Atos 27

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 — ausente —
1 Quando ficou decidido que navegaríamos para a Itália, Paulo e alguns outros presos foram entregues a um centurião chamado Júlio, que pertencia ao Regimento Imperial.
2 — ausente —
2 Embarcamos num navio de Adramítio, que estava de partida para alguns lugares da província da Ásia, e saímos ao mar, estando conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Te nduu tněé ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Sìdón. Te ío váha ní quide té Jǔliú, chi ní dáñá‑dě ní quene té Pǎblú ní sáháⁿ‑dé ní cáháⁿ ndɨhɨ‑dé cue tée ío váha tnàhá tnúhu ndɨhɨ‑dé nǔu cudana cundàhú iní ñáhá‑güedě cuáñaha‑güedě nchaa sá xíní ñùhu‑dé.
3 No dia seguinte, ancoramos em Sidom; e Júlio, num gesto de bondade para com Paulo, permitiu-lhe que fosse ao encontro dos seus amigos, para que estes suprissem as suas necessidades.
4 Te dǎtnùní ní ndée tucu‑dé bàrcú cuáháⁿ‑ndɨ́. Te ío níhi táchí te ñá ní dàña‑xi caca ndáá bàrcú, te ní sáháⁿ bàrcú ndéé yatni yuhu dìstritú Chìpré, te distrìtú‑áⁿ cáá cuǎdava xɨtɨ́ làmár, te xíáⁿ ñà túú cuěhé tǎchí ni yǎha‑ndɨ́.
4 Quando partimos de lá, passamos ao norte de Chipre, porque os ventos nos eram contrários.
5 Te ta yǎha‑ndɨ́ cuáháⁿ, te ní yáha‑ndɨ́ ɨɨⁿ xio yuhu dìstritú Cìliciá ndɨhɨ yuhu dìstritú Pànfiliá, te ní sáá‑ndɨ́ ndéé ñuú Mǐrá ɨɨⁿ ñuú yɨ́ndèhu distritú Lìciá.
5 Tendo atravessado o mar aberto ao longo da Cilícia e da Panfília, ancoramos em Mirra, na Lícia.
6 Te ní quene tée cùu capitáⁿ cuándúcú‑dě ɨngá bàrcú, te ní níhí‑dě ɨɨⁿ bàrcú tée ñuú Alejàndriá, ñúhú ìchi‑xi quɨ́hɨ́ⁿ‑xi nàcióⁿ Itàliá. Te ní ndɨcuaca ñaha‑dě xii‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́ ní quée‑ndɨ́ bàrcú‑áⁿ, te ní xica‑xi cuáháⁿ‑xi.
6 Ali, o centurião encontrou um navio alexandrino que estava de partida para a Itália e nele nos fez embarcar.
7 Te ío cuèé cuáháⁿ bàrcú‑áⁿ, cuéhé nduu ní xúhuⁿ‑xi ichi, te yica‑ni nǐ quexìo‑ndɨ́ yuhu ñùú Nìdú, te ñá ní dàña‑gá táchí quɨ̌hɨ́ⁿ ndáá bàrcú nǔu ní xícó ndùú‑xi. Te ní yáha‑ndɨ́ ɨɨⁿ xio yuhu dìstritú Crětá núú ñà túú quène vihi táchí, te dɨu‑ni cuádava tucu làmár cáá dìstritú‑áⁿ. Te ní yáha‑ndɨ́ yuhu ñùú Sàlmón, te dɨu‑ni Crětá yɨ́ndàha‑xi ñuú‑áⁿ.
7 Navegamos vagarosamente por muitos dias e tivemos dificuldade para chegar a Cnido. Não sendo possível prosseguir em nossa rota, devido aos ventos contrários, navegamos ao sul de Creta, defronte a Salmona.
8 Te ní yáha‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́ mee‑nǎ núú ràyá distrìtú Crětá, te ío ní ndoho‑ndɨ́ ní sáá‑ndɨ́ ɨɨⁿ xichi núú nání Puèrtú Váha, yatni vií‑ni‑gá ñuú Làseá.
8 Costeamos a ilha com dificuldade e chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto da cidade de Laséia.
9 Te ní cuyaa vìhi‑ndɨ́ ichi, ducaⁿ‑ni cùu‑ndɨ́ ní tnahá yóó cúúⁿ dǎú táchí, te ío úhú yǎha bàrcú nǔu na quɨ̀hɨ́ⁿ‑ni‑xi.
9 Tínhamos perdido muito tempo, e agora a navegação se tornara perigosa, pois já havia passado o Jejum. Por isso Paulo os advertiu:
10 Te ní xáhaⁿ tě Pǎblú xii‑güedé:
10 "Senhores, vejo que a nossa viagem será desastrosa e acarretará grande prejuízo para o navio, para a carga e também para as nossas vidas".
11 Te tée cùu capitáⁿ ñá ní sàndáá iní‑dé tnúhu ní cáháⁿ té Pǎblú. Dico tnúhu ní cáháⁿ tée dàcaca barcú ndɨhɨ xítohó‑xi chi ní sándáá iní‑dé.
11 Mas o centurião, em vez de ouvir o que Paulo falava, seguiu o conselho do piloto e do dono do navio.
12 Te ñá ní tnàhá iní‑güedé Puèrtú Váha cuèndá sá nǐ tnahá yóó cúúⁿ dǎú táchí, te ñá túú dǎhu váha táchí xǐáⁿ, núu vài‑güedé ní cuiní‑güedé yáha‑güedé quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé sáá‑güedé ndéé ñuú Fènicé ní cùu. Te yàcáⁿ cundecu‑güedé yóó cúúⁿ dǎú táchí cuěi ñá túú càváha vìhi, chi nchìí nàcuáa yǎha bàrcú, te yàcáⁿ quɨ̌hu táchí, dico dǎhu‑gá. Núu xíǎⁿ ndéé ndíácǎⁿ nátàcá bàrcú yóó cúúⁿ dǎú táchí, te dɨu‑ni Crětá yɨ́ndàha‑xi ñuú‑áⁿ.
12 Visto que o porto não era próprio para passar o inverno, a maioria decidiu que deveríamos continuar navegando, com a esperança de alcançar Fenice e ali passar o inverno. Este era um porto de Creta, que dava para sudoeste e noroeste.
13 Te duha ní quene nuu luha táchí, xíǎⁿ ní sani iní‑güedé sá ndácú‑güedě quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé, núu ní natava‑güedé caá ndètnɨ́ɨ ndéé bàrcú, te ní xica‑xi cuáháⁿ‑xi ní yáha‑ndɨ́ yatni vií yuhu dìstritú Crětá.
13 Começando a soprar suavemente o vento sul, eles pensaram que haviam obtido o que desejavam; por isso levantaram âncoras e foram navegando ao longo da costa de Creta.
14 Te tnaa‑ni ní cuu sá nǐ xica bàrcú, te duha ní cunuu dǎú táchí ɨɨⁿ xio yuhu ñùú‑áⁿ
14 Pouco tempo depois, desencadeou-se da ilha um vento muito forte, chamado Nordeste.
15 te nchìta ichi cuáháⁿ bàrcú. Te ñá ní ndàcu‑gá‑xi quɨ́hɨ́ⁿ ndáá‑xi nàcuáa cuáháⁿ‑xi ni cùu, núu ní dáñá‑ndɨ̌ cuáháⁿ méé‑nǎ bàrcú.
15 O navio foi arrastado pela tempestade, sem poder resistir ao vento; assim, cessamos as manobras e ficamos à deriva.
16 Te ní yáha‑ndɨ́ ɨɨⁿ ñuú nání Clàudá, te ñuú‑áⁿ cáá cuǎdava xɨtɨ́ làmár. Te ɨɨⁿ xio yuhu ñùú núú ñà túú quène vihi táchí nǐ yáha‑ndɨ́, te bàrcú lǐhli sá nchìcúⁿ sátá bàrcú cáhnú, chi ní ndacu‑ndɨ́ ní taxúha‑ndɨ́ xɨtɨ́ bàrcú cáhnú.
16 Passando ao sul de uma pequena ilha chamada Clauda, foi com dificuldade que conseguimos recolher o barco salva-vidas.
17 Te sátá nǐ ndacu‑ndɨ́ ní taxúha‑ndɨ́ bàrcú lǐhli, te ní ducuⁿ nuu‑güedé yoho bàrcú cáhnú. Te ío ní yùhú‑güedé sá yǎha bàrcú ndéé núú ñúhú cǔchí yuhu ñùú Sǐrté, núu xíǎⁿ ní ndɨhɨ dóó nchítá dɨ̌quɨ́ bàrcú ní nuu nehe‑güedé, chi dóó‑ǎⁿ ǐo níhi chìndaha táchí, núu xíǎⁿ cuáháⁿ bàrcú ɨɨⁿ xio. Te ní dáñá‑güedě ñá túú‑gǎ ní dàcaca‑güedé, núu cuáháⁿ méé‑nǎ‑xi ta chìndaha táchí cuǎháⁿ.
17 Levantando-o, lançaram mão de todos os meios para reforçar o navio com cordas; e temendo que ele encalhasse nos bancos de areia de Sirte, baixaram as velas e deixaram o navio à deriva.
18 Te ío níhi dáú táchí, te ñá ní cuìní tnàhí‑xi yáha. Te nduu úú sá dúcáⁿ ñà túú‑gǎ ní dàcaca‑güedé bàrcú te ní ngüíta‑güedé ní dángǒyo‑güedé sá nchídó‑xí cuèndá cuìní‑güedé nduu ñamá‑xi.
18 No dia seguinte, sendo violentamente castigados pela tempestade, começaram a lançar fora a carga.
19 Te nduu úní ní dǎngoyo‑güedé nchaa ndachìuⁿ cánehe chìuⁿ‑güedé xɨtɨ́ bàrcú.
19 No terceiro dia, lançaram fora, com as próprias mãos, a armação do navio.
20 Te cuéhé nduu ñá túú ní xìní‑ndɨ́ ni chòdíní ni nchǐcanchii, chi ío níhi ní cuuⁿ dáú táchí, núu ní cáháⁿ‑ndɨ̌ sá vǎ cǎcu‑ndɨ́, chi ndɨhɨ‑ndɨ́ cáhá ní cáháⁿ‑ndɨ̌.
20 Não aparecendo nem sol nem estrelas por muitos dias, e continuando a abater-se sobre nós grande tempestade, finalmente perdemos toda a esperança de salvamento.
21 Te ní cuu tɨtnɨ́ nduu ñá túú‑gǎ xéxí‑ndɨ̌, núu xíǎⁿ ní ngúnutnɨ́ɨ té Pǎblú núú‑güedě, te xǎhaⁿ‑dě:
21 Visto que os homens tinham passado muito tempo sem comer, Paulo levantou-se diante deles e disse: "Os senhores deviam ter aceitado o meu conselho de não partir de Creta, pois assim teriam evitado este dano e prejuízo.
22 Te vá yùhú‑ndó chi vá cùú ni ɨ̀ɨⁿ‑ndo dico bàrcú chi cuíta.
22 Mas agora recomendo-lhes que tenham coragem, pois nenhum de vocês perderá a vida; apenas o navio será destruído.
23 Te nàha‑ndo sá yǔhú càháⁿ ndɨhɨ‑í Yǎ Ndiǒxí te quìde‑í nàcuáa càháⁿ‑gá. Te dɨu‑ni mee‑gǎ ní techìuⁿ‑gá ɨɨⁿ espíritú xínú cuèchi núú‑gǎ ní quixi,
23 Pois ontem à noite apareceu-me um anjo do Deus a quem pertenço e a quem adoro, dizendo-me:
24 te ní cachí‑xi xii‑í: “Vá yùhú‑n chi vá cùú‑n, dico dacuɨtɨ́í quɨ̌hɨ́ⁿ‑n cǎháⁿ ndɨhɨ‑n tě Cèsár. Te ni ɨ̀ɨⁿ tée ndɨhɨ‑n vǎ cùú, chi ío cùdɨ́ɨ́ ìní ñáhá Yǎ Ndiǒxí xii‑n”, duha ní cáháⁿ espíritú xínú cuèchi núú‑gǎ ní cachí tnúhu‑xi xii‑í.
24 ‘Paulo, não tenha medo. É preciso que você compareça perante César; Deus, por sua graça, deu-lhe as vidas de todos os que estão navegando com você’.
25 Núu xíǎⁿ càchí tnúhu‑í sá vǎ yùhú‑ndó, chi sa cùtnuní iní‑í sá cádá Yǎ Ndiǒxí nàcuáa ní cáháⁿ espíritú xínú cuèchi núú‑gǎ.
25 Assim, tenham ânimo, senhores! Creio em Deus que acontecerá do modo como me foi dito.
26 Te mee tǎchí chindaha‑xi bàrcú daquɨ̀hɨ́ⁿ‑xi ndéé yuhu ndùte —cachí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
26 Devemos ser arrastados para alguma ilha".
27 Te sa ní cuu sáhúⁿ nduu sáhúⁿ niú sá nǐ ngüíta‑xi cùuⁿ dáú táchí, te ñá túú‑gǎ dácàca‑güedé bàrcú, chi mee‑nǎ táchí tá chìndaha‑xi barcú cuáháⁿ núú ndute làmár Àdriá. Te sátá nǐ cuu dava niú, te ní quide cuèndá cue tée dàcaca barcú sá tá cùyatni‑güedé ñuhu yìchí.
27 Na décima quarta noite, ainda estávamos sendo levados de um lado para outro no mar Adriático, quando, por volta da meia-noite, os marinheiros imaginaram que estávamos próximos da terra.
28 Te ní chicuàhá‑güedé ná daha‑gá mětrú néhé‑xí sǎ cùnú xɨtɨ́ ndute cuèndá cutnùní iní‑güedé sá tá cùyatni‑xi ndéé yuhu làmár, te nèhe‑xi ócó sáhúⁿ ɨɨⁿ‑ni‑gá mětrú. Te ní xica tucu bàrcú luha‑gá, te dǎtnùní ní chicuàhá tucu‑güedé, te xíáⁿ néhé‑xí ǒcó úsá‑ni‑gá mětrú.
28 Lançando a sonda, verificaram que a profundidade era de trinta e sete metros; pouco tempo depois, lançaram novamente a sonda e encontraram vinte e sete metros.
29 Te ní yùhú‑güedé sá candaundeé‑xi cava, te ní queheⁿ‑güedé cúmí caá náhnú sǎ nchìcúⁿ yoho, te ní dáquěe‑güedé xɨtɨ́ ndute ndàa sátá bàrcú, te dǎtnùní ní ngüɨ́ñɨ́‑xi ñá ní xìca‑gá‑xi, te ní cuiní‑güedé sá òré‑ni túndaá ní cùu.
29 Temendo que fôssemos jogados contra as pedras, lançaram quatro âncoras da popa e faziam preces para que amanhecesse o dia.
30 Te cue tée dàcaca barcú ní natava‑güedé bàrcú lǐhli dàndée‑güedé núú ndute ni cùu, te ní cachí‑güedé sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑güedé ndàa núú bàrcú dàquée‑güedé úú‑gá caá cuèndá cuita candeé‑xi bàrcú cáhnú cuèndá sá vǎ cácá‑xí. Te cuìní‑güedé dandàhú‑güedé dava‑gá nchúhú cue tée ñùhu ndɨhɨ‑güedé bàrcú, chi ní ndatnúhu‑güedé sá cúnú‑güedě ní cùu.
30 Tentando escapar do navio, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas ao mar, a pretexto de lançar âncoras da proa.
31 Te té Pǎblú ní xáhaⁿ‑dě xii tée cùu capitáⁿ ndɨhɨ dava‑gá sandàdú:
31 Então Paulo disse ao centurião e aos soldados: "Se estes homens não ficarem no navio, vocês não poderão salvar-se".
32 Te sá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě nǔu ní sáháⁿ sandàdú ní xehndé‑güedé yoho nchìcúⁿ bàrcú lǐhli dángáúnìhnu‑güedé xɨtɨ́ ndute cuáháⁿ‑xi.
32 Com isso os soldados cortaram as cordas que prendiam o barco salva-vidas e o deixaram cair.
33 Te váha váha‑ni ta tǔndaá cuáháⁿ, te ní xáhaⁿ tě Pǎblú:
33 Pouco antes do amanhecer, Paulo insistia que todos se alimentassem, dizendo: "Hoje faz catorze dias que vocês têm estado em vigília constante, sem nada comer.
34 Te vitna yáchí‑ndó, chi caxi‑ndo cuèndá naníhí ndéé‑ndó, te vá yùhú‑ndó chi ñá túú nǎ tnahá ni ɨ̀ɨⁿ‑ndo —cachí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
34 Agora eu os aconselho a comerem algo, pois só assim poderão sobreviver. Nenhum de vocês perderá um fio de cabelo sequer".
35 Te sátá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑dé, te ní queheⁿ‑dé ɨɨⁿ pàá, te ní ndacáⁿ táhú‑dě núú Yǎ Ndiǒxí, te núú‑güedě nchaa‑güedé ducaⁿ nǐ quide‑dé, te dǎtnùní ní táhú‑dě luha ní xexi‑dé.
35 Tendo dito isso, tomou pão e deu graças a Deus diante de todos. Então o partiu e começou a comer.
36 Te ducaⁿ te dǎtnùní ní cuyɨɨ‑güedě ní xexi‑güedé nchaa‑güedé.
36 Todos se reanimaram e também comeram algo.
37 Te úú cièndú únídico sáhúⁿ ɨɨⁿ‑ndɨ́ ñúhú bàrcú núú tnàhá té Pǎblú, te nchaa‑ndɨ́ ní xexi ndɨhɨ‑ndɨ́‑dé.
37 Estavam a bordo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Te ní xexi‑ndɨ́ ní ndahá xɨtɨ́‑ndɨ́. Te dǎtnùní ní ngüíta‑güedé ní tava‑güedé nchaa ngohnchi trìú ní dǎngoyo‑güedé xɨtɨ́ ndute cuèndá nduu ñamá‑gá bàrcú.
38 Depois de terem comido até ficarem satisfeitos, aliviaram o peso do navio, atirando todo o trigo ao mar.
39 Te sátá nǐ túndaá, te ñá ní cùtnuní‑gá iní‑güedé ndèé cúú‑xí nǔú nǐ sáá‑güedé, te ní xiní‑güedé ɨɨⁿ xichi núú nǐ xícó ndùú luha yuhu làmár, te vài vihi cúchí dándáá‑xí yùhu ndute, te xíáⁿ ñà túú dàcandá víhí tǎchí ndute. Te ní ndatnúhu‑güedé sá ndácú‑güedě dacàca‑güedé bàrcú quɨ́hɨ́ⁿ‑xi ndéé núú ñúhú cǔchí.
39 Quando amanheceu não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, para onde decidiram conduzir o navio, se fosse possível.
40 Te xíǎⁿ nǔu ní sáháⁿ‑güedé ní xehndé‑güedé nchaa yoho nchìcúⁿ caá tácàndeé bàrcú ní ndóo xɨtɨ́ làmár, te ní nadatàyá‑güedé vítú sǎ dácuìco‑xi barcú, te ní nacata caa‑güedé ɨɨⁿ dóó dɨ̌quɨ́ bàrcú, te ta chìndaha táchí cuǎháⁿ yuhu làmár tá cùyatni‑xi ñuhu yichí cuáháⁿ.
40 Cortando as âncoras, deixaram-nas no mar, desatando ao mesmo tempo as cordas que prendiam os lemes. Então, alçando a vela da proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Te ndècu ɨɨⁿ xichi ní natacá víhí cǔchí xɨtɨ́ ndute, te xíáⁿ nǐ nguɨ́ndǔxi nihnu bàrcú‑güedé, te ní cutɨɨ‑xi xɨtɨ́ cúchí, te ñá ní nǐhí‑gǎ‑güedé nàcuáa cada‑güedé nene‑xi. Te ío níhi ní dácàndá táchí ndute, te ní chúcú ndèé‑xi ndàa sátá bàrcú, te ní ndɨhɨ ní táhú‑xí.
41 Mas o navio encalhou num banco de areia, onde tocou o fundo. A proa encravou-se e ficou imóvel, e a popa foi quebrada pela violência das ondas.
42 Te cue sandàdú ní xítnàha‑güedé sá cáhní‑güedě nchaa cue tée ní xɨ́hɨ vecaá cuèndá sá vǎ quɨ̀hɨ́ⁿ‑güedé núú ndute te cunu‑güedé.
42 Os soldados resolveram matar os presos para impedir que algum deles fugisse, jogando-se ao mar.
43 Te tée cùu capitáⁿ ñá ní dàña‑dé cahni‑güedé cue tée ní xɨ́hɨ vecaá, chi ñá ní cùndee iní‑dé cahni‑güedé tnàhá té Pǎblú. Te ní xáhaⁿ‑dě xii‑güedé sá cuè tée xǐcuu cada quɨ́hɨ́ⁿ núú ndute te na yǎha‑güedé ndute quene‑güedé yuhu làmár.
43 Mas o centurião queria poupar a vida de Paulo e os impediu de executar o plano. Então ordenou aos que sabiam nadar que se lançassem primeiro ao mar em direção à terra.
44 Te dava cue tée ñá cúú càda, ní xáhaⁿ‑dě nanducu‑güedě vítú nɨ́ɨ́ àdi vítú nǐ táhú sǎ nǐ xɨ́hɨ bàrcú, te núú xǐǎⁿ caundodo‑güedé yáha‑güedé ndute quene‑güedé ndéé yuhu làmár. Núu duha ní cuu ní cácu‑ndɨ́ nchaa‑ndɨ́.
44 Os outros teriam que salvar-se em tábuas ou em pedaços do navio. Dessa forma, todos chegaram a salvo em terra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.