Atos 27
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ACF
1 — ausente —
1 E, como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo, e alguns outros presos, a um centurião por nome Júlio, da coorte augusta.
2 — ausente —
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio, de Tessalônica.
3 Te nduu tněé ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Sìdón. Te ío váha ní quide té Jǔliú, chi ní dáñá‑dě ní quene té Pǎblú ní sáháⁿ‑dé ní cáháⁿ ndɨhɨ‑dé cue tée ío váha tnàhá tnúhu ndɨhɨ‑dé nǔu cudana cundàhú iní ñáhá‑güedě cuáñaha‑güedě nchaa sá xíní ñùhu‑dé.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Te dǎtnùní ní ndée tucu‑dé bàrcú cuáháⁿ‑ndɨ́. Te ío níhi táchí te ñá ní dàña‑xi caca ndáá bàrcú, te ní sáháⁿ bàrcú ndéé yatni yuhu dìstritú Chìpré, te distrìtú‑áⁿ cáá cuǎdava xɨtɨ́ làmár, te xíáⁿ ñà túú cuěhé tǎchí ni yǎha‑ndɨ́.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Te ta yǎha‑ndɨ́ cuáháⁿ, te ní yáha‑ndɨ́ ɨɨⁿ xio yuhu dìstritú Cìliciá ndɨhɨ yuhu dìstritú Pànfiliá, te ní sáá‑ndɨ́ ndéé ñuú Mǐrá ɨɨⁿ ñuú yɨ́ndèhu distritú Lìciá.
5 E, tendo atravessado o mar, ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Te ní quene tée cùu capitáⁿ cuándúcú‑dě ɨngá bàrcú, te ní níhí‑dě ɨɨⁿ bàrcú tée ñuú Alejàndriá, ñúhú ìchi‑xi quɨ́hɨ́ⁿ‑xi nàcióⁿ Itàliá. Te ní ndɨcuaca ñaha‑dě xii‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́ ní quée‑ndɨ́ bàrcú‑áⁿ, te ní xica‑xi cuáháⁿ‑xi.
6 E, achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Te ío cuèé cuáháⁿ bàrcú‑áⁿ, cuéhé nduu ní xúhuⁿ‑xi ichi, te yica‑ni nǐ quexìo‑ndɨ́ yuhu ñùú Nìdú, te ñá ní dàña‑gá táchí quɨ̌hɨ́ⁿ ndáá bàrcú nǔu ní xícó ndùú‑xi. Te ní yáha‑ndɨ́ ɨɨⁿ xio yuhu dìstritú Crětá núú ñà túú quène vihi táchí, te dɨu‑ni cuádava tucu làmár cáá dìstritú‑áⁿ. Te ní yáha‑ndɨ́ yuhu ñùú Sàlmón, te dɨu‑ni Crětá yɨ́ndàha‑xi ñuú‑áⁿ.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmone.
8 Te ní yáha‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́ mee‑nǎ núú ràyá distrìtú Crětá, te ío ní ndoho‑ndɨ́ ní sáá‑ndɨ́ ɨɨⁿ xichi núú nání Puèrtú Váha, yatni vií‑ni‑gá ñuú Làseá.
8 E, consteando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamando Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Te ní cuyaa vìhi‑ndɨ́ ichi, ducaⁿ‑ni cùu‑ndɨ́ ní tnahá yóó cúúⁿ dǎú táchí, te ío úhú yǎha bàrcú nǔu na quɨ̀hɨ́ⁿ‑ni‑xi.
9 E, passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois, também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 Te ní xáhaⁿ tě Pǎblú xii‑güedé:
10 Dizendo-lhes: Senhores, vejo que a navegação há de ser incômoda, e com muito dano, não só para o navio e carga, mas também para as nossas vidas.
11 Te tée cùu capitáⁿ ñá ní sàndáá iní‑dé tnúhu ní cáháⁿ té Pǎblú. Dico tnúhu ní cáháⁿ tée dàcaca barcú ndɨhɨ xítohó‑xi chi ní sándáá iní‑dé.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre, do que no que dizia Paulo.
12 Te ñá ní tnàhá iní‑güedé Puèrtú Váha cuèndá sá nǐ tnahá yóó cúúⁿ dǎú táchí, te ñá túú dǎhu váha táchí xǐáⁿ, núu vài‑güedé ní cuiní‑güedé yáha‑güedé quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé sáá‑güedé ndéé ñuú Fènicé ní cùu. Te yàcáⁿ cundecu‑güedé yóó cúúⁿ dǎú táchí cuěi ñá túú càváha vìhi, chi nchìí nàcuáa yǎha bàrcú, te yàcáⁿ quɨ̌hu táchí, dico dǎhu‑gá. Núu xíǎⁿ ndéé ndíácǎⁿ nátàcá bàrcú yóó cúúⁿ dǎú táchí, te dɨu‑ni Crětá yɨ́ndàha‑xi ñuú‑áⁿ.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para o lado do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Te duha ní quene nuu luha táchí, xíǎⁿ ní sani iní‑güedé sá ndácú‑güedě quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé, núu ní natava‑güedé caá ndètnɨ́ɨ ndéé bàrcú, te ní xica‑xi cuáháⁿ‑xi ní yáha‑ndɨ́ yatni vií yuhu dìstritú Crětá.
13 E, soprando o sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Te tnaa‑ni ní cuu sá nǐ xica bàrcú, te duha ní cunuu dǎú táchí ɨɨⁿ xio yuhu ñùú‑áⁿ
14 Mas não muito depois deu nela um pé de vento, chamado Euro-aquilão.
15 te nchìta ichi cuáháⁿ bàrcú. Te ñá ní ndàcu‑gá‑xi quɨ́hɨ́ⁿ ndáá‑xi nàcuáa cuáháⁿ‑xi ni cùu, núu ní dáñá‑ndɨ̌ cuáháⁿ méé‑nǎ bàrcú.
15 E, sendo o navio arrebatado, e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Te ní yáha‑ndɨ́ ɨɨⁿ ñuú nání Clàudá, te ñuú‑áⁿ cáá cuǎdava xɨtɨ́ làmár. Te ɨɨⁿ xio yuhu ñùú núú ñà túú quène vihi táchí nǐ yáha‑ndɨ́, te bàrcú lǐhli sá nchìcúⁿ sátá bàrcú cáhnú, chi ní ndacu‑ndɨ́ ní taxúha‑ndɨ́ xɨtɨ́ bàrcú cáhnú.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Clauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Te sátá nǐ ndacu‑ndɨ́ ní taxúha‑ndɨ́ bàrcú lǐhli, te ní ducuⁿ nuu‑güedé yoho bàrcú cáhnú. Te ío ní yùhú‑güedé sá yǎha bàrcú ndéé núú ñúhú cǔchí yuhu ñùú Sǐrté, núu xíǎⁿ ní ndɨhɨ dóó nchítá dɨ̌quɨ́ bàrcú ní nuu nehe‑güedé, chi dóó‑ǎⁿ ǐo níhi chìndaha táchí, núu xíǎⁿ cuáháⁿ bàrcú ɨɨⁿ xio. Te ní dáñá‑güedě ñá túú‑gǎ ní dàcaca‑güedé, núu cuáháⁿ méé‑nǎ‑xi ta chìndaha táchí cuǎháⁿ.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Te ío níhi dáú táchí, te ñá ní cuìní tnàhí‑xi yáha. Te nduu úú sá dúcáⁿ ñà túú‑gǎ ní dàcaca‑güedé bàrcú te ní ngüíta‑güedé ní dángǒyo‑güedé sá nchídó‑xí cuèndá cuìní‑güedé nduu ñamá‑xi.
18 E, andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte aliviaram o navio.
19 Te nduu úní ní dǎngoyo‑güedé nchaa ndachìuⁿ cánehe chìuⁿ‑güedé xɨtɨ́ bàrcú.
19 E ao terceiro dia nós mesmos, com as nossas próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Te cuéhé nduu ñá túú ní xìní‑ndɨ́ ni chòdíní ni nchǐcanchii, chi ío níhi ní cuuⁿ dáú táchí, núu ní cáháⁿ‑ndɨ̌ sá vǎ cǎcu‑ndɨ́, chi ndɨhɨ‑ndɨ́ cáhá ní cáháⁿ‑ndɨ̌.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Te ní cuu tɨtnɨ́ nduu ñá túú‑gǎ xéxí‑ndɨ̌, núu xíǎⁿ ní ngúnutnɨ́ɨ té Pǎblú núú‑güedě, te xǎhaⁿ‑dě:
21 E, havendo já muito que não se comia, então Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó senhores, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perda.
22 Te vá yùhú‑ndó chi vá cùú ni ɨ̀ɨⁿ‑ndo dico bàrcú chi cuíta.
22 Mas agora vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Te nàha‑ndo sá yǔhú càháⁿ ndɨhɨ‑í Yǎ Ndiǒxí te quìde‑í nàcuáa càháⁿ‑gá. Te dɨu‑ni mee‑gǎ ní techìuⁿ‑gá ɨɨⁿ espíritú xínú cuèchi núú‑gǎ ní quixi,
23 Porque esta mesma noite o anjo de Deus, de quem eu sou, e a quem sirvo, esteve comigo,
24 te ní cachí‑xi xii‑í: “Vá yùhú‑n chi vá cùú‑n, dico dacuɨtɨ́í quɨ̌hɨ́ⁿ‑n cǎháⁿ ndɨhɨ‑n tě Cèsár. Te ni ɨ̀ɨⁿ tée ndɨhɨ‑n vǎ cùú, chi ío cùdɨ́ɨ́ ìní ñáhá Yǎ Ndiǒxí xii‑n”, duha ní cáháⁿ espíritú xínú cuèchi núú‑gǎ ní cachí tnúhu‑xi xii‑í.
24 Dizendo: Paulo, não temas; importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Núu xíǎⁿ càchí tnúhu‑í sá vǎ yùhú‑ndó, chi sa cùtnuní iní‑í sá cádá Yǎ Ndiǒxí nàcuáa ní cáháⁿ espíritú xínú cuèchi núú‑gǎ.
25 Portanto, ó senhores, tende bom ânimo; porque creio em Deus, que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Te mee tǎchí chindaha‑xi bàrcú daquɨ̀hɨ́ⁿ‑xi ndéé yuhu ndùte —cachí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
26 É contudo necessário irmos dar numa ilha.
27 Te sa ní cuu sáhúⁿ nduu sáhúⁿ niú sá nǐ ngüíta‑xi cùuⁿ dáú táchí, te ñá túú‑gǎ dácàca‑güedé bàrcú, chi mee‑nǎ táchí tá chìndaha‑xi barcú cuáháⁿ núú ndute làmár Àdriá. Te sátá nǐ cuu dava niú, te ní quide cuèndá cue tée dàcaca barcú sá tá cùyatni‑güedé ñuhu yìchí.
27 E, quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de um e outro lado no mar Adriático, lá pela meia-noite suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Te ní chicuàhá‑güedé ná daha‑gá mětrú néhé‑xí sǎ cùnú xɨtɨ́ ndute cuèndá cutnùní iní‑güedé sá tá cùyatni‑xi ndéé yuhu làmár, te nèhe‑xi ócó sáhúⁿ ɨɨⁿ‑ni‑gá mětrú. Te ní xica tucu bàrcú luha‑gá, te dǎtnùní ní chicuàhá tucu‑güedé, te xíáⁿ néhé‑xí ǒcó úsá‑ni‑gá mětrú.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; e, passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Te ní yùhú‑güedé sá candaundeé‑xi cava, te ní queheⁿ‑güedé cúmí caá náhnú sǎ nchìcúⁿ yoho, te ní dáquěe‑güedé xɨtɨ́ ndute ndàa sátá bàrcú, te dǎtnùní ní ngüɨ́ñɨ́‑xi ñá ní xìca‑gá‑xi, te ní cuiní‑güedé sá òré‑ni túndaá ní cùu.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Te cue tée dàcaca barcú ní natava‑güedé bàrcú lǐhli dàndée‑güedé núú ndute ni cùu, te ní cachí‑güedé sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑güedé ndàa núú bàrcú dàquée‑güedé úú‑gá caá cuèndá cuita candeé‑xi bàrcú cáhnú cuèndá sá vǎ cácá‑xí. Te cuìní‑güedé dandàhú‑güedé dava‑gá nchúhú cue tée ñùhu ndɨhɨ‑güedé bàrcú, chi ní ndatnúhu‑güedé sá cúnú‑güedě ní cùu.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio, e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Te té Pǎblú ní xáhaⁿ‑dě xii tée cùu capitáⁿ ndɨhɨ dava‑gá sandàdú:
31 Disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Te sá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě nǔu ní sáháⁿ sandàdú ní xehndé‑güedé yoho nchìcúⁿ bàrcú lǐhli dángáúnìhnu‑güedé xɨtɨ́ ndute cuáháⁿ‑xi.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel, e o deixaram cair.
33 Te váha váha‑ni ta tǔndaá cuáháⁿ, te ní xáhaⁿ tě Pǎblú:
33 E, entretanto que o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais, e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Te vitna yáchí‑ndó, chi caxi‑ndo cuèndá naníhí ndéé‑ndó, te vá yùhú‑ndó chi ñá túú nǎ tnahá ni ɨ̀ɨⁿ‑ndo —cachí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Te sátá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑dé, te ní queheⁿ‑dé ɨɨⁿ pàá, te ní ndacáⁿ táhú‑dě núú Yǎ Ndiǒxí, te núú‑güedě nchaa‑güedé ducaⁿ nǐ quide‑dé, te dǎtnùní ní táhú‑dě luha ní xexi‑dé.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos; e, partindo-o, começou a comer.
36 Te ducaⁿ te dǎtnùní ní cuyɨɨ‑güedě ní xexi‑güedé nchaa‑güedé.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Te úú cièndú únídico sáhúⁿ ɨɨⁿ‑ndɨ́ ñúhú bàrcú núú tnàhá té Pǎblú, te nchaa‑ndɨ́ ní xexi ndɨhɨ‑ndɨ́‑dé.
37 E éramos ao todo, no navio, duzentas e setenta e seis almas.
38 Te ní xexi‑ndɨ́ ní ndahá xɨtɨ́‑ndɨ́. Te dǎtnùní ní ngüíta‑güedé ní tava‑güedé nchaa ngohnchi trìú ní dǎngoyo‑güedé xɨtɨ́ ndute cuèndá nduu ñamá‑gá bàrcú.
38 E, refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Te sátá nǐ túndaá, te ñá ní cùtnuní‑gá iní‑güedé ndèé cúú‑xí nǔú nǐ sáá‑güedé, te ní xiní‑güedé ɨɨⁿ xichi núú nǐ xícó ndùú luha yuhu làmár, te vài vihi cúchí dándáá‑xí yùhu ndute, te xíáⁿ ñà túú dàcandá víhí tǎchí ndute. Te ní ndatnúhu‑güedé sá ndácú‑güedě dacàca‑güedé bàrcú quɨ́hɨ́ⁿ‑xi ndéé núú ñúhú cǔchí.
39 E, sendo já dia, não conheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia, e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Te xíǎⁿ nǔu ní sáháⁿ‑güedé ní xehndé‑güedé nchaa yoho nchìcúⁿ caá tácàndeé bàrcú ní ndóo xɨtɨ́ làmár, te ní nadatàyá‑güedé vítú sǎ dácuìco‑xi barcú, te ní nacata caa‑güedé ɨɨⁿ dóó dɨ̌quɨ́ bàrcú, te ta chìndaha táchí cuǎháⁿ yuhu làmár tá cùyatni‑xi ñuhu yichí cuáháⁿ.
40 E, levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Te ndècu ɨɨⁿ xichi ní natacá víhí cǔchí xɨtɨ́ ndute, te xíáⁿ nǐ nguɨ́ndǔxi nihnu bàrcú‑güedé, te ní cutɨɨ‑xi xɨtɨ́ cúchí, te ñá ní nǐhí‑gǎ‑güedé nàcuáa cada‑güedé nene‑xi. Te ío níhi ní dácàndá táchí ndute, te ní chúcú ndèé‑xi ndàa sátá bàrcú, te ní ndɨhɨ ní táhú‑xí.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Te cue sandàdú ní xítnàha‑güedé sá cáhní‑güedě nchaa cue tée ní xɨ́hɨ vecaá cuèndá sá vǎ quɨ̀hɨ́ⁿ‑güedé núú ndute te cunu‑güedé.
42 Então a idéia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Te tée cùu capitáⁿ ñá ní dàña‑dé cahni‑güedé cue tée ní xɨ́hɨ vecaá, chi ñá ní cùndee iní‑dé cahni‑güedé tnàhá té Pǎblú. Te ní xáhaⁿ‑dě xii‑güedé sá cuè tée xǐcuu cada quɨ́hɨ́ⁿ núú ndute te na yǎha‑güedé ndute quene‑güedé yuhu làmár.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar, e se salvassem em terra;
44 Te dava cue tée ñá cúú càda, ní xáhaⁿ‑dě nanducu‑güedě vítú nɨ́ɨ́ àdi vítú nǐ táhú sǎ nǐ xɨ́hɨ bàrcú, te núú xǐǎⁿ caundodo‑güedé yáha‑güedé ndute quene‑güedé ndéé yuhu làmár. Núu duha ní cuu ní cácu‑ndɨ́ nchaa‑ndɨ́.
44 E os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra a salvo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.