Atos 25
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVT
1 Te ní cuu úní nduu sá nǐ quexìo té Fèstú ñuú Cèsareá ní queheⁿ‑dé chìuⁿ, te ní quee‑dé cuáháⁿ‑dé ñuú Jerusàlén.
1 Três dias depois que Festo chegou a Cesareia para assumir suas novas responsabilidades no governo da província, partiu para Jerusalém,
2 Te yàcáⁿ ní naníhí tnáhá‑dě ndɨhɨ nchaa dútú cúnùu ndɨhɨ nchaa cue tée tàxi tnuní ñáhá xìi ñáyiu isràél, te xǎhaⁿ‑güedě xii té Fèstú sá ndàá ndècuéchi té Pǎblú.
2 onde os principais sacerdotes e outros líderes judeus se reuniram com ele e lhe apresentaram as acusações contra Paulo.
3 Te ní cáháⁿ ndàhú‑güedé núú‑dě sá téndàha‑dé sandàdú‑dé quɨ́ngueñuhu ñaha‑güedě vecaá xii‑dé ndéé ñuú Cèsareá te candeca ñaha‑güedě quɨ́hɨ́ⁿ. Te ducaⁿ nǐ cáháⁿ‑güedé, chi ní ndatnúhu‑güedé sá cáhní ñàha‑güedé xii té Pǎblú ichi ni cùu.
3 Pediram a Festo, como favor, que transferisse Paulo para Jerusalém, pois planejavam armar uma emboscada para matá-lo no caminho.
4 Te té Fèstú ní xáhaⁿ‑dě:
4 Festo respondeu que Paulo estava em Cesareia e que ele próprio voltaria para lá em breve.
5 Te yáchí‑gá quɨ́hɨ́ⁿ ndɨhɨ‑í cue tée cùnuu‑gá, te yàcáⁿ cuu cáháⁿ‑ndó nǔu ndáá ndècuéchi‑dé àdi cáháⁿ méé‑dě nǔu ndáá ndècuéchi‑dé àdi ñáhá, te cutnùní iní‑ndó —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
5 “Alguns de vocês que têm autoridade voltem comigo”, disse ele. “Se Paulo tiver feito algo de errado, vocês poderão apresentar suas acusações.”
6 Te ní xíndecu té Fèstú úná úxí nduu ñuú Jerusàlén, te dǎtnùní cuánuhú‑dé ñuú Cèsareá. Te nduu tněé cuáháⁿ‑dé vechìuⁿ, te òré ní quexìo‑dé, te ní xáhaⁿ‑dě xii cue sandàdú xínú cuèchi sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑güedé queñuhu‑güedé té Pǎblú vecaá te candeca ñaha‑güedě quɨ́hɨ́ⁿ vechìuⁿ.
6 Oito ou dez dias depois, Festo voltou a Cesareia e, no dia seguinte, convocou o tribunal e mandou que trouxessem Paulo.
7 Te òré ní quexìo té Pǎblú vechìuⁿ, te sa ndècu cue tée isràél cue tée ní quee ñuú Jerusàlén, te cuánguɨhu‑güedé ndéé dɨ̀ñɨ té Pǎblú ní ngúnutnɨ́ɨ‑güedé, te xǎhaⁿ‑güedě xii cue tée cùchiuⁿ sá ndècuéchi vìhi‑dé, dico ñá túú ní cùndee tnúhu‑güedé.
7 Quando Paulo chegou, os líderes judeus vindos de Jerusalém se juntaram ao seu redor e fizeram várias acusações graves que não podiam provar.
8 Te té Pǎblú ní xáhaⁿ‑dě xii té Fèstú:
8 Paulo se defendeu: “Não sou culpado de nenhum crime contra as leis judaicas, nem contra o templo, nem contra o governo romano”.
9 Te té Fèstú ní cuiní‑dé cada‑dé nàcuáa cudɨ̀u‑dé núú cuè tée isràél ní cùu, núu xíǎⁿ ní xáhaⁿ‑dě xii té Pǎblú:
9 Então Festo, querendo agradar aos judeus, perguntou: “Você está disposto a ir a Jerusalém e ali ser julgado diante de mim?”.
10 Te xǎhaⁿ tě Pǎblú:
10 Paulo respondeu: “Este é um tribunal oficial romano, portanto devo ser julgado aqui mesmo. O senhor sabe muito bem que não fiz nenhum mal aos judeus.
11 Chi núu dìcó yúhú ní quìde‑í ɨɨⁿ cuéchi càhnu, te ñá túú nǎ cada‑xi cuěi na càhni ñaha‑ndo xii‑í ní cùu. Te sa ní cutnùní iní‑n sǎ ñǎ ndàá, chi mee‑ni tnǔhu ndehnde xǐcáháⁿ‑güedé, te ñá túú ndùu váha‑xi ducaⁿ càda‑n cúñaha‑n sǎ quɨ̀hɨ́ⁿ‑í ndɨhɨ‑güedé ɨngá xichi. Te xíǎⁿ cuìní‑í quɨ́hɨ́ⁿ‑í núú tě Cèsár tée yɨ̀ndaha cuéhé nàcióⁿ, te yàcáⁿ cáháⁿ méé‑dě nǔu ndáá ndècuéchi‑í —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xii té Fèstú.
11 Se fiz algo para merecer a pena de morte, não me recuso a morrer. Mas, se sou inocente, ninguém tem o direito de me entregar a estes homens. Eu apelo para César”.
12 Te ní ndatnúhu té Fèstú ndɨhɨ cue tée chìndee tnúhu ñaha xìi‑dé, te dǎtnùní ní xáhaⁿ‑dě xii té Pǎblú:
12 Festo consultou seus conselheiros e, por fim, respondeu: “Muito bem, você apelou para César, então irá para César”.
13 Te sátá nǐ cuu cuéhé nduu, te ní quee té Àgripá tée yɨ̀ndaha nacióⁿ Isràél cuáháⁿ‑dé ñuú Cèsareá ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé, te ñaha‑áⁿ nání‑áⁿ Berènicé te òré ní quexìó‑yu, te ní cáháⁿ ndɨhɨ́‑yu té Fèstú.
13 Alguns dias depois, o rei Agripa chegou com sua irmã, Berenice, para visitar Festo.
14 Te sátá nǐ cuu tɨtnɨ́ nduu, te ní cáháⁿ té Fèstú cuèndá té Pǎblú ní xíi‑dé té Àgripá:
14 Durante a estada deles, que durou vários dias, Festo discutiu o caso de Paulo com o rei. “Tenho aqui um prisioneiro que Félix deixou para mim”, disse ele.
15 Te cútnàhá ní sáháⁿ‑í ñuú Jerusàlén ní nanítnáhà‑í ndɨhɨ cue dútú cúnùu ndɨhɨ cue tée cùu sacuéhé nǔú ñǎyiu isràél. Te ní dácáá dɨ̌quɨ́‑güedě té Pǎblú cuéchi, te ní cachí‑güedé sá táúchìuⁿ‑í cahni ñaha‑güedě xii‑dé ní cùu.
15 “Quando estive em Jerusalém, os principais sacerdotes e líderes judeus apresentaram acusações contra ele e pediram que eu o condenasse.
16 Te ní xáhaⁿ‑ǐ xii‑güedé sá vǎ cúú, chi ñá túú dùcaⁿ quide nchúhú cue tée ròmá cùtexínu cada castìú‑ndɨ́ ñáyiu, chi díhna‑gá ndúcú tnǔhu‑ndɨ́ núú ñǎyiu sàá cuéchi dɨ́quɨ́‑xi cuèndá quiní‑ndɨ́ nǔu nása cáháⁿ méě‑yu ndɨhɨ ñáyiu sàcáⁿ cuéchi cuèndá‑yu, te òré‑áⁿ cútnùní iní‑ndɨ́ nǔu ndáá ndècuéchi‑yu àdi ñáhá, te ducaⁿ te nìhí‑ndɨ́ nàcuáa quìde ndáá‑ndɨ́ cuèndá‑yu, duha ní xáhaⁿ‑ǐ xii‑güedé —càchí té Fèstú xǎhaⁿ‑dě xii té Àgripá.
16 Eu lhes disse que a lei romana não condena ninguém sem julgamento. O acusado deve ter a oportunidade de confrontar seus acusadores e se defender.
17 Te ní xáhaⁿ tùcu té Fèstú:
17 “Quando eles vieram aqui para o julgamento, não me demorei. Convoquei o tribunal logo no dia seguinte e mandei chamar Paulo.
18 te ní ngüíta‑güedé xǎhaⁿ‑güedě sá ndècuéchi‑dé. Te ní sani iní‑í sá ɨ́ɨ́ⁿ cuěchi càhnu tee ñaha‑güedé dico ñáhá, chi dìcó‑ni sá ɨ́ɨ́ⁿ tnǔhu ní cáháⁿ‑dé, xíǎⁿ ducaⁿ nǐ quide‑güedé.
18 Os judeus, porém, não o acusaram de nenhum dos crimes que eu esperava.
19 Te ní tenàá ñáhá‑güedě xii‑dé, chi càchí‑güedé sá ñà túú càháⁿ váha‑dé cuèndá ndiǒxí‑güedě. Te tnàhá‑ni cuèndá ɨɨⁿ tée nàni Jesús càháⁿ‑dé, chi càchí‑dé sá nǐ xíhí tée‑áⁿ te ní ndoto‑dé càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé, càchí‑güedé.
19 Ao contrário, era algo relacionado à sua religião e a um morto chamado Jesus, que Paulo insiste que está vivo.
20 Te ñá ní cùtnuní iní‑í nása cúñaha‑ǐ xii‑güedé cuèndá téhndé cuéchi‑dé. Te xíǎⁿ ní xícáⁿ tnúhu‑í núú tě Pǎblú nǔu cundee ìní‑dé quɨ́hɨ́ⁿ‑dé ñuú Jerusàlén, te ndéé ndíácǎⁿ cada ndáá‑ndɨ́ cuèndá‑dé, te núu ndáá ndècuéchi‑dé nàcuáa càháⁿ‑güedé àdi ñáhá ní cùu.
20 Sem saber como investigar essas questões, perguntei a Paulo se estava disposto a ir a Jerusalém e ali ser julgado por essas acusações,
21 Te dǎtnùní té Pǎblú ní cachí‑dé sá cúndècu tnaa‑dé vecaá te dǎtnùní quɨ́hɨ́ⁿ‑dé núú tě Cèsár, te tée‑áⁿ cada ndáá‑dé cuèndá‑dé. Te cuèndá sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ té Pǎblú, xíǎⁿ nǔu ní xáhaⁿ‑ǐ sá cúndèé ñáhá cuè sandadú xii‑dé, nɨni na còto‑í nása cada‑í quɨ́hɨ́ⁿ‑dé núú tě Cèsár, duha ní xáhaⁿ‑ǐ xii‑güedé —càchí té Fèstú xǎhaⁿ‑dě xii té Àgripá.
21 mas ele apelou ao imperador para que julgue seu caso. Por isso, ordenei que fosse mantido sob custódia até eu tomar as providências necessárias para enviá-lo a César.”
22 Te té Àgripá ní xáhaⁿ‑dě xii té Fèstú:
22 Então Agripa disse a Festo: “Gostaria de ouvir esse homem pessoalmente”. E Festo respondeu: “Amanhã poderá ouvi-lo!”.
23 Te nduu tněé ní quexìo té Àgripá ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé tá Berènicé vechìuⁿ, te ío ní quide càhnu ñaha‑güedé xií‑yu. Te cuánguɨhú‑yu vechìuⁿ ndɨhɨ cue tée cùu capitáⁿ cúnùu‑gá ndɨhɨ cue tée cùnuu ñuú Cèsareá. Te té Fèstú ní xáhaⁿ‑dě sá quɨ̌ngueñuhu‑güedé té Pǎblú vecaá, te òré ní quexìo‑dé,
23 No dia seguinte, Agripa e Berenice chegaram à sala de audiência com grande pompa, acompanhados de oficiais militares e homens importantes da cidade. Festo mandou trazer Paulo e,
24 te ní xáhaⁿ tě Fèstú xii té Àgripá ndɨhɨ nchaa ñáyiu xǐndecu‑áⁿ:
24 em seguida, disse: “Rei Agripa e demais presentes, este é o homem cuja morte é exigida pelos judeus tanto daqui como de Jerusalém.
25 Te sátá nǐ ndɨhɨ cuèndú ní cáháⁿ‑güedé, te ní cutnùní iní‑í sá ñà túú nì ɨɨⁿ cuéchi càhnu ni quide‑dé, núu ñá túú ní tàuchiuⁿ‑í cahni ñaha‑güedě xii‑dé. Te mee‑dě ní cachí‑dé sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé núú tě Cèsár tée yɨ̀ndaha cuéhé nàcióⁿ, te ní xáhaⁿ‑ǐ sá cúú quɨ̌hɨ́ⁿ‑dé.
25 Em minha opinião, ele não fez coisa alguma para merecer a morte. Contudo, uma vez que apelou ao imperador para que julgue seu caso, decidi enviá-lo a Roma.
26 Te ñá túú ní xìní váha‑í nása ní quide‑dé, núu xíǎⁿ ñá ní nǐhì‑í nàcuáa cadúha‑í tutú quɨ́hɨ́ⁿ ndaha té Cèsár, te xíǎⁿ ní cana‑í‑dé véxi‑dé iha cuèndá nchaa‑ndo cǎháⁿ ndɨhɨ‑ndo‑dě. Te ducaⁿ cànuu cadíhna‑gá yòhó tǎtá Àgripá cácáⁿ tnúhú‑n nǔú‑dě nǔu nása cáháⁿ‑dé, te òré‑áⁿ cutnùní iní‑í nása cada‑í cadúha‑í tutú quɨ́hɨ́ⁿ ndaha té Cèsár.
26 “Não sei, porém, o que escrever ao imperador, pois não há nenhuma acusação clara contra ele. Por isso eu o trouxe hoje diante dos senhores, especialmente do rei Agripa, para que, depois de o interrogarmos, eu tenha algo para escrever.
27 Chi sàni iní‑í sá ñà túú ndùu váha‑xi sá quɨ̀hɨ́ⁿ ɨɨⁿ tée tàú cuéchi te núu vá códó tnùní núú ɨɨⁿ tutú nàcuáa càa cuéchi tàú‑dé —càchí té Fèstú xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
27 Pois não faz sentido enviar um prisioneiro ao imperador sem especificar as acusações contra ele”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 25, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.