Atos 21
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARIB
1 Te ní quide ndee ìní‑ndɨ́ nchaa cue tée cùnuu. Te ní quée‑ndɨ́ bàrcú cuáháⁿ ndáá ichi‑ndɨ́ ñuú Cǒs. Te nduu tněé ní sáháⁿ‑ndɨ́ ñuú Ròdás, te ní yáha‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́ ñuú Pàtará.
1 E assim aconteceu que, separando-nos deles, navegamos e, correndo em direitura, chegamos a Cós, e no dia seguinte a Rodes, e dali a Pátara.
2 Te yàcáⁿ ní naníhí‑ndɨ̌ ɨɨⁿ bàrcú ñúhú ìchi‑xi quɨ́hɨ́ⁿ‑xi distrìtú Fèniciá, xíǎⁿ ní quée‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́.
2 Achando um navio que seguia para a Fenícia, embarcamos e partimos.
3 Te ichi cuáháⁿ‑ndɨ́ ní xiní‑ndɨ́ distrìtú Chìpré cáá cuǎdava xɨtɨ́ làmár, te ní yáha‑ndɨ́, te ní quendóo ñuú‑áⁿ xio dàtni‑ndɨ́. Te cuáháⁿ‑ndɨ́ ñuú Tìrú ɨɨⁿ ñuú yɨ́ndèhu distritú Sìriá cuèndá yàcáⁿ tava‑güedé nchaa sá nchídó bàrcú.
3 E quando avistamos Chipre, deixando-a á esquerda, navegamos para a Síria e chegamos a Tiro, pois o navio havia de ser descarregado ali.
4 Te yàcáⁿ ní naníhí tnáhá‑ndɨ̌ ndɨhɨ ñáyiu ní sándáá iní tnúhu Jèsús, te ní xíndecu‑ndɨ́ úsá nduu ndɨhɨ́‑yu. Te ní xáhǎⁿ‑yu sá vǎ quɨ̀hɨ́ⁿ té Pǎblú ñuú Jerusàlén, chi Espíritú Yǎ Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑xi xìí‑yu sá ndóhó vìhi‑dé nǔu na quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé.
4 Havendo achado os discípulos, demoramo-nos ali sete dias; e eles pelo Espírito diziam a Paulo que não subisse a Jerusalém.
5 Te sátá nǐ yáha nduu úsá, te ní quee‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́ yuhu làmár. Te ní quee nchaa ñáyiu ní sándáá iní tnúhu‑gá, tée, ñadɨ̀hɨ́, nchaa landú, nchaá‑yu ní sándeca ñàhá‑yu yuhu làmár, te òré ní quexìo‑ndɨ́, te ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑ndɨ̌ ní cáháⁿ ndɨhɨ‑ndɨ́ Yǎ Ndiǒxí.
5 Depois de passarmos ali aqueles dias, saímos e seguimos a nossa viagem, acompanhando-nos todos, com suas mulheres e filhos, até fora da cidade; e, postos de joelhos na praia, oramos,
6 Te ní quide ndee ìní tnáhá‑ndɨ̌ ndɨhɨ́‑yu, te dǎtnùní ní quée‑ndɨ́ bàrcú, te ní naquehéⁿ‑yu ichi cuánuhú‑yu vehé‑yu.
6 e despedindo-nos uns dos outros, embarcamos, e eles voltaram para casa.
7 Te ní xica bàrcú ñúhú‑ndɨ̌ ní quee‑xi ñuú Tìrú cuáháⁿ‑ndɨ́ ndɨhɨ‑xi ñuú Tolèmaidá. Te xíáⁿ nǐ sáá‑xi te ní quene‑ndɨ́, te ní sáháⁿ‑ndɨ́ ní cáháⁿ ndɨhɨ‑ndɨ́ nchaa ñáyiu sàndáá iní‑xi tnúhu Jèsús, te ní xíndecu‑ndɨ́ ndɨhɨ́‑yu ɨɨⁿ nduu.
7 Concluída a nossa viagem de Tiro, chegamos a Ptolemaida; e, havendo saudado os irmãos, passamos um dia com eles.
8 Te nduu tněé ní ndée tucu‑ndɨ́ bàrcú cuáháⁿ‑ndɨ́ ñuú Cèsareá, te yàcáⁿ ní quene tucu‑ndɨ́ bàrcú, te cuáháⁿ‑ndɨ́ vehe té Lìpé cundecu‑ndɨ́ ndɨhɨ‑dé. Te tée‑áⁿ nǐ xóo cada chìuⁿ ndɨhɨ‑dé íñú‑gá cue tée ní chindee ñàha xii ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá ñuú Jerusàlén ní xóo cuáñaha‑güedě sá nǐ xóo caxí‑yu. Te dǎtnùní mee‑nǎ tnúhu Yá Ndiǒxí càháⁿ‑dé xícá cùu‑dé.
8 Partindo no dia seguinte, fomos a Cesaréia; e entrando em casa de Felipe, o evangelista, que era um dos sete, ficamos com ele.
9 Te té Lìpé‑áⁿ ndècu cúmí děhe dɨ̀hɨ́‑dé, te ni ɨ̀ɨ́ⁿ‑yu vátá ndúcú ñàha‑gá tée xií‑yu, te nchaá‑yu càháⁿ‑yu tnúhu Yá Ndiǒxí tnúhu sá dácàhu iní ñáhá mèe‑gá.
9 Tinha este quatro filhas virgens que profetizavam.
10 Te xíáⁿ nǐ cuu tɨtnɨ́ nduu ndècu‑ndɨ́, te ní quexìo ɨɨⁿ tée nàni Agabú ñuú‑áⁿ, véxi‑dé distrìtú Jùdeá, te tée‑áⁿ tnàhá‑dé càháⁿ‑dé tnúhu Yá Ndiǒxí.
10 Demorando-nos ali por muitos dias, desceu da Judéia um profeta, de nome Ágabo;
11 Te ní níhí‑dě tnúhu núú ndécú‑ndɨ̌ nǔu ní quixi‑dé ní cáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑dě xii‑ndɨ́. Te ní xícáⁿ‑dé cìnchú té Pǎblú, te ní ngóo‑dé, te ní ngüíta‑dé ní dácútú‑dě sáhá‑dě ndɨhɨ ndaha‑dé, te ní cachí‑dé xii‑ndɨ́:
11 e vindo ter conosco, tomou a cinta de Paulo e, ligando os seus próprios pés e mãos, disse: Isto diz o Espírito Santo: Assim os judeus ligarão em Jerusalém o homem a quem pertence esta cinta, e o entregarão nas mãos dos gentios.
12 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑dé, te ní xáhaⁿ‑ndɨ̌ nchaa‑ndɨ́ sá vǎ quɨ̀hɨ́ⁿ té Pǎblú ñuú Jerusàlén.
12 Quando ouvimos isto, rogamos-lhe, tanto nós como os daquele lugar, que não subisse a Jerusalém.
13 Te té Pǎblú ní cachí‑dé:
13 Então Paulo respondeu: Que fazeis chorando e magoando-me o coração? Porque eu estou pronto não só a ser ligado, mas ainda a morrer em Jerusalém pelo nome do Senhor Jesus.
14 Te ñá túú ní sàndáá iní‑dé sá dúcáⁿ xǎhaⁿ‑ndɨ̌, núu xíǎⁿ ñá túú‑gǎ ná ní xǎhaⁿ‑ndɨ̌ xii‑dé sá vǎ quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé, te ní xítnàha‑ndɨ́:
14 E, como não se deixasse persuadir, dissemos: Faça-se a vontade do Senhor; e calamo-nos.
15 Te ní queheⁿ‑ndɨ́ ndàchiuⁿ‑ndɨ́, te ní xica‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́ ñuú Jerusàlén.
15 Depois destes dias, havendo feito os preparativos, fomos subindo a Jerusalém.
16 Te cuáháⁿ ndɨhɨ‑ndɨ́ ɨɨⁿ ǔú cue tée Cèsareá, cue tée ní sándáá iní tnúhu Jèsús. Te ndèca ñaha‑güedé xii‑ndɨ́ cuáháⁿ vehe té Mnàsón, te tée‑áⁿ cúú‑dě tée distrìtú Chìpré, te ndècu‑dé ñuú Jerusàlén, te sa ní cuu vài nduu ní sándáá iní‑dé tnúhu‑gá, te vehe tée‑áⁿ nǐ xíndecu‑ndɨ́.
16 E foram também conosco alguns discípulos de Cesaréia, levando consigo um certo Mnáson, cíprio, discípulo antigo, com quem nos havíamos de hospedar.
17 Te òré ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Jerusàlén, te nchaa ñáyiu ní sándáá iní tnúhu Jèsús ní quixí‑yu ní dándácǒo váha ñàhá‑yu, chi ní cudɨ́ɨ́ víhí ìní‑yu sá nǐ quexìo‑ndɨ́.
17 E chegando nós a Jerusalém, os irmãos nos receberam alegremente.
18 Te nduu tněé cuáháⁿ ndɨhɨ‑ndɨ́ té Pǎblú cuèndá cáháⁿ ndɨhɨ‑ndɨ́ té Jàcobó, te òré ní quexìo‑ndɨ́ núú ndécú‑dě, te ndècu ndɨhɨ‑dé nchaa cue tée yɨ̀ndaha ñaha xii ñáyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús.
18 No dia seguinte Paulo foi em nossa companhia ter com Tiago, e compareceram todos os anciãos.
19 Te té Pǎblú ní dándácǒo váha ñaha‑dě xii‑güedé, te ní xáhaⁿ‑dě nàcuáa ní quide Yá Ndiǒxí ní chindee ñàha‑gá xii‑dé ní cáháⁿ‑dé tnúhu‑gá núú ñǎyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél.
19 E, havendo-os saudado, contou-lhes uma por uma as coisas que por seu ministério Deus fizera entre os gentios.
20 Te sátá nǐ yáha ní cáháⁿ‑dé, te ní ndácáⁿ táhǔ‑yu núú Yǎ Ndiǒxí cuèndá nchaa sá nǐ quide‑gá. Te dǎtnùní ní xáhaⁿ‑güedě xii té Pǎblú:
20 Ouvindo eles isto, glorificaram a Deus, e disseram-lhe: Bem vês, irmãos, quantos milhares há entre os judeus que têm crido, e todos são zelosos da lei.
21 Te ní níhǐ‑yu tnúhu sá dácuàha‑n ñáyiu isràél ñáyiu ndècu ñuú xícá cuèndá sá vǎ cádá‑gǎ‑yu nàcuáa ní cachí ndíi Moìsés cadá‑yu. Te xǎhaⁿ‑n xìí‑yu sá vǎ cuǎha‑gá‑yu sèñá ñɨɨ landú‑yu, te vá cádá‑gǎ‑yu dàtná ní xóo cada ñáyiu ndéé sanaha, duha dàcuaha‑n ñáyiu ní níhǐ‑yu tnúhu.
21 Têm sido informados a teu respeito que ensinas todos os judeus que estão entre os gentios a se apartarem de Moisés, dizendo que não circuncidem seus filhos, nem andem segundo os costumes da lei.
22 Te na nìhí‑yu tnúhu sá ndécú‑n ìha, te tnàvíí ngüíta‑yu cáháⁿ cuèhé‑yu cuèndá‑n.
22 Que se há de fazer, pois? Certamente saberão que és chegado.
23 Te na càchí tnúhu‑ndɨ́ nàcuáa cada‑n. Ndècu cúmí cue tée vátá cádá‑gǎ‑güedé nàcuáa ní cáháⁿ méé‑güedě sá cádá‑güedě cuèndá nduu vétú iní Yǎ Ndiǒxí.
23 Faze, pois, o que te vamos dizer: Temos quatro homens que fizeram voto;
24 Te quɨ́hɨ́ⁿ‑n ndɨ̀hɨ‑güedé te cada‑n nchàa nacuáa ní xóo cada ñáyiu ndéé sanaha cuèndá nduu vétú iní Yǎ Ndiǒxí. Te tava‑n dǐhúⁿ cuu núú‑güedě cháhu‑güedé veñúhu, te ducaⁿ te dǎtnùní ndacu dèté dɨ́quɨ́‑güedě. Nchaa xíǎⁿ cada‑n, te quiní ñáyiu sá ñǎ ndàá tnúhu càháⁿ nchaa ñáyiu càháⁿ cuèhé cuèndá‑n. Te na cùtnuní iní‑yu sá tnàhá‑n quìde‑n nchaa nacuáa ní chídó tnùní ndíi Moìsés cadá‑yu.
24 toma estes contigo, e santifica-te com eles, e faze por eles as despesas para que rapem a cabeça; e saberão todos que é falso aquilo de que têm sido informados a teu respeito, mas que também tu mesmo andas corretamente, guardando a lei.
25 Te sa ní quide ndáá‑ndɨ́ cuèndá nchaa ñáyiu ñuú xícá, nchaa ñáyiu ní tuha ichi Jèsús. Te sa ní cadúha‑ndɨ́ tutú ní tendaha‑ndɨ̌ cuáháⁿ ndaha nchaa ñáyiu‑áⁿ sǎ vǎ cáxǐ‑yu nchaa sá nchító‑ó ndùu táhú nchaa sá càchí‑yu cùu ndióxí ní cadúha cue ñáyiu ñuyíú‑a. Te ní xáhaⁿ‑ndɨ̌ sá vǎ cáxǐ‑yu nɨ́ñɨ́, te vá cáxǐ‑yu cuñú nchaa quɨtɨ cuèhné. Te vá càháⁿ ndɨhɨ cue tée ñadɨ̀hɨ́ te núu ñá dɨ́ú ñàdɨhɨ́‑güedé cúǔ‑yu, te ni cuè ñáyiu dɨ̀hɨ́ vá càháⁿ ndɨhɨ́‑yu tée te núu ñá dɨ́ú yɨ̀ɨ́‑yu cùu‑güedé. Duha ní tee‑ndɨ́ núú tùtú cuáháⁿ —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii té Pǎblú.
25 Todavia, quanto aos gentios que têm crido já escrevemos, dando o parecer que se abstenham do que é sacrificado a os ídolos, do sangue, do sufocado e da prostituição.
26 Te nduu tněé cuáháⁿ té Pǎblú ndɨhɨ cúmí cue tée veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu núú ñǎyiu isràél cada‑güedé nàcuáa ní xóo cada ñáyiu ndéé sanaha cuèndá nduu vétú iní Yǎ Ndiǒxí. Te ní quɨ́hu‑dé veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě ná daha‑gá nduu cùmání dandɨ̀hɨ‑güedé nàcuáa ní xóo cada ñáyiu ndéé sanaha, te dǎtnùní cànehe‑güedé sá ndúú tǎhú Yǎ Ndiǒxí quɨ́hɨ́ⁿ veñúhu.
26 Então Paulo, no dia seguinte, tomando consigo aqueles homens, purificou-se com eles e entrou no templo, notificando o cumprimento dos dias da purificação, quando seria feita a favor de cada um deles a respectiva oferta.
27 Te cùmání‑gǎ cuu úsá nduu sá nǐ sáháⁿ‑güedé veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu, te sa ndècu tucu té Pǎblú veñúhu. Te cue tée isràél véxi distrìtú Àsiá ní xiní‑güedé té Pǎblú yɨ́hɨ́‑dě veñúhu, te ní tnɨɨ ñaha‑güedě xii‑dé, te ío ní cáháⁿ cuèhé‑güedé cuèndá‑dé núú dàva‑gá ñáyiu yɨ̀hɨ veñúhu cuèndá sá cúděěⁿ‑yu núú tě Pǎblú.
27 Mas quando os sete dias estavam quase a terminar, os judeus da Ásia, tendo-o visto no templo, alvoroçaram todo o povo e agarraram-no,
28 Te níhi ní cáháⁿ‑güedé, te xǎhaⁿ‑güedě xií‑yu:
28 clamando: Varões israelitas, acudi; este é o homem que por toda parte ensina a todos contra o povo, contra a lei, e contra este lugar; e ainda, além disso, introduziu gregos no templo, e tem profanado este santo lugar.
29 Te ducaⁿ nǐ cáháⁿ‑güedé chi ní sani iní‑güedé sá nǐ quɨ́hu ndɨhɨ‑dé té Trǒfimú veñúhu‑güedé, chi ní xiní‑güedé xícá cùu ndɨhɨ ñaha‑dé xɨtɨ́ ñuú. Te tée‑áⁿ cúú‑dě tée ñuú Éfesú, te ñá dɨ́ú těe isràél cúú‑dě.
29 Antes tinham visto com ele na cidade a Trófimo de Éfeso, e pensavam que Paulo o introduzira no templo.
30 Te chitu ñǎyiu ñuú‑áⁿ nǐ tacá‑yu ní tnɨɨ́‑yu té Pǎblú táñùhu ñahá‑yu ní ndee veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu, te òré‑ni ní nacadɨ́‑güedé yèhe veñúhu‑áⁿ.
30 Alvoroçou-se toda a cidade, e houve ajuntamento do povo; e agarrando a Paulo, arrastaram-no para fora do templo, e logo as portas se fecharam.
31 Te sa cahní‑yu té Pǎblú ní cùu, te ní sáháⁿ ɨɨⁿ ǔú‑güedé núú ndécú těe cùu capitáⁿ cúnùu‑gá, te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑dé sá ncháá ñǎyiu ñuú Jerusàlén xǐnàá‑yu.
31 E, procurando eles matá-lo, chegou ao comandante da corte o aviso de que Jerusalém estava toda em confusão;
32 Te òré‑áⁿ cuǎháⁿ tée cùu capitáⁿ cúnùu‑gá ndɨhɨ dava‑gá cue tée nchìcúⁿ‑gá ndɨhɨ sandàdú‑dé. Te òré ní xiní‑yu ní quexìo coyo‑güedé núú xǐxúcu‑yu, te ní yùhú‑yu ñá túú‑gǎ ní càní‑yu té Pǎblú.
32 o qual, tomando logo consigo soldados e centuriões, correu para eles; e quando viram o comandante e os soldados, cessaram de espancar a Paulo.
33 Te tée cùu capitáⁿ ní sátuha‑dé té Pǎblú, te ní xáhaⁿ‑dě xii cue sandàdú‑dé sá tnɨ́ɨ́ ñàha‑güedé dacùtu ñaha‑güedé úú cadèná. Te dǎtnùní ní xícáⁿ tnúhú‑dě núǔ‑yu, te xǎhaⁿ‑dě:
33 Então aproximando-se o comandante, prendeu-o e mandou que fosse acorrentado com duas cadeias, e perguntou quem era e o que tinha feito.
34 Te tée cùu capitáⁿ‑áⁿ ñǎ ní cùtnuní iní‑dé nǔu ná cúú sǎ nǐ quide té Pǎblú, chi uuⁿni ní cuáá‑yu. Te tucu càháⁿ ɨɨⁿ, tucu càháⁿ ɨɨ́ⁿ‑yu, núu xíǎⁿ ní xáhaⁿ‑dě cue sandàdú‑dé sá cándèca ñaha‑güedé xii‑dé quɨ́hɨ́ⁿ cuàrtél núú ndécú‑güedě.
34 E na multidão uns gritavam de um modo, outros de outro; mas, não podendo por causa do alvoroço saber a verdade, mandou conduzi-lo à fortaleza.
35 — ausente —
35 E sucedeu que, chegando às escadas, foi ele carregado pelos soldados por causa da violência da turba.
36 — ausente —
36 Pois a multidão o seguia, clamando: Mata-o!
37 Te cuánguɨhu‑güedé cuàrtél ndɨhɨ té Pǎblú ní cùu, te ní xáhaⁿ‑dě xii tée cùu capitáⁿ cúnùu‑gá:
37 Quando estava para ser introduzido na fortaleza, disse Paulo ao comandante: É-me permitido dizer-te alguma coisa? Respondeu ele: Sabes o grego?
38 Te ní cáhàⁿ‑í sá těe ègiptú cúú‑n, chi dɨu‑n nǐ ndúcú‑n cuè tée ní nàá ndɨhɨ tée cùchiuⁿ Cesár ní cáhàⁿ‑í, chi dɨu ɨɨⁿ tée yàcáⁿ ní ndúcú‑dě cúmí mǐl cue tée ní sahni ndɨ́yɨ. Te ndèca tnaha‑güedé ní sáháⁿ xɨtɨ́ yucu ní xɨ́hɨ váha‑güedé —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii té Pǎblú.
38 Não és porventura o egípcio que há poucos dias fez uma sedição e levou ao deserto os quatro mil sicários?
39 Te té Pǎblú ní xáhaⁿ‑dě:
39 Mas Paulo lhe disse: Eu sou judeu, natural de Tarso, cidade não insignificante da Cilícia; rogo-te que me permitas falar ao povo.
40 Te ní xáhaⁿ těe cùu capitáⁿ cúnùu‑gá sá cúú cǎháⁿ té Pǎblú, núu ní ngúnutnɨ́ɨ‑dé núú nchio, te ní quide‑dé ndaha‑dé sá cúndèdóho‑yu. Te ní sadɨ́‑yu yuhú‑yu, te ní cáháⁿ‑dé tnúhu ñáyiu isràél, te xǎhaⁿ‑dě xií‑yu:
40 E, havendo-lho permitido o comandante, Paulo, em pé na escada, fez sinal ao povo com a mão; e, feito grande silêncio, falou em língua hebraica, dizendo:
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.