Gálatas 2
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARA
1 Te ní nútnahá úxícúmí cuǐá sǎ nǐ sáháⁿ‑í ñuú Jerusàlén ní cáháⁿ ndɨhɨ‑í té Pèlú, te dǎtnùní ndécà‑í té Bèé ní sáháⁿ, te tnàhá té Tìtú ní sáháⁿ ndɨhɨ‑ndɨ́‑dé.
1 Catorze anos depois, subi outra vez a Jerusalém com Barnabé, levando também a Tito.
2 Te ní sáháⁿ‑í chi mee Yǎ Ndiǒxí ní cachí‑gá sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑í. Te yàcáⁿ ní tacá mee‑ni cuè tée cùnuu. Te ní xáhaⁿ‑ǐ xii‑güedé nàcuáa ndùu tnúhu dànehé‑í ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél cuèndá naníhí tàhú‑yu. Te ducaⁿ nǐ quide‑í cuèndá cuìní‑í quiní‑güedé nàcuáa ndùu chiuⁿ quide‑í, chi nacuáháⁿ cachí‑güedé sá ñà túú nàndɨ́hɨ‑xi.
2 Subi em obediência a uma revelação; e lhes expus o evangelho que prego entre os gentios, mas em particular aos que pareciam de maior influência, para, de algum modo, não correr ou ter corrido em vão.
3 Te té Tìtú tée ndècu ndɨhɨ‑í chi ñá dɨ́ú těe isràél cúú‑dě, dico ñá túú ní quìde yica‑güedé cuáha‑güedé sèñá ñɨɨ‑dé.
3 Contudo, nem mesmo Tito, que estava comigo, sendo grego, foi constrangido a circuncidar-se.
4 Te ñáyiu càchí sá ndécú ìchi Xítohó Jesucrìstú te ñá ndàá sá ndécǔ‑yu ichi‑gá, ñáyiu‑áⁿ nǐ chitnahá ñáhǎ‑yu xii‑ndɨ́ cuèndá cuìní‑yu quiní‑yu nása quìde‑ndɨ́ ndécú‑ndɨ̌ ichi Xítohó Jesucrìstú. Te ducaⁿ nǐ quidé‑yu cuèndá sá nchǔhú sa ní cácu nihnu‑ndɨ́ ñá túú‑gǎ quídé‑ndɨ̌ nchaa nàcuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés. Te cuìní‑yu sá núcuǐta saa tùcu‑ndɨ́ cada‑ndɨ́ nchaa nàcuáa ní cáháⁿ ndíi nucúndecu‑ndɨ́ dàtná ní xíndecu‑ndɨ́ cútnàhá vátá cǎcu nihnu‑gá‑ndɨ́ núú tnǔhu‑áⁿ ni cùu.
4 E isto por causa dos falsos irmãos que se entremeteram com o fim de espreitar a nossa liberdade que temos em Cristo Jesus e reduzir-nos à escravidão;
5 Te nchúhú ñá túú tnàhí ni dàña‑ndɨ́ méé‑ndɨ̌ dandàhú ñáhǎ‑yu xii‑ndɨ́. Te ducaⁿ nǐ quide‑ndɨ́, chi cuìní‑ndɨ́ sá ñà túú nǎgá tnúhu dácánuu ndɨhɨ tnúhu sá càháⁿ nàcuáa naníhí tàhú‑ó ndècu ndɨhɨ‑ndo.
5 aos quais nem ainda por uma hora nos submetemos, para que a verdade do evangelho permanecesse entre vós.
6 Te ni ɨ̀ɨⁿ tnúhu sá vǎtá quìní‑gá‑í ñá túú ní càchí tnúhu cue tée cùnuu núú ñǎyiu cada‑í. Dico yúhú chi ñá túú ní quìde cuendá‑í nǔu cùnuu‑güedé àdi ñá túú cùnuu‑güedé, chi núú Yǎ Ndiǒxí ɨɨⁿ‑ni cùu‑o nchaa‑o.
6 E, quanto àqueles que pareciam ser de maior influência (quais tenham sido, outrora, não me interessa; Deus não aceita a aparência do homem), esses, digo, que me pareciam ser alguma coisa nada me acrescentaram;
7 Te ní cutnùní iní‑güedé sá Yǎ Ndiǒxí ní cachí‑gá xii‑í sá càháⁿ‑í tnúhu‑gá núú ñǎyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél dàtná ní quide‑gá té Pèlú ní xáhaⁿ‑gǎ càháⁿ‑dé tnúhu‑gá núú ñǎyiu isràél.
7 antes, pelo contrário, quando viram que o evangelho da incircuncisão me fora confiado, como a Pedro o da circuncisão
8 Te ducaⁿ nǐ cutnùní iní‑güedé, chi dɨu‑ni Yá Ndiǒxí Yaá chíndèe ñaha xii té Pèlú càháⁿ‑dé tnúhu‑gá núú ñǎyiu isràél, dɨu‑ni Yaá‑áⁿ chíndèe ñaha‑gá xii‑í càháⁿ‑í tnúhu‑gá núú ñǎyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél.
8 (pois aquele que operou eficazmente em Pedro para o apostolado da circuncisão também operou eficazmente em mim para com os gentios)
9 Te té Jàcobó, ndɨhɨ té Pèlú, ndɨhɨ té Juàá, cue tée ío cùnuu‑gá ní cutnùní iní‑güedé sá Yǎ Ndiǒxí ío chìndee ñaha‑gá xii‑í quídè‑í chìuⁿ‑gá. Te ío váha ní cáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑güedě xii‑í, ndɨhɨ té Bèé, te ní cuu ɨɨⁿnuu‑ndɨ̌ sá nchǔhú quɨ́hɨ́ⁿ‑ndɨ́ cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí núú nchàa ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél, te mee‑güedě cáháⁿ‑güedé tnúhu‑gá núú ñǎyiu isràél.
9 e, quando conheceram a graça que me foi dada, Tiago, Cefas e João, que eram reputados colunas, me estenderam, a mim e a Barnabé, a destra de comunhão, a fim de que nós fôssemos para os gentios, e eles, para a circuncisão;
10 Te ɨɨⁿ‑ni tnúhu ní cáháⁿ‑güedé dóho‑ndɨ́ te ní cachí‑güedé xii‑ndɨ́ sá chíndèe‑ndɨ́ cue ñáyiu ndàhú, te sa ducaⁿ tnàhí sàni iní‑ndɨ́ cada‑ndɨ́.
10 recomendando-nos somente que nos lembrássemos dos pobres, o que também me esforcei por fazer.
11 Te cútnàhá ní sáháⁿ té Pèlú ñuú Antiòquiá yàcáⁿ ní cáháⁿ‑í dóho‑dé, chi quìde‑dé ɨɨⁿ sá ñà túú tàú‑dé cada‑dé ní cùu.
11 Quando, porém, Cefas veio a Antioquia, resisti-lhe face a face, porque se tornara repreensível.
12 Te quìde váha‑dé ní cùu chi xèxi‑dé ndɨhɨ ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél, dico òré ní sáá ɨɨⁿ ǔú ñáyiu cùndɨhɨ té Jàcobó, te òré‑áⁿ ñà túú‑gǎ ní cuìní‑dé caxi‑dé ndɨhɨ ñáyiu‑áⁿ. Te ducaⁿ nǐ quide‑dé chi ní yùhú‑dé cue ñáyiu nchìcúⁿ nihnu quìde nchaa nacuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés sá vǎ càháⁿ váha‑yu cuèndá‑dé.
12 Com efeito, antes de chegarem alguns da parte de Tiago, comia com os gentios; quando, porém, chegaram, afastou-se e, por fim, veio a apartar-se, temendo os da circuncisão.
13 Te tnàhá dava‑gá ñáyiu isràél xǐndecu ichi Yá Ndiǒxí ñá túú quìde váha‑yu, chi quìdé‑yu dàtná quídé tě Pèlú ní cùu, te ndéé tnàhá té Bèé ní ngüíta‑dé ducaⁿ quìde‑dé ní cùu.
13 E também os demais judeus dissimularam com ele, a ponto de o próprio Barnabé ter-se deixado levar pela dissimulação deles.
14 Te òré ní xiní‑í sá ñà túú quìde‑güedé ndɨhɨ́‑yu nàcuáa càháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí, te núú nchàa ñáyiu ndècu ichi Yá Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑ǐ xii té Pèlú: “Yòhó cúú‑n těe isràél, te ñá túú quìde‑n nchaa nacuáa quìde ñáyiu isràél, chi quìde‑ni‑n datná quídé nchàa ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél. Te núu ducaⁿ quìde‑n, ¿te ná cuèndá dánèhé‑n ñǎyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél sá cádǎ‑yu nchaa nàcuáa quìde ñáyiu isràél?”, duha ní xáhaⁿ‑ǐ xii té Pèlú.
14 Quando, porém, vi que não procediam corretamente segundo a verdade do evangelho, disse a Cefas, na presença de todos: se, sendo tu judeu, vives como gentio e não como judeu, por que obrigas os gentios a viverem como judeus?
15 Te yúhú ndɨhɨ té Pèlú cúú‑ndɨ̌ ñaní tnáhá ñǎyiu isràél, te ñá túú ndècu‑ndɨ́ ichi cuèhé ichi duha dàtná ndécú nchàa ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél.
15 Nós, judeus por natureza e não pecadores dentre os gentios,
16 Te xìní‑ó sǎ vǎ cúndècu‑gá cuéchi‑o nǔú Yǎ Ndiǒxí te núu na quɨ̀ndáá iní‑ó Xǐtohó Jesucrìstú, te ñá dɨ́ú sǎ cánchǐcúⁿ nihnu‑o càda‑o nchaa nacuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés. Te tnàhá dava nchúhú ñáyiu isràél sàndáá iní‑ndɨ́ Xítohó Jesucrìstú, te xíǎⁿ cútnùní iní‑ndɨ́ sá ñà túú‑gǎ cuéchi‑ndɨ́ ndécú nǔú‑gǎ, dico ñá dɨ́ú sǎ nǐ cánchicúⁿ nihnu‑ndɨ́ ní quide‑ndɨ́ nàcuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés, chi cuèndá sá sàndáá iní‑ndɨ́ Xítohó Jesucrìstú. Te vá yǒo ɨɨⁿ cachí‑ó sǎ ñà túú ndècu cuéchi‑xi núú Yǎ Ndiǒxí cuèndá sá nchìcúⁿ nihnú‑yu nchaa nàcuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés.
16 sabendo, contudo, que o homem não é justificado por obras da lei, e sim mediante a fé em Cristo Jesus, também temos crido em Cristo Jesus, para que fôssemos justificados pela fé em Cristo e não por obras da lei, pois, por obras da lei, ninguém será justificado.
17 Te núu cuìní‑ó sǎ vǎ cúndècu cuéchi‑o nǔú Yǎ Ndiǒxí cuèndá sá sàndáá iní‑ó Xǐtohó Jesucrìstú, te xíǎⁿ cútnùní iní‑ó sǎ ñà túú quìde váha‑o. ¡Te vá cúú tnàhí cani iní‑ó sǎ Xǐtohó Jesucrìstú dánèhé ñáhá‑gǎ xii‑o sǎ vǎ cádá vǎha‑o cùndecu‑o!
17 Mas se, procurando ser justificados em Cristo, fomos nós mesmos também achados pecadores, dar-se-á o caso de ser Cristo ministro do pecado? Certo que não!
18 Te yúhú càchí‑í sá vǎ cánchǐcúⁿ nihnu‑gá‑ó nchàa nacuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés, dico núu vitna càchí‑í sá xíní ñùhu‑xi cada‑o nchaa nacuáa ní cáháⁿ ndíi ña, te ñá túú quìde váha‑í núú Yǎ Ndiǒxí te núu ducaⁿ na càda‑í.
18 Porque, se torno a edificar aquilo que destruí, a mim mesmo me constituo transgressor.
19 Te yúhú duuⁿ duuⁿ ní cutnùní iní‑í sá vǎ ndácù‑í cada‑í nchaa nàcuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés nǔu xíǎⁿ ní dáñà‑í ñá túú‑gǎ nchìcúⁿ nihnu‑í nchaa nàcuáa ní cáháⁿ ndíi cuèndá sá cuìní‑í cundecu‑í sá cúú‑xí Yǎ Ndiǒxí.
19 Porque eu, mediante a própria lei, morri para a lei, a fim de viver para Deus. Estou crucificado com Cristo;
20 Te Xítohó Jesucrìstú ní xíhí‑gá cuèndá‑í, dico dàtná tnúhu sá tnàhá‑í ní xíhí ndɨhɨ‑gá, chi ñá cúú‑gǎ cada‑í nchaa nàcuáa sàni iní méè‑í, chi Xítohó Jesucrìstú‑nǎ ndécú ndɨ̀hɨ ñaha‑gá xii‑í táxí tnùní ñáhá‑gǎ. Te vitna ndècu‑í ñuyíú‑a, te ío sàndáá iní‑í Xítohó Jesucrìstú Déhe Yá Ndiǒxí, te chìndee ñaha‑gá xii‑í. Te dɨu‑ni Xítohó Jesucrìstú ío cùu iní ñáhá‑gǎ xii‑í nǔu ní xíhí‑gá núú cùrúxí sá cuèndá‑í.
20 logo, já não sou eu quem vive, mas Cristo vive em mim; e esse viver que, agora, tenho na carne, vivo pela fé no Filho de Deus, que me amou e a si mesmo se entregou por mim.
21 Te vitna ñá túú dàquee tɨ́hù‑í sá vǎha ní quide ñaha Yǎ Ndiǒxí xii‑í, chi núu ni ndàcu‑o vá cúndècu cuéchi‑o nǔú Yǎ Ndiǒxí cuèndá sá nchìcúⁿ nihnu‑o quìde‑o nchaa nacuáa ní cáháⁿ ndíi Moìsés ní cùu ña, te àúⁿ nǎ cuu ní xíhí Xítohó Jesucrìstú ní cùu te núu ducaⁿ.
21 Não anulo a graça de Deus; pois, se a justiça é mediante a lei, segue-se que morreu Cristo em vão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gálatas 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.