Atos 18
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARA
1 Te té Pǎblú ní quee‑dé ñuú Àtenás cuáháⁿ‑dé ñuú Còrintú.
1 Depois disto, deixando Paulo Atenas, partiu para Corinto.
2 Te yàcáⁿ ní naníhí tnáhá‑dě ndɨhɨ ɨɨⁿ tée isràél nání‑dě Àquilú, te tée‑áⁿ cúú‑dě tée distrìtú Pòntó, te ní xíndecu‑dé ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé tá Prìscilá ñuú Ròmá. Te té Cèsár tée yɨ̀ndaha cuéhé nàcióⁿ, tée nàni Claudiú ní xáhaⁿ‑dě sá vǎ cúú‑gǎ cundecu ñáyiu isràél ñuú Ròmá, te xíǎⁿ nǔu ní ndee té Àquilú ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé cuáháⁿ‑yu ñuú Còrintú. Te sácú‑ni nduu ní cuu sá nǐ quexìó‑yu ñuú‑áⁿ, te ní sáháⁿ té Pǎblú ní ndatnúhu ndɨhɨ ñaha‑dě xií‑yu vehé‑yu.
2 Lá, encontrou certo judeu chamado Áquila, natural do Ponto, recentemente chegado da Itália, com Priscila, sua mulher, em vista de ter Cláudio decretado que todos os judeus se retirassem de Roma. Paulo aproximou-se deles.
3 Te ní xáhǎⁿ‑yu sá cúndècu‑dé cada chìuⁿ ndɨhɨ ñahá‑yu, chi ɨɨⁿ‑ni chìuⁿ quide‑dé ndɨhɨ́‑yu, te ní xóo dacàá‑yu vehe dóó. Te núu xíǎⁿ ní xíndecu ndɨhɨ ñaha tě Pǎblú ní quide chìuⁿ ndɨhɨ ñaha‑dé xií‑yu.
3 E, posto que eram do mesmo ofício, passou a morar com eles e ali trabalhava, pois a profissão deles era fazer tendas.
4 Te núú ùná núú ùná nduu, nduu ndètatú‑yu, ní xóo quɨ́hɨ́ⁿ‑dé veñúhu ñáyiu isràél. Te ní ndatnúhu‑dé ndɨhɨ ñáyiu isràél ndɨhɨ ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél, te ní xáhaⁿ‑dě sá quɨ̀ndáá iní‑yu tnúhu Jèsús.
4 E todos os sábados discorria na sinagoga, persuadindo tanto judeus como gregos.
5 Te té Sìlás ndɨhɨ té Timùteú ní quee‑güedé distrìtú Macèdoniá cuáháⁿ‑güedé núú ndécú tě Pǎblú. Te òré ní quexìo‑güedé, te ní cáháⁿ‑ni té Pǎblú tnúhu Yá Ndiǒxí núú ñǎyiu isràél, te xǎhaⁿ‑dě xií‑yu sá Jèsús cúú‑gǎ Crìstú Yaá ní tendaha Yǎ Ndiǒxí ní quixi ñuyíú‑a.
5 Quando Silas e Timóteo desceram da Macedônia, Paulo se entregou totalmente à palavra, testemunhando aos judeus que o Cristo é Jesus.
6 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑dé nǔu ní nàá ndɨhɨ ñàhá‑yu xii‑dé, te ní cáháⁿ cuèhé‑yu cuèndá‑dé, núu xíǎⁿ ní naquɨdɨ‑dé dóó‑dě. Te ducaⁿ nǐ quide‑dé cuèndá sá cútnùní iní‑yu sá ñǎ ní tnàhá iní‑dé nàcuáa ní cáháⁿ‑yu, te ní xáhaⁿ‑dě xií‑yu:
6 Opondo-se eles e blasfemando, sacudiu Paulo as vestes e disse-lhes: Sobre a vossa cabeça, o vosso sangue! Eu dele estou limpo e, desde agora, vou para os gentios.
7 Te ní xica‑dé cuáháⁿ‑dé vehe ɨɨⁿ tée nàni Justú, te tée‑áⁿ ndécú yàtni‑dé núú cáá vèñúhu, te tnàhá‑dé càháⁿ ndɨhɨ‑dé Yǎ Ndiǒxí.
7 Saindo dali, entrou na casa de um homem chamado Tício Justo, que era temente a Deus; a casa era contígua à sinagoga.
8 Te té Crìspú tée yɨ̀ndaha veñúhu‑áⁿ nǐ sándáá iní‑dé Jèsús ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé ndɨhɨ landú‑dé. Te vài ñáyiu ñuú Còrintú ní sáháⁿ‑yu ní xíndedóho‑yu tnúhu‑gá, te ní sándáá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá, te ní sanduté‑yu.
8 Mas Crispo, o principal da sinagoga, creu no Senhor, com toda a sua casa; também muitos dos coríntios, ouvindo, criam e eram batizados.
9 Te ɨɨⁿ niú ní cáháⁿ saní té Pǎblú sá nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii‑dé:
9 Teve Paulo durante a noite uma visão em que o Senhor lhe disse: Não temas; pelo contrário, fala e não te cales;
10 chi yúhú chindee ñàha‑í xii‑n, te vá yǒo ɨɨⁿ cada úhú ñáhá xìi‑n, te vài‑gá ñáyiu ñuú‑áⁿ quɨ̀ndáá iní‑yu tnúhu‑í —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ núú sàní‑dé.
10 porquanto eu estou contigo, e ninguém ousará fazer-te mal, pois tenho muito povo nesta cidade.
11 Te ñuú Còrintú ní xíndecu té Pǎblú ɨɨⁿ cuíá dava, te mee‑ni tnǔhu Yá Ndiǒxí ní xóo dacuàha‑dé ñáyiu.
11 E ali permaneceu um ano e seis meses, ensinando entre eles a palavra de Deus.
12 Te ndècu‑gá‑dé ñuú‑áⁿ nǐ ngóo té Gàlión chìuⁿ taxi tnuní‑dé distrìtú Acǎyá. Te dàvá‑áⁿ nǐ cudééⁿ ñǎyiu isràél núú tě Pǎblú, te ní tnɨɨ ñàhá‑yu xii‑dé ndécá ñàhá‑yu cuáháⁿ núú cuè tée cùchiuⁿ.
12 Quando, porém, Gálio era procônsul da Acaia, levantaram-se os judeus, concordemente, contra Paulo e o levaram ao tribunal,
13 Te ní xáhǎⁿ‑yu xii té Gàlión tée cùu gobiernú:
13 dizendo: Este persuade os homens a adorar a Deus por modo contrário à lei.
14 Te té Pǎblú cuìní‑dé cani‑dé cuèndú ní cùu, te ní ngüíta té Gàlión càháⁿ‑dé, te xǎhaⁿ‑dě xií‑yu:
14 Ia Paulo falar, quando Gálio declarou aos judeus: Se fosse, com efeito, alguma injustiça ou crime da maior gravidade, ó judeus, de razão seria atender-vos;
15 àdi dico‑ni sá ɨ́ɨ́ⁿ tnǔhu ní cáháⁿ‑dé, te yáchí‑gá chí cuàháⁿ yàcáⁿ ndatnúhu‑ndo nǔú méé‑ndó, chi mee‑ni sǎ ñà túú quìde‑dé nàcuáa càháⁿ tnúhu sá sánú ìchi ñaha xii‑ndo caháⁿ‑ndó, te yúhú ñá túú tnàhá iní‑í cada ndáá‑í nchaa xíǎⁿ —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
15 mas, se é questão de palavra, de nomes e da vossa lei, tratai disso vós mesmos; eu não quero ser juiz dessas coisas!
16 Te ní cudééⁿ‑dě, te ní ndeñuhu ñaha‑dě xií‑yu vechìuⁿ.
16 E os expulsou do tribunal.
17 Te ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél ní tnɨɨ́‑yu té Sǒstenés tée yɨ̀ndaha veñúhu ñáyiu isràél, te ndèhe té Gàlión tée cùu gobiernú ní canìhá‑yu xii‑dé, dico ñá túú tnàhí ná tnúhu ni cǎháⁿ‑dé taunihnu‑dé tée ní caní‑yu‑áⁿ.
17 Então, todos agarraram Sóstenes, o principal da sinagoga, e o espancavam diante do tribunal; Gálio, todavia, não se incomodava com estas coisas.
18 Te tɨtnɨ́‑gá nduu ní xíndecu té Pǎblú ñuú Còrintú, te ní quide ndee ìní‑dé nchaa ñáyiu ní sándáá iní‑xi tnúhu Jèsús, te ní tnɨɨ‑dé ichi cuáháⁿ‑dé distrìtú Sìriá ndɨhɨ té Àquilú ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́ té Àquilú‑áⁿ tǎ Prìscilá, te ní quexìó‑yu ñuú Cèncreá. Te cùmání‑gǎ tnɨɨ́‑yu ichi quɨ́hɨ́ⁿ‑yu ñuú Éfesú, te ní dèté dɨ́quɨ́ tě Pǎblú, chi ducaⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii Yá Ndiǒxí sá nděé xínu ɨɨⁿ chìuⁿ ní sani iní‑dé cada‑dé cuèndá‑gá, te dǎtnùní dèté‑dé. Te ní quée‑yu bàrcú cuáháⁿ‑yu.
18 Mas Paulo, havendo permanecido ali ainda muitos dias, por fim, despedindo-se dos irmãos, navegou para a Síria, levando em sua companhia Priscila e Áquila, depois de ter raspado a cabeça em Cencreia, porque tomara voto.
19 Te ní quexìó‑yu ñuú Éfesú, te yàcáⁿ ní xáhaⁿ tě Pǎblú sá cúndècu té Àquilú ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé, te mee‑dě quɨ́hɨ́ⁿ‑dé dava‑gá ñuú. Te cùmání‑gǎ caca‑dé quɨ́hɨ́ⁿ‑dé, te ní sáháⁿ‑dé veñúhu ñáyiu isràél ní ndatnúhu ndɨhɨ ñaha‑dě xií‑yu.
19 Chegados a Éfeso, deixou-os ali; ele, porém, entrando na sinagoga, pregava aos judeus.
20 Te ní xáhǎⁿ‑yu sá cúndècu‑dé tɨtnɨ́ nduu, te ñá ní cuìní‑dé cundecu‑dé.
20 Rogando-lhe eles que permanecesse ali mais algum tempo, não acedeu.
21 Te ní xáhaⁿ‑dě:
21 Mas, despedindo-se, disse: Se Deus quiser, voltarei para vós outros. E, embarcando, partiu de Éfeso.
22 Te ní quexìo‑dé ñuú Cèsareá, te ní quene‑dé bàrcú, te ní xica‑dé cuánuhú‑dé ñuú Jerusàlén, te ní ndexìo‑dé, te ní dándácǒo váha‑dé ñáyiu ndècu ichi Yá Ndiǒxí, te dǎtnùní ní xica‑dé cuáháⁿ‑dé ñuú Antiòquiá.
22 Chegando a Cesareia, desembarcou, subindo a Jerusalém; e, tendo saudado a igreja, desceu para Antioquia.
23 Te yàcáⁿ ní xíndecu‑dé tɨtnɨ́ nduu, te dǎtnùní ní tnɨɨ‑dé ichi cuáháⁿ‑dé. Te ní sáháⁿ‑dé nɨhìí distrìtú Gàlaciá ndɨhɨ distrìtú Frìgiá. Te ndɨ tnahá ñuú ní sáháⁿ‑dé ní cáháⁿ‑dé ndɨhɨ ñáyiu sàndáá iní tnúhu Yá Ndiǒxí, te ní ndúcú ndéé‑gǎ‑yu ní quidé‑yu nchaa nàcuáa ní xáhaⁿ‑dě cadá‑yu.
23 Havendo passado ali algum tempo, saiu, atravessando sucessivamente a região da Galácia e Frígia, confirmando todos os discípulos.
24 Te dàvá‑áⁿ nǐ quèxio ɨɨⁿ tée isràél ñuú Éfesú, te nàni‑dé Àpolós, te cùu‑dé tée ñuú Alejàndriá, te ío váha túha‑dé tnúhu Yá Ndiǒxí, te ío váha ñùhu dɨ́quɨ́‑dě nàcuáa cáháⁿ‑dé,
24 Nesse meio tempo, chegou a Éfeso um judeu, natural de Alexandria, chamado Apolo, homem eloquente e poderoso nas Escrituras.
25 chi sa xìní‑dé nàcuáa ní xóo cáháⁿ ndíi Juàá cútnàhá ní xóo dacuàndute ndíi ñáyiu. Te ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑dé ní cáháⁿ‑dé nchaa nàcuáa ní cuu cuèndá Jèsús, dico vátá dácuàha‑gá‑dé nchaa tnúhu ní cáháⁿ méé Jèsús.
25 Era ele instruído no caminho do Senhor; e, sendo fervoroso de espírito, falava e ensinava com precisão a respeito de Jesus, conhecendo apenas o batismo de João.
26 Te ní sáháⁿ‑dé veñúhu ñáyiu isràél, te yàcáⁿ ní cáháⁿ‑dé nɨ yùhu nɨ iní‑dé. Te ndècu té Àquilú ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé tá Prìscilá ndèdóho‑yu tnúhu ní cáháⁿ‑dé, te ní xáhǎⁿ‑yu sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé vehé‑yu, te ní sáháⁿ‑dé, te ní xítnǔhu ñàhá‑yu xii‑dé dava‑gá tnúhu Yá Ndiǒxí sá ñà túú xìní‑dé.
26 Ele, pois, começou a falar ousadamente na sinagoga. Ouvindo-o, porém, Priscila e Áquila, tomaram-no consigo e, com mais exatidão, lhe expuseram o caminho de Deus.
27 Te ní cachí té Àpolós sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé distrìtú Acǎyá, núu xíǎⁿ ní cadúha ñáyiu ñuú Éfesú ɨɨⁿ tutú canehe‑dé quɨ́hɨ́ⁿ ndaha ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá xǐndecu Acǎyá. Te xǎhǎⁿ‑yu núú tùtú‑yu: “Cáháⁿ váha‑ndo ndɨ̀hɨ té Àpolós nǔu ní quexìo‑dé”, càchí‑yu xǎhǎⁿ‑yu núú tùtú‑yu. Te ní xica‑dé cuáháⁿ‑dé, te ní quexìo‑dé Acǎyá. Te nchaa ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá yàcáⁿ, dɨu‑ni mee Yǎ Ndiǒxí ní chindee ñàha‑gá ní sándáá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá. Te té Àpolós ío váha ní cáháⁿ‑dé tnúhu Yá Ndiǒxí núǔ‑yu, te xíǎⁿ ío ní ndúcú ndéé‑gǎ‑yu ní quidé‑yu chìuⁿ‑gá.
27 Querendo ele percorrer a Acaia, animaram-no os irmãos e escreveram aos discípulos para o receberem. Tendo chegado, auxiliou muito aqueles que, mediante a graça, haviam crido;
28 Te té Àpolós ní ndatnúhu‑dé ndɨhɨ ñáyiu isràél, te ní xíndedóho dava‑gá‑yu. Te ío váha ní cani‑dé cuèndú nchaa nàcuáa ní xóo cáháⁿ cue tée ndéé sanaha sǎ quíxí Crìstú ñuyíú‑a. Te ní cáháⁿ ndáá‑dé ní xáhaⁿ‑dě sá dɨ́ú‑ní Jèsús cúú‑gǎ Crìstú Yaá ní tendaha Yǎ Ndiǒxí ní quixi ñuyíú‑a. Te ñáyiu isràél xǐndatnúhu‑yu sá ñǎ ndàá nàcuáa càháⁿ‑dé, dico ñá ní nǐhǐ‑yu tnúhu cúñàhá‑yu xii‑dé, chi ío váha ñùhu dɨ́quɨ́‑dě tnúhu cáháⁿ‑dé.
28 porque, com grande poder, convencia publicamente os judeus, provando, por meio das Escrituras, que o Cristo é Jesus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.