Atos 20
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARC
1 Te òré ñá túú‑gǎ ní quìde dusáⁿ‑yu, te ní cana ñaha tě Pǎblú xii nchaa ñáyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús ní cáháⁿ‑dé dóho‑yu nàcuáa cadá‑yu. Te ní quide ndee ìní ñáhá‑dě xií‑yu, te ní tnɨɨ‑dé ichi cuáháⁿ‑dé distrìtú Macèdoniá.
1 Depois que cessou o alvoroço, Paulo chamou a si os discípulos e, abraçando-os, saiu para a Macedônia.
2 Te tayǎha‑dé cuáháⁿ ɨɨⁿ ɨɨⁿ ñuú yɨ́ndèhu Macedoniá. Te càháⁿ‑dé dóho nchaa ñáyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús nàcuáa cadá‑yu, te ní cudɨ́ɨ́ ìní‑yu cadá‑yu nàcuáa càháⁿ Yǎ Ndiǒxí cadá‑yu sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑dé dóho‑yu. Té ní quexìo‑dé distrìtú Grèciá.
2 E, havendo andado por aquelas terras e exortando-os com muitas palavras, veio à Grécia.
3 Te xíáⁿ nǐ xíndecu‑dé úní yóó. Te xíáⁿ quěe‑dé bàrcú quɨ́hɨ́ⁿ‑dé distrìtú Sìriá ní cùu, te ní níhí‑dě tnúhu sá ndétú ñàha ɨɨⁿ úú cue tée isràél cahni ñaha‑güedě xii‑dé ní cùu, núu xíǎⁿ ní tnɨɨ‑dé ichi cuáháⁿ‑dé ní yáha‑dé ichi distrìtú Macèdoniá.
3 Passando ali três meses e sendo-lhe pelos judeus postas ciladas, como tivesse de navegar para a Síria, determinou voltar pela Macedônia.
4 Te cuáháⁿ ndɨhɨ‑dé té Sopàtér tée ñuú Bèreá, ndɨhɨ té Arìstarcú, ndɨhɨ ɨɨⁿ tée nàni Segundú. Te ndɨ ndùú cue tée‑áⁿ cúú‑güedě cue tée ñuú Tesàlónicá. Te tnàhá té Gǎyú tée ñuú Dèrbé, ndɨhɨ té Timùteú cuáháⁿ ndɨhɨ‑dé, te tnàhá té Tìquicú ndɨhɨ té Trǒfimú cuáháⁿ ndɨhɨ‑dé, te úú cue tée‑áⁿ cúú‑güedě cue tée distrìtú Àsiá. Te nchaa cue tée‑áⁿ cuǎháⁿ ndɨhɨ‑güedé té Pǎblú.
4 E acompanhou-o, até à Ásia, Sópatro, de Bereia, e, dos de Tessalônica, Aristarco e Segundo, e Gaio, de Derbe, e Timóteo, e, dos da Ásia, Tíquico e Trófimo.
5 — ausente —
5 Estes, indo adiante, nos esperaram em Trôade.
6 — ausente —
6 E, depois dos dias dos pães asmos, navegamos de Filipos e, em cinco dias, fomos ter com eles a Trôade, onde estivemos sete dias.
7 Te ɨɨⁿ nduu ndumìngú ní naníhí tnáhá‑ndɨ̌ ndɨhɨ nchaa ñáyiu ní sándáá iní‑xi tnúhu Jèsús ní xexi‑ndɨ́ pàá ndɨhɨ́‑yu. Te ducaⁿ nǐ quide‑ndɨ́, chi ní cachí Jèsús sá dúcáⁿ càda‑o cuendá sá vǎ nácuànaa‑o sá nǐ xíhí‑gá cuèndá naníhí tàhú‑ó. Te té Pǎblú ní ngüíta‑dé càháⁿ‑dé tnúhu‑gá, te càháⁿ‑dé ní cuu dava niú, chi cuèndá ná tǔndaá ɨngá nduu‑áⁿ, te caca‑dé quɨ́hɨ́ⁿ‑dé ɨngá xichi.
7 No primeiro dia da semana, ajuntando-se os discípulos para partir o pão, Paulo, que havia de partir no dia seguinte, falava com eles; e alargou a prática até à meia-noite.
8 Te ndècú‑yu vehe yòdo tnaha, te yɨ̀hɨ́‑yu ndéé cuàrtú cúú ùní núú nǐnu, te càyú víhí ñùhú xɨtɨ́ cuàrtú‑áⁿ.
8 Havia muitas luzes no cenáculo onde estavam juntos.
9 Te ɨɨⁿ tée sa ta cùu sacuéhé luha nàni‑dé Eùticú núcǒo‑dé yèhe ventaná, cuìní‑dé cúdú‑dé, chi ní cunaha vìhi caháⁿ té Pǎblú, te ní tnɨɨ ñaha sàní xii‑dé ní xídí‑dé, te ní ngava‑dé ndéé ñuhu. Te ní nuú‑yu núú ñúhú cuèndá ndacani ñàhá‑yu, te sa ní xíhí‑dé, chi ío dùcúⁿ ní ngava‑dé.
9 E, estando um certo jovem, por nome Êutico, assentado numa janela, caiu do terceiro andar, tomado de um sono profundo que lhe sobreveio durante o extenso discurso de Paulo; e foi levantado morto.
10 Te tnàhá té Pǎblú nchìcúⁿ‑dé ní nuu. Te ní quexìo cunu‑dé núú cátùu tée ní xíhí‑áⁿ, te ní numi ñaha‑ni‑dě, te ní xáhaⁿ‑dě xií‑yu:
10 Paulo, porém, descendo, inclinou-se sobre ele e, abraçando-o, disse: Não vos perturbeis, que a sua alma nele está.
11 Te dǎtnùní cuándaa ndɨhɨ ñaha tùcu‑dé xií‑yu cuàrtú núú yɨ́hɨ̌‑yu ni cùu, te yàcáⁿ ní xexi ndɨhɨ ñaha‑dě xií‑yu, dǎtnùní ní ngüíta‑dé vài‑gá tnúhu ní cáháⁿ‑dé, te càháⁿ‑ni‑dé ní túndaá, te dǎtnùní ní xica‑dé cuáháⁿ‑dé.
11 E, subindo, e partindo o pão, e comendo, ainda lhes falou largamente até à alvorada; e, assim, partiu.
12 Te tée ní ngava‑áⁿ ní sánúndeca ñàhá‑yu xii‑dé ndéé vehe‑dé, te ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑yu sá nǐ ndoto‑dé.
12 E levaram vivo o jovem, e ficaram não pouco consolados.
13 Te té Pǎblú ní cachí‑dé sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑ndɨ́ ndɨhɨ bàrcú ndéé ñuú Àsón, te mee‑dě caca saha‑dě, te yàcáⁿ naníhí tnáhá‑ndɨ̌ ndɨhɨ‑dé te quée‑dé bàrcú, te ní quée‑ndɨ́ bàrcú cuáháⁿ‑ndɨ́.
13 Nós, porém, subindo ao navio, navegamos até Assôs, onde devíamos receber a Paulo, porque assim o ordenara, indo ele por terra.
14 Te ní naníhí tnáhá‑ndɨ̌ ndɨhɨ‑dé ñuú Àsón, te yàcáⁿ ní quée‑dé bàrcú tnàhá‑dé cuáháⁿ‑ndɨ́ ñuú Mitìlené.
14 E, logo que se ajuntou conosco em Assôs, o recebemos e fomos a Mitilene.
15 Te ní quexìo‑ndɨ́ ndéé ɨngá nduu yatni ñuú Quɨ̀ú, te ndéé nduu tněé ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Sǎmú te yàcáⁿ ní yáha‑ndɨ́, te ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Trògiliú. Te ndéé nduu ìdá ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Mìletú.
15 E, navegando dali, chegamos no dia seguinte defronte de Quios, no outro, aportamos a Samos e, ficando em Trogílio, chegamos no dia seguinte a Mileto.
16 Te té Pǎblú ñá ní cuìní‑dé yáha‑ndɨ́ ñuú Éfesú, chi ñá túú ní tnàhá iní‑dé cuyaa‑dě ichi, chi ío ndɨ̌hɨ iní‑dé cuèndá cuìní‑dé quiní‑dé nǔu vá ndácú‑dě ndexìo‑dé ñuú Jerusàlén cundecu‑dé vico Pentecòstés.
16 Porque já Paulo tinha determinado passar adiante de Éfeso, para não gastar tempo na Ásia. Apressava-se, pois, para estar, se lhe fosse possível, em Jerusalém no dia de Pentecostes.
17 Te òré ndécú tě Pǎblú ñuú Mìletú, te ní cana‑dé cue tée yɨ̀ndaha ñaha xii ñáyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús ñuú Éfesú sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑güedé núú ndécú‑dě.
17 De Mileto, mandou a Éfeso chamar os anciãos da igreja.
18 Te sátá nǐ quexìo‑güedé, te ní xáhaⁿ‑dě xii‑güedé:
18 E, logo que chegaram junto dele, disse-lhes: Vós bem sabeis, desde o primeiro dia em que entrei na Ásia, como em todo esse tempo me portei no meio de vós,
19 Chi ní quide‑í nàcuáa ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí cada‑í, ñá túú ní tùhío‑í, te ñá túú ní quìde cahnu‑í méè‑í, te ío ní ndáhyú‑í sá quídé dàvá‑yu, chi ío sàá iní‑yu. Te sa nàha‑ndo sá tɨ̀tnɨ́ xito ní cuiní ñáyiu isràél cahni ñàhá‑yu xii‑í ní cùu, te ío ní ndoho‑í ní cácu‑í.
19 servindo ao Senhor com toda a humildade e com muitas lágrimas e tentações que, pelas ciladas dos judeus, me sobrevieram;
20 Te sa nàha‑ndo sá ncháándɨ̀ túhú sa ní cachí tnúhu‑í nàcuáa cada‑ndo cuèndá sá chíndèe ñaha Yá Ndiǒxí xii‑ndo. Te ní cáháⁿ‑í tnúhu‑gá núú‑ndó nchàa‑ndo, te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ quixi‑í ndɨ tnahá vehe‑ndo nǐ cáháⁿ‑í tnúhu‑gá núú‑ndó.
20 como nada, que útil seja, deixei de vos anunciar e ensinar publicamente e pelas casas,
21 Te ní xáhaⁿ‑ǐ xii ñáyiu isràél ndɨhɨ ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél sá dáñǎ‑yu nchaa sá cuèhé sá dúhá quìdé‑yu te quɨndáá iní‑yu tnúhu Xítohó Jesucrìstú.
21 testificando, tanto aos judeus como aos gregos, a conversão a Deus e a fé em nosso Senhor Jesus Cristo.
22 Te dacuɨtɨ́í quɨ̌hɨ́ⁿ‑í ñuú Jerusàlén, chi Espíritú Yǎ Ndiǒxí ní cachí‑xi sá dáí quɨ̌hɨ́ⁿ‑í, te ñá túú xìní‑í nándɨ cada ñaha‑güedě xii‑í yàcáⁿ te núu na quèxio‑í.
22 E, agora, eis que, ligado eu pelo espírito, vou para Jerusalém, não sabendo o que lá me há de acontecer,
23 Te ɨɨⁿ ɨɨⁿ ñuú núú sàháⁿ‑í càchí tnúhu Espíritú‑gá sá chíhí ñàha‑güedé vecaá, te cada úhú ñáhá‑güedě.
23 senão o que o Espírito Santo, de cidade em cidade, me revela, dizendo que me esperam prisões e tribulações.
24 Dico ñá túú tnàhí ná cuu cuěi na càhni ñaha‑güedé xii‑í, dico cuìní‑í sá dɨ̌ɨ́ ìní dandɨ̀hɨ‑í nchaa sá nǐ cachí Xítohó Jesucrìstú cada‑í. Te ní cachí Yǎ Ndiǒxí sá càháⁿ‑í núú ñǎyiu sá ǐo cùu iní ñáhá‑gǎ xií‑yu, te naníhí tàhú‑yu núu na quɨ̀ndáá iní‑yu tnúhu‑gá.
24 Mas em nada tenho a minha vida por preciosa, contanto que cumpra com alegria a minha carreira e o ministério que recebi do Senhor Jesus, para dar testemunho do evangelho da graça de Deus.
25 ’Te sa ní cachí tnúhu‑í xii‑ndo nchàa‑ndo sá nǔu na quɨ̀ndáá iní‑ndó Yǎ Ndiǒxí, te ndɨ́hu ndaha ñàha‑gá xii‑ndo. Te na càchí tnúhu‑í sá nì ɨɨⁿ nduu‑gá vá quìní ñáhá‑ndó xìi‑í ñuyíú‑a.
25 E, agora, na verdade, sei que todos vós, por quem passei pregando o Reino de Deus, não vereis mais o meu rosto.
26 — ausente —
26 Portanto, no dia de hoje, vos protesto que estou limpo do sangue de todos;
27 — ausente —
27 porque nunca deixei de vos anunciar todo o conselho de Deus.
28 Te coto‑ndo mèe‑ndo, te coto‑ndo tnàhá ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá, chi Espíritú‑gá ní cachí‑xi sá cúnùu‑ndo núǔ‑yu dacuàha‑ndó‑yu tnúhu‑gá. Te cada‑ndo cuèndá sá dàtná mběé‑ndó cùú‑yu, te mee‑ndo cùu‑ndo datná toli xìto‑ndó‑yu ducaⁿ càda‑ndo cuendá, chi nàha‑ndo sá Jèsús ní satɨ nɨ́ñɨ́‑gǎ, te ní xíhí‑gá cuèndá naníhí tàhú‑ó ndɨ̀hɨ́‑yu.
28 Olhai, pois, por vós e por todo o rebanho sobre que o Espírito Santo vos constituiu bispos, para apascentardes a igreja de Deus, que ele resgatou com seu próprio sangue.
29 Te yúhú sa cùtnuní iní‑í sá òré ñá túú‑gǎ‑í ndécú, te quixi ñáyiu dandàhú ñáhá xìi‑ndo cuendá daña‑ndo tnǔhu Yá Ndiǒxí, te cada ñàhá‑yu xii‑ndo dàtná quídé ñǎñá òré tnɨ́ɨ́‑dɨ́ mběé.
29 Porque eu sei isto: que, depois da minha partida, entrarão no meio de vós lobos cruéis, que não perdoarão o rebanho.
30 Te dɨu‑ni ɨɨⁿ ǔú cue tée ndècu ndɨhɨ‑ndo, cue tée‑áⁿ dacuàndehnde‑güedé, te cudana davá‑yu quɨndáá iní‑yu chítnáhá ñáhǎ‑yu xii‑güedé.
30 E que, dentre vós mesmos, se levantarão homens que falarão coisas perversas, para atraírem os discípulos após si.
31 Te xíǎⁿ nǔu càchí tnúhu‑í sá ǐo quɨhɨ iní‑ndó cùndecu‑ndo ndɨhɨ nchaa ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá. Te nàha‑ndo sá yǔhú ní xíndecu‑í úní cuíá nǐ cáháⁿ‑í tnúhu Jèsús núú ñǎyiu cuěi nduu cuěi niú. Te áma ní xóo ndáhyú‑í, chi ñá ní cuìní‑yu quɨndáá iní‑yu nchaá‑yu tnúhu ní cáháⁿ‑í —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
31 Portanto, vigiai, lembrando-vos de que, durante três anos, não cessei, noite e dia, de admoestar, com lágrimas, a cada um de vós.
32 Te xǎhaⁿ tùcu‑dé:
32 Agora, pois, irmãos, encomendo-vos a Deus e à palavra da sua graça; a ele, que é poderoso para vos edificar e dar herança entre todos os santificados.
33 Te òré ní xíndecu ndɨhɨ ñaha‑ǐ xii‑ndo, te ni dǐhúⁿ ni dǒó ñà túú ní cùdɨ́ɨ́ ìní‑í.
33 De ninguém cobicei a prata, nem o ouro, nem a veste.
34 Te mee‑ndo sà naha‑ndo sá yǔhú ní quide chìuⁿ‑í, te ní níhì‑í nchaa sá nǐ nandɨ́hɨ‑í ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑í.
34 Vós mesmos sabeis que, para o que me era necessário, a mim e aos que estão comigo, estas mãos me serviram.
35 Te sa ní xiní‑ndó nàcuáa ní quide‑í ní quide chìuⁿ‑í, te dɨu‑ni ducaⁿ càda chiuⁿ‑ndo cuendá chindee‑ndo nchàa ñáyiu ndàhú, chi sa nàha‑ndo nacuáa ní cachí Xítohó Jesucrìstú, te duha ní cachí‑gá: “Cùdɨ́ɨ́‑gǎ iní‑ó cuǎha‑o ñǎyiu ndàhú sá xíní ñùhú‑yu dàcúúxí sǎ táxǐ‑yu xii mee‑o”, duha ní cachí‑gá —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
35 Tenho-vos mostrado em tudo que, trabalhando assim, é necessário auxiliar os enfermos e recordar as palavras do Senhor Jesus, que disse: Mais bem-aventurada coisa é dar do que receber.
36 Te sátá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑dé, te ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑dě ndɨhɨ dava‑gá‑güedé, te ní cáháⁿ ndɨhɨ‑dé Yǎ Ndiǒxí.
36 E, havendo dito isto, pôs-se de joelhos e orou com todos eles.
37 Te sátá nǐ túhú tnúhu ní cáháⁿ‑dé ndɨhɨ Yá Ndiǒxí, te ní ndáhyú víhí‑güedě sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé, te ní numi ñaha‑güedě, te ní teyuhu ñàha‑güedé.
37 E levantou-se um grande pranto entre todos e, lançando-se ao pescoço de Paulo, o beijavam,
38 Te ní ndɨ́hú víhí ìní‑güedé, chi ní xáhaⁿ tě Pǎblú sá nì ɨɨⁿ nduu‑gá vá nánǐhí tnáhá‑güedě cáháⁿ ndɨhɨ tnàha‑güedé. Te cuáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑güedě xii‑dé núú ndécú bàrcú.
38 entristecendo-se muito, principalmente pela palavra que dissera, que não veriam mais o seu rosto. E acompanharam-no até ao navio.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.