Atos 1
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NAA
1 Te duha ní cáháⁿ té Lùcá ní xíi‑dé té Těofilú: Yúhú sa ní chídó tnùní‑í núú lìbrú ndéé díhna nchaa sá nǐ quide Jèsús, ndɨhɨ nchaa sá nǐ dácuáhá‑gǎ ñáyiu. Te ní chídó tnùní‑í nchaa sá nǐ quide‑gá ndéé nduu nǐ quesaha‑gǎ quídé chìuⁿ‑gá,
1 Escrevi o primeiro livro, ó Teófilo, relatando todas as coisas que Jesus começou a fazer e a ensinar
2 ndɨhɨ nchaa sá nǐ quide‑gá ndéé òré cuándaa‑gá andɨu. Te sa ta cùyatni nduu ndaa‑gá andɨu, te ní ndatnúhu‑gá ndɨhɨ cue tée ní cáháⁿ‑gá dacuàha ñaha xii ñáyiu tnúhu‑gá, te mee Espíritú Yǎ Ndiǒxí ní chindee ñàha‑xi xii‑gá ní xáhaⁿ‑gǎ nàcuáa cada‑güedé.
2 até o dia em que foi elevado às alturas, depois de haver dado mandamentos por meio do Espírito Santo aos apóstolos que tinha escolhido.
3 Te sátá nǐ xíhí‑gá te ní ndoto‑gá, te ní xíndecu‑gá údico nduu. Te tɨtnɨ́ xito ní sáháⁿ‑gá núú nǐ xíndecu‑güedé, te ducaⁿ nǐ quide‑gá cuèndá quiní‑güedé sá ndàá ní ndoto‑gá, te ní xáhaⁿ‑gǎ nàcuáa quìde Yá Ndiǒxí ndɨ̌hu ndaha‑gǎ ñáyiu.
3 Depois de ter padecido, Jesus se apresentou vivo a seus apóstolos, com muitas provas incontestáveis, aparecendo-lhes durante quarenta dias e falando das coisas relacionadas com o Reino de Deus.
4 Te ɨɨⁿ nduu ndècu ndɨhɨ ñaha‑gá xii‑güedé, te ní xáhaⁿ‑gǎ:
4 E, comendo com eles, deu-lhes esta ordem:
5 Te ndáá sá ndǐi Juàá ní dácuándùte ñaha ndíi xii‑ndo, dico vitna ñá túú‑gǎ cuéhé nduu, te quexìo Espíritú Yǎ Ndiǒxí cundecu ndɨhɨ‑ndo —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
5 Porque João, na verdade, batizou com água, mas vocês serão batizados com o Espírito Santo, dentro de poucos dias.
6 Te òré ní xíndecu‑güedé ndɨhɨ Jèsús, te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá:
6 Então os que estavam reunidos com Jesus lhe perguntaram: — Será este o tempo em que o Senhor irá restaurar o reino a Israel?
7 Te ní xáhaⁿ Jèsús xii‑güedé:
7 Jesus respondeu:
8 Te òré quexìo Espíritú Yǎ Ndiǒxí cundecu ndɨhɨ‑ndo, te cuyɨɨ‑ndo nɨ̀ yuhu nɨ iní‑ndó quɨ̌hɨ́ⁿ‑ndó cǎháⁿ‑ndó tnǔhu‑í núú ñǎyiu ñuú Jerusàlén ndɨhɨ núú ñǎyiu distrìtú Jùdeá ndɨhɨ núú ñǎyiu distrìtú Sàmariá. Te ducaⁿ‑ni cǎháⁿ‑ndó quɨ̌hɨ́ⁿ‑ndó nɨ̀ caxico ñuyíú —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
8 Mas vocês receberão poder, ao descer sobre vocês o Espírito Santo, e serão minhas testemunhas tanto em Jerusalém como em toda a Judeia e Samaria e até os confins da terra.
9 Te sátá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑gá, te ndèhe‑güedé ní ndanchita‑gá cuándaa‑gá andɨu cuǎndɨhu‑gá xɨtɨ́ vícó, te ñá túú‑gǎ ní xìní ñáhá‑güedě xii‑gá.
9 Depois de ter dito isso, Jesus foi elevado às alturas, à vista deles, e uma nuvem o encobriu dos seus olhos.
10 Te ndèhe vihi‑güedé andɨu núu ndèé quiní ñáhá‑güedě xii‑gá yòtnúhu, te ní quexìo cunu úú cue tée nìhnu dóó cuìxíⁿ núú ndécú‑güedě.
10 E, estando eles com os olhos fixos no céu, enquanto Jesus subia, eis que dois homens vestidos de branco se puseram ao lado deles
11 Te xǎhaⁿ‑güedě:
11 e lhes disseram: — Homens da Galileia, por que vocês estão olhando para as alturas? Esse Jesus que foi levado do meio de vocês para o céu virá do modo como vocês o viram subir.
12 Te ní ndee‑güedé yucu Òlívú cuánuhú‑güedé ñuú Jerusàlén, te ní xúhuⁿ‑güedé cuědìcó cuádava òré ichi.
12 Então os apóstolos voltaram do monte das Oliveiras para Jerusalém. A distância até a cidade é de cerca de um quilômetro.
13 Te òré ní ndexìo‑güedé ñuú‑áⁿ, te cuándaa‑güedé cuàrtú ndéé núú nǐnu, chi vehe yòdo tnaha ndecu‑güedé. Te ní naníhí tnáhá‑güedě nchaa‑güedé té Pèlú, té Jàcobó, té Juàá, té Ndrǐxí, té Lìpé, té Mǎxí, té Bartolòmé, té Màteú, té Jàcobó déhe té Àlfeú, ndɨhɨ té Xǐmú tée ní cundɨhɨ cue tée canànistá, ndɨhɨ té Jùdás ñaní té Jàcobó.
13 Quando entraram na cidade, subiram para o cenáculo onde se reuniam Pedro, João, Tiago, André, Filipe, Tomé, Bartolomeu, Mateus, Tiago, filho de Alfeu, Simão, o Zelote, e Judas, filho de Tiago.
14 Te ní naníhí tnáhá‑güedě nchaa‑güedé yàcáⁿ ndɨhɨ tá Màriá nǎná Jèsús, ndɨhɨ cue ñaní‑gá ndɨhɨ dava‑gá cue ñáyiu dɨ̀hɨ́. Te ɨɨⁿ‑ni nǐ cuú‑yu ní cáháⁿ ndɨhɨ́‑yu Yá Ndiǒxí.
14 Todos estes perseveravam unânimes em oração, com as mulheres, com Maria, mãe de Jesus, e com os irmãos dele.
15 Te ɨɨⁿ nduu ní xíndecu dàtná ɨɨⁿ cièndú ócó mee‑ni ñǎyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús, te ní ngúnutnɨ́ɨ té Pèlú núǔ‑yu, te ní xáhaⁿ‑dě xií‑yu:
15 Naqueles dias, Pedro se levantou no meio dos irmãos, que formavam um grupo de mais ou menos cento e vinte pessoas, e disse:
16 — ausente —
16 — Irmãos, era necessário que se cumprisse a Escritura que o Espírito Santo predisse pela boca de Davi, a respeito de Judas, que foi o guia daqueles que prenderam Jesus.
17 — ausente —
17 Ele era um dos nossos e teve parte neste ministério.
18 Te ní cháhu ñaha‑güedě xii‑dé cuèndá sá nǐ sáha cuèndá ñáhá‑dě xii‑gá. Te ní sáháⁿ‑dé ɨɨⁿ xichi ní sata caa‑dé méé‑dě, te ní ngava‑dé, te ní cahndɨ́ duuⁿ xɨtɨ́‑dé te xíáⁿ nǐ xíhí‑dé. Te ní naqueheⁿ‑güedé díhúⁿ sǎ nǐ cháhu‑güedé ndíi, te ní nacuaaⁿ‑güedé ñuhu núú nǐ ngava ndíi‑áⁿ.
18 Ora, este homem adquiriu um campo com o preço da iniquidade e, caindo de cabeça, rompeu-se pelo meio, e todos os seus intestinos se derramaram.
19 Te nchaa ñáyiu Jerusàlén ní níhǐ‑yu tnúhu, te ní dánánǐ‑yu ñuhu‑áⁿ Acèldamá. Te tnúhu mèé‑yu quèe‑xi: Ñuhu núú nǐ satɨ nɨ́ñɨ́.
19 Isto chegou ao conhecimento de todos os moradores de Jerusalém, de maneira que em sua própria língua esse campo era chamado Aceldama, isto é, Campo de Sangue. E Pedro continuou:
20 Te duha ní cáháⁿ ndíi Dàvií ní chídó tnùní ndíi núú lìbrú Sǎlmú ní dándǒo ndíi: “Nà ndóo nahi vèhe‑dé, vá yǒo ɨɨⁿ quɨ́hɨ́ⁿ cundecu”, duha ní cáháⁿ ndíi. Te ɨngá tucu tnúhu ní cachí ndíi: “Na nànducu‑güedé ɨngá tée nucúnutnɨ́ɨ núú ndǐi”, duha ní cáháⁿ ndíi Dàvií —càchí té Pèlú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
20 — Porque está escrito no Livro dos Salmos: “Fique deserta a sua morada, e não haja quem nela habite.” — E: “Que outro tome o seu encargo.”
21 — ausente —
21 — Portanto, é necessário que, dos homens que nos acompanharam todo o tempo em que o Senhor Jesus andou entre nós,
22 — ausente —
22 começando no batismo de João, até o dia em que foi tirado do nosso meio e levado às alturas, um destes se torne testemunha conosco da sua ressurreição.
23 Te ní cacunehe‑güedé úú tnàhá‑güedé nǔu ndědacàa‑güedé nduu táhú‑güedě nucúnutnɨ́ɨ‑güedé núú ndǐi. Te ɨɨⁿ‑dé nání‑dě Chèé Barsàbás, àdi Justú chi úú dɨ̀u‑dé, te ɨngá‑dé nání‑dě Màtiá.
23 Então propuseram dois: José, chamado Barsabás, também conhecido como Justo, e Matias.
24 Te ní cáháⁿ ndɨhɨ‑güedé Yǎ Ndiǒxí, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá:
24 E, orando, disseram: — Tu, Senhor, que conheces o coração de todos, revela-nos qual dos dois escolheste
25 cǎháⁿ‑güedé tnúhu‑n nǔú ñǎyiu, te tée‑áⁿ nucúnutnɨ́ɨ‑dé núú ndǐi Jùdás, chi cuáháⁿ ndíi núú ùhú núú ndàhú núú tàú‑xi quɨ́hɨ́ⁿ ndíi —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
25 para preencher a vaga neste ministério e apostolado, do qual Judas se desviou, indo para o seu próprio lugar.
26 Te ní xito ndéé‑güedé, te ní cutnùní sá těe nàni Matiá quendóo‑dé ndɨhɨ úxí ɨɨⁿ cue tée ní táúchíúⁿ‑gǎ dacuàha ñaha xii ñáyiu tnúhu‑gá.
26 Depois fizeram um sorteio, e a sorte caiu sobre Matias, que foi acrescentado ao grupo dos onze apóstolos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.