Lucas 14
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARA
1 Te duha ní cuu ɨɨⁿ nduu, nduu ndètatú ñáyiu chi ɨɨⁿ tée cùu fariséú cúnùu ní cáháⁿ‑dé Jèsús vehe‑dé caxi‑gá, te cue tée ndècu vehe‑dé ndéhé‑güedě nǔu nása cada‑gá.
1 Aconteceu que, ao entrar ele num sábado na casa de um dos principais fariseus para comer pão, eis que o estavam observando.
2 Te xíáⁿ ndécú tnàhá ɨɨⁿ tée cùhú ñúhú‑dě cuiñu.
2 Ora, diante dele se achava um homem hidrópico.
3 Te Jèsús ní xícáⁿ tnúhú‑gǎ núú cuè tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés, ndɨhɨ núú cuè tée cùu fariséú, te xáhaⁿ‑gǎ:
3 Então, Jesus, dirigindo-se aos intérpretes da Lei e aos fariseus, perguntou-lhes: É ou não é lícito curar no sábado?
4 Dico cue tée‑áⁿ ñà túú tnàhí ni cǎháⁿ‑güedé. Te ní dácàá‑gá ndaha‑gá ní tendaha‑gǎ tée cùhú‑áⁿ nǐ quide tátna ñaha‑gǎ xii‑dé, te ní xáhaⁿ‑gǎ sá ná nùhú‑dé vehe‑dé.
4 Eles, porém, nada disseram. E, tomando-o, o curou e o despediu.
5 Te ní xícáⁿ tnúhú‑gǎ núú nchàa cue tée‑áⁿ, te xáhaⁿ‑gǎ:
5 A seguir, lhes perguntou: Qual de vós, se o filho ou o boi cair num poço, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?
6 Te ñá túú ní nǐhí‑güedě tnúhu na dànchocáva‑güedé.
6 A isto nada puderam responder.
7 Te ndèhe Jesús nàcuáa xǐquide nchaa ñáyiu ndècu vico sá sǔúní nǐ nacáxi‑yu xìlé sácǒo nchihi cue tée cùnuu‑gá conchihí‑yu òré cuánguɨhú‑yu mèsá caxí‑yu, núu ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
7 Reparando como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes uma parábola:
8 —Òré ná càháⁿ ñáhá ɨ̀ɨⁿ ñáyiu xii‑ndo ɨ̀ɨⁿ vico tnándaha, te vá cóó‑ndó nǔú xìlé sácǒo cue tée cùnuu‑gá, chi núu ducaⁿ na càda‑ndo, te cudana quexìo dava‑gá ñáyiu cùnuu‑gá dàcúúxí nchòhó.
8 Quando por alguém fores convidado para um casamento, não procures o primeiro lugar; para não suceder que, havendo um convidado mais digno do que tu,
9 Te ñáyiu ní cáháⁿ ñáhá xìi‑ndo‑áⁿ quixí‑yu te cúñàhá‑yu xii‑ndo: “Chí cuǎñaha xìlé núcǒo nchihi‑ndo‑ǎⁿ ná cònchihi ñáyiu ní quexìo‑a”, quesàhá‑yu cúñàhá‑yu xii‑ndo. Te cuìní‑ndó ñǎhá cuěi cùcahaⁿ núú‑ndó ndàcuɨ́ñɨ́‑ndó quɨ̌hɨ́ⁿ‑ndó ngǒo‑ndo nǔú xìlé xǐnutnɨ́ɨ ndéé núú nǐ ndɨhɨ‑ná ndàa sátá‑xi.
9 vindo aquele que te convidou e também a ele, te diga: Dá o lugar a este. Então, irás, envergonhado, ocupar o último lugar.
10 Te yúhú càchí‑í sá òré ná càháⁿ ñáhǎ‑yu xii‑ndo, te ngóo‑ndo nǔú xìlé xǐnutnɨ́ɨ ndéé núú nǐ ndɨhɨ‑ná ndàa sátá‑xi chi cuèndá òré ná quèxio ñáyiu ní cáháⁿ ñáhá xìi‑ndo, te cúñàhá‑yu xii‑ndo: “Nchòhó cue ñáyiu càháⁿ ndɨhɨ‑í, chí yǎha núú xìlé sácǒo cue tée cùnuu‑gá coo‑ndo”, duha cúñàhá‑yu xii‑ndo. Te ducaⁿ te cada nínu ñaha nchàa ñáyiu yɨ̀hɨ ndɨhɨ‑ndo mesá.
10 Pelo contrário, quando fores convidado, vai tomar o último lugar; para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, senta-te mais para cima. Ser-te-á isto uma honra diante de todos os mais convivas.
11 Te nchaa ñáyiu na càda nínu mee‑xi, te ñáyiu‑áⁿ ñà túú cùu nínu‑yu, te nchaa ñáyiu ñá túú quìde nínu mee‑xi, ñáyiu‑áⁿ cúú nǐnu‑yu —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
11 Pois todo o que se exalta será humilhado; e o que se humilha será exaltado.
12 Te dǎtnùní ní xáhaⁿ‑gǎ xii tée ní cáháⁿ ñáhá xìi‑gá:
12 Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não convides os teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem vizinhos ricos; para não suceder que eles, por sua vez, te convidem e sejas recompensado.
13 Te ñáhá chi òré ná càda‑n ɨɨⁿ vico, te cáháⁿ‑n ñǎyiu ndàhú, ndɨhɨ ñáyiu ñá cúú càca, ndɨhɨ ñáyiu yacua, ndɨhɨ ñáyiu cuàá.
13 Antes, ao dares um banquete, convida os pobres, os aleijados, os coxos e os cegos;
14 Te núu ducaⁿ na càda‑n, te cuu‑xi ɨɨⁿ sá vǎha xii‑n, chi ñáyiu‑áⁿ vǎ nìhí‑yu nacoto ñàhá‑yu xii‑n, dico na cùú‑n te sáá nduu ndòto‑n ndɨhɨ nchaa ñáyiu ní quide ndáá ní xíndecu ichi Yá Ndiǒxí, te dàvá‑áⁿ taxi‑gá sá ndúú tàhú‑n —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
14 e serás bem-aventurado, pelo fato de não terem eles com que recompensar-te; a tua recompensa, porém, tu a receberás na ressurreição dos justos.
15 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ Jèsús ní tecú dóho cue tée yɨ̀hɨ mesá‑áⁿ, núu ní xáhaⁿ ɨ̀ɨⁿ‑dé xii‑gá:
15 Ora, ouvindo tais palavras, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.
16 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé:
16 Ele, porém, respondeu: Certo homem deu uma grande ceia e convidou muitos.
17 Te òré sa ní cuu‑ná sá cáxǐ‑yu, te ní xáhaⁿ‑dě xii tée xìnu cuechi núú‑dě sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé cúñaha‑dě quɨ́hɨ́ⁿ‑yu caxí‑yu, chi sa ndècu túha nchaa sá cáxǐ‑yu.
17 À hora da ceia, enviou o seu servo para avisar aos convidados: Vinde, porque tudo já está preparado.
18 Dico nchaá‑yu ní xáhǎⁿ‑yu xii‑dé sá ná cádá càhnu iní tée càháⁿ ñáhá‑ǎⁿ, chi ñá túú cùyáchí‑yu quɨ́hɨ́ⁿ‑yu vico‑áⁿ. Te tée ní cáháⁿ ndɨhɨ tée xìnu cuechi‑áⁿ dǐhna ní xáhaⁿ‑dě: “Íchí nǐ saaⁿ‑í ɨɨⁿ pedàsú ñuhu, te quɨ́hɨ́ⁿ ndéhè‑í tnavíí, núu xíǎⁿ càháⁿ ndàhú‑í núú‑n sǎ cǔñaha‑n xìi tée càháⁿ ñáhá‑ǎⁿ xii‑í sá ná cádá càhnu iní‑dé chi ñá túú cùyáchí‑í”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
18 Não obstante, todos, à uma, começaram a escusar-se. Disse o primeiro: Comprei um campo e preciso ir vê-lo; rogo-te que me tenhas por escusado.
19 Te ɨngá‑dé ní xáhaⁿ‑dě: “Ní saaⁿ‑í úhúⁿ yùndá ndɨcutu sa xìtu, te cue quɨtɨ‑áⁿ quɨ̌hɨ́ⁿ‑í coto ndeé‑í‑güedɨ vitna, núu xíǎⁿ càháⁿ ndàhú‑í núú‑n sǎ cǔñaha‑n xìi tée càháⁿ ñáhá‑ǎⁿ xii‑í sá ná cádá càhnu iní‑dé chi ñá túú cùyáchí‑í”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
19 Outro disse: Comprei cinco juntas de bois e vou experimentá-las; rogo-te que me tenhas por escusado.
20 Te ɨngá tucu‑dé ní xáhaⁿ‑dě: “Íchí nǐ tnándaha‑í nǔu xíǎⁿ vá cúyǎchí‑í quɨ́hɨ́ⁿ‑í”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
20 E outro disse: Casei-me e, por isso, não posso ir.
21 Te òré ní nasáá tée xìnu cuechi‑áⁿ, te ní nacani tnúhu‑dé núú pàtróóⁿ‑dě nchaa nàcuáa ní xáhǎⁿ‑yu. Te ní cudééⁿ těe cùu patróóⁿ‑ǎⁿ, te ní xáhaⁿ‑dě xii tée xìnu cuechi núú‑dě‑áⁿ: “Yáchí cuàháⁿ nanducu‑n nchàa ñáyiu ndàhú, ndɨhɨ nchaa ñáyiu ñá cúú càca, ndɨhɨ nchaa ñáyiu yacua, ndɨhɨ nchaa ñáyiu cuàá, te nděni ní cuu na nàníhǐ‑n‑yu te candècá‑n‑yu quixi”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
21 Voltando o servo, tudo contou ao seu senhor. Então, irado, o dono da casa disse ao seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze para aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 Te sátá nǐ nasáá tée xìnu cuechi‑áⁿ, te ní xáhaⁿ‑dě xii pàtróóⁿ‑dě: “Pàtróóⁿ, sa ní quide‑í chìuⁿ ní táhú‑n, dico ndècu‑gá núú cóo‑yu”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
22 Depois, lhe disse o servo: Senhor, feito está como mandaste, e ainda há lugar.
23 Te tée cùu patróóⁿ‑dě‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě: “Cuàháⁿ tucu nděni ní cuu te cada yica‑n na quìxí‑yu quɨ́hu‑yu cuèndá ná chìtú vehe‑í.
23 Respondeu-lhe o senhor: Sai pelos caminhos e atalhos e obriga a todos a entrar, para que fique cheia a minha casa.
24 Te na càchí tnúhu‑í xii‑n sǎ nì ɨɨⁿ ñáyiu ní cáháⁿ‑í díhna vá cúú‑gǎ caxí‑yu sá sà ní quide túha‑í caxí‑yu ni cùu”, cachí tée‑áⁿ xǎhaⁿ‑dě xii tée xìnu cuechi núú‑dě —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii tée‑áⁿ.
24 Porque vos declaro que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Te ío cuéhé ñǎyiu nchìcúⁿ‑yu Jèsús, te ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
25 Grandes multidões o acompanhavam, e ele, voltando-se, lhes disse:
26 —Te núu dava nchòhó cuìní‑ndó chìtnahá ñáhá‑ndó xìi‑í, te cuu iní ñáhá ndìsa‑ndo. Te cuěi na dàndóo‑ndo tǎtá‑ndó, ndɨ̀hɨ náná‑ndó, ndɨ̀hɨ ñadɨhɨ́‑ndó, ndɨhɨ déhe‑ndo, ndɨhɨ ñaní‑ndó, ndɨhɨ cúha‑ndo, te cani iní‑ndó sǎ cuěi na cùú‑ndó sǎ cuèndá‑í, te ducaⁿ te cuu ndisa‑ndo cuè ñáyiu tnàhá tnúhu ndɨhɨ‑í.
26 Se alguém vem a mim e não aborrece a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs e ainda a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Te nchaa ñáyiu vá cánchǐcúⁿ nihnu ñaha xìi‑í cuèndá sá yùhú‑yu ndohó‑yu dàtná ndoho‑í, ñáyiu‑áⁿ vǎ cúǔ‑yu ñáyiu tnahá tnúhu ndɨhɨ‑í.
27 E qualquer que não tomar a sua cruz e vier após mim não pode ser meu discípulo.
28 Te núu ɨɨⁿ nchòhó ná càni iní‑ndó dàcaa‑ndo ɨɨⁿ vehe ducúⁿ, ¿te náa ñá dɨ́ú dǐhna‑gá cada cuèndá‑ndó nǔu ndědau díhúⁿ cuu, ducaⁿ te cutnùní iní‑ndó nǔu tnahá díhúⁿ‑ndó càa vehe‑áⁿ àdi ñáhá?
28 Pois qual de vós, pretendendo construir uma torre, não se assenta primeiro para calcular a despesa e verificar se tem os meios para a concluir?
29 Chi núu vá dúcáⁿ càda‑ndo, te na ngüǐta‑ndo tàusaha‑ndo te vá xǐnu cada‑ndo, te nchaa ñáyiu na cùndehe ñaha xii‑ndo, te cáháⁿ cuèhé‑yu cuèndá‑ndó.
29 Para não suceder que, tendo lançado os alicerces e não a podendo acabar, todos os que a virem zombem dele,
30 Te cachí‑yu: “Tée‑ǎⁿ ní ngüíta‑dé dácàa‑dé ɨɨⁿ vehe te ñá ní ndàcu‑dé xínu”, cachí‑yu.
30 dizendo: Este homem começou a construir e não pôde acabar.
31 Àdi te núu ɨɨⁿ tée yɨ̀ndaha ñaha xii ñáyiu cuìní‑dé nàá‑dé ndɨhɨ ɨngá tucu tée yɨ̀ndaha ñaha xii ñáyiu, ¿te náa ñá dɨ́ú dǐhna‑gá cada cuèndá‑dé te núu ndacu‑dé ndɨhɨ úxí mǐl cue sandàdú‑dé nàá‑güedé, ndɨhɨ ócó mǐl cue sandàdú ɨngá tucu tée yɨ̀ndaha ñaha xii ñáyiu cùu úhú iní tnáhá ndɨ̀hɨ‑dé‑ǎⁿ?
31 Ou qual é o rei que, indo para combater outro rei, não se assenta primeiro para calcular se com dez mil homens poderá enfrentar o que vem contra ele com vinte mil?
32 Àdi te núu xìto‑dé sá vǎ ndácú‑dě ñá, te òré vátá cúyàtni ñaha‑gá tée cùu úhú iní tnáhá ndɨ̀hɨ‑dé‑áⁿ, te tendaha‑dě ɨɨⁿ tée quɨ́hɨ́ⁿ‑dé quɨ́hu‑dé tnúhu ndàhú núú těe‑áⁿ cuèndá sá vǎ nàá‑güedé.
32 Caso contrário, estando o outro ainda longe, envia-lhe uma embaixada, pedindo condições de paz.
33 Te duha càháⁿ‑í chi núu nchòhó vá cádá ndèe iní‑ndó dàña‑ndo nchaa sá ndécú ndɨ̀hɨ‑ndo cuendá chitnahá ñáhá‑ndó xìi‑í, te vá cúú‑ndó cuè ñáyiu tnàhá tnúhu ndɨhɨ‑í.
33 Assim, pois, todo aquele que dentre vós não renuncia a tudo quanto tem não pode ser meu discípulo.
34 ’Te ñɨ́ɨ́ chi ío váha, dico núu na ndùu víxiⁿ‑xi, ¿te nása‑gá cada‑o nàndɨ́hɨ‑o te núu ducaⁿ‑i?
34 O sal é certamente bom; caso, porém, se torne insípido, como restaurar-lhe o sabor?
35 Chi ñá túú‑gǎ nándɨ̌hɨ‑xi nì sá dàcá ñuhu, te nì sá dàcá saháⁿ, chi cuèndá‑nǎ dǎngoyo‑o. Te nchaa nchòhó ñáyiu ní xíndedóho tnúhu ní cáháⁿ‑í‑a xìni ñuhu‑xi ío váha cuáha‑ndo cuèndá —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
35 Nem presta para a terra, nem mesmo para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.