Atos 4
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ACF
1 Te té Pèlú ndɨhɨ té Juàá càháⁿ dúcáⁿ‑ni‑güedě ndɨhɨ ñáyiu, ní quexìo cue dútú ndɨhɨ tée tàxi tnuní ñáhá xìi cue tée quìde cuendá veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu, ndɨhɨ cue tée cùu saducéú.
1 E, estando eles falando ao povo, sobrevieram os sacerdotes, e o capitão do templo, e os saduceus,
2 Te ní cudééⁿ‑güedě nchaa‑güedé núú tě Pèlú ndɨhɨ té Juàá sá xǎhaⁿ‑güedě xii ñáyiu sá ndótó ñǎyiu ní xíhí dàtná ní ndoto Jèsús.
2 Doendo-se muito de que ensinassem o povo, e anunciassem em Jesus a ressurreição dentre os mortos.
3 Te ní tnɨɨ ñaha‑güedě ní chihi ñaha‑güedě vecaá xii‑güedé, te ñá ní quìde ndáá tée cùchiuⁿ cuéchi‑güedé nduu‑ǎⁿ chi sa ní cuaa.
3 E lançaram mão deles, e os encerraram na prisão até ao dia seguinte, pois já era tarde.
4 Te ío vài ñáyiu ní sándáá iní‑yu tnúhu ní cáháⁿ‑güedé, te ñáyiu‑áⁿ ndɨhɨ ñáyiu sa ní sándáá iní‑xi ndéé cǎni‑gá ní xínu dàtná úhúⁿ mǐl mee‑ni cuè tée, te dɨ̀ɨⁿ ñáyiu dɨ̀hɨ́ ndɨhɨ landú.
4 Muitos, porém, dos que ouviram a palavra creram, e chegou o número desses homens a quase cinco mil.
5 Te nduu tněé‑áⁿ dɨu‑ni ñuú Jerusàlén‑áⁿ nǐ tacá cue tée yɨ̀ndaha veñúhu, ndɨhɨ cue tée cùu sacuéhé nǔú ñǎyiu isràél ndɨhɨ cue tée dàcuaha ñaha xií‑yu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés.
5 E aconteceu, no dia seguinte, reunirem-se em Jerusalém os seus principais, os anciãos, os escribas,
6 Te tnàhá dútú cúnùu‑gá tée nàni Anás ndécú ndɨ̀hɨ té Caìfás, ndɨhɨ té Juàá, ndɨhɨ té Lìjandrú ndɨhɨ dava‑gá ñaní tnáhá dǔtú cúnùu‑gá‑áⁿ ndécú.
6 E Anás, o sumo sacerdote, e Caifás, e João, e Alexandre, e todos quantos havia da linhagem do sumo sacerdote.
7 Te ní xáhaⁿ‑güedě xii cue tée xìnu cuechi núú‑güedě:
7 E, pondo-os no meio, perguntaram: Com que poder ou em nome de quem fizestes isto?
8 Te ndècu ndɨhɨ té Pèlú Espíritú Yǎ Ndiǒxí, núu xíǎⁿ ní xáhaⁿ‑dě xii‑güedé:
8 Então Pedro, cheio do Espírito Santo, lhes disse: Principais do povo, e vós, anciãos de Israel,
9 te núu cuìní‑ndó quìní‑ndó nǎsa ní quide‑ndɨ́ ní ndúha tée yacua‑ǎⁿ,
9 Visto que hoje somos interrogados acerca do benefício feito a um homem enfermo, e do modo como foi curado,
10 te cundedóho‑ndo ɨ̀ɨⁿ tnúhu na càháⁿ‑í‑a. Xìni ñuhu‑xi cundedóho nchaa ñáyiu isràél cuèndá quiní‑yu nàcuáa ní cuu ní ndúha tée‑ǎⁿ. Xítohó Jesucrìstú Yaá ní xíndecu ñuú Nazàrét ní quide tátna‑gá sáhá těe yacua ní ndúha, te dɨu‑ni‑gá ní sata caa‑ndo nǔú cùrúxí te núú cùrúxí‑áⁿ nǐ xíhí‑gá, te ní dándótó ñàha Yá Ndiǒxí xii‑gá.
10 Seja conhecido de vós todos, e de todo o povo de Israel, que em nome de Jesus Cristo, o Nazareno, aquele a quem vós crucificastes e a quem Deus ressuscitou dentre os mortos, em nome desse é que este está são diante de vós.
11 Te núú tùtú Yǎ Ndiǒxí càchí‑xi: “Crìstú cúú‑gǎ dàtná ɨɨⁿ yúú ndécú xɨ̌quɨ́ ɨɨⁿ vehe. Te yúú càchí‑yu sá ñà túú nàndɨ́hɨ, te dɨu xíǎⁿ ní nàndɨ́hɨ‑xi ní ngúnutnɨ́ɨ‑xi xɨ́quɨ́ véhé”, duha càchí‑xi núú tùtú‑gá. Te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu Jesús, chi càchí‑ndó sǎ ñà túú nàndɨ́hɨ‑gá,
11 Ele é a pedra que foi rejeitada por vós, os edificadores, a qual foi posta por cabeça de esquina.
12 dico Yá Ndiǒxí ñá túú ndèé ní tàxi ndecu‑gá ɨngá tée dàcácu nihnu ñaha xìi‑o núú ùhú núú ndàhú, chi ɨɨⁿdìi díí‑ni Déhe‑gá Xítohó Jesucrìstú dacǎcu nihnu ñaha‑gǎ xii‑o —càchí té Pèlú xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
12 E em nenhum outro há salvação, porque também debaixo do céu nenhum outro nome há, dado entre os homens, pelo qual devamos ser salvos.
13 Te té Pèlú ndɨhɨ té Juàá ñá túú tǔha‑güedé, te cùñúhu cue tée cùchiuⁿ sá ǐo ñɨɨ́ xǐndáa‑güedé. Te ní cutnùní iní cue tée cùchiuⁿ‑áⁿ sǎ Jèsús ní xica cuu ndɨhɨ‑güedé, núu xíǎⁿ ñá túú tnàhí yùhú‑güedé càháⁿ‑güedé.
13 Então eles, vendo a ousadia de Pedro e João, e informados de que eram homens sem letras e indoutos, maravilharam-se e reconheceram que eles haviam estado com Jesus.
14 Te cuèndá ndécú ndɨ̀hɨ té Pèlú ndɨhɨ té Juàá tée ní ndúha sáhá‑xi, núu xíǎⁿ ñá ní nǐhí cue tée cùchiuⁿ tnúhu cáháⁿ‑güedé.
14 E, vendo estar com eles o homem que fora curado, nada tinham que dizer em contrário.
15 Te ní xáhaⁿ‑güedě xii té Pèlú ndɨhɨ té Juàá sá quéé‑güedě quehé cuèndá ndóo mee‑güedě ndatnúhu‑güedé.
15 Todavia, mandando-os sair fora do conselho, conferenciaram entre si,
16 Te ní xítnàha‑güedé:
16 Dizendo: Que havemos de fazer a estes homens? porque a todos os que habitam em Jerusalém é manifesto que por eles foi feito um sinal notório, e não o podemos negar;
17 Te dayùhú‑ó‑güedě te cúñaha‑o sǎ vǎ càháⁿ‑gá‑güedé tnúhu Jèsús, chi núu ñáhá te quɨndáá‑gá iní‑yu —càchí‑güedé xǐtnàha‑güedé.
17 Mas, para que não se divulgue mais entre o povo, ameacemo-los para que não falem mais nesse nome a homem algum.
18 Te ní cana tucu‑güedé té Pèlú ndɨhɨ té Juàá, te xǎhaⁿ‑güedě sá vǎ dácuàha‑gá‑güedé ñáyiu tnúhu Jèsús.
18 E, chamando-os, disseram-lhes que absolutamente não falassem, nem ensinassem, no nome de Jesus.
19 Te té Pèlú ndɨhɨ té Juàá ní xáhaⁿ‑güedě:
19 Respondendo, porém, Pedro e João, lhes disseram: Julgai vós se é justo, diante de Deus, ouvir-vos antes a vós do que a Deus;
20 Chi dacuɨtɨ́í cǎháⁿ‑ndɨ́ nàcuáa ní cáháⁿ Jèsús, te cáháⁿ‑ndɨ́ nchaa sá nǐ xiní‑ndɨ́ ní quide‑gá —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě.
20 Porque não podemos deixar de falar do que temos visto e ouvido.
21 Te cue tée cùchiuⁿ níhi‑gá ní cáháⁿ‑güedé xǎhaⁿ‑güedě sá cádá càstiú ñáhá‑güedě nǔu vá dáñá‑güedě sá dácuàha‑güedé ñáyiu. Te ducaⁿ te ní dáñá ñàha‑güedé cuánuhú‑güedé, chi ñá ní nǐhí‑güedě nása cada‑güedé cada castìú ñáhá‑güedě, chi nchaá‑yu ndàcáⁿ táhǔ‑yu núú Yǎ Ndiǒxí sá nǐ ndúha tée yacua.
21 Mas eles ainda os ameaçaram mais e, não achando motivo para os castigar, deixaram-nos ir, por causa do povo; porque todos glorificavam a Deus pelo que acontecera;
22 Te tée ní quide tátna‑güedé‑áⁿ ndécú‑dě vìhi‑gá údico cuíá‑dě, te ío ní cuñúhu‑yu sá nǐ ndúha‑dé.
22 Pois tinha mais de quarenta anos o homem em quem se operara aquele milagre de saúde.
23 Te ní ndee té Pèlú ndɨhɨ té Juàá cuánuhú‑güedé núú ndécú cuè tée cùndɨhɨ‑güedé, te ní nacani tnúhu‑güedé nàcuáa ní xáhaⁿ cuè dútú cúnùu ndɨhɨ cue tée cùu sacuéhé nǔú ñǎyiu isràél.
23 E, soltos eles, foram para os seus, e contaram tudo o que lhes disseram os principais dos sacerdotes e os anciãos.
24 Te sátá nǐ xíndedóho‑yu tnúhu ní cáháⁿ‑güedé, te ɨɨⁿ‑ni tnúhu ní cáháⁿ‑yu nchaá‑yu ndɨhɨ Yá Ndiǒxí, te ní xáhǎⁿ‑yu xii‑gá:
24 E, ouvindo eles isto, unânimes levantaram a voz a Deus, e disseram: Senhor, tu és o Deus que fizeste o céu, e a terra, e o mar e tudo o que neles há;
25 Te ndíi Dàvií ní sándáá iní ndíi tnúhu ní cáháⁿ‑n, te ní chídó tnùní ndíi nàcuáa ní xáhaⁿ‑n cǎháⁿ ndíi, te dɨu‑ni Espíritú‑n nǐ chindee ñàha‑xi xii ndíi ní chídó tnùní ndíi, te duha ní chídó tnùní ndíi:
25 Que disseste pela boca de Davi, teu servo: Por que bramaram os gentios, e os povos pensaram coisas vãs?
26 Te cue tée yɨ̀ndaha nacióⁿ ndɨhɨ cue tée cùchiuⁿ tacá‑güedé nàá‑güedé ndɨhɨ Dútú Ndiǒxí ndɨhɨ Crìstú Yaá ní quixi ñuyíú‑a.
26 Levantaram-se os reis da terra,E os príncipes se ajuntaram à uma,Contra o Senhor e contra o seu Ungido.
27 Te xǎhaⁿ tùcú‑yu xii‑gá:
27 Porque verdadeiramente contra o teu santo Filho Jesus, que tu ungiste, se ajuntaram, não só Herodes, mas Pôncio Pilatos, com os gentios e os povos de Israel;
28 Te ní quidé‑yu nàcuáa ní sani iní‑n càdá‑yu ndéé sanaha, ndéé cútnàhá ní ngáva ñuyíú.
28 Para fazerem tudo o que a tua mão e o teu conselho tinham anteriormente determinado que se havia de fazer.
29 Te Yòhó Dútú Ndiǒxí sa nàha‑n nása càháⁿ cue tée cuìní cada úhú ñáhá xìi‑ndɨ́. Te quìde‑ndɨ́ chìuⁿ tahu‑n, te vitna chindee ñàha‑n xii‑ndɨ́ cuèndá sá vǎ yùhú‑ndɨ́ cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑n.
29 Agora, pois, ó Senhor, olha para as suas ameaças, e concede aos teus servos que falem com toda a ousadia a tua palavra;
30 Te cada tátna‑n ñǎyiu cùhú, te chindee ñàha‑n xii‑ndɨ́, te cada‑ndɨ́ nchaa sá vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada nacuáa cuñúhu vìhí‑yu. Te xìní‑ndɨ́ sá méé Jèsús chindee ñàha‑gá xii‑ndɨ́, chi quìde‑gá chìuⁿ tahu‑n —cachí‑yu xǎhǎⁿ‑yu xii Yá Ndiǒxí.
30 Enquanto estendes a tua mão para curar, e para que se façam sinais e prodígios pelo nome de teu santo Filho Jesus.
31 Te sátá nǐ yáha ní cáháⁿ‑yu ndɨhɨ Yá Ndiǒxí, te ní quɨdɨ‑xi vehe núú xǐndecú‑yu, te òré‑áⁿ nǐ cutáhú tucú‑yu nchaá‑yu Espíritú‑gá. Te ní cáháⁿ‑yu tnúhu Yá Ndiǒxí, te ñá túú tnàhí ni yùhú‑yu.
31 E, tendo orado, moveu-se o lugar em que estavam reunidos; e todos foram cheios do Espírito Santo, e anunciavam com ousadia a palavra de Deus.
32 Te nchaa ñáyiu ní sándáá iní tnúhu Yá Ndiǒxí ɨɨⁿ‑ni tnúhu ní cáháⁿ‑yu nchaá‑yu. Ɨɨⁿ‑ni tnúhu ní sani iní‑yu, te ní xóo chindee tnàhá‑yu chi ní xóo cuáha táhú tnáhǎ‑yu nchaa sá xíní ñùhú‑yu, te ni ɨ̀ɨ́ⁿ‑yu ñá túú ní cǎháⁿ‑yu sá ndàchiúⁿ‑yu ɨɨⁿdìi‑ní‑yu cùu nchaa sá ndécú ndɨ̀hɨ́‑yu.
32 E era um o coração e a alma da multidão dos que criam, e ninguém dizia que coisa alguma do que possuía era sua própria, mas todas as coisas lhes eram comuns.
33 Te cue tée ní táúchíúⁿ Jèsús dacuàha ñaha xií‑yu tnúhu‑gá ío váha ní cáháⁿ‑güedé nàcuáa ní cuu ní ndoho Xítohó Jesucrìstú. Te ío ní chindee ñàha Yá Ndiǒxí ní cáháⁿ‑yu tnúhu‑gá, te ñá túú ní cǎháⁿ cuèhé dava‑gá‑yu cuèndá ñáyiu dàcuaha tnúhu‑gá.
33 E os apóstolos davam, com grande poder, testemunho da ressurreição do Senhor Jesus, e em todos eles havia abundante graça.
34 Te ñá túú tnàhí ni cùndahú‑yu díhúⁿ, chi nchaa ñáyiu ndècu ndɨhɨ ñuhu‑xi, ndɨhɨ nchaa ñáyiu càa vehe‑xi ní nadìcó‑yu, te da ɨɨⁿ da ɨɨⁿ ndachìúⁿ‑yu ní nadìcó‑yu òré xíní ñùhú‑yu díhúⁿ.
34 Não havia, pois, entre eles necessitado algum; porque todos os que possuíam herdades ou casas, vendendo-as, traziam o preço do que fora vendido, e o depositavam aos pés dos apóstolos.
35 Te ní sáñàhá‑yu xii cue tée ní táúchíúⁿ Jèsús dacuàha ñaha xií‑yu tnúhu‑gá, te cue tée‑áⁿ nǐ dácǎhñu‑güedé nchaa ñáyiu xìni ñuhu.
35 E repartia-se a cada um, segundo a necessidade que cada um tinha.
36 Te distrìtú Chìpré ndécú ɨ̀ɨⁿ tée nàni‑dé Chèé ñaní tnáhá ndǐi Lèví, te ní xóo cunu cuechi‑dě veñúhu ñáyiu isràél. Te cuèndá sá sǎñaha‑dě tnúhu ndee ìní xií‑yu, xíǎⁿ nǔu ní dánání ñàha‑güedé Vèé xii‑dé.
36 Então José, cognominado pelos apóstolos Barnabé(que, traduzido, é Filho da consolação), levita, natural de Chipre,
37 Te tée‑áⁿ nǐ nadico‑dě luha ñuhu‑dé, te nèhe‑dé díhúⁿ cuǎháⁿ núú cuè tée ní táúchíúⁿ‑gǎ dacuàha ñaha xií‑yu tnúhu‑gá.
37 Possuindo uma herdade, vendeu-a, e trouxe o preço, e o depositou aos pés dos apóstolos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.