Gálatas 2
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVI
1 Te ní nútnahá úxícúmí cuǐá sǎ nǐ sáháⁿ‑í ñuú Jerusàlén ní cáháⁿ ndɨhɨ‑í té Pèlú, te dǎtnùní ndécà‑í té Bèé ní sáháⁿ, te tnàhá té Tìtú ní sáháⁿ ndɨhɨ‑ndɨ́‑dé.
1 Catorze anos depois, subi novamente a Jerusalém, dessa vez com Barnabé, levando também Tito comigo.
2 Te ní sáháⁿ‑í chi mee Yǎ Ndiǒxí ní cachí‑gá sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑í. Te yàcáⁿ ní tacá mee‑ni cuè tée cùnuu. Te ní xáhaⁿ‑ǐ xii‑güedé nàcuáa ndùu tnúhu dànehé‑í ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél cuèndá naníhí tàhú‑yu. Te ducaⁿ nǐ quide‑í cuèndá cuìní‑í quiní‑güedé nàcuáa ndùu chiuⁿ quide‑í, chi nacuáháⁿ cachí‑güedé sá ñà túú nàndɨ́hɨ‑xi.
2 Fui para lá por causa de uma revelação e expus diante deles o evangelho que prego entre os gentios, fazendo-o, porém, em particular aos que pareciam mais influentes, para não correr ou ter corrido em vão.
3 Te té Tìtú tée ndècu ndɨhɨ‑í chi ñá dɨ́ú těe isràél cúú‑dě, dico ñá túú ní quìde yica‑güedé cuáha‑güedé sèñá ñɨɨ‑dé.
3 Mas nem mesmo Tito, que estava comigo, foi obrigado a circuncidar-se, apesar de ser grego.
4 Te ñáyiu càchí sá ndécú ìchi Xítohó Jesucrìstú te ñá ndàá sá ndécǔ‑yu ichi‑gá, ñáyiu‑áⁿ nǐ chitnahá ñáhǎ‑yu xii‑ndɨ́ cuèndá cuìní‑yu quiní‑yu nása quìde‑ndɨ́ ndécú‑ndɨ̌ ichi Xítohó Jesucrìstú. Te ducaⁿ nǐ quidé‑yu cuèndá sá nchǔhú sa ní cácu nihnu‑ndɨ́ ñá túú‑gǎ quídé‑ndɨ̌ nchaa nàcuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés. Te cuìní‑yu sá núcuǐta saa tùcu‑ndɨ́ cada‑ndɨ́ nchaa nàcuáa ní cáháⁿ ndíi nucúndecu‑ndɨ́ dàtná ní xíndecu‑ndɨ́ cútnàhá vátá cǎcu nihnu‑gá‑ndɨ́ núú tnǔhu‑áⁿ ni cùu.
4 Essa questão foi levantada porque alguns falsos irmãos infiltraram-se em nosso meio para espionar a liberdade que temos em Cristo Jesus e nos reduzir à escravidão.
5 Te nchúhú ñá túú tnàhí ni dàña‑ndɨ́ méé‑ndɨ̌ dandàhú ñáhǎ‑yu xii‑ndɨ́. Te ducaⁿ nǐ quide‑ndɨ́, chi cuìní‑ndɨ́ sá ñà túú nǎgá tnúhu dácánuu ndɨhɨ tnúhu sá càháⁿ nàcuáa naníhí tàhú‑ó ndècu ndɨhɨ‑ndo.
5 Não nos submetemos a eles nem por um instante, para que a verdade do evangelho permanecesse com vocês.
6 Te ni ɨ̀ɨⁿ tnúhu sá vǎtá quìní‑gá‑í ñá túú ní càchí tnúhu cue tée cùnuu núú ñǎyiu cada‑í. Dico yúhú chi ñá túú ní quìde cuendá‑í nǔu cùnuu‑güedé àdi ñá túú cùnuu‑güedé, chi núú Yǎ Ndiǒxí ɨɨⁿ‑ni cùu‑o nchaa‑o.
6 Quanto aos que pareciam influentes — o que eram então não faz diferença para mim; Deus não julga pela aparência — tais homens influentes não me acrescentaram nada.
7 Te ní cutnùní iní‑güedé sá Yǎ Ndiǒxí ní cachí‑gá xii‑í sá càháⁿ‑í tnúhu‑gá núú ñǎyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél dàtná ní quide‑gá té Pèlú ní xáhaⁿ‑gǎ càháⁿ‑dé tnúhu‑gá núú ñǎyiu isràél.
7 Pelo contrário, reconheceram que a mim havia sido confiada a pregação do evangelho aos incircuncisos, assim como a Pedro, aos circuncisos.
8 Te ducaⁿ nǐ cutnùní iní‑güedé, chi dɨu‑ni Yá Ndiǒxí Yaá chíndèe ñaha xii té Pèlú càháⁿ‑dé tnúhu‑gá núú ñǎyiu isràél, dɨu‑ni Yaá‑áⁿ chíndèe ñaha‑gá xii‑í càháⁿ‑í tnúhu‑gá núú ñǎyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél.
8 Pois Deus, que operou por meio de Pedro como apóstolo aos circuncisos, também operou por meu intermédio para com os gentios.
9 Te té Jàcobó, ndɨhɨ té Pèlú, ndɨhɨ té Juàá, cue tée ío cùnuu‑gá ní cutnùní iní‑güedé sá Yǎ Ndiǒxí ío chìndee ñaha‑gá xii‑í quídè‑í chìuⁿ‑gá. Te ío váha ní cáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑güedě xii‑í, ndɨhɨ té Bèé, te ní cuu ɨɨⁿnuu‑ndɨ̌ sá nchǔhú quɨ́hɨ́ⁿ‑ndɨ́ cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí núú nchàa ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél, te mee‑güedě cáháⁿ‑güedé tnúhu‑gá núú ñǎyiu isràél.
9 Reconhecendo a graça que me fora concedida, Tiago, Pedro e João, tidos como colunas, estenderam a mão direita a mim e a Barnabé em sinal de comunhão. Eles concordaram em que devíamos nos dirigir aos gentios, e eles, aos circuncisos.
10 Te ɨɨⁿ‑ni tnúhu ní cáháⁿ‑güedé dóho‑ndɨ́ te ní cachí‑güedé xii‑ndɨ́ sá chíndèe‑ndɨ́ cue ñáyiu ndàhú, te sa ducaⁿ tnàhí sàni iní‑ndɨ́ cada‑ndɨ́.
10 Somente pediram que nos lembrássemos dos pobres, o que me esforcei por fazer.
11 Te cútnàhá ní sáháⁿ té Pèlú ñuú Antiòquiá yàcáⁿ ní cáháⁿ‑í dóho‑dé, chi quìde‑dé ɨɨⁿ sá ñà túú tàú‑dé cada‑dé ní cùu.
11 Quando, porém, Pedro veio a Antioquia, enfrentei-o face a face, por sua atitude condenável.
12 Te quìde váha‑dé ní cùu chi xèxi‑dé ndɨhɨ ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél, dico òré ní sáá ɨɨⁿ ǔú ñáyiu cùndɨhɨ té Jàcobó, te òré‑áⁿ ñà túú‑gǎ ní cuìní‑dé caxi‑dé ndɨhɨ ñáyiu‑áⁿ. Te ducaⁿ nǐ quide‑dé chi ní yùhú‑dé cue ñáyiu nchìcúⁿ nihnu quìde nchaa nacuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés sá vǎ càháⁿ váha‑yu cuèndá‑dé.
12 Pois, antes de chegarem alguns da parte de Tiago, ele comia com os gentios. Quando, porém, eles chegaram, afastou-se e separou-se dos gentios, temendo os que eram da circuncisão.
13 Te tnàhá dava‑gá ñáyiu isràél xǐndecu ichi Yá Ndiǒxí ñá túú quìde váha‑yu, chi quìdé‑yu dàtná quídé tě Pèlú ní cùu, te ndéé tnàhá té Bèé ní ngüíta‑dé ducaⁿ quìde‑dé ní cùu.
13 Os demais judeus também se uniram a ele nessa hipocrisia, de modo que até Barnabé se deixou levar.
14 Te òré ní xiní‑í sá ñà túú quìde‑güedé ndɨhɨ́‑yu nàcuáa càháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí, te núú nchàa ñáyiu ndècu ichi Yá Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑ǐ xii té Pèlú: “Yòhó cúú‑n těe isràél, te ñá túú quìde‑n nchaa nacuáa quìde ñáyiu isràél, chi quìde‑ni‑n datná quídé nchàa ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél. Te núu ducaⁿ quìde‑n, ¿te ná cuèndá dánèhé‑n ñǎyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél sá cádǎ‑yu nchaa nàcuáa quìde ñáyiu isràél?”, duha ní xáhaⁿ‑ǐ xii té Pèlú.
14 Quando vi que não estavam andando de acordo com a verdade do evangelho, declarei a Pedro, diante de todos: "Você é judeu, mas vive como gentio e não como judeu. Portanto, como pode obrigar gentios a viverem como judeus?
15 Te yúhú ndɨhɨ té Pèlú cúú‑ndɨ̌ ñaní tnáhá ñǎyiu isràél, te ñá túú ndècu‑ndɨ́ ichi cuèhé ichi duha dàtná ndécú nchàa ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél.
15 "Nós, judeus de nascimento e não ‘gentios pecadores’,
16 Te xìní‑ó sǎ vǎ cúndècu‑gá cuéchi‑o nǔú Yǎ Ndiǒxí te núu na quɨ̀ndáá iní‑ó Xǐtohó Jesucrìstú, te ñá dɨ́ú sǎ cánchǐcúⁿ nihnu‑o càda‑o nchaa nacuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés. Te tnàhá dava nchúhú ñáyiu isràél sàndáá iní‑ndɨ́ Xítohó Jesucrìstú, te xíǎⁿ cútnùní iní‑ndɨ́ sá ñà túú‑gǎ cuéchi‑ndɨ́ ndécú nǔú‑gǎ, dico ñá dɨ́ú sǎ nǐ cánchicúⁿ nihnu‑ndɨ́ ní quide‑ndɨ́ nàcuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés, chi cuèndá sá sàndáá iní‑ndɨ́ Xítohó Jesucrìstú. Te vá yǒo ɨɨⁿ cachí‑ó sǎ ñà túú ndècu cuéchi‑xi núú Yǎ Ndiǒxí cuèndá sá nchìcúⁿ nihnú‑yu nchaa nàcuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés.
16 sabemos que o ninguém é justificado pela prática da lei, mas mediante a fé em Jesus Cristo. Assim, nós também cremos em Cristo Jesus para sermos justificados pela fé em Cristo, e não pela prática da lei, porque pela prática da lei ninguém será justificado.
17 Te núu cuìní‑ó sǎ vǎ cúndècu cuéchi‑o nǔú Yǎ Ndiǒxí cuèndá sá sàndáá iní‑ó Xǐtohó Jesucrìstú, te xíǎⁿ cútnùní iní‑ó sǎ ñà túú quìde váha‑o. ¡Te vá cúú tnàhí cani iní‑ó sǎ Xǐtohó Jesucrìstú dánèhé ñáhá‑gǎ xii‑o sǎ vǎ cádá vǎha‑o cùndecu‑o!
17 "Se, porém, procurando ser justificados em Cristo descobrimos que nós mesmos somos pecadores, será Cristo então ministro do pecado? De modo algum!
18 Te yúhú càchí‑í sá vǎ cánchǐcúⁿ nihnu‑gá‑ó nchàa nacuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés, dico núu vitna càchí‑í sá xíní ñùhu‑xi cada‑o nchaa nacuáa ní cáháⁿ ndíi ña, te ñá túú quìde váha‑í núú Yǎ Ndiǒxí te núu ducaⁿ na càda‑í.
18 Se reconstruo o que destruí, provo que sou transgressor.
19 Te yúhú duuⁿ duuⁿ ní cutnùní iní‑í sá vǎ ndácù‑í cada‑í nchaa nàcuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés nǔu xíǎⁿ ní dáñà‑í ñá túú‑gǎ nchìcúⁿ nihnu‑í nchaa nàcuáa ní cáháⁿ ndíi cuèndá sá cuìní‑í cundecu‑í sá cúú‑xí Yǎ Ndiǒxí.
19 Pois, por meio da lei eu morri para a lei, a fim de viver para Deus.
20 Te Xítohó Jesucrìstú ní xíhí‑gá cuèndá‑í, dico dàtná tnúhu sá tnàhá‑í ní xíhí ndɨhɨ‑gá, chi ñá cúú‑gǎ cada‑í nchaa nàcuáa sàni iní méè‑í, chi Xítohó Jesucrìstú‑nǎ ndécú ndɨ̀hɨ ñaha‑gá xii‑í táxí tnùní ñáhá‑gǎ. Te vitna ndècu‑í ñuyíú‑a, te ío sàndáá iní‑í Xítohó Jesucrìstú Déhe Yá Ndiǒxí, te chìndee ñaha‑gá xii‑í. Te dɨu‑ni Xítohó Jesucrìstú ío cùu iní ñáhá‑gǎ xii‑í nǔu ní xíhí‑gá núú cùrúxí sá cuèndá‑í.
20 Fui crucificado com Cristo. Assim, já não sou eu quem vive, mas Cristo vive em mim. A vida que agora vivo no corpo, vivo-a pela fé no filho de Deus, que me amou e se entregou por mim.
21 Te vitna ñá túú dàquee tɨ́hù‑í sá vǎha ní quide ñaha Yǎ Ndiǒxí xii‑í, chi núu ni ndàcu‑o vá cúndècu cuéchi‑o nǔú Yǎ Ndiǒxí cuèndá sá nchìcúⁿ nihnu‑o quìde‑o nchaa nacuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés ní cùu ña, te àúⁿ nǎ cuu ní xíhí Xítohó Jesucrìstú ní cùu te núu ducaⁿ.
21 Não anulo a graça de Deus; pois, se a justiça vem pela lei, Cristo morreu inutilmente! "
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gálatas 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.