Lucas 15

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Te cue tée cuihna ìní‑xi quìde cobrá ñáhá xìi ñáyiu cuèndá impuèstú ndɨhɨ cue dava‑gá ñáyiu ndècu ichi cuehé ichi duha ní quexìó‑yu núú ndécú Jèsús cuèndá cundedóho‑yu tnúhu càháⁿ‑gá.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Te ní ngüíta cue tée cùu fariséú, ndɨhɨ cue tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés xǐcáháⁿ cuèhé‑güedé cuèndá‑gá, te càchí‑güedé:
2 Os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: — Este recebe pecadores e come com eles.
3 Te Jèsús ní cani‑gá ɨɨⁿ cuèndú nàcuáa tecú tnùní‑güedé tnúhu‑gá, te xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
3 Então Jesus lhes contou esta parábola:
4 —Ɨɨⁿ tée ndècu ɨɨⁿ ciendú mběé‑dě, te ní xíta ɨɨⁿ‑dɨ, te nchòhó sa cùtnuní iní‑ndó nàcuáa cada tée‑áⁿ, chi dàndóo‑dé cúmídícó sǎhúⁿ cúmí‑dɨ ɨɨⁿ yucu, te cúnúndúcú‑dě quɨtɨ ní xíta xíǎⁿ ndèé ndéé naníhí‑dě‑dɨ.
4 — Qual de vocês é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Te òré ní naníhí‑dě‑dɨ te ní dácáá‑dě‑dɨ chíó‑dě ní docó‑dé‑dɨ sá cúdɨ̌ɨ́ ìní‑dé.
5 E, quando a encontra, põe-na sobre os ombros, cheio de alegria.
6 Te òré ní nasáá‑dé vehe‑dé, te ní dátàcá‑dé nchaa cue tée càháⁿ ndɨhɨ‑dé, ndɨhɨ nchaa ñáyiu ndècu yatni ndɨhɨ‑dé, te ní xáhaⁿ‑dě: “Chí ná cùdɨ́ɨ́ ìní‑ó vìtna, chi ní naníhì‑í mběè‑í quɨtɨ ní xíta ni cùu”, cachí‑dé xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: “Alegrem-se comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.”
7 Te yúhú càchí‑í sá ǐo‑gá cúdɨ̌ɨ́ ìní Yǎ Ndiǒxí ndɨhɨ cue espíritú xínú cuèchi núú‑gǎ nǔu ɨɨⁿ ñáyiu ndècu ichi cuehé ichi duha na ndìxi cuéchi iní‑yu cuèndá nchaa sá ñà túú vǎha quìdé‑yu ndècú‑yu te tnɨɨ́‑yu ichi‑gá, dàcúúxí cǔmídícó sǎhúⁿ cúmí ñǎyiu sa ní tuha ichi‑gá, chi ñá túú‑gǎ xíní ñùhu‑xi ndixi cuéchi iní‑yu chi sa ndècú‑yu ichi‑gá —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
7 Digo a vocês que, assim, haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Te ní cani Jèsús ɨngá cuèndú núú‑güedě, te xáhaⁿ‑gǎ:
8 — Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma delas, não acende a lamparina, varre a casa e a procura com muito empenho até encontrá-la?
9 Te òré ní naníhí‑aⁿ, te ní dátàcá‑aⁿ nchaa ñáyiu dɨ̀hɨ́ càháⁿ ndɨhɨ‑aⁿ ndɨhɨ nchaa ñáyiu ndècu yatni ndɨhɨ‑aⁿ, te ní xáhaⁿ‑aⁿ: “Chí ná cùdɨ́ɨ́ ìní‑ó vìtna chi ní naníhì‑í díhùⁿ‑í sá nǐ xíta ni cùu”, cachí‑aⁿ xǎhaⁿ‑aⁿ xìí‑yu.
9 E, quando a encontra, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: “Alegrem-se comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.”
10 Te yúhú càchí‑í sá dúcáⁿ ǐo cùdɨ́ɨ́ ìní nchaa espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí, núu ɨɨⁿ ñáyiu ndècu ichi cuehé ichi duha na ndìxi cuéchi iní‑yu cuèndá nchaa sá ñà túú vǎha quìdé‑yu, te tnɨɨ́‑yu ichi‑gá —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
10 Eu afirmo a vocês que a mesma alegria existe diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Te ní cani tucu Jèsús ɨngá cuèndú núú‑güedě, te xáhaⁿ‑gǎ:
11 Jesus continuou:
12 te tée lǐhli‑gá ní xáhaⁿ‑dě xii tǎtá‑dě: “Táu, taxi‑n tǎhú sǎ cúú cuèndá‑í”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě. Te tǎtá‑dě‑áⁿ nǐ sáñaha‑dě ndɨ́ dɨ́ɨ́ⁿ nǔú‑güedě sá cúú cuèndá‑güedé.
12 O mais moço deles disse ao pai: “Pai, quero que o senhor me dê a parte dos bens que me cabe.” E o pai repartiu os bens entre eles.
13 Te núú sàcú‑ni nduu, te déhe‑dé tée lǐhli‑gá‑áⁿ nǐ nadico‑dě nchaa sá nǐ sáñaha tǎtá‑dě, te ní xica‑dé cuáháⁿ‑dé ɨɨⁿ ñuú xícá, te yàcáⁿ ní tnɨɨ‑dé ɨɨⁿ ichi cuèhé ichi duha, te ní ndɨhɨ díhúⁿ‑dě ní dándóñùhu‑dé ndɨhɨ cue tée càháⁿ ndɨhɨ‑dé, ndɨhɨ nchaa ñáyiu dɨ̀hɨ́ xǐndecu ichi dɨ́ɨ́ ìní.
13 — Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá desperdiçou todos os seus bens, vivendo de forma desenfreada.
14 Te ní ndɨhɨ ndoo díhúⁿ‑dě ní dándóñùhu‑dé, te núú sàcú‑ni nduu ní sáá tnamá ñuú núú ndécú‑dě‑áⁿ, te ñá nìhí‑gá‑dé sá cáxí‑dě, te xìhí‑dé docó.
14 — Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Núu ní xica‑dé cuáháⁿ ndúcú chìuⁿ‑dé núú ɨ̀ɨⁿ tée dɨu‑ni ñuú xíáⁿ, te tée‑áⁿ nǐ sáha chìuⁿ ñaha‑dé ɨɨⁿ xichi núú ñúhú‑dě coto‑dé cùchí.
15 Então foi pedir trabalho a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a fim de cuidar dos porcos.
16 Te súúní xìhí‑dé docó te cuìní‑dé caxi‑dé nchaa sá sǎha‑yu cùchí‑áⁿ ní cùu, dico ñá túú ní sǎñàhá‑yu xii‑dé.
16 Ali, ele desejava alimentar-se das alfarrobas que os porcos comiam, mas ninguém lhe dava nada.
17 Te uuⁿni ní sani váha iní‑dé, te ní cachí‑dé: “¡Ío cuéhé cue tée xìnu cuechi vehe tátà‑í te ío cuéhé sǎ xéxí‑güedě ndécú, te yúhú duha ndòho‑í docó iha!
17 Então, caindo em si, disse: “Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui estou morrendo de fome!
18 Te ndacuɨ́ñɨ́‑í te núhú‑í vehe tǎtà‑í, te cúñaha‑ǐ xii‑dé: Táu, ñá túú ní quìde váha‑í núú Yǎ Ndiǒxí te ni ñà túú ní quìde váha‑í núú‑n,
18 Vou me arrumar, voltar para o meu pai e lhe dizer: ‘Pai, pequei contra Deus e diante do senhor;
19 te ñá túú‑gǎ tàú‑í sá cúù‑í déhe‑n vìtna, te cada ñaha‑nǎ‑n xìi‑í dàtná ɨɨⁿ tée xìnu cuechi núú‑n”, duha ní sani iní‑dé cúñaha‑dě xii tǎtá‑dě.
19 já não sou digno de ser chamado de seu filho; trate-me como um dos seus trabalhadores.’”
20 Te sátá dúcáⁿ nǐ sani iní‑dé, te ní natnɨɨ‑dé ichi cuánuhú‑dé vehe tǎtá‑dě, te xica‑gǎ cuánuhú‑dé ní xiní ñáhá tǎtá‑dě xii‑dé te ní cundàhú iní ñáhá‑dě. Te xìnu tátá‑dě‑áⁿ nǐ sáháⁿ nútnahá ñáhá‑dě, te ní numi ñaha‑dě, te ío váha ní cáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑dě.
20 E, arrumando-se, foi para o seu pai.
21 Te ní xáhaⁿ děhe‑dé‑áⁿ xii‑dé: “Táu, ñá túú ní quìde váha‑í núú Yǎ Ndiǒxí te ni ñà túú ní quìde váha‑í núú‑n, te ñá túú‑gǎ tàú‑í sá cúù‑í déhe‑n vìtna”, cachí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
21 E o filho lhe disse: “Pai, pequei contra Deus e diante do senhor; já não sou digno de ser chamado de seu filho.”
22 ’Dico tǎtá‑dě‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii cue tée xìnu cuechi núú‑dě: “Chí quéñùhu ndɨ́hɨ‑ni dóó vǎha‑gá cuáha‑ndo děhe‑í‑a na cuìhnu‑dé, ndɨhɨ ɨɨⁿ dehé ná quɨ̀hɨ dɨ́quɨ́ ndáhá‑dě, ndɨhɨ chàú váha na quɨ̀hɨ‑dé.
22 O pai, porém, disse aos servos: “Tragam depressa a melhor roupa e vistam nele. Ponham um anel no dedo dele e sandálias nos pés.
23 Te quɨ́hɨ́ⁿ ngueheⁿ‑ndo ɨ̀ɨⁿ ndɨcutu numa quɨtɨ caváha‑gá, te cahni‑ndo‑dɨ, te na càda‑o vico, te na càxi‑o‑dɨ.
23 Tragam e matem o bezerro gordo. Vamos comer e festejar,
24 Chi déhe‑í‑a ní sani iní‑í sá nǐ xíhí‑dé ní cùu, te ñáhá chi ndècu vívú‑dě, te ní sani tucu iní‑í sá nǐ xíta‑dé ní cùu te ní nasáá méé‑dě”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii cue tée xìnu cuechi núú‑dě‑áⁿ. Te ní ngüíta‑güedé ní quide‑güedé vico.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.” E começaram a festejar.
25 ’Te déhe‑dé tée sàcuéhé‑gǎ cuáháⁿ‑dé yucu, te òré cuándixi‑dé tá ndùu yatni‑dé vehe, te ní tecú dóho‑dé ìó yaá cúú vìco.
25 — Ora, o filho mais velho estava no campo. Quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Te ní cana‑dé ɨɨⁿ tée xìnu cuechi, te ní xícáⁿ tnúhú‑dě núú‑dě ná cuèndá ducaⁿ ìó yaá.
26 Chamou um dos empregados e perguntou o que era aquilo.
27 Te tée xìnu cuechi‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě: “Ñaní‑n těe cuáháⁿ ní cùu ní nasáá‑dé, te tǎtá‑n nǐ táúchíúⁿ‑dě ní xíhí ɨɨⁿ ndɨcutu nùma quɨtɨ caváha‑gá cuèndá sá nǐ nasáá váha‑dé”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
27 E ele informou: “O seu irmão voltou e, por tê-lo recuperado com saúde, o seu pai mandou matar o bezerro gordo.”
28 ’Dico ñaní‑dé tée sàcuéhé‑ǎⁿ nǐ cudééⁿ‑dě, te ní cachí‑dé sá vǎ ndɨ̌hu‑dé vehe cundecu‑dé vico‑áⁿ ní cùu, dico ní quee tǎtá‑güedě ní cáháⁿ ndàhú‑dé núú‑dě cuèndá ndɨ́hu‑dé.
28 — O filho mais velho se indignou e não queria entrar. Saindo, porém, o pai, procurava convencê-lo a entrar.
29 Te ní xáhaⁿ‑dě xii tǎtá‑dě: “Táu, cundedóho váha saú‑n tnǔhu na càháⁿ‑í‑a, yúhú ío cuéhé cuǐá nǐ cuu xìnu cuechi‑í núú‑n, te ni ɨ̀ɨⁿ xito ñá túú quìde sáá iní‑í núú‑n, te ni ɨ̀ɨⁿ chivá lǐhli ñá túú tàxi‑n‑dɨ caxi dɨ́ɨ́ ìní‑í‑dɨ ndɨhɨ cue tée càháⁿ ndɨhɨ‑í.
29 Mas ele respondeu ao seu pai: “Faz tantos anos que sirvo o senhor e nunca transgredi um mandamento seu. Mas o senhor nunca me deu um cabrito sequer para fazer uma festa com os meus amigos.
30 Te vitna ní nasáá déhe‑n těe ní sáháⁿ ní dándóñùhu díhúⁿ‑n ndɨhɨ nchaa ñáyiu xǐndecu ichi dɨ́ɨ́ ìní. Te ní sahni‑n ɨ̀ɨⁿ ndɨcutu numa quɨtɨ caváha‑gá sá cuèndá‑dé”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii tǎtá‑dě.
30 Mas, quando veio esse seu filho, que sumiu com os bens do senhor, gastando tudo com prostitutas, o senhor mandou matar o bezerro gordo para ele!”
31 Te ní xáhaⁿ tǎtá‑dě xii‑dé: “Yòhó déhe‑í ducaⁿ‑ni ndècu ndɨhɨ ñaha‑n xii‑í, te nchaa sá ndécú ndɨ̀hɨ‑í cúú‑xí cuèndá‑n.
31 — Então o pai respondeu: “Meu filho, você está sempre comigo; tudo o que eu tenho é seu.
32 Te vitna dacuɨtɨ́í tàú‑xi sá cádá‑ó vìco, te cudɨ́ɨ́ ìní‑ó, chi ñaní‑n‑áⁿ nǐ quide‑í cuèndá sá nì xíhí‑dé ní cùu, te ñáhá chi ndècu vívú‑dě, te sa ní xíta‑dé ní cùu, te ní nasáá méé‑dě”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii déhe‑dé tée sàcuéhé‑gǎ‑áⁿ —duha cuáháⁿ cuèndú ní cani Jèsús núú‑güedě.
32 Mas era preciso festejar e alegrar-se, porque este seu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.”

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.