Atos 25
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs VC
1 Te ní cuu úní nduu sá nǐ quexìo té Fèstú ñuú Cèsareá ní queheⁿ‑dé chìuⁿ, te ní quee‑dé cuáháⁿ‑dé ñuú Jerusàlén.
1 Três dias depois de sua chegada à província, Festo subiu de Cesaréia a Jerusalém.
2 Te yàcáⁿ ní naníhí tnáhá‑dě ndɨhɨ nchaa dútú cúnùu ndɨhɨ nchaa cue tée tàxi tnuní ñáhá xìi ñáyiu isràél, te xǎhaⁿ‑güedě xii té Fèstú sá ndàá ndècuéchi té Pǎblú.
2 Aí os sumos sacerdotes e os judeus mais notáveis foram ter com ele, acusando Paulo, e rogaram-lhe,
3 Te ní cáháⁿ ndàhú‑güedé núú‑dě sá téndàha‑dé sandàdú‑dé quɨ́ngueñuhu ñaha‑güedě vecaá xii‑dé ndéé ñuú Cèsareá te candeca ñaha‑güedě quɨ́hɨ́ⁿ. Te ducaⁿ nǐ cáháⁿ‑güedé, chi ní ndatnúhu‑güedé sá cáhní ñàha‑güedé xii té Pǎblú ichi ni cùu.
3 com insistência, como um favor, que o mandasse de volta para Jerusalém. É que queriam armar-lhe uma emboscada para o assassinarem no caminho.
4 Te té Fèstú ní xáhaⁿ‑dě:
4 Festo, porém, respondeu que Paulo se achava detido em Cesaréia e que ele mesmo partiria para lá dentro de poucos dias. E acrescentou:
5 Te yáchí‑gá quɨ́hɨ́ⁿ ndɨhɨ‑í cue tée cùnuu‑gá, te yàcáⁿ cuu cáháⁿ‑ndó nǔu ndáá ndècuéchi‑dé àdi cáháⁿ méé‑dě nǔu ndáá ndècuéchi‑dé àdi ñáhá, te cutnùní iní‑ndó —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
5 Portanto, os que dentre vós são de prestígio desçam comigo; e se houver algum crime nesse homem, acusem-no.
6 Te ní xíndecu té Fèstú úná úxí nduu ñuú Jerusàlén, te dǎtnùní cuánuhú‑dé ñuú Cèsareá. Te nduu tněé cuáháⁿ‑dé vechìuⁿ, te òré ní quexìo‑dé, te ní xáhaⁿ‑dě xii cue sandàdú xínú cuèchi sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑güedé queñuhu‑güedé té Pǎblú vecaá te candeca ñaha‑güedě quɨ́hɨ́ⁿ vechìuⁿ.
6 Demorou-se entre eles cerca de oito ou dez dias e desceu a Cesaréia. No dia seguinte, sentou-se no tribunal e citou Paulo.
7 Te òré ní quexìo té Pǎblú vechìuⁿ, te sa ndècu cue tée isràél cue tée ní quee ñuú Jerusàlén, te cuánguɨhu‑güedé ndéé dɨ̀ñɨ té Pǎblú ní ngúnutnɨ́ɨ‑güedé, te xǎhaⁿ‑güedě xii cue tée cùchiuⁿ sá ndècuéchi vìhi‑dé, dico ñá túú ní cùndee tnúhu‑güedé.
7 Assim que este compareceu, rodearam-no os judeus que tinham descido de Jerusalém e acusaram-no de muitos e graves delitos que não podiam provar.
8 Te té Pǎblú ní xáhaⁿ‑dě xii té Fèstú:
8 Paulo alegava em sua defesa: Em nada tenho pecado contra a lei dos judeus, nem contra o templo, nem contra César!
9 Te té Fèstú ní cuiní‑dé cada‑dé nàcuáa cudɨ̀u‑dé núú cuè tée isràél ní cùu, núu xíǎⁿ ní xáhaⁿ‑dě xii té Pǎblú:
9 Mas Festo, querendo agradar aos judeus, disse a Paulo: Queres subir a Jerusalém e ser julgado ali diante de mim?
10 Te xǎhaⁿ tě Pǎblú:
10 Paulo, porém, disse: Estou perante o tribunal de César. É lá que devo ser julgado. Não fiz mal algum aos judeus, como bem sabes.
11 Chi núu dìcó yúhú ní quìde‑í ɨɨⁿ cuéchi càhnu, te ñá túú nǎ cada‑xi cuěi na càhni ñaha‑ndo xii‑í ní cùu. Te sa ní cutnùní iní‑n sǎ ñǎ ndàá, chi mee‑ni tnǔhu ndehnde xǐcáháⁿ‑güedé, te ñá túú ndùu váha‑xi ducaⁿ càda‑n cúñaha‑n sǎ quɨ̀hɨ́ⁿ‑í ndɨhɨ‑güedé ɨngá xichi. Te xíǎⁿ cuìní‑í quɨ́hɨ́ⁿ‑í núú tě Cèsár tée yɨ̀ndaha cuéhé nàcióⁿ, te yàcáⁿ cáháⁿ méé‑dě nǔu ndáá ndècuéchi‑í —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xii té Fèstú.
11 Se lhes tenho feito algum mal ou coisa digna de morte, não recuso morrer. Mas, se nada há daquilo de que estes me acusam, ninguém tem o direito de entregar-me a eles. Apelo para César!
12 Te ní ndatnúhu té Fèstú ndɨhɨ cue tée chìndee tnúhu ñaha xìi‑dé, te dǎtnùní ní xáhaⁿ‑dě xii té Pǎblú:
12 Então Festo conferenciou com os seus assessores e respondeu: Para César apelaste, a César irás.
13 Te sátá nǐ cuu cuéhé nduu, te ní quee té Àgripá tée yɨ̀ndaha nacióⁿ Isràél cuáháⁿ‑dé ñuú Cèsareá ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé, te ñaha‑áⁿ nání‑áⁿ Berènicé te òré ní quexìó‑yu, te ní cáháⁿ ndɨhɨ́‑yu té Fèstú.
13 Alguns dias depois, o rei Agripa e Berenice desceram a Cesaréia para saudar Festo.
14 Te sátá nǐ cuu tɨtnɨ́ nduu, te ní cáháⁿ té Fèstú cuèndá té Pǎblú ní xíi‑dé té Àgripá:
14 Como se demorassem ali muitos dias, Festo expôs ao rei o caso de Paulo: Félix deixou preso aqui um certo homem.
15 Te cútnàhá ní sáháⁿ‑í ñuú Jerusàlén ní nanítnáhà‑í ndɨhɨ cue dútú cúnùu ndɨhɨ cue tée cùu sacuéhé nǔú ñǎyiu isràél. Te ní dácáá dɨ̌quɨ́‑güedě té Pǎblú cuéchi, te ní cachí‑güedé sá táúchìuⁿ‑í cahni ñaha‑güedě xii‑dé ní cùu.
15 Quando estive em Jerusalém, os sumos sacerdotes e os anciãos dos judeus vieram queixar-se dele comigo pedindo a sua condenação.
16 Te ní xáhaⁿ‑ǐ xii‑güedé sá vǎ cúú, chi ñá túú dùcaⁿ quide nchúhú cue tée ròmá cùtexínu cada castìú‑ndɨ́ ñáyiu, chi díhna‑gá ndúcú tnǔhu‑ndɨ́ núú ñǎyiu sàá cuéchi dɨ́quɨ́‑xi cuèndá quiní‑ndɨ́ nǔu nása cáháⁿ méě‑yu ndɨhɨ ñáyiu sàcáⁿ cuéchi cuèndá‑yu, te òré‑áⁿ cútnùní iní‑ndɨ́ nǔu ndáá ndècuéchi‑yu àdi ñáhá, te ducaⁿ te nìhí‑ndɨ́ nàcuáa quìde ndáá‑ndɨ́ cuèndá‑yu, duha ní xáhaⁿ‑ǐ xii‑güedé —càchí té Fèstú xǎhaⁿ‑dě xii té Àgripá.
16 Respondi-lhes que não era costume dos romanos condenar homem algum, antes de ter confrontado o acusado com os seus acusadores e antes de se lhes dar a liberdade de defender-se dos crimes que lhes são imputados.
17 Te ní xáhaⁿ tùcu té Fèstú:
17 Compareceram aqui. E eu, sem demora, logo no dia seguinte, dei audiência e ordenei que conduzissem esse homem.
18 te ní ngüíta‑güedé xǎhaⁿ‑güedě sá ndècuéchi‑dé. Te ní sani iní‑í sá ɨ́ɨ́ⁿ cuěchi càhnu tee ñaha‑güedé dico ñáhá, chi dìcó‑ni sá ɨ́ɨ́ⁿ tnǔhu ní cáháⁿ‑dé, xíǎⁿ ducaⁿ nǐ quide‑güedé.
18 Apresentaram-se os seus acusadores, mas não o acusaram de nenhum dos crimes de que eu suspeitava.
19 Te ní tenàá ñáhá‑güedě xii‑dé, chi càchí‑güedé sá ñà túú càháⁿ váha‑dé cuèndá ndiǒxí‑güedě. Te tnàhá‑ni cuèndá ɨɨⁿ tée nàni Jesús càháⁿ‑dé, chi càchí‑dé sá nǐ xíhí tée‑áⁿ te ní ndoto‑dé càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé, càchí‑güedé.
19 Eram só desavenças entre eles a respeito da sua religião, e uma discussão a respeito de um tal Jesus, já morto, e que Paulo afirma estar vivo.
20 Te ñá ní cùtnuní iní‑í nása cúñaha‑ǐ xii‑güedé cuèndá téhndé cuéchi‑dé. Te xíǎⁿ ní xícáⁿ tnúhu‑í núú tě Pǎblú nǔu cundee ìní‑dé quɨ́hɨ́ⁿ‑dé ñuú Jerusàlén, te ndéé ndíácǎⁿ cada ndáá‑ndɨ́ cuèndá‑dé, te núu ndáá ndècuéchi‑dé nàcuáa càháⁿ‑güedé àdi ñáhá ní cùu.
20 Vi-me perplexo quanto ao modo de inquirir essas questões e perguntei-lhe se queria ir a Jerusalém e ser ali julgado.
21 Te dǎtnùní té Pǎblú ní cachí‑dé sá cúndècu tnaa‑dé vecaá te dǎtnùní quɨ́hɨ́ⁿ‑dé núú tě Cèsár, te tée‑áⁿ cada ndáá‑dé cuèndá‑dé. Te cuèndá sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ té Pǎblú, xíǎⁿ nǔu ní xáhaⁿ‑ǐ sá cúndèé ñáhá cuè sandadú xii‑dé, nɨni na còto‑í nása cada‑í quɨ́hɨ́ⁿ‑dé núú tě Cèsár, duha ní xáhaⁿ‑ǐ xii‑güedé —càchí té Fèstú xǎhaⁿ‑dě xii té Àgripá.
21 Mas, como Paulo apelou para o julgamento do imperador, mandei que fique detido até que o remeta a César.
22 Te té Àgripá ní xáhaⁿ‑dě xii té Fèstú:
22 Agripa disse então a Festo: Eu também desejava ouvir esse homem. Ao que ele respondeu: Amanhã o ouvirás.
23 Te nduu tněé ní quexìo té Àgripá ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé tá Berènicé vechìuⁿ, te ío ní quide càhnu ñaha‑güedé xií‑yu. Te cuánguɨhú‑yu vechìuⁿ ndɨhɨ cue tée cùu capitáⁿ cúnùu‑gá ndɨhɨ cue tée cùnuu ñuú Cèsareá. Te té Fèstú ní xáhaⁿ‑dě sá quɨ̌ngueñuhu‑güedé té Pǎblú vecaá, te òré ní quexìo‑dé,
23 No dia seguinte, Agripa e Berenice apresentaram-se com grande pompa. E, entrando com os tribunos e as pessoas de mais relevo da cidade na sala de audiência, foi também Paulo introduzido por ordem de Festo.
24 te ní xáhaⁿ tě Fèstú xii té Àgripá ndɨhɨ nchaa ñáyiu xǐndecu‑áⁿ:
24 Festo tomou a palavra: Ó rei, e todos vós que estais aqui presentes, vedes este homem contra quem os judeus em massa e com grandes gritos vieram reclamar a morte, tanto aqui como em Jerusalém.
25 Te sátá nǐ ndɨhɨ cuèndú ní cáháⁿ‑güedé, te ní cutnùní iní‑í sá ñà túú nì ɨɨⁿ cuéchi càhnu ni quide‑dé, núu ñá túú ní tàuchiuⁿ‑í cahni ñaha‑güedě xii‑dé. Te mee‑dě ní cachí‑dé sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé núú tě Cèsár tée yɨ̀ndaha cuéhé nàcióⁿ, te ní xáhaⁿ‑ǐ sá cúú quɨ̌hɨ́ⁿ‑dé.
25 Mas tenho averiguado que ele não fez coisa alguma digna de morte. Entretanto, havendo ele apelado para o imperador, determinei remeter-lho.
26 Te ñá túú ní xìní váha‑í nása ní quide‑dé, núu xíǎⁿ ñá ní nǐhì‑í nàcuáa cadúha‑í tutú quɨ́hɨ́ⁿ ndaha té Cèsár, te xíǎⁿ ní cana‑í‑dé véxi‑dé iha cuèndá nchaa‑ndo cǎháⁿ ndɨhɨ‑ndo‑dě. Te ducaⁿ cànuu cadíhna‑gá yòhó tǎtá Àgripá cácáⁿ tnúhú‑n nǔú‑dě nǔu nása cáháⁿ‑dé, te òré‑áⁿ cutnùní iní‑í nása cada‑í cadúha‑í tutú quɨ́hɨ́ⁿ ndaha té Cèsár.
26 Mas dele não tenho nada de positivo que possa escrever ao imperador, e por isso mandei-o comparecer diante de vós, mormente diante de tua majestade, para que essa audiência apure alguma coisa que eu possa escrever.
27 Chi sàni iní‑í sá ñà túú ndùu váha‑xi sá quɨ̀hɨ́ⁿ ɨɨⁿ tée tàú cuéchi te núu vá códó tnùní núú ɨɨⁿ tutú nàcuáa càa cuéchi tàú‑dé —càchí té Fèstú xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
27 Pois não me parece razoável remeter um preso, sem mencionar ao mesmo tempo as acusações formuladas contra ele.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 25, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.