Atos 28
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NTLH
1 Te sátá nǐ cácu‑ndɨ́ ní nene‑ndɨ́ ñuhu yìchí, te ní níhí‑ndɨ̌ tnúhu nàcuáa nàni ñuú núú nǐ sáá‑ndɨ́, te ñuú‑áⁿ nání‑xí Mǎltá, te càa‑xi cuádava làmár.
1 Quando já estávamos em terra, sãos e salvos, soubemos que a ilha se chamava Malta.
2 Te ío quìde víxiⁿ‑xi cuèndá ío cùuⁿ dáú. Te ñáyiu ñuú‑áⁿ nǐ cundàhú iní ñáhǎ‑yu xii‑ndɨ́, ní dátnàhá‑yu ñuhú te ní cana ñàhá‑yu ní sáháⁿ‑ndɨ́ ní nacuídí‑ndɨ̌.
2 Os moradores dali nos trataram com muita bondade. Como estava chovendo e fazia frio, acenderam uma grande fogueira.
3 Te té Pǎblú dátàcá‑dé nducú, te tnàhá‑ni ɨɨⁿ cóó děéⁿ nǐ tnɨɨ nihnu‑dé‑dɨ, te òré cuáháⁿ ndaha‑dé chucu‑dě núú ñùhú, te ní ñáni‑dɨ cahni, te ní ndee‑dɨ xɨtɨ́ nducú ní sánduú‑dɨ ndaha‑dé, te ní xexihaⁿ‑dɨ xìi‑dé.
3 Paulo ajuntou um feixe de gravetos e os estava jogando no fogo, quando uma cobra, fugindo do calor, agarrou-se na mão dele.
4 Te nchaa ñáyiu ndèhé‑yu sá tácàndeé‑dɨ ndaha‑dé, te ní ngüíta‑yu ní xítnàhá‑yu:
4 Os moradores da ilha viram a cobra pendurada na mão de Paulo e comentaram: — Este homem deve ser um assassino. Pois ele escapou do mar, mas mesmo assim a justiça divina não vai deixá-lo viver.
5 Te té Pǎblú ní quɨdɨ‑dé ndaha‑dé ní ngaunihnu‑dɨ núú ñùhú, te ñá túú tnàhí ná ní cùu núú nǐ xexi‑dɨ.
5 Mas Paulo sacudiu a cobra para dentro do fogo e não sentiu nada.
6 Te ñáyiu ñuú‑áⁿ xǐndéhě‑yu núu daquɨ̀hɨ́ⁿ‑xi chúhúⁿ àdi nduá‑dé cuú‑dé. Te naha nǐ xíndéhé ñàhá‑yu núu nása cada ñaha‑xi xìi‑dé, te ñá túú tnàhí ná ní quìde ñaha‑xi, te ní xítnàhá‑yu:
6 Eles pensavam que ele ia ficar inchado ou que ia cair morto de repente. Porém, depois de esperar bastante tempo, vendo que não acontecia nada, mudaram de ideia e começaram a dizer que ele era um deus.
7 Te yatni núú dúcáⁿ nǐ xexihaⁿ cǒó‑ǎⁿ cáá ñùhu xitu tée nàni Publiú, te tée‑áⁿ táxí tnùní‑dé nɨhìí ñuú cáá cuǎdava xɨtɨ́ làmár núú ndécú‑ndɨ̌ nduu‑ǎⁿ. Te ío váha iní‑dé chi ní cana ñaha‑dě ní sáháⁿ‑ndɨ́ ní xíndecu‑ndɨ́ úní nduu vehe‑dé.
7 Perto daquele lugar havia algumas terras que pertenciam a Públio, o chefe daquela ilha. Ele nos recebeu muito bem, e durante três dias nós fomos seus hóspedes.
8 Te tǎtá tě Pùbliú‑áⁿ cáá‑dě cùhú‑dé ñúhú‑dě cahni, te tnàhá‑dé daxi. Te té Pǎblú ní sáháⁿ‑dé núú cáá‑dě, te ní cáháⁿ ndɨhɨ‑dé Yǎ Ndiǒxí, te ní sacáⁿ ndodo‑dé ndaha‑dé dɨ́quɨ́ těe cùhú‑áⁿ, te ducaⁿ‑ni nǐ quide‑dé, te ní ndúha tée cùhú‑áⁿ.
8 O pai dele estava de cama, doente com febre e disenteria. Paulo entrou no quarto, fez uma oração, pôs as mãos sobre ele e o curou.
9 Te sátá dúcáⁿ nǐ quide té Pǎblú, te ní quixi nchaa ñáyiu cùhú núú ndécú‑ndɨ̌, te ní quide tátna ñaha tě Pǎblú xií‑yu te ní ndúha‑yu.
9 Depois disso os outros doentes da ilha vieram e também foram curados.
10 Te òré ndécú‑ndɨ̌ xíáⁿ, te vài sá nǐ taxi táhú‑güedě, te òré ní xica‑ndɨ́ ní taxi tucu‑güedé nchaa sá xíní ñùhu‑ndɨ́ ichi.
10 Eles mostraram muito respeito por nós e, quando embarcamos, puseram no navio tudo o que precisávamos para a viagem.
11 Te yàcáⁿ ní xíndecu‑ndɨ́ úní yóó, te sa ndècu ɨɨⁿ barcú tée ñuú Alejàndriá òré ní quexìo‑ndɨ́, te ní xíndecu‑xi nɨhìí yóó cúúⁿ dǎú táchí. Te núú‑xi càndodo sandú sá dánàni‑güedé Càstór ndɨhɨ sàndú sá dánàni‑güedé Pǒlúx, te xɨtɨ́ bàrcú‑áⁿ nǐ quée‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́.
11 Depois de ficarmos três meses na ilha, embarcamos num navio da cidade de Alexandria, que tinha na proa a figura dos deuses gêmeos Castor e Pólux. O navio tinha passado o inverno na ilha.
12 Te ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Siràcusá, te yàcáⁿ ní xíndecu‑ndɨ́ úní nduu.
12 Nós chegamos à cidade de Siracusa, onde ficamos três dias.
13 Te ní xica tucu bàrcú cuáháⁿ‑xi, te ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Règiú. Te nduu tněé duha ní quene nuu táchí. Te ní xica bàrcú cuáháⁿ‑xi, te ndéé nduu úú ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Pùteolí.
13 Dali seguimos viagem e chegamos à cidade de Régio. No dia seguinte o vento começou a soprar do sul, e em dois dias chegamos a Pozuoli.
14 Te yàcáⁿ ní naníhí tnáhá‑ndɨ̌ ndɨhɨ ñáyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús, te ní cachí‑yu sá cúndècu‑ndɨ́ úná nduu, núu xíǎⁿ ní xíndecu‑ndɨ́ úná nduu ndɨhɨ́‑yu. Te ní xica tucu bàrcú cuáháⁿ‑xi, te ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Ròmá.
14 Nessa cidade encontramos alguns cristãos que nos pediram que ficássemos com eles uma semana. E assim chegamos a Roma.
15 Te ñáyiu ròmá ñáyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús, ní níhǐ‑yu tnúhu sá cuàháⁿ‑ndɨ́, te ní quixí‑yu ní quixi tnahá ñáhǎ‑yu ichi. Te davá‑yu ní naníhí‑ndɨ̌ ñuú Fòrú Àpiú, te davá‑yu ní naníhí‑ndɨ̌ ñuú Úní Tàbernás. Te òré ní xiní té Pǎblú nchaa ñáyiu véxi tnahá ñáhá xìi‑ndɨ́, te ndee ndèe ní cuu iní‑dé, te ní ndacáⁿ táhú‑dě núú Yǎ Ndiǒxí sá dúcáⁿ nǐ quidé‑yu.
15 Os irmãos de Roma tinham recebido a notícia da nossa chegada e foram se encontrar conosco nos povoados de Praça de Ápio e de Três Vendas. Ao ver esses irmãos, Paulo agradeceu a Deus e se animou.
16 Te sátá nǐ quexìo‑ndɨ́ ñuú Ròmá, te cue tée cùchiuⁿ ní xáhaⁿ‑güedě xii té Pǎblú sá cúndècu dɨɨⁿ‑dé, te ní xíndeé ñáhá cuàa sandadú xii‑dé.
16 Quando entramos em Roma, Paulo recebeu permissão para morar por sua conta, guardado por um soldado.
17 Nduu úní sá nǐ quexìo té Pǎblú, te ní cana‑dé cue tée cùnuu núú ñǎyiu isràél ndécú ñùú Ròmá, te ní sáháⁿ‑güedé núú ndécú‑dě, te ní xáhaⁿ‑dě:
17 Três dias depois, Paulo convidou os líderes dos judeus de Roma para se encontrarem com ele. Quando estavam reunidos, ele disse: — Meus irmãos, eu não fiz nada contra o nosso povo, nem contra os costumes que recebemos dos nossos antepassados. Mesmo assim eu fui preso em Jerusalém e entregue aos romanos.
18 Te cue tée‑áⁿ nǐ ndúcú tnǔhu‑güedé nǔu ndáá ndècuéchi‑í, te ní cutnùní iní‑güedé sá ñǎ túú nǎ ní quìde‑í, te xíǎⁿ cuìní‑güedé queñuhu ñaha‑güedě xii‑í vecaá ní cùu.
18 Eles me interrogaram e queriam me soltar, pois não acharam nenhum motivo para me condenar à morte.
19 Te dɨu‑ni cue tée isràél ñá ní dàña‑güedé cácu‑í, chi cuìní‑güedé sá cáhní ñàha cue tée ròmá, cue tée xǐndecu yàcáⁿ xii‑í ní cùu, te xíǎⁿ nǔu ní xáhaⁿ‑ǐ sá quíxì‑í cáháⁿ ndɨhɨ‑í té Cèsár cuèndá iha cada ndáá méé‑dě cuèndá‑í, te vá yǒo ɨɨⁿ tee‑í cuéchi.
19 Mas os judeus não queriam que me soltassem. Por isso fui obrigado a pedir para ser julgado pelo Imperador, embora eu não tenha nenhuma acusação para fazer contra o meu próprio povo.
20 Núu xíǎⁿ ní cana ñaha‑ǐ xii‑ndo cuèndá cunaha‑ndo nàcuáa ní cuu. Te ní xáhaⁿ‑ǐ sá sàndáá iní‑í sá ndótó ñǎyiu ní xíhí, te dɨu‑ni ducaⁿ càháⁿ dava‑gá ñáyiu isràél, te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑í, te ní chihi ñaha‑güedě vecaá, te xǐndeé ñáhá‑güedě ndéé vitna —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
20 Foi por esse motivo que pedi para ver vocês e conversarmos. Estou preso com estas correntes de ferro por causa daquele que o povo de Israel espera.
21 Te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑dé:
21 Então eles disseram: — Nós não recebemos nenhuma carta da Judeia a seu respeito. Também nenhum dos nossos irmãos veio de lá com qualquer notícia ou para falar mal de você.
22 Te cuìní‑ndɨ́ cundedóho‑ndɨ́ nása cunduu tnúhu cáháⁿ‑n, chi sa ní níhí‑ndɨ̌ tnúhu sá ncháá xìchi ío xǐcáháⁿ cuèhé‑yu cuèndá nchaa ñáyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii té Pǎblú.
22 Mas gostaríamos de ouvir você dizer o que pensa, pois sabemos que, de fato, em todos os lugares falam contra essa seita à qual você pertence.
23 Te ní xáhaⁿ‑güedě nduu cùyáchí‑güedé te quixi‑güedé cundedóho‑güedé dava‑gá cuèndú cáháⁿ té Pǎblú. Te ní tnahá nduu nǐ ndatnúhu‑güedé quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé núú quídé vèhe‑dé, te vàí‑yu ní sáháⁿ‑yu ní xíndedóho‑yu tnúhu ní cáháⁿ‑dé, te nchàca nchaa ní cáháⁿ ndɨhɨ‑dé‑yu. Te ní xáhaⁿ‑dě xií‑yu sá ndǐi Moìsés ndɨhɨ dava‑gá cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha nǐ chídó tnùní‑güedé núú tùtú‑güedé sá dɨ́ú‑gǎ tendaha‑gǎ Crìstú quixi‑gá ñuyíú‑a. Te ní chídó tnùní‑güedé nchaa nàcuáa cada‑gá, te dɨu‑ni nàcuáa càháⁿ tutú‑güedé cada Crìstú, te ducaⁿ nǐ quide‑gá cútnàhá ní xica cuu‑gá ñuyíú‑a, núu xíǎⁿ ní cutnùní sá dɨ́ú Jèsús cúú‑gǎ Crìstú Yaá ní tendaha Yǎ Ndiǒxí ní quixi ñuyíú‑a. Te núu quɨndáá iní‑yu, te ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xií‑yu.
23 Então marcaram um dia com Paulo. Nesse dia, muitos deles foram ao lugar onde Paulo estava. Desde a manhã até a noite ele lhes anunciou e explicou a mensagem sobre o Reino de Deus . E, por meio da Lei de Moisés e dos livros dos Profetas , procurou convencê-los a respeito de Jesus.
24 Te davá‑yu ní sándáá iní‑yu tnúhu ní cáháⁿ‑dé, te davá‑yu ñá túú ní sàndáá iní‑yu.
24 Alguns aceitaram as suas palavras, mas outros não creram.
25 Te cuèndá sá ñǎ ɨ́ɨ́ⁿ‑ní tnǔhu ni cǎháⁿ‑yu, núu xíǎⁿ cuìní‑yu núhú‑yu ni cùu. Te ní xáhaⁿ tě Pǎblú sá cúndètu tnaá‑yu cáháⁿ‑dé ɨngá tnúhu, te xǎhaⁿ‑dě:
25 Então todos foram embora, conversando entre si. Mas, antes que saíssem, Paulo ainda disse mais uma coisa: — O Espírito Santo tinha razão quando falou por meio do profeta Isaías aos antepassados de vocês.
26 Quɨ́hɨ́ⁿ‑n te cúñaha‑n xìi ñáyiu:
26 Pois ele disse a Isaías: “Vá e diga a esta gente: Vocês ouvirão, mas não entenderão; olharão, mas não enxergarão nada.
27 chi cuèndá sá ǐo sàá iní‑ndó,
27 Pois a mente deste povo está fechada; eles taparam os ouvidos e fecharam os olhos. Se eles não tivessem feito isso, os seus olhos poderiam ver, e os seus ouvidos poderiam ouvir; a sua mente poderia entender, e eles voltariam para mim, e eu os curaria — disse Deus.”
28 Te na càchí tnúhu‑í sá quɨ̀hɨ́ⁿ cue tée càháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí cáháⁿ‑güedé tnúhu‑gá núú ñǎyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél, chi ñáyiu isràél ñá túú cuìní‑yu cundedóho‑yu. Dico ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél chi cùdɨ́ɨ́ ìní‑yu cundedóho‑yu, núu xíǎⁿ naníhí tàhú‑yu —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
28 E Paulo terminou, dizendo: — Pois fiquem sabendo que Deus mandou a mensagem de salvação para os não judeus! E eles escutarão!
29 Te sátá nǐ ndɨhɨ cuèndú ní xáhaⁿ‑dě, te ní ndeé‑yu cuánuhú‑yu ta ndàtnúhu‑yu cuáháⁿ.
29 [Depois que Paulo disse isso, os judeus foram embora, discutindo com violência.]
30 Te úú cuíá nǐ xínu ní xíndecu té Pǎblú ɨɨⁿ vehe ní cháhu‑dé. Te ní xóo cáháⁿ váha‑dé ndɨhɨ nchaa ñáyiu ní xóo quɨ́hɨ́ⁿ vehe‑dé.
30 Durante dois anos Paulo morou ali numa casa alugada e recebia todos os que iam vê-lo.
31 Te ní xáhaⁿ‑dě sá ndɨ̌hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xií‑yu núu quɨndáá iní‑yu tnúhu‑gá, te vá yǒo ɨɨⁿ ni sàdɨ́ yuhu‑dé. Te mee‑ni tnǔhu Xítohó Jesucrìstú ní cáháⁿ‑dé núǔ‑yu.
31 Ele anunciava o Reino de Deus e ensinava a respeito do Senhor Jesus Cristo, falando com toda a coragem e liberdade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.