Atos 18
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARIB
1 Te té Pǎblú ní quee‑dé ñuú Àtenás cuáháⁿ‑dé ñuú Còrintú.
1 Depois disto Paulo partiu de Atenas e chegou a Corinto.
2 Te yàcáⁿ ní naníhí tnáhá‑dě ndɨhɨ ɨɨⁿ tée isràél nání‑dě Àquilú, te tée‑áⁿ cúú‑dě tée distrìtú Pòntó, te ní xíndecu‑dé ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé tá Prìscilá ñuú Ròmá. Te té Cèsár tée yɨ̀ndaha cuéhé nàcióⁿ, tée nàni Claudiú ní xáhaⁿ‑dě sá vǎ cúú‑gǎ cundecu ñáyiu isràél ñuú Ròmá, te xíǎⁿ nǔu ní ndee té Àquilú ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé cuáháⁿ‑yu ñuú Còrintú. Te sácú‑ni nduu ní cuu sá nǐ quexìó‑yu ñuú‑áⁿ, te ní sáháⁿ té Pǎblú ní ndatnúhu ndɨhɨ ñaha‑dě xií‑yu vehé‑yu.
2 E encontrando um judeu por nome Áqüila, natural do Ponto, que pouco antes viera da Itália, e Priscila, sua mulher {porque Cláudio tinha decretado que todos os judeus saíssem de Roma}, foi ter com eles,
3 Te ní xáhǎⁿ‑yu sá cúndècu‑dé cada chìuⁿ ndɨhɨ ñahá‑yu, chi ɨɨⁿ‑ni chìuⁿ quide‑dé ndɨhɨ́‑yu, te ní xóo dacàá‑yu vehe dóó. Te núu xíǎⁿ ní xíndecu ndɨhɨ ñaha tě Pǎblú ní quide chìuⁿ ndɨhɨ ñaha‑dé xií‑yu.
3 e, por ser do mesmo ofício, com eles morava, e juntos trabalhavam; pois eram, por ofício, fabricantes de tendas.
4 Te núú ùná núú ùná nduu, nduu ndètatú‑yu, ní xóo quɨ́hɨ́ⁿ‑dé veñúhu ñáyiu isràél. Te ní ndatnúhu‑dé ndɨhɨ ñáyiu isràél ndɨhɨ ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél, te ní xáhaⁿ‑dě sá quɨ̀ndáá iní‑yu tnúhu Jèsús.
4 Ele discutia todos os sábados na sinagoga, e persuadia a judeus e gregos.
5 Te té Sìlás ndɨhɨ té Timùteú ní quee‑güedé distrìtú Macèdoniá cuáháⁿ‑güedé núú ndécú tě Pǎblú. Te òré ní quexìo‑güedé, te ní cáháⁿ‑ni té Pǎblú tnúhu Yá Ndiǒxí núú ñǎyiu isràél, te xǎhaⁿ‑dě xií‑yu sá Jèsús cúú‑gǎ Crìstú Yaá ní tendaha Yǎ Ndiǒxí ní quixi ñuyíú‑a.
5 Quando Silas e Timóteo desceram da Macedônia, Paulo dedicou-se inteiramente à palavra, testificando aos judeus que Jesus era o Cristo.
6 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑dé nǔu ní nàá ndɨhɨ ñàhá‑yu xii‑dé, te ní cáháⁿ cuèhé‑yu cuèndá‑dé, núu xíǎⁿ ní naquɨdɨ‑dé dóó‑dě. Te ducaⁿ nǐ quide‑dé cuèndá sá cútnùní iní‑yu sá ñǎ ní tnàhá iní‑dé nàcuáa ní cáháⁿ‑yu, te ní xáhaⁿ‑dě xií‑yu:
6 Como estes, porém, se opusessem e proferissem injúrias, sacudiu ele as vestes e disse-lhes: O vosso sangue seja sobre a vossa cabeça; eu estou limpo, e desde agora vou para os gentios.
7 Te ní xica‑dé cuáháⁿ‑dé vehe ɨɨⁿ tée nàni Justú, te tée‑áⁿ ndécú yàtni‑dé núú cáá vèñúhu, te tnàhá‑dé càháⁿ ndɨhɨ‑dé Yǎ Ndiǒxí.
7 E saindo dali, entrou em casa de um homem temente a Deus, chamado Tito Justo, cuja casa ficava junto da sinagoga.
8 Te té Crìspú tée yɨ̀ndaha veñúhu‑áⁿ nǐ sándáá iní‑dé Jèsús ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé ndɨhɨ landú‑dé. Te vài ñáyiu ñuú Còrintú ní sáháⁿ‑yu ní xíndedóho‑yu tnúhu‑gá, te ní sándáá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá, te ní sanduté‑yu.
8 Crispo, chefe da sinagoga, creu no Senhor com toda a sua casa; e muitos dos coríntios, ouvindo, criam e eram batizados.
9 Te ɨɨⁿ niú ní cáháⁿ saní té Pǎblú sá nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii‑dé:
9 E de noite disse o Senhor em visão a Paulo: Não temas, mas fala e não te cales;
10 chi yúhú chindee ñàha‑í xii‑n, te vá yǒo ɨɨⁿ cada úhú ñáhá xìi‑n, te vài‑gá ñáyiu ñuú‑áⁿ quɨ̀ndáá iní‑yu tnúhu‑í —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ núú sàní‑dé.
10 porque eu estou contigo e ninguém te acometerá para te fazer mal, pois tenho muito povo nesta cidade.
11 Te ñuú Còrintú ní xíndecu té Pǎblú ɨɨⁿ cuíá dava, te mee‑ni tnǔhu Yá Ndiǒxí ní xóo dacuàha‑dé ñáyiu.
11 E ficou ali um ano e seis meses, ensinando entre eles a palavra de Deus.
12 Te ndècu‑gá‑dé ñuú‑áⁿ nǐ ngóo té Gàlión chìuⁿ taxi tnuní‑dé distrìtú Acǎyá. Te dàvá‑áⁿ nǐ cudééⁿ ñǎyiu isràél núú tě Pǎblú, te ní tnɨɨ ñàhá‑yu xii‑dé ndécá ñàhá‑yu cuáháⁿ núú cuè tée cùchiuⁿ.
12 Sendo Gálio procônsul da Acaia, levantaram-se os judeus de comum acordo contra Paulo, e o levaram ao tribunal,
13 Te ní xáhǎⁿ‑yu xii té Gàlión tée cùu gobiernú:
13 dizendo: Este persuade os homens a render culto a Deus de um modo contrário à lei.
14 Te té Pǎblú cuìní‑dé cani‑dé cuèndú ní cùu, te ní ngüíta té Gàlión càháⁿ‑dé, te xǎhaⁿ‑dě xií‑yu:
14 E, quando Paulo estava para abrir a boca, disse Gálio aos judeus: Se de fato houvesse, ó judeus, algum agravo ou crime perverso, com razão eu vos sofreria;
15 àdi dico‑ni sá ɨ́ɨ́ⁿ tnǔhu ní cáháⁿ‑dé, te yáchí‑gá chí cuàháⁿ yàcáⁿ ndatnúhu‑ndo nǔú méé‑ndó, chi mee‑ni sǎ ñà túú quìde‑dé nàcuáa càháⁿ tnúhu sá sánú ìchi ñaha xii‑ndo caháⁿ‑ndó, te yúhú ñá túú tnàhá iní‑í cada ndáá‑í nchaa xíǎⁿ —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
15 mas, se são questões de palavras, de nomes, e da vossa lei, disso cuidai vós mesmos; porque eu não quero ser juiz destas coisas.
16 Te ní cudééⁿ‑dě, te ní ndeñuhu ñaha‑dě xií‑yu vechìuⁿ.
16 E expulsou-os do tribunal.
17 Te ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél ní tnɨɨ́‑yu té Sǒstenés tée yɨ̀ndaha veñúhu ñáyiu isràél, te ndèhe té Gàlión tée cùu gobiernú ní canìhá‑yu xii‑dé, dico ñá túú tnàhí ná tnúhu ni cǎháⁿ‑dé taunihnu‑dé tée ní caní‑yu‑áⁿ.
17 Então todos agarraram Sóstenes, chefe da sinagoga, e o espancavam diante do tribunal; e Gálio não se importava com nenhuma dessas coisas.
18 Te tɨtnɨ́‑gá nduu ní xíndecu té Pǎblú ñuú Còrintú, te ní quide ndee ìní‑dé nchaa ñáyiu ní sándáá iní‑xi tnúhu Jèsús, te ní tnɨɨ‑dé ichi cuáháⁿ‑dé distrìtú Sìriá ndɨhɨ té Àquilú ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́ té Àquilú‑áⁿ tǎ Prìscilá, te ní quexìó‑yu ñuú Cèncreá. Te cùmání‑gǎ tnɨɨ́‑yu ichi quɨ́hɨ́ⁿ‑yu ñuú Éfesú, te ní dèté dɨ́quɨ́ tě Pǎblú, chi ducaⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii Yá Ndiǒxí sá nděé xínu ɨɨⁿ chìuⁿ ní sani iní‑dé cada‑dé cuèndá‑gá, te dǎtnùní dèté‑dé. Te ní quée‑yu bàrcú cuáháⁿ‑yu.
18 Paulo, tendo ficado ali ainda muitos dias, despediu-se dos irmãos e navegou para a Síria, e com ele Priscila e Áqüila, havendo rapado a cabeça em Cencréia, porque tinha voto.
19 Te ní quexìó‑yu ñuú Éfesú, te yàcáⁿ ní xáhaⁿ tě Pǎblú sá cúndècu té Àquilú ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé, te mee‑dě quɨ́hɨ́ⁿ‑dé dava‑gá ñuú. Te cùmání‑gǎ caca‑dé quɨ́hɨ́ⁿ‑dé, te ní sáháⁿ‑dé veñúhu ñáyiu isràél ní ndatnúhu ndɨhɨ ñaha‑dě xií‑yu.
19 E eles chegaram a Éfeso, onde Paulo os deixou; e tendo entrado na sinagoga, discutia com os judeus.
20 Te ní xáhǎⁿ‑yu sá cúndècu‑dé tɨtnɨ́ nduu, te ñá ní cuìní‑dé cundecu‑dé.
20 Estes rogavam que ficasse por mais algum tempo, mas ele não anuiu,
21 Te ní xáhaⁿ‑dě:
21 antes se despediu deles, dizendo: Se Deus quiser, de novo voltarei a vós; e navegou de Éfeso.
22 Te ní quexìo‑dé ñuú Cèsareá, te ní quene‑dé bàrcú, te ní xica‑dé cuánuhú‑dé ñuú Jerusàlén, te ní ndexìo‑dé, te ní dándácǒo váha‑dé ñáyiu ndècu ichi Yá Ndiǒxí, te dǎtnùní ní xica‑dé cuáháⁿ‑dé ñuú Antiòquiá.
22 Tendo chegado a Cesaréia, subiu a Jerusalém e saudou a igreja, e desceu a Antioquia.
23 Te yàcáⁿ ní xíndecu‑dé tɨtnɨ́ nduu, te dǎtnùní ní tnɨɨ‑dé ichi cuáháⁿ‑dé. Te ní sáháⁿ‑dé nɨhìí distrìtú Gàlaciá ndɨhɨ distrìtú Frìgiá. Te ndɨ tnahá ñuú ní sáháⁿ‑dé ní cáháⁿ‑dé ndɨhɨ ñáyiu sàndáá iní tnúhu Yá Ndiǒxí, te ní ndúcú ndéé‑gǎ‑yu ní quidé‑yu nchaa nàcuáa ní xáhaⁿ‑dě cadá‑yu.
23 E, tendo demorado ali algum tempo, partiu, passando sucessivamente pela região da Galácia e da Frígia, fortalecendo a todos os discípulos.
24 Te dàvá‑áⁿ nǐ quèxio ɨɨⁿ tée isràél ñuú Éfesú, te nàni‑dé Àpolós, te cùu‑dé tée ñuú Alejàndriá, te ío váha túha‑dé tnúhu Yá Ndiǒxí, te ío váha ñùhu dɨ́quɨ́‑dě nàcuáa cáháⁿ‑dé,
24 Ora, chegou a Éfeso certo judeu chamado Apolo, natural de Alexandria, homem eloqüente e poderoso nas Escrituras.
25 chi sa xìní‑dé nàcuáa ní xóo cáháⁿ ndíi Juàá cútnàhá ní xóo dacuàndute ndíi ñáyiu. Te ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑dé ní cáháⁿ‑dé nchaa nàcuáa ní cuu cuèndá Jèsús, dico vátá dácuàha‑gá‑dé nchaa tnúhu ní cáháⁿ méé Jèsús.
25 Era ele instruído no caminho do Senhor e, sendo fervoroso de espírito, falava e ensinava com precisão as coisas concernentes a Jesus, conhecendo entretanto somente o batismo de João.
26 Te ní sáháⁿ‑dé veñúhu ñáyiu isràél, te yàcáⁿ ní cáháⁿ‑dé nɨ yùhu nɨ iní‑dé. Te ndècu té Àquilú ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé tá Prìscilá ndèdóho‑yu tnúhu ní cáháⁿ‑dé, te ní xáhǎⁿ‑yu sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé vehé‑yu, te ní sáháⁿ‑dé, te ní xítnǔhu ñàhá‑yu xii‑dé dava‑gá tnúhu Yá Ndiǒxí sá ñà túú xìní‑dé.
26 Ele começou a falar ousadamente na sinagoga: mas quando Priscila e Áqüila o ouviram, levaram-no consigo e lhe expuseram com mais precisão o caminho de Deus.
27 Te ní cachí té Àpolós sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé distrìtú Acǎyá, núu xíǎⁿ ní cadúha ñáyiu ñuú Éfesú ɨɨⁿ tutú canehe‑dé quɨ́hɨ́ⁿ ndaha ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá xǐndecu Acǎyá. Te xǎhǎⁿ‑yu núú tùtú‑yu: “Cáháⁿ váha‑ndo ndɨ̀hɨ té Àpolós nǔu ní quexìo‑dé”, càchí‑yu xǎhǎⁿ‑yu núú tùtú‑yu. Te ní xica‑dé cuáháⁿ‑dé, te ní quexìo‑dé Acǎyá. Te nchaa ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá yàcáⁿ, dɨu‑ni mee Yǎ Ndiǒxí ní chindee ñàha‑gá ní sándáá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá. Te té Àpolós ío váha ní cáháⁿ‑dé tnúhu Yá Ndiǒxí núǔ‑yu, te xíǎⁿ ío ní ndúcú ndéé‑gǎ‑yu ní quidé‑yu chìuⁿ‑gá.
27 Querendo ele passar à Acáia, os irmãos o animaram e escreveram aos discípulos que o recebessem; e tendo ele chegado, auxiliou muito aos que pela graça haviam crido.
28 Te té Àpolós ní ndatnúhu‑dé ndɨhɨ ñáyiu isràél, te ní xíndedóho dava‑gá‑yu. Te ío váha ní cani‑dé cuèndú nchaa nàcuáa ní xóo cáháⁿ cue tée ndéé sanaha sǎ quíxí Crìstú ñuyíú‑a. Te ní cáháⁿ ndáá‑dé ní xáhaⁿ‑dě sá dɨ́ú‑ní Jèsús cúú‑gǎ Crìstú Yaá ní tendaha Yǎ Ndiǒxí ní quixi ñuyíú‑a. Te ñáyiu isràél xǐndatnúhu‑yu sá ñǎ ndàá nàcuáa càháⁿ‑dé, dico ñá ní nǐhǐ‑yu tnúhu cúñàhá‑yu xii‑dé, chi ío váha ñùhu dɨ́quɨ́‑dě tnúhu cáháⁿ‑dé.
28 Pois com grande poder refutava publicamente os judeus, demonstrando pelas escrituras que Jesus era o Cristo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.