Atos 28

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Te sátá nǐ cácu‑ndɨ́ ní nene‑ndɨ́ ñuhu yìchí, te ní níhí‑ndɨ̌ tnúhu nàcuáa nàni ñuú núú nǐ sáá‑ndɨ́, te ñuú‑áⁿ nání‑xí Mǎltá, te càa‑xi cuádava làmár.
1 Uma vez a salvo em terra, descobrimos que estávamos na ilha de Malta.
2 Te ío quìde víxiⁿ‑xi cuèndá ío cùuⁿ dáú. Te ñáyiu ñuú‑áⁿ nǐ cundàhú iní ñáhǎ‑yu xii‑ndɨ́, ní dátnàhá‑yu ñuhú te ní cana ñàhá‑yu ní sáháⁿ‑ndɨ́ ní nacuídí‑ndɨ̌.
2 O povo de lá nos tratou com muita bondade. Por ser um dia frio e chuvoso, fizeram uma fogueira na praia para nos receber.
3 Te té Pǎblú dátàcá‑dé nducú, te tnàhá‑ni ɨɨⁿ cóó děéⁿ nǐ tnɨɨ nihnu‑dé‑dɨ, te òré cuáháⁿ ndaha‑dé chucu‑dě núú ñùhú, te ní ñáni‑dɨ cahni, te ní ndee‑dɨ xɨtɨ́ nducú ní sánduú‑dɨ ndaha‑dé, te ní xexihaⁿ‑dɨ xìi‑dé.
3 Enquanto Paulo juntava um monte de gravetos e os colocava no fogo, uma cobra venenosa que fugia do calor mordeu sua mão.
4 Te nchaa ñáyiu ndèhé‑yu sá tácàndeé‑dɨ ndaha‑dé, te ní ngüíta‑yu ní xítnàhá‑yu:
4 Quando os habitantes da ilha viram a cobra pendurada na mão de Paulo, disseram uns aos outros: “Sem dúvida ele é um assassino! Embora tenha escapado do mar, a justiça não lhe permitiu viver”.
5 Te té Pǎblú ní quɨdɨ‑dé ndaha‑dé ní ngaunihnu‑dɨ núú ñùhú, te ñá túú tnàhí ná ní cùu núú nǐ xexi‑dɨ.
5 Mas Paulo sacudiu a cobra no fogo e não sofreu nenhum mal.
6 Te ñáyiu ñuú‑áⁿ xǐndéhě‑yu núu daquɨ̀hɨ́ⁿ‑xi chúhúⁿ àdi nduá‑dé cuú‑dé. Te naha nǐ xíndéhé ñàhá‑yu núu nása cada ñaha‑xi xìi‑dé, te ñá túú tnàhí ná ní quìde ñaha‑xi, te ní xítnàhá‑yu:
6 O povo esperava que ele inchasse ou caísse morto de repente. No entanto, depois de esperarem muito tempo e verem que nada havia acontecido, mudaram de ideia e começaram a dizer que ele era um deus.
7 Te yatni núú dúcáⁿ nǐ xexihaⁿ cǒó‑ǎⁿ cáá ñùhu xitu tée nàni Publiú, te tée‑áⁿ táxí tnùní‑dé nɨhìí ñuú cáá cuǎdava xɨtɨ́ làmár núú ndécú‑ndɨ̌ nduu‑ǎⁿ. Te ío váha iní‑dé chi ní cana ñaha‑dě ní sáháⁿ‑ndɨ́ ní xíndecu‑ndɨ́ úní nduu vehe‑dé.
7 Perto da praia, havia uma propriedade pertencente a Públio, a principal autoridade da ilha. Por três dias, ele nos hospedou e nos tratou com bondade.
8 Te tǎtá tě Pùbliú‑áⁿ cáá‑dě cùhú‑dé ñúhú‑dě cahni, te tnàhá‑dé daxi. Te té Pǎblú ní sáháⁿ‑dé núú cáá‑dě, te ní cáháⁿ ndɨhɨ‑dé Yǎ Ndiǒxí, te ní sacáⁿ ndodo‑dé ndaha‑dé dɨ́quɨ́ těe cùhú‑áⁿ, te ducaⁿ‑ni nǐ quide‑dé, te ní ndúha tée cùhú‑áⁿ.
8 Aconteceu que o pai de Públio estava doente, com febre e disenteria. Paulo entrou, orou por ele e, impondo as mãos sobre sua cabeça, o curou.
9 Te sátá dúcáⁿ nǐ quide té Pǎblú, te ní quixi nchaa ñáyiu cùhú núú ndécú‑ndɨ̌, te ní quide tátna ñaha tě Pǎblú xií‑yu te ní ndúha‑yu.
9 Então os demais enfermos da ilha vieram e foram curados.
10 Te òré ndécú‑ndɨ̌ xíáⁿ, te vài sá nǐ taxi táhú‑güedě, te òré ní xica‑ndɨ́ ní taxi tucu‑güedé nchaa sá xíní ñùhu‑ndɨ́ ichi.
10 Como resultado, fomos cobertos de presentes e honras e, chegada a hora de partirmos, o povo nos forneceu todos os suprimentos necessários à viagem.
11 Te yàcáⁿ ní xíndecu‑ndɨ́ úní yóó, te sa ndècu ɨɨⁿ barcú tée ñuú Alejàndriá òré ní quexìo‑ndɨ́, te ní xíndecu‑xi nɨhìí yóó cúúⁿ dǎú táchí. Te núú‑xi càndodo sandú sá dánàni‑güedé Càstór ndɨhɨ sàndú sá dánàni‑güedé Pǒlúx, te xɨtɨ́ bàrcú‑áⁿ nǐ quée‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́.
11 Três meses depois do naufrágio, embarcamos em outro navio, que havia passado o inverno na ilha. Era um navio alexandrino, que tinha na parte da frente a figura dos deuses gêmeos.
12 Te ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Siràcusá, te yàcáⁿ ní xíndecu‑ndɨ́ úní nduu.
12 Aportamos em Siracusa, onde ficamos três dias.
13 Te ní xica tucu bàrcú cuáháⁿ‑xi, te ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Règiú. Te nduu tněé duha ní quene nuu táchí. Te ní xica bàrcú cuáháⁿ‑xi, te ndéé nduu úú ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Pùteolí.
13 Dali navegamos até Régio. Um dia depois, um vento sul começou a soprar, de modo que no dia seguinte prosseguimos até Potéoli.
14 Te yàcáⁿ ní naníhí tnáhá‑ndɨ̌ ndɨhɨ ñáyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús, te ní cachí‑yu sá cúndècu‑ndɨ́ úná nduu, núu xíǎⁿ ní xíndecu‑ndɨ́ úná nduu ndɨhɨ́‑yu. Te ní xica tucu bàrcú cuáháⁿ‑xi, te ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Ròmá.
14 Ali encontramos alguns irmãos que nos convidaram a passar uma semana com eles. Depois fomos para Roma.
15 Te ñáyiu ròmá ñáyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús, ní níhǐ‑yu tnúhu sá cuàháⁿ‑ndɨ́, te ní quixí‑yu ní quixi tnahá ñáhǎ‑yu ichi. Te davá‑yu ní naníhí‑ndɨ̌ ñuú Fòrú Àpiú, te davá‑yu ní naníhí‑ndɨ̌ ñuú Úní Tàbernás. Te òré ní xiní té Pǎblú nchaa ñáyiu véxi tnahá ñáhá xìi‑ndɨ́, te ndee ndèe ní cuu iní‑dé, te ní ndacáⁿ táhú‑dě núú Yǎ Ndiǒxí sá dúcáⁿ nǐ quidé‑yu.
15 Os irmãos em Roma souberam que estávamos chegando e vieram ao nosso encontro no Fórum da Via Ápia. Outros se juntaram a nós nas Três Vendas. Ao vê-los, Paulo se animou e agradeceu a Deus.
16 Te sátá nǐ quexìo‑ndɨ́ ñuú Ròmá, te cue tée cùchiuⁿ ní xáhaⁿ‑güedě xii té Pǎblú sá cúndècu dɨɨⁿ‑dé, te ní xíndeé ñáhá cuàa sandadú xii‑dé.
16 Quando chegamos a Roma, Paulo recebeu permissão de ter sua própria moradia, sob a guarda de um soldado.
17 Nduu úní sá nǐ quexìo té Pǎblú, te ní cana‑dé cue tée cùnuu núú ñǎyiu isràél ndécú ñùú Ròmá, te ní sáháⁿ‑güedé núú ndécú‑dě, te ní xáhaⁿ‑dě:
17 Três dias depois de chegar, Paulo convocou os líderes judeus locais e lhes disse: “Irmãos, embora eu não tenha feito nada contra nosso povo nem contra os costumes de nossos antepassados, fui preso em Jerusalém e entregue ao governo romano.
18 Te cue tée‑áⁿ nǐ ndúcú tnǔhu‑güedé nǔu ndáá ndècuéchi‑í, te ní cutnùní iní‑güedé sá ñǎ túú nǎ ní quìde‑í, te xíǎⁿ cuìní‑güedé queñuhu ñaha‑güedě xii‑í vecaá ní cùu.
18 Os romanos me interrogaram e queriam me soltar, pois não encontraram motivo para me condenar à morte.
19 Te dɨu‑ni cue tée isràél ñá ní dàña‑güedé cácu‑í, chi cuìní‑güedé sá cáhní ñàha cue tée ròmá, cue tée xǐndecu yàcáⁿ xii‑í ní cùu, te xíǎⁿ nǔu ní xáhaⁿ‑ǐ sá quíxì‑í cáháⁿ ndɨhɨ‑í té Cèsár cuèndá iha cada ndáá méé‑dě cuèndá‑í, te vá yǒo ɨɨⁿ tee‑í cuéchi.
19 Mas, quando os líderes judeus protestaram contra a decisão, considerei necessário apelar a César, embora não tivesse acusação alguma contra meu próprio povo.
20 Núu xíǎⁿ ní cana ñaha‑ǐ xii‑ndo cuèndá cunaha‑ndo nàcuáa ní cuu. Te ní xáhaⁿ‑ǐ sá sàndáá iní‑í sá ndótó ñǎyiu ní xíhí, te dɨu‑ni ducaⁿ càháⁿ dava‑gá ñáyiu isràél, te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑í, te ní chihi ñaha‑güedě vecaá, te xǐndeé ñáhá‑güedě ndéé vitna —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
20 Por isso pedi a vocês que viessem aqui hoje para que nos conhecêssemos, e também para que eu pudesse explicar que estou preso com estas correntes porque creio na esperança de Israel”.
21 Te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑dé:
21 Eles responderam: “Não recebemos nenhuma carta da Judeia, e ninguém que veio de lá nos informou alguma coisa contra você.
22 Te cuìní‑ndɨ́ cundedóho‑ndɨ́ nása cunduu tnúhu cáháⁿ‑n, chi sa ní níhí‑ndɨ̌ tnúhu sá ncháá xìchi ío xǐcáháⁿ cuèhé‑yu cuèndá nchaa ñáyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii té Pǎblú.
22 Contudo, queremos ouvir o que você pensa, pois o que sabemos a respeito desse movimento é que ele é contestado em toda parte”.
23 Te ní xáhaⁿ‑güedě nduu cùyáchí‑güedé te quixi‑güedé cundedóho‑güedé dava‑gá cuèndú cáháⁿ té Pǎblú. Te ní tnahá nduu nǐ ndatnúhu‑güedé quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé núú quídé vèhe‑dé, te vàí‑yu ní sáháⁿ‑yu ní xíndedóho‑yu tnúhu ní cáháⁿ‑dé, te nchàca nchaa ní cáháⁿ ndɨhɨ‑dé‑yu. Te ní xáhaⁿ‑dě xií‑yu sá ndǐi Moìsés ndɨhɨ dava‑gá cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha nǐ chídó tnùní‑güedé núú tùtú‑güedé sá dɨ́ú‑gǎ tendaha‑gǎ Crìstú quixi‑gá ñuyíú‑a. Te ní chídó tnùní‑güedé nchaa nàcuáa cada‑gá, te dɨu‑ni nàcuáa càháⁿ tutú‑güedé cada Crìstú, te ducaⁿ nǐ quide‑gá cútnàhá ní xica cuu‑gá ñuyíú‑a, núu xíǎⁿ ní cutnùní sá dɨ́ú Jèsús cúú‑gǎ Crìstú Yaá ní tendaha Yǎ Ndiǒxí ní quixi ñuyíú‑a. Te núu quɨndáá iní‑yu, te ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xií‑yu.
23 Então marcaram uma data e, nesse dia, muita gente foi à casa de Paulo. Ele explicou e testemunhou sobre o reino de Deus e, desde cedo até a noite, procurou convencê-los acerca de Jesus com base na lei de Moisés e nos livros dos profetas.
24 Te davá‑yu ní sándáá iní‑yu tnúhu ní cáháⁿ‑dé, te davá‑yu ñá túú ní sàndáá iní‑yu.
24 Alguns foram convencidos pelas coisas que ele disse, mas outros não creram.
25 Te cuèndá sá ñǎ ɨ́ɨ́ⁿ‑ní tnǔhu ni cǎháⁿ‑yu, núu xíǎⁿ cuìní‑yu núhú‑yu ni cùu. Te ní xáhaⁿ tě Pǎblú sá cúndètu tnaá‑yu cáháⁿ‑dé ɨngá tnúhu, te xǎhaⁿ‑dě:
25 E, depois de discutirem entre si, foram embora com estas palavras finais de Paulo: “O Espírito Santo estava certo quando disse a nossos antepassados por meio do profeta Isaías:
26 Quɨ́hɨ́ⁿ‑n te cúñaha‑n xìi ñáyiu:
26 ‘Vá e diga a este povo: Quando ouvirem o que digo, não entenderão. Quando virem o que faço, não compreenderão.
27 chi cuèndá sá ǐo sàá iní‑ndó,
27 Pois o coração deste povo está endurecido; ouvem com dificuldade e têm os olhos fechados, de modo que seus olhos não veem, e seus ouvidos não ouvem, e seu coração não entende, e não se voltam para mim, nem permitem que eu os cure’.
28 Te na càchí tnúhu‑í sá quɨ̀hɨ́ⁿ cue tée càháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí cáháⁿ‑güedé tnúhu‑gá núú ñǎyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél, chi ñáyiu isràél ñá túú cuìní‑yu cundedóho‑yu. Dico ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél chi cùdɨ́ɨ́ ìní‑yu cundedóho‑yu, núu xíǎⁿ naníhí tàhú‑yu —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
28 Portanto, quero que saibam que esta salvação vinda de Deus também foi oferecida aos gentios, e eles a aceitarão”.
29 Te sátá nǐ ndɨhɨ cuèndú ní xáhaⁿ‑dě, te ní ndeé‑yu cuánuhú‑yu ta ndàtnúhu‑yu cuáháⁿ.
29 Depois de ele ter dito essas palavras, os judeus partiram, em grande desacordo uns com os outros.
30 Te úú cuíá nǐ xínu ní xíndecu té Pǎblú ɨɨⁿ vehe ní cháhu‑dé. Te ní xóo cáháⁿ váha‑dé ndɨhɨ nchaa ñáyiu ní xóo quɨ́hɨ́ⁿ vehe‑dé.
30 Durante os dois anos seguintes, Paulo morou em Roma, às próprias custas. A todos que o visitavam ele recebia,
31 Te ní xáhaⁿ‑dě sá ndɨ̌hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xií‑yu núu quɨndáá iní‑yu tnúhu‑gá, te vá yǒo ɨɨⁿ ni sàdɨ́ yuhu‑dé. Te mee‑ni tnǔhu Xítohó Jesucrìstú ní cáháⁿ‑dé núǔ‑yu.
31 proclamando corajosamente o reino de Deus e ensinando a respeito do Senhor Jesus Cristo sem restrição alguma.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.