.
20 Levantou-se, pois, e foi ter com seu pai. Estava ainda longe, quando seu pai o viu e, movido de compaixão, correu-lhe ao encontro, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Te ní xáhaⁿ děhe‑dé‑áⁿ xii‑dé: “Táu, ñá túú ní quìde váha‑í núú Yǎ Ndiǒxí te ni ñà túú ní quìde váha‑í núú‑n, te ñá túú‑gǎ tàú‑í sá cúù‑í déhe‑n vìtna”, cachí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
21 O filho lhe disse, então: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 ’Dico tǎtá‑dě‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii cue tée xìnu cuechi núú‑dě: “Chí quéñùhu ndɨ́hɨ‑ni dóó vǎha‑gá cuáha‑ndo děhe‑í‑a na cuìhnu‑dé, ndɨhɨ ɨɨⁿ dehé ná quɨ̀hɨ dɨ́quɨ́ ndáhá‑dě, ndɨhɨ chàú váha na quɨ̀hɨ‑dé.
22 Mas o pai falou aos servos: Trazei-me depressa a melhor veste e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e calçado nos pés.
23 Te quɨ́hɨ́ⁿ ngueheⁿ‑ndo ɨ̀ɨⁿ ndɨcutu numa quɨtɨ caváha‑gá, te cahni‑ndo‑dɨ, te na càda‑o vico, te na càxi‑o‑dɨ.
23 Trazei também um novilho gordo e matai-o; comamos e façamos uma festa.
24 Chi déhe‑í‑a ní sani iní‑í sá nǐ xíhí‑dé ní cùu, te ñáhá chi ndècu vívú‑dě, te ní sani tucu iní‑í sá nǐ xíta‑dé ní cùu te ní nasáá méé‑dě”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii cue tée xìnu cuechi núú‑dě‑áⁿ. Te ní ngüíta‑güedé ní quide‑güedé vico.
24 Este meu filho estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado. E começaram a festa.
25 ’Te déhe‑dé tée sàcuéhé‑gǎ cuáháⁿ‑dé yucu, te òré cuándixi‑dé tá ndùu yatni‑dé vehe, te ní tecú dóho‑dé ìó yaá cúú vìco.
25 O filho mais velho estava no campo. Ao voltar e aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Te ní cana‑dé ɨɨⁿ tée xìnu cuechi, te ní xícáⁿ tnúhú‑dě núú‑dě ná cuèndá ducaⁿ ìó yaá.
26 Chamou um servo e perguntou-lhe o que havia.
27 Te tée xìnu cuechi‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě: “Ñaní‑n těe cuáháⁿ ní cùu ní nasáá‑dé, te tǎtá‑n nǐ táúchíúⁿ‑dě ní xíhí ɨɨⁿ ndɨcutu nùma quɨtɨ caváha‑gá cuèndá sá nǐ nasáá váha‑dé”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
27 Ele lhe explicou: Voltou teu irmão. E teu pai mandou matar um novilho gordo, porque o reencontrou são e salvo.
28 ’Dico ñaní‑dé tée sàcuéhé‑ǎⁿ nǐ cudééⁿ‑dě, te ní cachí‑dé sá vǎ ndɨ̌hu‑dé vehe cundecu‑dé vico‑áⁿ ní cùu, dico ní quee tǎtá‑güedě ní cáháⁿ ndàhú‑dé núú‑dě cuèndá ndɨ́hu‑dé.
28 Encolerizou-se ele e não queria entrar, mas seu pai saiu e insistiu com ele.
29 Te ní xáhaⁿ‑dě xii tǎtá‑dě: “Táu, cundedóho váha saú‑n tnǔhu na càháⁿ‑í‑a, yúhú ío cuéhé cuǐá nǐ cuu xìnu cuechi‑í núú‑n, te ni ɨ̀ɨⁿ xito ñá túú quìde sáá iní‑í núú‑n, te ni ɨ̀ɨⁿ chivá lǐhli ñá túú tàxi‑n‑dɨ caxi dɨ́ɨ́ ìní‑í‑dɨ ndɨhɨ cue tée càháⁿ ndɨhɨ‑í.
29 Ele, então, respondeu ao pai: Há tantos anos que te sirvo, sem jamais transgredir ordem alguma tua, e nunca me deste um cabrito para festejar com os meus amigos.
30 Te vitna ní nasáá déhe‑n těe ní sáháⁿ ní dándóñùhu díhúⁿ‑n ndɨhɨ nchaa ñáyiu xǐndecu ichi dɨ́ɨ́ ìní. Te ní sahni‑n ɨ̀ɨⁿ ndɨcutu numa quɨtɨ caváha‑gá sá cuèndá‑dé”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii tǎtá‑dě.
30 E agora, que voltou este teu filho, que gastou os teus bens com as meretrizes, logo lhe mandaste matar um novilho gordo!
31 Te ní xáhaⁿ tǎtá‑dě xii‑dé: “Yòhó déhe‑í ducaⁿ‑ni ndècu ndɨhɨ ñaha‑n xii‑í, te nchaa sá ndécú ndɨ̀hɨ‑í cúú‑xí cuèndá‑n.
31 Explicou-lhe o pai: Filho, tu estás sempre comigo, e tudo o que é meu é teu.
32 Te vitna dacuɨtɨ́í tàú‑xi sá cádá‑ó vìco, te cudɨ́ɨ́ ìní‑ó, chi ñaní‑n‑áⁿ nǐ quide‑í cuèndá sá nì xíhí‑dé ní cùu, te ñáhá chi ndècu vívú‑dě, te sa ní xíta‑dé ní cùu, te ní nasáá méé‑dě”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii déhe‑dé tée sàcuéhé‑gǎ‑áⁿ —duha cuáháⁿ cuèndú ní cani Jèsús núú‑güedě.
32 Convinha, porém, fazermos festa, pois este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.