Atos 28

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Te sátá nǐ cácu‑ndɨ́ ní nene‑ndɨ́ ñuhu yìchí, te ní níhí‑ndɨ̌ tnúhu nàcuáa nàni ñuú núú nǐ sáá‑ndɨ́, te ñuú‑áⁿ nání‑xí Mǎltá, te càa‑xi cuádava làmár.
1 Estando já salvos, soubemos então que a ilha se chamava Malta.
2 Te ío quìde víxiⁿ‑xi cuèndá ío cùuⁿ dáú. Te ñáyiu ñuú‑áⁿ nǐ cundàhú iní ñáhǎ‑yu xii‑ndɨ́, ní dátnàhá‑yu ñuhú te ní cana ñàhá‑yu ní sáháⁿ‑ndɨ́ ní nacuídí‑ndɨ̌.
2 Os indígenas usaram conosco de não pouca humanidade; pois acenderam uma fogueira e nos recolheram a todos por causa da chuva que caía, e por causa do frio.
3 Te té Pǎblú dátàcá‑dé nducú, te tnàhá‑ni ɨɨⁿ cóó děéⁿ nǐ tnɨɨ nihnu‑dé‑dɨ, te òré cuáháⁿ ndaha‑dé chucu‑dě núú ñùhú, te ní ñáni‑dɨ cahni, te ní ndee‑dɨ xɨtɨ́ nducú ní sánduú‑dɨ ndaha‑dé, te ní xexihaⁿ‑dɨ xìi‑dé.
3 Ora havendo Paulo ajuntado e posto sobre o fogo um feixe de gravetos, uma víbora, fugindo do calor, apegou-se-lhe à mão.
4 Te nchaa ñáyiu ndèhé‑yu sá tácàndeé‑dɨ ndaha‑dé, te ní ngüíta‑yu ní xítnàhá‑yu:
4 Quando os indígenas viram o réptil pendente da mão dele, diziam uns aos outros: Certamente este homem é homicida, pois, embora salvo do mar, a Justiça não o deixa viver.
5 Te té Pǎblú ní quɨdɨ‑dé ndaha‑dé ní ngaunihnu‑dɨ núú ñùhú, te ñá túú tnàhí ná ní cùu núú nǐ xexi‑dɨ.
5 Mas ele, sacudindo o réptil no fogo, não sofreu mal nenhum.
6 Te ñáyiu ñuú‑áⁿ xǐndéhě‑yu núu daquɨ̀hɨ́ⁿ‑xi chúhúⁿ àdi nduá‑dé cuú‑dé. Te naha nǐ xíndéhé ñàhá‑yu núu nása cada ñaha‑xi xìi‑dé, te ñá túú tnàhí ná ní quìde ñaha‑xi, te ní xítnàhá‑yu:
6 Eles, porém, esperavam que Paulo viesse a inchar ou a cair morto de repente; mas tendo esperado muito tempo e vendo que nada de anormal lhe sucedia, mudaram de parecer e diziam que era um deus.
7 Te yatni núú dúcáⁿ nǐ xexihaⁿ cǒó‑ǎⁿ cáá ñùhu xitu tée nàni Publiú, te tée‑áⁿ táxí tnùní‑dé nɨhìí ñuú cáá cuǎdava xɨtɨ́ làmár núú ndécú‑ndɨ̌ nduu‑ǎⁿ. Te ío váha iní‑dé chi ní cana ñaha‑dě ní sáháⁿ‑ndɨ́ ní xíndecu‑ndɨ́ úní nduu vehe‑dé.
7 Ora, nos arredores daquele lugar havia umas terras que pertenciam ao homem principal da ilha, por nome Públio, o qual nos recebeu e hospedou bondosamente por três dias.
8 Te tǎtá tě Pùbliú‑áⁿ cáá‑dě cùhú‑dé ñúhú‑dě cahni, te tnàhá‑dé daxi. Te té Pǎblú ní sáháⁿ‑dé núú cáá‑dě, te ní cáháⁿ ndɨhɨ‑dé Yǎ Ndiǒxí, te ní sacáⁿ ndodo‑dé ndaha‑dé dɨ́quɨ́ těe cùhú‑áⁿ, te ducaⁿ‑ni nǐ quide‑dé, te ní ndúha tée cùhú‑áⁿ.
8 Aconteceu estar de cama, enfermo de febre e disenteria, o pai de Públio; Paulo foi visitá-lo, e havendo orado, impôs-lhe as mãos, e o curou.
9 Te sátá dúcáⁿ nǐ quide té Pǎblú, te ní quixi nchaa ñáyiu cùhú núú ndécú‑ndɨ̌, te ní quide tátna ñaha tě Pǎblú xií‑yu te ní ndúha‑yu.
9 Feito isto, vinham também os demais enfermos da ilha, e eram curados;
10 Te òré ndécú‑ndɨ̌ xíáⁿ, te vài sá nǐ taxi táhú‑güedě, te òré ní xica‑ndɨ́ ní taxi tucu‑güedé nchaa sá xíní ñùhu‑ndɨ́ ichi.
10 e estes nos distinguiram com muitas honras; e, ao embarcarmos, puseram a bordo as coisas que nos eram necessárias.
11 Te yàcáⁿ ní xíndecu‑ndɨ́ úní yóó, te sa ndècu ɨɨⁿ barcú tée ñuú Alejàndriá òré ní quexìo‑ndɨ́, te ní xíndecu‑xi nɨhìí yóó cúúⁿ dǎú táchí. Te núú‑xi càndodo sandú sá dánàni‑güedé Càstór ndɨhɨ sàndú sá dánàni‑güedé Pǒlúx, te xɨtɨ́ bàrcú‑áⁿ nǐ quée‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́.
11 Passados três meses, partimos em um navio de Alexandria que invernara na ilha, o qual tinha por insígnia Castor e Pólux.
12 Te ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Siràcusá, te yàcáⁿ ní xíndecu‑ndɨ́ úní nduu.
12 E chegando a Siracusa, ficamos ali três dias;
13 Te ní xica tucu bàrcú cuáháⁿ‑xi, te ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Règiú. Te nduu tněé duha ní quene nuu táchí. Te ní xica bàrcú cuáháⁿ‑xi, te ndéé nduu úú ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Pùteolí.
13 donde, costeando, viemos a Régio; e, soprando no dia seguinte o vento sul, chegamos em dois dias a Putéoli,
14 Te yàcáⁿ ní naníhí tnáhá‑ndɨ̌ ndɨhɨ ñáyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús, te ní cachí‑yu sá cúndècu‑ndɨ́ úná nduu, núu xíǎⁿ ní xíndecu‑ndɨ́ úná nduu ndɨhɨ́‑yu. Te ní xica tucu bàrcú cuáháⁿ‑xi, te ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Ròmá.
14 onde, achando alguns irmãos, fomos convidados a ficar com eles sete dias; e depois nos dirigimos a Roma.
15 Te ñáyiu ròmá ñáyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús, ní níhǐ‑yu tnúhu sá cuàháⁿ‑ndɨ́, te ní quixí‑yu ní quixi tnahá ñáhǎ‑yu ichi. Te davá‑yu ní naníhí‑ndɨ̌ ñuú Fòrú Àpiú, te davá‑yu ní naníhí‑ndɨ̌ ñuú Úní Tàbernás. Te òré ní xiní té Pǎblú nchaa ñáyiu véxi tnahá ñáhá xìi‑ndɨ́, te ndee ndèe ní cuu iní‑dé, te ní ndacáⁿ táhú‑dě núú Yǎ Ndiǒxí sá dúcáⁿ nǐ quidé‑yu.
15 Ora, os irmãos da lá, havendo recebido notícias nossas, vieram ao nosso encontro até a praça de Ápio e às Três Vendas, e Paulo, quando os viu, deu graças a Deus e cobrou ânimo.
16 Te sátá nǐ quexìo‑ndɨ́ ñuú Ròmá, te cue tée cùchiuⁿ ní xáhaⁿ‑güedě xii té Pǎblú sá cúndècu dɨɨⁿ‑dé, te ní xíndeé ñáhá cuàa sandadú xii‑dé.
16 Quando chegamos a Roma, {o centurião entregou os presos ao general do exército, mas,} a Paulo se lhe permitiu morar à parte, com o soldado que o guardava.
17 Nduu úní sá nǐ quexìo té Pǎblú, te ní cana‑dé cue tée cùnuu núú ñǎyiu isràél ndécú ñùú Ròmá, te ní sáháⁿ‑güedé núú ndécú‑dě, te ní xáhaⁿ‑dě:
17 Passados três dias, ele convocou os principais dentre os judeus; e reunidos eles, disse-lhes: Varões irmãos, não havendo eu feito nada contra o povo, ou contra os ritos paternos, vim contudo preso desde Jerusalém, entregue nas mãos dos romanos;
18 Te cue tée‑áⁿ nǐ ndúcú tnǔhu‑güedé nǔu ndáá ndècuéchi‑í, te ní cutnùní iní‑güedé sá ñǎ túú nǎ ní quìde‑í, te xíǎⁿ cuìní‑güedé queñuhu ñaha‑güedě xii‑í vecaá ní cùu.
18 os quais, havendo-me interrogado, queriam soltar-me, por não haver em mim crime algum que merecesse a morte.
19 Te dɨu‑ni cue tée isràél ñá ní dàña‑güedé cácu‑í, chi cuìní‑güedé sá cáhní ñàha cue tée ròmá, cue tée xǐndecu yàcáⁿ xii‑í ní cùu, te xíǎⁿ nǔu ní xáhaⁿ‑ǐ sá quíxì‑í cáháⁿ ndɨhɨ‑í té Cèsár cuèndá iha cada ndáá méé‑dě cuèndá‑í, te vá yǒo ɨɨⁿ tee‑í cuéchi.
19 Mas opondo-se a isso os judeus, vi-me obrigado a apelar para César, não tendo, contudo, nada de que acusar a minha nação.
20 Núu xíǎⁿ ní cana ñaha‑ǐ xii‑ndo cuèndá cunaha‑ndo nàcuáa ní cuu. Te ní xáhaⁿ‑ǐ sá sàndáá iní‑í sá ndótó ñǎyiu ní xíhí, te dɨu‑ni ducaⁿ càháⁿ dava‑gá ñáyiu isràél, te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑í, te ní chihi ñaha‑güedě vecaá, te xǐndeé ñáhá‑güedě ndéé vitna —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
20 Por esta causa, pois, vos convidei, para vos ver e falar; porque pela esperança de Israel estou preso com esta cadeia.
21 Te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑dé:
21 Mas eles lhe disseram: Nem recebemos da Judéia cartas a teu respeito, nem veio aqui irmão algum que contasse ou dissesse mal de ti.
22 Te cuìní‑ndɨ́ cundedóho‑ndɨ́ nása cunduu tnúhu cáháⁿ‑n, chi sa ní níhí‑ndɨ̌ tnúhu sá ncháá xìchi ío xǐcáháⁿ cuèhé‑yu cuèndá nchaa ñáyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii té Pǎblú.
22 No entanto bem quiséramos ouvir de ti o que pensas; porque, quanto a esta seita, notório nos é que em toda parte é impugnada.
23 Te ní xáhaⁿ‑güedě nduu cùyáchí‑güedé te quixi‑güedé cundedóho‑güedé dava‑gá cuèndú cáháⁿ té Pǎblú. Te ní tnahá nduu nǐ ndatnúhu‑güedé quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé núú quídé vèhe‑dé, te vàí‑yu ní sáháⁿ‑yu ní xíndedóho‑yu tnúhu ní cáháⁿ‑dé, te nchàca nchaa ní cáháⁿ ndɨhɨ‑dé‑yu. Te ní xáhaⁿ‑dě xií‑yu sá ndǐi Moìsés ndɨhɨ dava‑gá cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha nǐ chídó tnùní‑güedé núú tùtú‑güedé sá dɨ́ú‑gǎ tendaha‑gǎ Crìstú quixi‑gá ñuyíú‑a. Te ní chídó tnùní‑güedé nchaa nàcuáa cada‑gá, te dɨu‑ni nàcuáa càháⁿ tutú‑güedé cada Crìstú, te ducaⁿ nǐ quide‑gá cútnàhá ní xica cuu‑gá ñuyíú‑a, núu xíǎⁿ ní cutnùní sá dɨ́ú Jèsús cúú‑gǎ Crìstú Yaá ní tendaha Yǎ Ndiǒxí ní quixi ñuyíú‑a. Te núu quɨndáá iní‑yu, te ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xií‑yu.
23 Havendo-lhe eles marcado um dia, muitos foram ter com ele à sua morada, aos quais desde a manhã até a noite explicava com bom testemunho o reino de Deus e procurava persuadí-los acerca de Jesus, tanto pela lei de Moisés como pelos profetas.
24 Te davá‑yu ní sándáá iní‑yu tnúhu ní cáháⁿ‑dé, te davá‑yu ñá túú ní sàndáá iní‑yu.
24 Uns criam nas suas palavras, mas outros as rejeitavam.
25 Te cuèndá sá ñǎ ɨ́ɨ́ⁿ‑ní tnǔhu ni cǎháⁿ‑yu, núu xíǎⁿ cuìní‑yu núhú‑yu ni cùu. Te ní xáhaⁿ tě Pǎblú sá cúndètu tnaá‑yu cáháⁿ‑dé ɨngá tnúhu, te xǎhaⁿ‑dě:
25 E estando discordes entre si, retiraram-se, havendo Paulo dito esta palavra: Bem falou o Espírito Santo aos vossos pais pelo profeta Isaías,
26 Quɨ́hɨ́ⁿ‑n te cúñaha‑n xìi ñáyiu:
26 dizendo: Vai a este povo e dize: Ouvindo, ouvireis, e de maneira nenhuma entendereis; e vendo, vereis, e de maneira nenhuma percebereis.
27 chi cuèndá sá ǐo sàá iní‑ndó,
27 Porque o coração deste povo se endureceu, e com os ouvidos ouviram tardamente, e fecharam os olhos; para que não vejam com os olhos, nem ouçam com os ouvidos, nem entendam com o coração nem se convertam e eu os cure.
28 Te na càchí tnúhu‑í sá quɨ̀hɨ́ⁿ cue tée càháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí cáháⁿ‑güedé tnúhu‑gá núú ñǎyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél, chi ñáyiu isràél ñá túú cuìní‑yu cundedóho‑yu. Dico ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél chi cùdɨ́ɨ́ ìní‑yu cundedóho‑yu, núu xíǎⁿ naníhí tàhú‑yu —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
28 Seja-vos pois notório que esta salvação de Deus é enviada aos gentios, e eles ouvirão.
29 Te sátá nǐ ndɨhɨ cuèndú ní xáhaⁿ‑dě, te ní ndeé‑yu cuánuhú‑yu ta ndàtnúhu‑yu cuáháⁿ.
29 {E, havendo ele dito isto, partiram os judeus, tendo entre si grande contenda.}
30 Te úú cuíá nǐ xínu ní xíndecu té Pǎblú ɨɨⁿ vehe ní cháhu‑dé. Te ní xóo cáháⁿ váha‑dé ndɨhɨ nchaa ñáyiu ní xóo quɨ́hɨ́ⁿ vehe‑dé.
30 E morou dois anos inteiros na casa que alugara, e recebia a todos os que o visitavam,
31 Te ní xáhaⁿ‑dě sá ndɨ̌hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xií‑yu núu quɨndáá iní‑yu tnúhu‑gá, te vá yǒo ɨɨⁿ ni sàdɨ́ yuhu‑dé. Te mee‑ni tnǔhu Xítohó Jesucrìstú ní cáháⁿ‑dé núǔ‑yu.
31 pregando o reino de Deus e ensinando as coisas concernentes ao Senhor Jesus Cristo, com toda a liberdade, sem impedimento algum.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.