Atos 27

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 — ausente —
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 — ausente —
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Te nduu tněé ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Sìdón. Te ío váha ní quide té Jǔliú, chi ní dáñá‑dě ní quene té Pǎblú ní sáháⁿ‑dé ní cáháⁿ ndɨhɨ‑dé cue tée ío váha tnàhá tnúhu ndɨhɨ‑dé nǔu cudana cundàhú iní ñáhá‑güedě cuáñaha‑güedě nchaa sá xíní ñùhu‑dé.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Te dǎtnùní ní ndée tucu‑dé bàrcú cuáháⁿ‑ndɨ́. Te ío níhi táchí te ñá ní dàña‑xi caca ndáá bàrcú, te ní sáháⁿ bàrcú ndéé yatni yuhu dìstritú Chìpré, te distrìtú‑áⁿ cáá cuǎdava xɨtɨ́ làmár, te xíáⁿ ñà túú cuěhé tǎchí ni yǎha‑ndɨ́.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Te ta yǎha‑ndɨ́ cuáháⁿ, te ní yáha‑ndɨ́ ɨɨⁿ xio yuhu dìstritú Cìliciá ndɨhɨ yuhu dìstritú Pànfiliá, te ní sáá‑ndɨ́ ndéé ñuú Mǐrá ɨɨⁿ ñuú yɨ́ndèhu distritú Lìciá.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Te ní quene tée cùu capitáⁿ cuándúcú‑dě ɨngá bàrcú, te ní níhí‑dě ɨɨⁿ bàrcú tée ñuú Alejàndriá, ñúhú ìchi‑xi quɨ́hɨ́ⁿ‑xi nàcióⁿ Itàliá. Te ní ndɨcuaca ñaha‑dě xii‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́ ní quée‑ndɨ́ bàrcú‑áⁿ, te ní xica‑xi cuáháⁿ‑xi.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Te ío cuèé cuáháⁿ bàrcú‑áⁿ, cuéhé nduu ní xúhuⁿ‑xi ichi, te yica‑ni nǐ quexìo‑ndɨ́ yuhu ñùú Nìdú, te ñá ní dàña‑gá táchí quɨ̌hɨ́ⁿ ndáá bàrcú nǔu ní xícó ndùú‑xi. Te ní yáha‑ndɨ́ ɨɨⁿ xio yuhu dìstritú Crětá núú ñà túú quène vihi táchí, te dɨu‑ni cuádava tucu làmár cáá dìstritú‑áⁿ. Te ní yáha‑ndɨ́ yuhu ñùú Sàlmón, te dɨu‑ni Crětá yɨ́ndàha‑xi ñuú‑áⁿ.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Te ní yáha‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́ mee‑nǎ núú ràyá distrìtú Crětá, te ío ní ndoho‑ndɨ́ ní sáá‑ndɨ́ ɨɨⁿ xichi núú nání Puèrtú Váha, yatni vií‑ni‑gá ñuú Làseá.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Te ní cuyaa vìhi‑ndɨ́ ichi, ducaⁿ‑ni cùu‑ndɨ́ ní tnahá yóó cúúⁿ dǎú táchí, te ío úhú yǎha bàrcú nǔu na quɨ̀hɨ́ⁿ‑ni‑xi.
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 Te ní xáhaⁿ tě Pǎblú xii‑güedé:
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Te tée cùu capitáⁿ ñá ní sàndáá iní‑dé tnúhu ní cáháⁿ té Pǎblú. Dico tnúhu ní cáháⁿ tée dàcaca barcú ndɨhɨ xítohó‑xi chi ní sándáá iní‑dé.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Te ñá ní tnàhá iní‑güedé Puèrtú Váha cuèndá sá nǐ tnahá yóó cúúⁿ dǎú táchí, te ñá túú dǎhu váha táchí xǐáⁿ, núu vài‑güedé ní cuiní‑güedé yáha‑güedé quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé sáá‑güedé ndéé ñuú Fènicé ní cùu. Te yàcáⁿ cundecu‑güedé yóó cúúⁿ dǎú táchí cuěi ñá túú càváha vìhi, chi nchìí nàcuáa yǎha bàrcú, te yàcáⁿ quɨ̌hu táchí, dico dǎhu‑gá. Núu xíǎⁿ ndéé ndíácǎⁿ nátàcá bàrcú yóó cúúⁿ dǎú táchí, te dɨu‑ni Crětá yɨ́ndàha‑xi ñuú‑áⁿ.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Te duha ní quene nuu luha táchí, xíǎⁿ ní sani iní‑güedé sá ndácú‑güedě quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé, núu ní natava‑güedé caá ndètnɨ́ɨ ndéé bàrcú, te ní xica‑xi cuáháⁿ‑xi ní yáha‑ndɨ́ yatni vií yuhu dìstritú Crětá.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Te tnaa‑ni ní cuu sá nǐ xica bàrcú, te duha ní cunuu dǎú táchí ɨɨⁿ xio yuhu ñùú‑áⁿ
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 te nchìta ichi cuáháⁿ bàrcú. Te ñá ní ndàcu‑gá‑xi quɨ́hɨ́ⁿ ndáá‑xi nàcuáa cuáháⁿ‑xi ni cùu, núu ní dáñá‑ndɨ̌ cuáháⁿ méé‑nǎ bàrcú.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Te ní yáha‑ndɨ́ ɨɨⁿ ñuú nání Clàudá, te ñuú‑áⁿ cáá cuǎdava xɨtɨ́ làmár. Te ɨɨⁿ xio yuhu ñùú núú ñà túú quène vihi táchí nǐ yáha‑ndɨ́, te bàrcú lǐhli sá nchìcúⁿ sátá bàrcú cáhnú, chi ní ndacu‑ndɨ́ ní taxúha‑ndɨ́ xɨtɨ́ bàrcú cáhnú.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Te sátá nǐ ndacu‑ndɨ́ ní taxúha‑ndɨ́ bàrcú lǐhli, te ní ducuⁿ nuu‑güedé yoho bàrcú cáhnú. Te ío ní yùhú‑güedé sá yǎha bàrcú ndéé núú ñúhú cǔchí yuhu ñùú Sǐrté, núu xíǎⁿ ní ndɨhɨ dóó nchítá dɨ̌quɨ́ bàrcú ní nuu nehe‑güedé, chi dóó‑ǎⁿ ǐo níhi chìndaha táchí, núu xíǎⁿ cuáháⁿ bàrcú ɨɨⁿ xio. Te ní dáñá‑güedě ñá túú‑gǎ ní dàcaca‑güedé, núu cuáháⁿ méé‑nǎ‑xi ta chìndaha táchí cuǎháⁿ.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Te ío níhi dáú táchí, te ñá ní cuìní tnàhí‑xi yáha. Te nduu úú sá dúcáⁿ ñà túú‑gǎ ní dàcaca‑güedé bàrcú te ní ngüíta‑güedé ní dángǒyo‑güedé sá nchídó‑xí cuèndá cuìní‑güedé nduu ñamá‑xi.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Te nduu úní ní dǎngoyo‑güedé nchaa ndachìuⁿ cánehe chìuⁿ‑güedé xɨtɨ́ bàrcú.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Te cuéhé nduu ñá túú ní xìní‑ndɨ́ ni chòdíní ni nchǐcanchii, chi ío níhi ní cuuⁿ dáú táchí, núu ní cáháⁿ‑ndɨ̌ sá vǎ cǎcu‑ndɨ́, chi ndɨhɨ‑ndɨ́ cáhá ní cáháⁿ‑ndɨ̌.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Te ní cuu tɨtnɨ́ nduu ñá túú‑gǎ xéxí‑ndɨ̌, núu xíǎⁿ ní ngúnutnɨ́ɨ té Pǎblú núú‑güedě, te xǎhaⁿ‑dě:
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Te vá yùhú‑ndó chi vá cùú ni ɨ̀ɨⁿ‑ndo dico bàrcú chi cuíta.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Te nàha‑ndo sá yǔhú càháⁿ ndɨhɨ‑í Yǎ Ndiǒxí te quìde‑í nàcuáa càháⁿ‑gá. Te dɨu‑ni mee‑gǎ ní techìuⁿ‑gá ɨɨⁿ espíritú xínú cuèchi núú‑gǎ ní quixi,
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 te ní cachí‑xi xii‑í: “Vá yùhú‑n chi vá cùú‑n, dico dacuɨtɨ́í quɨ̌hɨ́ⁿ‑n cǎháⁿ ndɨhɨ‑n tě Cèsár. Te ni ɨ̀ɨⁿ tée ndɨhɨ‑n vǎ cùú, chi ío cùdɨ́ɨ́ ìní ñáhá Yǎ Ndiǒxí xii‑n”, duha ní cáháⁿ espíritú xínú cuèchi núú‑gǎ ní cachí tnúhu‑xi xii‑í.
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Núu xíǎⁿ càchí tnúhu‑í sá vǎ yùhú‑ndó, chi sa cùtnuní iní‑í sá cádá Yǎ Ndiǒxí nàcuáa ní cáháⁿ espíritú xínú cuèchi núú‑gǎ.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Te mee tǎchí chindaha‑xi bàrcú daquɨ̀hɨ́ⁿ‑xi ndéé yuhu ndùte —cachí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Te sa ní cuu sáhúⁿ nduu sáhúⁿ niú sá nǐ ngüíta‑xi cùuⁿ dáú táchí, te ñá túú‑gǎ dácàca‑güedé bàrcú, chi mee‑nǎ táchí tá chìndaha‑xi barcú cuáháⁿ núú ndute làmár Àdriá. Te sátá nǐ cuu dava niú, te ní quide cuèndá cue tée dàcaca barcú sá tá cùyatni‑güedé ñuhu yìchí.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Te ní chicuàhá‑güedé ná daha‑gá mětrú néhé‑xí sǎ cùnú xɨtɨ́ ndute cuèndá cutnùní iní‑güedé sá tá cùyatni‑xi ndéé yuhu làmár, te nèhe‑xi ócó sáhúⁿ ɨɨⁿ‑ni‑gá mětrú. Te ní xica tucu bàrcú luha‑gá, te dǎtnùní ní chicuàhá tucu‑güedé, te xíáⁿ néhé‑xí ǒcó úsá‑ni‑gá mětrú.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Te ní yùhú‑güedé sá candaundeé‑xi cava, te ní queheⁿ‑güedé cúmí caá náhnú sǎ nchìcúⁿ yoho, te ní dáquěe‑güedé xɨtɨ́ ndute ndàa sátá bàrcú, te dǎtnùní ní ngüɨ́ñɨ́‑xi ñá ní xìca‑gá‑xi, te ní cuiní‑güedé sá òré‑ni túndaá ní cùu.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Te cue tée dàcaca barcú ní natava‑güedé bàrcú lǐhli dàndée‑güedé núú ndute ni cùu, te ní cachí‑güedé sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑güedé ndàa núú bàrcú dàquée‑güedé úú‑gá caá cuèndá cuita candeé‑xi bàrcú cáhnú cuèndá sá vǎ cácá‑xí. Te cuìní‑güedé dandàhú‑güedé dava‑gá nchúhú cue tée ñùhu ndɨhɨ‑güedé bàrcú, chi ní ndatnúhu‑güedé sá cúnú‑güedě ní cùu.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Te té Pǎblú ní xáhaⁿ‑dě xii tée cùu capitáⁿ ndɨhɨ dava‑gá sandàdú:
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Te sá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě nǔu ní sáháⁿ sandàdú ní xehndé‑güedé yoho nchìcúⁿ bàrcú lǐhli dángáúnìhnu‑güedé xɨtɨ́ ndute cuáháⁿ‑xi.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Te váha váha‑ni ta tǔndaá cuáháⁿ, te ní xáhaⁿ tě Pǎblú:
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Te vitna yáchí‑ndó, chi caxi‑ndo cuèndá naníhí ndéé‑ndó, te vá yùhú‑ndó chi ñá túú nǎ tnahá ni ɨ̀ɨⁿ‑ndo —cachí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Te sátá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑dé, te ní queheⁿ‑dé ɨɨⁿ pàá, te ní ndacáⁿ táhú‑dě núú Yǎ Ndiǒxí, te núú‑güedě nchaa‑güedé ducaⁿ nǐ quide‑dé, te dǎtnùní ní táhú‑dě luha ní xexi‑dé.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Te ducaⁿ te dǎtnùní ní cuyɨɨ‑güedě ní xexi‑güedé nchaa‑güedé.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Te úú cièndú únídico sáhúⁿ ɨɨⁿ‑ndɨ́ ñúhú bàrcú núú tnàhá té Pǎblú, te nchaa‑ndɨ́ ní xexi ndɨhɨ‑ndɨ́‑dé.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Te ní xexi‑ndɨ́ ní ndahá xɨtɨ́‑ndɨ́. Te dǎtnùní ní ngüíta‑güedé ní tava‑güedé nchaa ngohnchi trìú ní dǎngoyo‑güedé xɨtɨ́ ndute cuèndá nduu ñamá‑gá bàrcú.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Te sátá nǐ túndaá, te ñá ní cùtnuní‑gá iní‑güedé ndèé cúú‑xí nǔú nǐ sáá‑güedé, te ní xiní‑güedé ɨɨⁿ xichi núú nǐ xícó ndùú luha yuhu làmár, te vài vihi cúchí dándáá‑xí yùhu ndute, te xíáⁿ ñà túú dàcandá víhí tǎchí ndute. Te ní ndatnúhu‑güedé sá ndácú‑güedě dacàca‑güedé bàrcú quɨ́hɨ́ⁿ‑xi ndéé núú ñúhú cǔchí.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Te xíǎⁿ nǔu ní sáháⁿ‑güedé ní xehndé‑güedé nchaa yoho nchìcúⁿ caá tácàndeé bàrcú ní ndóo xɨtɨ́ làmár, te ní nadatàyá‑güedé vítú sǎ dácuìco‑xi barcú, te ní nacata caa‑güedé ɨɨⁿ dóó dɨ̌quɨ́ bàrcú, te ta chìndaha táchí cuǎháⁿ yuhu làmár tá cùyatni‑xi ñuhu yichí cuáháⁿ.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Te ndècu ɨɨⁿ xichi ní natacá víhí cǔchí xɨtɨ́ ndute, te xíáⁿ nǐ nguɨ́ndǔxi nihnu bàrcú‑güedé, te ní cutɨɨ‑xi xɨtɨ́ cúchí, te ñá ní nǐhí‑gǎ‑güedé nàcuáa cada‑güedé nene‑xi. Te ío níhi ní dácàndá táchí ndute, te ní chúcú ndèé‑xi ndàa sátá bàrcú, te ní ndɨhɨ ní táhú‑xí.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Te cue sandàdú ní xítnàha‑güedé sá cáhní‑güedě nchaa cue tée ní xɨ́hɨ vecaá cuèndá sá vǎ quɨ̀hɨ́ⁿ‑güedé núú ndute te cunu‑güedé.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Te tée cùu capitáⁿ ñá ní dàña‑dé cahni‑güedé cue tée ní xɨ́hɨ vecaá, chi ñá ní cùndee iní‑dé cahni‑güedé tnàhá té Pǎblú. Te ní xáhaⁿ‑dě xii‑güedé sá cuè tée xǐcuu cada quɨ́hɨ́ⁿ núú ndute te na yǎha‑güedé ndute quene‑güedé yuhu làmár.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Te dava cue tée ñá cúú càda, ní xáhaⁿ‑dě nanducu‑güedě vítú nɨ́ɨ́ àdi vítú nǐ táhú sǎ nǐ xɨ́hɨ bàrcú, te núú xǐǎⁿ caundodo‑güedé yáha‑güedé ndute quene‑güedé ndéé yuhu làmár. Núu duha ní cuu ní cácu‑ndɨ́ nchaa‑ndɨ́.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.