Atos 21

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Te ní quide ndee ìní‑ndɨ́ nchaa cue tée cùnuu. Te ní quée‑ndɨ́ bàrcú cuáháⁿ ndáá ichi‑ndɨ́ ñuú Cǒs. Te nduu tněé ní sáháⁿ‑ndɨ́ ñuú Ròdás, te ní yáha‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́ ñuú Pàtará.
1 Depois de nos separarmos dele, embarcamos e fomos em direção a Cós, e no dia seguinte a Rodes e dali a Pátara.
2 Te yàcáⁿ ní naníhí‑ndɨ̌ ɨɨⁿ bàrcú ñúhú ìchi‑xi quɨ́hɨ́ⁿ‑xi distrìtú Fèniciá, xíǎⁿ ní quée‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́.
2 Encontramos aí um navio que ia partir para a Fenícia. Entramos e seguimos viagem.
3 Te ichi cuáháⁿ‑ndɨ́ ní xiní‑ndɨ́ distrìtú Chìpré cáá cuǎdava xɨtɨ́ làmár, te ní yáha‑ndɨ́, te ní quendóo ñuú‑áⁿ xio dàtni‑ndɨ́. Te cuáháⁿ‑ndɨ́ ñuú Tìrú ɨɨⁿ ñuú yɨ́ndèhu distritú Sìriá cuèndá yàcáⁿ tava‑güedé nchaa sá nchídó bàrcú.
3 Quando estávamos à vista de Chipre, deixando-a à esquerda, continuamos rumo à Síria e aportamos em Tiro, onde o navio devia ser descarregado.
4 Te yàcáⁿ ní naníhí tnáhá‑ndɨ̌ ndɨhɨ ñáyiu ní sándáá iní tnúhu Jèsús, te ní xíndecu‑ndɨ́ úsá nduu ndɨhɨ́‑yu. Te ní xáhǎⁿ‑yu sá vǎ quɨ̀hɨ́ⁿ té Pǎblú ñuú Jerusàlén, chi Espíritú Yǎ Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑xi xìí‑yu sá ndóhó vìhi‑dé nǔu na quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé.
4 Como achássemos uns discípulos, detivemo-nos com eles por sete dias. Eles, sob a inspiração do Espírito, aconselhavam Paulo que não subisse a Jerusalém.
5 Te sátá nǐ yáha nduu úsá, te ní quee‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́ yuhu làmár. Te ní quee nchaa ñáyiu ní sándáá iní tnúhu‑gá, tée, ñadɨ̀hɨ́, nchaa landú, nchaá‑yu ní sándeca ñàhá‑yu yuhu làmár, te òré ní quexìo‑ndɨ́, te ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑ndɨ̌ ní cáháⁿ ndɨhɨ‑ndɨ́ Yǎ Ndiǒxí.
5 Mas, passados que foram esses dias, partimos e seguimos a nossa viagem. Todos eles com suas mulheres e filhos acompanharam-nos até fora da cidade. Ajoelhados na praia, fizemos a nossa oração.
6 Te ní quide ndee ìní tnáhá‑ndɨ̌ ndɨhɨ́‑yu, te dǎtnùní ní quée‑ndɨ́ bàrcú, te ní naquehéⁿ‑yu ichi cuánuhú‑yu vehé‑yu.
6 Despedimo-nos então e embarcamos, enquanto eles voltaram para suas casas.
7 Te ní xica bàrcú ñúhú‑ndɨ̌ ní quee‑xi ñuú Tìrú cuáháⁿ‑ndɨ́ ndɨhɨ‑xi ñuú Tolèmaidá. Te xíáⁿ nǐ sáá‑xi te ní quene‑ndɨ́, te ní sáháⁿ‑ndɨ́ ní cáháⁿ ndɨhɨ‑ndɨ́ nchaa ñáyiu sàndáá iní‑xi tnúhu Jèsús, te ní xíndecu‑ndɨ́ ndɨhɨ́‑yu ɨɨⁿ nduu.
7 Navegando, fomos de Tiro a Ptolemaida, onde saudamos os irmãos, passando um dia com eles.
8 Te nduu tněé ní ndée tucu‑ndɨ́ bàrcú cuáháⁿ‑ndɨ́ ñuú Cèsareá, te yàcáⁿ ní quene tucu‑ndɨ́ bàrcú, te cuáháⁿ‑ndɨ́ vehe té Lìpé cundecu‑ndɨ́ ndɨhɨ‑dé. Te tée‑áⁿ nǐ xóo cada chìuⁿ ndɨhɨ‑dé íñú‑gá cue tée ní chindee ñàha xii ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá ñuú Jerusàlén ní xóo cuáñaha‑güedě sá nǐ xóo caxí‑yu. Te dǎtnùní mee‑nǎ tnúhu Yá Ndiǒxí càháⁿ‑dé xícá cùu‑dé.
8 Partindo no dia seguinte, chegamos a Cesaréia e, entrando na casa de Filipe, o Evangelista, que era um dos sete {diáconos}, ficamos com ele.
9 Te té Lìpé‑áⁿ ndècu cúmí děhe dɨ̀hɨ́‑dé, te ni ɨ̀ɨ́ⁿ‑yu vátá ndúcú ñàha‑gá tée xií‑yu, te nchaá‑yu càháⁿ‑yu tnúhu Yá Ndiǒxí tnúhu sá dácàhu iní ñáhá mèe‑gá.
9 Tinha quatro filhas virgens que profetizavam.
10 Te xíáⁿ nǐ cuu tɨtnɨ́ nduu ndècu‑ndɨ́, te ní quexìo ɨɨⁿ tée nàni Agabú ñuú‑áⁿ, véxi‑dé distrìtú Jùdeá, te tée‑áⁿ tnàhá‑dé càháⁿ‑dé tnúhu Yá Ndiǒxí.
10 Já estávamos aí fazia alguns dias, quando chegou da Judéia um profeta, chamado Ágabo.
11 Te ní níhí‑dě tnúhu núú ndécú‑ndɨ̌ nǔu ní quixi‑dé ní cáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑dě xii‑ndɨ́. Te ní xícáⁿ‑dé cìnchú té Pǎblú, te ní ngóo‑dé, te ní ngüíta‑dé ní dácútú‑dě sáhá‑dě ndɨhɨ ndaha‑dé, te ní cachí‑dé xii‑ndɨ́:
11 Veio ter conosco, tomou o cinto de Paulo e, amarrando-se com ele pés e mãos, disse: Isto diz o Espírito Santo: assim os judeus em Jerusalém ligarão o homem a quem pertence este cinto e o entregarão às mãos dos pagãos.
12 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑dé, te ní xáhaⁿ‑ndɨ̌ nchaa‑ndɨ́ sá vǎ quɨ̀hɨ́ⁿ té Pǎblú ñuú Jerusàlén.
12 A estas palavras, nós e os fiéis que eram daquele lugar, rogamos-lhe que não subisse a Jerusalém.
13 Te té Pǎblú ní cachí‑dé:
13 Paulo, porém, respondeu: Por que chorais e me magoais o coração? Pois eu estou pronto não só a ser preso, mas também a morrer em Jerusalém pelo nome do Senhor Jesus.
14 Te ñá túú ní sàndáá iní‑dé sá dúcáⁿ xǎhaⁿ‑ndɨ̌, núu xíǎⁿ ñá túú‑gǎ ná ní xǎhaⁿ‑ndɨ̌ xii‑dé sá vǎ quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé, te ní xítnàha‑ndɨ́:
14 Como não pudéssemos persuadi-lo, desistimos, dizendo: Faça-se a vontade do Senhor!
15 Te ní queheⁿ‑ndɨ́ ndàchiuⁿ‑ndɨ́, te ní xica‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́ ñuú Jerusàlén.
15 Depois desses dias, terminados os preparativos, subimos a Jerusalém.
16 Te cuáháⁿ ndɨhɨ‑ndɨ́ ɨɨⁿ ǔú cue tée Cèsareá, cue tée ní sándáá iní tnúhu Jèsús. Te ndèca ñaha‑güedé xii‑ndɨ́ cuáháⁿ vehe té Mnàsón, te tée‑áⁿ cúú‑dě tée distrìtú Chìpré, te ndècu‑dé ñuú Jerusàlén, te sa ní cuu vài nduu ní sándáá iní‑dé tnúhu‑gá, te vehe tée‑áⁿ nǐ xíndecu‑ndɨ́.
16 Foram também conosco alguns dos discípulos de Cesaréia, que nos levaram à casa de Menason de Chipre, um antigo discípulo em cuja casa nos devíamos hospedar.
17 Te òré ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Jerusàlén, te nchaa ñáyiu ní sándáá iní tnúhu Jèsús ní quixí‑yu ní dándácǒo váha ñàhá‑yu, chi ní cudɨ́ɨ́ víhí ìní‑yu sá nǐ quexìo‑ndɨ́.
17 À nossa chegada em Jerusalém, os irmãos nos receberam com alegria.
18 Te nduu tněé cuáháⁿ ndɨhɨ‑ndɨ́ té Pǎblú cuèndá cáháⁿ ndɨhɨ‑ndɨ́ té Jàcobó, te òré ní quexìo‑ndɨ́ núú ndécú‑dě, te ndècu ndɨhɨ‑dé nchaa cue tée yɨ̀ndaha ñaha xii ñáyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús.
18 No dia seguinte, Paulo dirigiu-se conosco à casa de Tiago, onde todos os anciãos se reuniram.
19 Te té Pǎblú ní dándácǒo váha ñaha‑dě xii‑güedé, te ní xáhaⁿ‑dě nàcuáa ní quide Yá Ndiǒxí ní chindee ñàha‑gá xii‑dé ní cáháⁿ‑dé tnúhu‑gá núú ñǎyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél.
19 Tendo-os saudado, contou-lhes uma por uma todas as coisas que Deus fizera entre os pagãos por seu ministério.
20 Te sátá nǐ yáha ní cáháⁿ‑dé, te ní ndácáⁿ táhǔ‑yu núú Yǎ Ndiǒxí cuèndá nchaa sá nǐ quide‑gá. Te dǎtnùní ní xáhaⁿ‑güedě xii té Pǎblú:
20 Ouvindo isso, glorificaram a Deus e disseram a Paulo: Bem vês, irmão, quantos milhares de judeus abraçaram a fé sem abandonar seu zelo pela lei.
21 Te ní níhǐ‑yu tnúhu sá dácuàha‑n ñáyiu isràél ñáyiu ndècu ñuú xícá cuèndá sá vǎ cádá‑gǎ‑yu nàcuáa ní cachí ndíi Moìsés cadá‑yu. Te xǎhaⁿ‑n xìí‑yu sá vǎ cuǎha‑gá‑yu sèñá ñɨɨ landú‑yu, te vá cádá‑gǎ‑yu dàtná ní xóo cada ñáyiu ndéé sanaha, duha dàcuaha‑n ñáyiu ní níhǐ‑yu tnúhu.
21 Eles têm ouvido dizer de ti que ensinas os judeus, que vivem entre os gentios, a deixarem Moisés, dizendo que não devem circuncidar os seus filhos nem observar os costumes {mosaicos}.
22 Te na nìhí‑yu tnúhu sá ndécú‑n ìha, te tnàvíí ngüíta‑yu cáháⁿ cuèhé‑yu cuèndá‑n.
22 Que se há de fazer? Sem dúvida, saberão de tua chegada.
23 Te na càchí tnúhu‑ndɨ́ nàcuáa cada‑n. Ndècu cúmí cue tée vátá cádá‑gǎ‑güedé nàcuáa ní cáháⁿ méé‑güedě sá cádá‑güedě cuèndá nduu vétú iní Yǎ Ndiǒxí.
23 Faze, pois, o que te vamos dizer. Temos aqui quatro homens que têm um voto.
24 Te quɨ́hɨ́ⁿ‑n ndɨ̀hɨ‑güedé te cada‑n nchàa nacuáa ní xóo cada ñáyiu ndéé sanaha cuèndá nduu vétú iní Yǎ Ndiǒxí. Te tava‑n dǐhúⁿ cuu núú‑güedě cháhu‑güedé veñúhu, te ducaⁿ te dǎtnùní ndacu dèté dɨ́quɨ́‑güedě. Nchaa xíǎⁿ cada‑n, te quiní ñáyiu sá ñǎ ndàá tnúhu càháⁿ nchaa ñáyiu càháⁿ cuèhé cuèndá‑n. Te na cùtnuní iní‑yu sá tnàhá‑n quìde‑n nchaa nacuáa ní chídó tnùní ndíi Moìsés cadá‑yu.
24 Toma-os contigo, faze com eles os ritos da purificação e paga por eles {a oferta obrigatória} para que rapem a cabeça. Então todos saberão que é falso quanto de ti ouviram, mas que também tu guardas a lei.
25 Te sa ní quide ndáá‑ndɨ́ cuèndá nchaa ñáyiu ñuú xícá, nchaa ñáyiu ní tuha ichi Jèsús. Te sa ní cadúha‑ndɨ́ tutú ní tendaha‑ndɨ̌ cuáháⁿ ndaha nchaa ñáyiu‑áⁿ sǎ vǎ cáxǐ‑yu nchaa sá nchító‑ó ndùu táhú nchaa sá càchí‑yu cùu ndióxí ní cadúha cue ñáyiu ñuyíú‑a. Te ní xáhaⁿ‑ndɨ̌ sá vǎ cáxǐ‑yu nɨ́ñɨ́, te vá cáxǐ‑yu cuñú nchaa quɨtɨ cuèhné. Te vá càháⁿ ndɨhɨ cue tée ñadɨ̀hɨ́ te núu ñá dɨ́ú ñàdɨhɨ́‑güedé cúǔ‑yu, te ni cuè ñáyiu dɨ̀hɨ́ vá càháⁿ ndɨhɨ́‑yu tée te núu ñá dɨ́ú yɨ̀ɨ́‑yu cùu‑güedé. Duha ní tee‑ndɨ́ núú tùtú cuáháⁿ —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii té Pǎblú.
25 Mas a respeito dos que creram dentre os gentios, já escrevemos, ordenando que se abstenham do que for sacrificado aos ídolos, do sangue, da carne sufocada e da fornicação.
26 Te nduu tněé cuáháⁿ té Pǎblú ndɨhɨ cúmí cue tée veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu núú ñǎyiu isràél cada‑güedé nàcuáa ní xóo cada ñáyiu ndéé sanaha cuèndá nduu vétú iní Yǎ Ndiǒxí. Te ní quɨ́hu‑dé veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě ná daha‑gá nduu cùmání dandɨ̀hɨ‑güedé nàcuáa ní xóo cada ñáyiu ndéé sanaha, te dǎtnùní cànehe‑güedé sá ndúú tǎhú Yǎ Ndiǒxí quɨ́hɨ́ⁿ veñúhu.
26 Então Paulo acompanhou aqueles homens no dia seguinte e, purificando-se com eles, entrou no templo e fez aí uma declaração do termo do voto, findo o qual se devia oferecer um sacrifício a favor de cada um deles.
27 Te cùmání‑gǎ cuu úsá nduu sá nǐ sáháⁿ‑güedé veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu, te sa ndècu tucu té Pǎblú veñúhu. Te cue tée isràél véxi distrìtú Àsiá ní xiní‑güedé té Pǎblú yɨ́hɨ́‑dě veñúhu, te ní tnɨɨ ñaha‑güedě xii‑dé, te ío ní cáháⁿ cuèhé‑güedé cuèndá‑dé núú dàva‑gá ñáyiu yɨ̀hɨ veñúhu cuèndá sá cúděěⁿ‑yu núú tě Pǎblú.
27 Ao fim dos sete dias, os judeus, vindos da Ásia, viram Paulo no templo e amotinaram todo o povo. Lançando-lhe as mãos,
28 Te níhi ní cáháⁿ‑güedé, te xǎhaⁿ‑güedě xií‑yu:
28 gritavam: Ó judeus, valei-nos! Este é o homem que por toda parte prega a todos contra o povo, a lei e o templo. Além disso, introduziu até gregos no templo e profanou o lugar santo.
29 Te ducaⁿ nǐ cáháⁿ‑güedé chi ní sani iní‑güedé sá nǐ quɨ́hu ndɨhɨ‑dé té Trǒfimú veñúhu‑güedé, chi ní xiní‑güedé xícá cùu ndɨhɨ ñaha‑dé xɨtɨ́ ñuú. Te tée‑áⁿ cúú‑dě tée ñuú Éfesú, te ñá dɨ́ú těe isràél cúú‑dě.
29 É que tinham visto Trófimo, de Éfeso, com ele na cidade, e pensavam que Paulo o tivesse introduzido no templo.
30 Te chitu ñǎyiu ñuú‑áⁿ nǐ tacá‑yu ní tnɨɨ́‑yu té Pǎblú táñùhu ñahá‑yu ní ndee veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu, te òré‑ni ní nacadɨ́‑güedé yèhe veñúhu‑áⁿ.
30 Alvoroçou-se toda a cidade com grande ajuntamento de povo. Agarraram Paulo e arrastaram-no para fora do templo, cujas portas se fecharam imediatamente.
31 Te sa cahní‑yu té Pǎblú ní cùu, te ní sáháⁿ ɨɨⁿ ǔú‑güedé núú ndécú těe cùu capitáⁿ cúnùu‑gá, te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑dé sá ncháá ñǎyiu ñuú Jerusàlén xǐnàá‑yu.
31 Como quisessem matá-lo, o tribuno da coorte foi avisado de que toda Jerusalém estava amotinada.
32 Te òré‑áⁿ cuǎháⁿ tée cùu capitáⁿ cúnùu‑gá ndɨhɨ dava‑gá cue tée nchìcúⁿ‑gá ndɨhɨ sandàdú‑dé. Te òré ní xiní‑yu ní quexìo coyo‑güedé núú xǐxúcu‑yu, te ní yùhú‑yu ñá túú‑gǎ ní càní‑yu té Pǎblú.
32 Ele tomou logo soldados e oficiais e correu aos manifestantes. Estes, ao avistarem o tribuno e os saldados, cessaram de espancar Paulo.
33 Te tée cùu capitáⁿ ní sátuha‑dé té Pǎblú, te ní xáhaⁿ‑dě xii cue sandàdú‑dé sá tnɨ́ɨ́ ñàha‑güedé dacùtu ñaha‑güedé úú cadèná. Te dǎtnùní ní xícáⁿ tnúhú‑dě núǔ‑yu, te xǎhaⁿ‑dě:
33 Aproximando-se então o tribuno, prendeu-o e mandou acorrentá-lo com duas cadeias. Perguntou então quem era e o que havia feito.
34 Te tée cùu capitáⁿ‑áⁿ ñǎ ní cùtnuní iní‑dé nǔu ná cúú sǎ nǐ quide té Pǎblú, chi uuⁿni ní cuáá‑yu. Te tucu càháⁿ ɨɨⁿ, tucu càháⁿ ɨɨ́ⁿ‑yu, núu xíǎⁿ ní xáhaⁿ‑dě cue sandàdú‑dé sá cándèca ñaha‑güedé xii‑dé quɨ́hɨ́ⁿ cuàrtél núú ndécú‑güedě.
34 Na multidão todos gritavam de tal modo que, não podendo apurar a verdade por causa do tumulto, mandou que fosse recolhido à cidadela.
35 — ausente —
35 Quando Paulo chegou às escadas, foi carregado pelos soldados, por causa do furor da multidão.
36 — ausente —
36 O povo o seguia em massa dizendo aos gritos: À morte
37 Te cuánguɨhu‑güedé cuàrtél ndɨhɨ té Pǎblú ní cùu, te ní xáhaⁿ‑dě xii tée cùu capitáⁿ cúnùu‑gá:
37 Quando estava para ser introduzido na fortaleza, Paulo perguntou ao tribuno: É-me permitido dizer duas palavras? Este respondeu: Sabes o grego!
38 Te ní cáhàⁿ‑í sá těe ègiptú cúú‑n, chi dɨu‑n nǐ ndúcú‑n cuè tée ní nàá ndɨhɨ tée cùchiuⁿ Cesár ní cáhàⁿ‑í, chi dɨu ɨɨⁿ tée yàcáⁿ ní ndúcú‑dě cúmí mǐl cue tée ní sahni ndɨ́yɨ. Te ndèca tnaha‑güedé ní sáháⁿ xɨtɨ́ yucu ní xɨ́hɨ váha‑güedé —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii té Pǎblú.
38 Não és tu, portanto, aquele egípcio que há tempos levantou um tumulto e conduziu ao deserto quatro mil extremistas?
39 Te té Pǎblú ní xáhaⁿ‑dě:
39 Paulo replicou: Eu sou judeu, natural de Tarso, na Cilícia, cidadão dessa ilustre cidade. Mas rogo-te que me permitas falar ao povo.
40 Te ní xáhaⁿ těe cùu capitáⁿ cúnùu‑gá sá cúú cǎháⁿ té Pǎblú, núu ní ngúnutnɨ́ɨ‑dé núú nchio, te ní quide‑dé ndaha‑dé sá cúndèdóho‑yu. Te ní sadɨ́‑yu yuhú‑yu, te ní cáháⁿ‑dé tnúhu ñáyiu isràél, te xǎhaⁿ‑dě xií‑yu:
40 O tribuno lho permitiu. Paulo, em pé nos degraus, acenou ao povo com a mão e se fez um grande silêncio. Falou em língua hebraica do seguinte modo:

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.