Lucas 12

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Te òré‑áⁿ nǐ tacá tɨtnɨ́ mǐl ñáyiu núú ndécú Jèsús, te súúní dìcó ngǒnchihi tnàha‑ná‑yu. Te ndèdóho‑yu ní xáhaⁿ Jèsús xii cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá:
1 Posto que miríades de pessoas se aglomeraram, a ponto de uns aos outros se atropelarem, passou Jesus a dizer, antes de tudo, aos seus discípulos: Acautelai-vos do fermento dos fariseus, que é a hipocrisia.
2 Te nchaa tnúhu sá cúú yùhu ni cuu vá cúú yùhu‑gá, chi nchaa dacuɨtɨ́í sǎ quéé tǔu‑xi núú ñǎyiu.
2 Nada há encoberto que não venha a ser revelado; e oculto que não venha a ser conhecido.
3 Chi nchaa tnúhu càháⁿ dayuhu‑ndo quèe túu‑xi núú chítú nǔú tàcá, te nchaa tnúhu càháⁿ méé‑ndó vèhe‑ndo dacuɨtɨ́í sǎ nìhí ñáyiu tnúhu.
3 Porque tudo o que dissestes às escuras será ouvido em plena luz; e o que dissestes aos ouvidos no interior da casa será proclamado dos eirados.
4 ’Te nchòhó cue tée ío váha tnàhá tnúhu ndɨhɨ‑í ná càchí tnúhu‑í xii‑ndo sǎ vǎ yùhú‑ndó cuè ñáyiu cuěi na càhni ñahá‑yu xii‑ndo, chi dɨu‑ni yɨquɨ cùñú‑ndó ndàcú‑yu cahní‑yu, te ñá túú nǎgá ndacú‑yu cada ñàhá‑yu xii‑ndo.
4 Digo-vos, pois, amigos meus: não temais os que matam o corpo e, depois disso, nada mais podem fazer.
5 Te na càchí tnúhu‑í xii‑ndo sǎ Yǎ Ndiǒxí tàú‑ndó yùhú‑ndó‑gǎ, chi mee‑gǎ ío cùnuu‑gá, te dɨu‑gá quídé‑gǎ sá vǎ cúndècu‑gá ñáyiu ñuyíú, te daquɨ̀hɨ́ⁿ ñáhá‑gǎ xií‑yu núú ùhú núú ndàhú, núu xíǎⁿ càchí tnúhu‑í xii‑ndo sǎ Yàá‑áⁿ tàú‑ndó yùhú‑ndó‑gǎ.
5 Eu, porém, vos mostrarei a quem deveis temer: temei aquele que, depois de matar, tem poder para lançar no inferno. Sim, digo-vos, a esse deveis temer.
6 ’Te nchòhó xìní‑ndó sǎ ndèé úhúⁿ tnàhá tɨ́laá cúyǎhu‑dɨ núú ùú díhúⁿ, dico Yá Ndiǒxí ñá túú cùnaa‑gá ni ɨ̀ɨⁿ‑güedɨ, chi nèhe cuendá ñáhá‑gǎ xii‑güedɨ.
6 Não se vendem cinco pardais por dois asses? Entretanto, nenhum deles está em esquecimento diante de Deus.
7 Te nchòhó ndéé ɨɨⁿ ɨɨⁿ idi dɨ́quɨ́‑ndó yɨ̀ndehu, núu xíǎⁿ càchí‑í sá vǎ yùhú‑ndó, chi cùnuu‑gá‑ndó dàcúúxí tɨ̌laá cuěi vài vihi‑güedɨ.
7 Até os cabelos da vossa cabeça estão todos contados. Não temais! Bem mais valeis do que muitos pardais.
8 ’Te na càchí tnúhu‑í xii‑ndo sǎ nǔu na dàtúu‑ndo nǔú dàva‑gá ñáyiu sá ndécú ndɨ̀hɨ ñaha‑í xii‑ndo. Te ducaⁿ te tnàhá yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo datúu‑í núú nchàa cue espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí sá nchòhó ndécú ndɨ̀hɨ ñaha‑ndo xii‑í.
8 Digo-vos ainda: todo aquele que me confessar diante dos homens, também o Filho do Homem o confessará diante dos anjos de Deus;
9 Dico núu na cǔñaha‑ndo xìi ñáyiu sá ñà túú ndècu ndɨhɨ ñaha‑ndo xii‑í, te dɨu‑ni ducaⁿ càda yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo, chi cúñaha‑ǐ xii cue espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí sá ñà túú ndècu ndɨhɨ ñaha‑í xii‑ndo.
9 mas o que me negar diante dos homens será negado diante dos anjos de Deus.
10 ’Te ndědani càa ñáyiu na càháⁿ cuèhé cuèndá yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo, te cada càhnu iní ñáhá Yǎ Ndiǒxí xií‑yu. Dico ñáyiu na càháⁿ cuèhé cuèndá Espíritú Yǎ Ndiǒxí, te ñáyiu‑áⁿ vǎ cádá càhnu iní ñáhá‑gǎ xií‑yu.
10 Todo aquele que proferir uma palavra contra o Filho do Homem, isso lhe será perdoado; mas, para o que blasfemar contra o Espírito Santo, não haverá perdão.
11 ’Te òré ná càndeca ñaha‑güedé xii‑ndo quɨ̌hɨ́ⁿ veñúhu, àdi núú cuè tée cùchiuⁿ, te ni vǎ cání ìní‑ndó nǔu nása cunduu tnúhu cúñaha‑ndo xìi‑güedé, te ni vǎ cání ìní‑ndó nǔu ná tnúhu nadànchocáva‑ndo nǔu ná tnúhu na cǔñaha‑güedě xii‑ndo,
11 Quando vos levarem às sinagogas e perante os governadores e as autoridades, não vos preocupeis quanto ao modo por que respondereis, nem quanto às coisas que tiverdes de falar.
12 chi òré‑nǎ te mee Espíritú Yǎ Ndiǒxí dacàhu iní ñáhá‑xí xìi‑ndo tnúhu cúñaha‑ndo xìi‑güedé —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
12 Porque o Espírito Santo vos ensinará, naquela mesma hora, as coisas que deveis dizer.
13 Te ɨɨⁿ tée ñùhu tnahá tnuú ñáyiu‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii Jèsús:
13 Nesse ponto, um homem que estava no meio da multidão lhe falou: Mestre, ordena a meu irmão que reparta comigo a herança.
14 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé:
14 Mas Jesus lhe respondeu: Homem, quem me constituiu juiz ou partidor entre vós?
15 Te xáhaⁿ‑gǎ xii nchaa ñáyiu xǐndecu‑áⁿ:
15 Então, lhes recomendou: Tende cuidado e guardai-vos de toda e qualquer avareza; porque a vida de um homem não consiste na abundância dos bens que ele possui.
16 Te dǎtnùní ní ngüíta‑gá cání‑gǎ ɨɨⁿ cuèndú núǔ‑yu cuèndá tecú tnùní‑yu tnúhu‑gá, te xáhaⁿ‑gǎ:
16 E lhes proferiu ainda uma parábola, dizendo: O campo de um homem rico produziu com abundância.
17 Te ní ngüíta‑dé sání ìní‑dé: “¿Te nása cada‑í? Te ñá túú ndèé nataxúha‑í nchaa sá nǐ xitu‑í”, duha ní sani iní‑dé.
17 E arrazoava consigo mesmo, dizendo: Que farei, pois não tenho onde recolher os meus frutos?
18 Te dǎtnùní ní sáha váha tucu‑dé cuèndá nàcuáa cada‑dé, te ní cachí‑dé: “Duha na cùnduu, dangòyo‑í yacá‑í, te ndada càhnu‑gá‑í, te xɨtɨ́‑xi nataxúha‑í nchaandɨ túhú sá nǐ xitu‑í, ndɨhɨ nchaa dava‑gá sá ndécú ndɨ̀hɨ‑í.
18 E disse: Farei isto: destruirei os meus celeiros, reconstruí-los-ei maiores e aí recolherei todo o meu produto e todos os meus bens.
19 Te sátá dúcáⁿ, te cachí‑í: Ío vài sá ndécú ndɨ̀hɨ‑í, te cudíi‑xi cuéhé cuǐá, te vitna ndetatú‑í, te coho‑í te caxi‑í cada‑í, te nándɨ‑gá cada‑í cuèndá cudɨ́ɨ́ ìní‑í cundecu‑í, duha quesaha‑ǐ”, càchí‑dé.
19 Então, direi à minha alma: tens em depósito muitos bens para muitos anos; descansa, come, bebe e regala-te.
20 Dico Yá Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé: “Yòhó, ñá túú nàndɨ́hɨ sá sání ìní‑n, chi yúhú càchí‑í sá nìú vitna cuú‑n, te nchaa sá ndécú ndɨ̀hɨ‑n ¿yoo cuu sá vǎha xii‑aⁿ‑i?”, càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
20 Mas Deus lhe disse: Louco, esta noite te pedirão a tua alma; e o que tens preparado, para quem será?
21 Duha yáha nchaa ñáyiu nándɨ sàni iní‑xi cundecu ndɨhɨ́‑xi ñuyíú‑a, dico ñáyiu‑áⁿ ǐo ndàhú‑yu chi ñá túú nǎ nduu táhǔ‑yu núú Yǎ Ndiǒxí cundecu ndɨhɨ́‑yu —càchí Jèsús xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
21 Assim é o que entesoura para si mesmo e não é rico para com Deus.
22 Te ní xáhaⁿ Jèsús xii cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá:
22 A seguir, dirigiu-se Jesus a seus discípulos, dizendo: Por isso, eu vos advirto: não andeis ansiosos pela vossa vida, quanto ao que haveis de comer, nem pelo vosso corpo, quanto ao que haveis de vestir.
23 Chi cùnuu‑gá méé‑ndó dàcúúxí sǎ nchító‑ndó, te ducaⁿ yɨ̀quɨ cuñú‑ndó cùnuu‑gá‑xi dàcúúxí dǒó sácuǐhnu‑ndo.
23 Porque a vida é mais do que o alimento, e o corpo, mais do que as vestes.
24 Te chí cuǎha cuèndá nàcuáa quìde cue tɨ́cácá, chi ni ñà túú chìhi‑güedɨ tatá cuu itú natahu‑güèdɨ te ni ñà túú ndèé nútnɨ̌ɨ yacá‑güedɨ, te nìhí‑güedɨ xèxi‑güedɨ, chi Yá Ndiǒxí xító ñàha‑gá xii‑güedɨ. ¡Te nchòhó cúnùu‑gá‑ndó dàcúúxí nchàa cue quɨtɨ ndava!
24 Observai os corvos, os quais não semeiam, nem ceifam, não têm despensa nem celeiros; todavia, Deus os sustenta. Quanto mais valeis do que as aves!
25 Te cuěi nándɨ sá sání vìhi iní‑ndó ndècu‑ndo, dico ñá ndácú‑ndó càda‑ndo nacuáa cuehnu‑ndo cuědìcó ɨɨⁿ yɨquɨ‑gǎ.
25 Qual de vós, por ansioso que esteja, pode acrescentar um côvado ao curso da sua vida?
26 Te núu ni sǎ lúhá xǐǎⁿ ñá ndácú‑ndó càda‑ndo, ¿te ná cuèndá ío sàni iní‑ndó cuèndá nchaa sá cuìní‑ndó nǐhí‑ndó cùndecu ndɨhɨ‑ndo?
26 Se, portanto, nada podeis fazer quanto às coisas mínimas, por que andais ansiosos pelas outras?
27 ’Te chí cádá cuèndá nàcuáa sàhnu ɨɨⁿ tnu itá, chi ni ñà túú quìde chiuⁿ‑xi, te ni ñà túú quèheⁿ‑xi idi. Te na càchí tnúhu‑í xii‑ndo sǎ ndǐi Salòmón ío vii ní cáa nchaa sá nǐ xíndecu ndɨhɨ ndíi, dico vií‑gá tucu càa nchaa itá dàcúúxí nchàa sá nǐ xíndecu ndɨhɨ ndíi.
27 Observai os lírios; eles não fiam, nem tecem. Eu, contudo, vos afirmo que nem Salomão, em toda a sua glória, se vestiu como qualquer deles.
28 Te cúhú sǎ ìó vitna tnaa‑ni cùdíi‑xi te sàhmí‑yu, te cuěi ducaⁿ dico ío vii càdúha Yá Ndiǒxí nchaa cúhú‑ǎⁿ. ¡Te nchòhó ío cùnuu‑ndo dacúúxí nchàa cúhú‑ǎⁿ, núu xíǎⁿ ío xìto ñaha‑gá xii‑ndo, te dìcó yica cùu iní‑ndó sàndáá iní‑ndó‑gǎ!
28 Ora, se Deus veste assim a erva que hoje está no campo e amanhã é lançada no forno, quanto mais tratando-se de vós, homens de pequena fé!
29 Te vá ǐo canchicúⁿ nihnu‑ndo sǎ cóhó sǎ cáxí‑ndó, te ni vǎ dándɨ̀hú‑ndó ìní‑ndó nǔu nása cada‑ndo nǐhí‑ndó.
29 Não andeis, pois, a indagar o que haveis de comer ou beber e não vos entregueis a inquietações.
30 Chi nchaa ñáyiu ñá túú sàndáá iní ñáhá xìi Yá Ndiǒxí ducaⁿ mèe‑ni sá cóhó sǎ cáxǐ‑yu xìca nchicúⁿ nihnú‑yu. Dico mee Tǎtá‑ó Dǔtú Ndiǒxí sa nàha‑gá nándɨ cùu sá xíní ñùhu‑ndo, te taxi‑gá.
30 Porque os gentios de todo o mundo é que procuram estas coisas; mas vosso Pai sabe que necessitais delas.
31 Te cada‑ndo nchàa nacuáa càháⁿ Yǎ Ndiǒxí Yaá yɨ́ndàha ñaha xii‑ndo, te ducaⁿ te taxi‑gá nchaa sá xíní ñùhu‑ndo.
31 Buscai, antes de tudo, o seu reino, e estas coisas vos serão acrescentadas.
32 ’Te vá yùhú nchòhó cue tée ndècu ndɨhɨ‑í cuěi ío sacú‑ndó, chi Tǎtá‑ó Dǔtú Ndiǒxí ní cachí‑gá sá ndúú tǎhú‑ndó cùndecu‑ndo núú ndécú‑gǎ taxi tnùní‑ndó tnàhá‑ndó.
32 Não temais, ó pequenino rebanho; porque vosso Pai se agradou em dar-vos o seu reino.
33 Te chí dícó nchàa sá ndécú ndɨ̀hɨ‑ndo, te chí cuǎha nchaa ñáyiu ndàhú díhúⁿ‑ndó ñǎyiu xìni ñuhu, te cada váha‑ndo cùndecu‑ndo, te ducaⁿ te nduu táhú‑ndó sǎ ǐo‑gá váha núú Yǎ Ndiǒxí cundecu ndɨhɨ‑ndo, te xíǎⁿ vá cúú tùhú tnàhí‑gá‑xi, te ni vǎ ndɨ́hɨ́ nìhnu‑gá‑xi, te ni ñàdúhú vǎ ndácú‑güedě duhu‑güedě, te ni tɨ̌quidi vá quéé‑dɨ́.
33 Vendei os vossos bens e dai esmola; fazei para vós outros bolsas que não desgastem, tesouro inextinguível nos céus, onde não chega o ladrão, nem a traça consome,
34 Te núu xíǎⁿ cúú cuèndá‑ndó ñá, te dɨu‑ni xíǎⁿ ñúhú ìní‑ndó, áⁿ te núu mee‑ni sǎ ndécú ñùyíú‑a ndècu ndɨhɨ‑ndo, te dɨu‑ni nchaa xíǎⁿ ñúhú ìní‑ndó.
34 porque, onde está o vosso tesouro, aí estará também o vosso coração.
35 — ausente —
35 Cingido esteja o vosso corpo, e acesas, as vossas candeias.
36 — ausente —
36 Sede vós semelhantes a homens que esperam pelo seu senhor, ao voltar ele das festas de casamento; para que, quando vier e bater à porta, logo lha abram.
37 Te váha táhú nchaa cue tée xìnu cuechi‑áⁿ, chi ndècu túha‑ni‑güedé ndétú‑güedě ndéé òré ní nasáá pàtróóⁿ‑güedě, te na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ òré ná nàsáá pàtróóⁿ‑güedě‑áⁿ te chihi ñaha‑dě mèsá xii‑güedé, te ndacáⁿ ndee‑dé dóó níhnú‑dě núú yɨ́quɨ́‑dě, te ngüíta‑dé cani‑dé cóhó‑güedě cuèndá caxi‑güedé.
37 Bem-aventurados aqueles servos a quem o senhor, quando vier, os encontre vigilantes; em verdade vos afirmo que ele há de cingir-se, dar-lhes lugar à mesa e, aproximando-se, os servirá.
38 Te dɨu‑ni ducaⁿ càda‑dé cuěi dava niú, àdi tacuíhndá‑gá, te núu ñá túú xìdí‑güedé òré nasáá‑dé, te cue tée xìnu cuechi‑áⁿ ǐo váha tnahá‑güedé.
38 Quer ele venha na segunda vigília, quer na terceira, bem-aventurados serão eles, se assim os achar.
39 Te núu dìcó ɨɨⁿ tée cùu xítohó ɨɨⁿ vehe xìní‑dé ná òré quɨ́hu ñadúhú vehe‑dé ñá, te quɨhɨ iní‑dé te vá cùdú‑dé, te vá dáñá‑dě nacaáⁿ‑güedé yuyèhe‑dé quɨ́hu‑güedé duhu‑güedě.
39 Sabei, porém, isto: se o pai de família soubesse a que hora havia de vir o ladrão, [vigiaria e] não deixaria arrombar a sua casa.
40 Te nchòhó tucu nchaa‑ni nduu quɨhɨ iní‑ndó cùndecu túha‑ndo, chi na cuáháⁿ nduu ñǎ túú yɨ̀hɨ iní‑ndó, te quixi tucu yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo —cachí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
40 Ficai também vós apercebidos, porque, à hora em que não cuidais, o Filho do Homem virá.
41 Te té Pèlú ní xícáⁿ tnúhú‑dě núú Jèsús, te xǎhaⁿ‑dě:
41 Então, Pedro perguntou: Senhor, proferes esta parábola para nós ou também para todos?
42 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ:
42 Disse o Senhor: Quem é, pois, o mordomo fiel e prudente, a quem o senhor confiará os seus conservos para dar-lhes o sustento a seu tempo?
43 Te núu ducaⁿ quìde váha tée tàxi tnuní ñáhá xìi cue ñáyiu xìnu cuechi‑áⁿ ñá, te ío váha tnàhá‑dé òré násǎá pàtróóⁿ‑dě nǔu ndèé cuáháⁿ‑dé.
43 Bem-aventurado aquele servo a quem seu senhor, quando vier, achar fazendo assim.
44 Te na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ těe quìde ndáá táxí tnùní ñáhá xìi cue ñáyiu xìnu cuechi‑áⁿ cǔñaha‑nǎ pàtróóⁿ‑dě xii‑dé sá ncháándɨ̀ túhú‑nǎ sá ndécú ndɨ̀hɨ‑dé quɨndaha‑dě.
44 Verdadeiramente, vos digo que lhe confiará todos os seus bens.
45 Dico núu tée tàxi tnuní ñáhá xìi cue ñáyiu xìnu cuechi‑áⁿ ná càni iní‑dé sá cúyàa patróóⁿ‑dě vá násàá ndɨ̌hɨ‑ni‑dé ñá, te ngüíta‑dé cani‑dé nchaa ñáyiu xìnu cuechi, cuěi tée cuěi ñadɨ̀hɨ́, te ngüíta‑dé caxi‑dé coho‑dé, te dàxíni‑dé méé‑dě,
45 Mas, se aquele servo disser consigo mesmo: Meu senhor tarda em vir, e passar a espancar os criados e as criadas, a comer, a beber e a embriagar-se,
46 te nduu ñà túú yɨ̀hɨ iní‑dé te nasáá pàtróóⁿ‑dě, te dandòho ñaha patróóⁿ‑dě‑áⁿ xii‑dé, te daquɨ̀hɨ́ⁿ ñáhá‑dě xii‑dé núú ndécú ñǎyiu ñá túú ní quìde ndáá.
46 virá o senhor daquele servo, em dia em que não o espera e em hora que não sabe, e castigá-lo-á, lançando-lhe a sorte com os infiéis.
47 ’Te dava cue tée xìnu cuechi xiní‑güedé nàcuáa cuìní pàtróóⁿ‑güedě cada‑güedé te ñá túú quìde‑güedé, te ni ñà túú cuìní‑güedé cundecu túha‑güedé cundetu‑güedé pàtróóⁿ‑güedě, te nchaa cue tée ducaⁿ xǐquide dandòho ñaha patróóⁿ‑güedě, chi ñáni vìhi‑güedé.
47 Aquele servo, porém, que conheceu a vontade de seu senhor e não se aprontou, nem fez segundo a sua vontade será punido com muitos açoites.
48 Te dava cue tée xìnu cuechi ñá túú xìní‑güedé nàcuáa cuìní pàtróóⁿ‑güedě cada‑güedé, te ní quide‑güedé sá néñùú‑güedé ɨɨⁿ sá ñà túú tàú‑güedé cada‑güedé ñá, te cue tée‑áⁿ sacú‑gá dandòho ñaha patróóⁿ‑güedě, chi sacú‑gá ñáni‑güedé. Te ñáyiu cùtnuní iní‑xi nàcuáa cuìní Yǎ Ndiǒxí cadá‑yu, te dɨu‑ni ducaⁿ tàú‑yu cadá‑yu nàcuáa cuìní‑gá. Te ñáyiu vài‑gá tècú tnùní nàcuáa càháⁿ‑gá, te dɨu‑ni ducaⁿ vài nchaa sá càháⁿ‑gá tàú‑yu cadá‑yu.
48 Aquele, porém, que não soube a vontade do seu senhor e fez coisas dignas de reprovação levará poucos açoites. Mas àquele a quem muito foi dado, muito lhe será exigido; e àquele a quem muito se confia, muito mais lhe pedirão.
49 ’Te yúhú véxi‑í ñuyíú‑a cuèndá cutnùní iní ñáyiu nàcuáa cada ñaha Yǎ Ndiǒxí xií‑yu, ¡te cuìní‑í sá ndɨ̌hɨ‑ni cada‑gá nàcuáa sàni iní‑gá!
49 Eu vim para lançar fogo sobre a terra e bem quisera que já estivesse a arder.
50 Te yúhú ío vài tnúhu sàni iní‑í, ¡chi sáá nduu te ío ndoho‑í, te dɨu‑ni xíǎⁿ cuhuⁿ iní‑í ndéé ná sàá nduu dùcaⁿ yáha‑í!
50 Tenho, porém, um batismo com o qual hei de ser batizado; e quanto me angustio até que o mesmo se realize!
51 Te nchòhó vá cání ìní‑ndó sǎ yǔhú véxi‑í ñuyíú‑a te cundecu ndɨhɨ tnàha váha‑ni ñáyiu, te ñáhá chi da ngüíta‑yu vá cúú ɨ̀ɨⁿnuú‑yu cundecú‑yu.
51 Supondes que vim para dar paz à terra? Não, eu vo-lo afirmo; antes, divisão.
52 Te ndéé není vitna ngüíta ñáyiu vá cúú ɨ̀ɨⁿnuú‑yu cundecú‑yu, te na càda‑o cuendá te núu úhúⁿ ñáyiu xǐndecu ɨɨⁿ‑ni vèhe, te vá cúú ɨ̀ɨⁿnuu‑gá‑yu, chi úní‑yu ndatnúhu‑yu te nàá‑yu ndɨhɨ úú‑gá‑yu, àdi ñáyiu úú‑áⁿ ndatnúhu‑yu te nàá‑yu ndɨhɨ ñáyiu úní‑áⁿ.
52 Porque, daqui em diante, estarão cinco divididos numa casa: três contra dois, e dois contra três.
53 Te dava cue tée cùu tátá vá cúú ɨ̀ɨⁿnuu‑gá‑güedé ndɨhɨ déhe ducuⁿ‑güedé, te ni dàva cue ñáyiu cùu náná vá cúú ɨ̀ɨⁿnuu‑gá‑yu ndɨhɨ déhe yòcó‑yu, te ni sǎnu‑yu vá cúú ɨ̀ɨⁿnuu ndɨhɨ‑gá‑yu. Te ducaⁿ càdá‑yu chi davá‑yu quɨndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑í, te davá‑yu vá quɨ̀ndáá iní ñáhǎ‑yu —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
53 Estarão divididos: pai contra filho, filho contra pai; mãe contra filha, filha contra mãe; sogra contra nora, e nora contra sogra.
54 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii nchaa ñáyiu xǐndecu‑áⁿ:
54 Disse também às multidões: Quando vedes aparecer uma nuvem no poente, logo dizeis que vem chuva, e assim acontece;
55 Te òré ná quène táchí ndàa xio datni nacuáa quène nchícanchii, te càchí‑ndó sǎ ǐo cada ihni‑xi, te dɨu ducaⁿ ndìsa quide‑xi.
55 e, quando vedes soprar o vento sul, dizeis que haverá calor, e assim acontece.
56 Te nchòhó ío váha cùtnuní iní‑ndó nàcuáa quìde‑xi andɨu ndɨhɨ ñuyíú, ¿te ná cuèndá quídé‑ní‑ndó sǎ ñǎ tècú tnùní‑ndó nàcuáa quìde Yá Ndiǒxí vitna? Te sá dúcáⁿ quìde‑ndo‑áⁿ ǐo dàndahú‑ndó mèe‑ndo sá ǐo váha cùtnuní iní‑ndó, chi ñá ndàá sá cútnùní iní‑ndó.
56 Hipócritas, sabeis interpretar o aspecto da terra e do céu e, entretanto, não sabeis discernir esta época?
57 ’Te nchòhó, ¿ná cuèndá ñá túú dàndixi túu‑ndo ìní‑ndó càda‑ndo mee‑ni sá vǎha sá tàú‑ndó càda‑ndo‑i?
57 E por que não julgais também por vós mesmos o que é justo?
58 Te núu ìó ɨɨⁿ‑ndo nǐ sacáⁿ cuéchi ñáyiu cuèndá‑ndó cuèndá ɨɨⁿ sá nǐ quide‑ndo, te cuáháⁿ‑ndó ndɨ̀hɨ́‑yu núú těe cùchiuⁿ, te nɨni ñùhu‑ndo ndɨhɨ́‑yu ichi, te nducu‑ndo nàcuáa cada‑ndo nàcáháⁿ cáhnú ìní tnáhá‑ndó ndɨ̀hɨ́‑yu cuèndá sá vǎ cándèca ñaha‑gá‑yu quɨ́hɨ́ⁿ núú těe cùchiuⁿ, chi núu ducaⁿ na càdá‑yu te tée cùchiuⁿ‑áⁿ nachihi ñaha‑dě ndaha cue tée cùu poleciá, te cue tée‑áⁿ chihi ñaha‑güedě vecaá xii‑ndo.
58 Quando fores com o teu adversário ao magistrado, esforça-te para te livrares desse adversário no caminho; para que não suceda que ele te arraste ao juiz, o juiz te entregue ao meirinho e o meirinho te recolha à prisão.
59 Te na càchí tnúhu‑í xii‑ndo sǎ nǔu na ngàva‑ndo vecaá, te vá cǎcu‑ndo te núu vá náchǎhu‑ndo nchàa sá tàú‑ndó —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
59 Digo-te que não sairás dali enquanto não pagares o último centavo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.