Atos 18
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ACF
1 Te té Pǎblú ní quee‑dé ñuú Àtenás cuáháⁿ‑dé ñuú Còrintú.
1 E depois disto partiu Paulo de Atenas, e chegou a Corinto.
2 Te yàcáⁿ ní naníhí tnáhá‑dě ndɨhɨ ɨɨⁿ tée isràél nání‑dě Àquilú, te tée‑áⁿ cúú‑dě tée distrìtú Pòntó, te ní xíndecu‑dé ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé tá Prìscilá ñuú Ròmá. Te té Cèsár tée yɨ̀ndaha cuéhé nàcióⁿ, tée nàni Claudiú ní xáhaⁿ‑dě sá vǎ cúú‑gǎ cundecu ñáyiu isràél ñuú Ròmá, te xíǎⁿ nǔu ní ndee té Àquilú ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé cuáháⁿ‑yu ñuú Còrintú. Te sácú‑ni nduu ní cuu sá nǐ quexìó‑yu ñuú‑áⁿ, te ní sáháⁿ té Pǎblú ní ndatnúhu ndɨhɨ ñaha‑dě xií‑yu vehé‑yu.
2 E, achando um certo judeu por nome Áqüila, natural do Ponto, que havia pouco tinha vindo da Itália, e Priscila, sua mulher (pois Cláudio tinha mandado que todos os judeus saíssem de Roma), ajuntou-se com eles,
3 Te ní xáhǎⁿ‑yu sá cúndècu‑dé cada chìuⁿ ndɨhɨ ñahá‑yu, chi ɨɨⁿ‑ni chìuⁿ quide‑dé ndɨhɨ́‑yu, te ní xóo dacàá‑yu vehe dóó. Te núu xíǎⁿ ní xíndecu ndɨhɨ ñaha tě Pǎblú ní quide chìuⁿ ndɨhɨ ñaha‑dé xií‑yu.
3 E, como era do mesmo ofício, ficou com eles, e trabalhava; pois tinham por ofício fazer tendas.
4 Te núú ùná núú ùná nduu, nduu ndètatú‑yu, ní xóo quɨ́hɨ́ⁿ‑dé veñúhu ñáyiu isràél. Te ní ndatnúhu‑dé ndɨhɨ ñáyiu isràél ndɨhɨ ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél, te ní xáhaⁿ‑dě sá quɨ̀ndáá iní‑yu tnúhu Jèsús.
4 E todos os sábados disputava na sinagoga, e convencia a judeus e gregos.
5 Te té Sìlás ndɨhɨ té Timùteú ní quee‑güedé distrìtú Macèdoniá cuáháⁿ‑güedé núú ndécú tě Pǎblú. Te òré ní quexìo‑güedé, te ní cáháⁿ‑ni té Pǎblú tnúhu Yá Ndiǒxí núú ñǎyiu isràél, te xǎhaⁿ‑dě xií‑yu sá Jèsús cúú‑gǎ Crìstú Yaá ní tendaha Yǎ Ndiǒxí ní quixi ñuyíú‑a.
5 E, quando Silas e Timóteo desceram da Macedônia, foi Paulo impulsionado no espírito, testificando aos judeus que Jesus era o Cristo.
6 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑dé nǔu ní nàá ndɨhɨ ñàhá‑yu xii‑dé, te ní cáháⁿ cuèhé‑yu cuèndá‑dé, núu xíǎⁿ ní naquɨdɨ‑dé dóó‑dě. Te ducaⁿ nǐ quide‑dé cuèndá sá cútnùní iní‑yu sá ñǎ ní tnàhá iní‑dé nàcuáa ní cáháⁿ‑yu, te ní xáhaⁿ‑dě xií‑yu:
6 Mas, resistindo e blasfemando eles, sacudiu as vestes, e disse-lhes: O vosso sangue seja sobre a vossa cabeça; eu estou limpo, e desde agora parto para os gentios.
7 Te ní xica‑dé cuáháⁿ‑dé vehe ɨɨⁿ tée nàni Justú, te tée‑áⁿ ndécú yàtni‑dé núú cáá vèñúhu, te tnàhá‑dé càháⁿ ndɨhɨ‑dé Yǎ Ndiǒxí.
7 E, saindo dali, entrou em casa de um homem chamado chamado Justo, que servia a Deus, e cuja casa estava junto da sinagoga.
8 Te té Crìspú tée yɨ̀ndaha veñúhu‑áⁿ nǐ sándáá iní‑dé Jèsús ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé ndɨhɨ landú‑dé. Te vài ñáyiu ñuú Còrintú ní sáháⁿ‑yu ní xíndedóho‑yu tnúhu‑gá, te ní sándáá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá, te ní sanduté‑yu.
8 E Crispo, principal da sinagoga, creu no Senhor com toda a sua casa; e muitos dos coríntios, ouvindo-o, creram e foram batizados.
9 Te ɨɨⁿ niú ní cáháⁿ saní té Pǎblú sá nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii‑dé:
9 E disse o Senhor em visão a Paulo: Não temas, mas fala, e não te cales;
10 chi yúhú chindee ñàha‑í xii‑n, te vá yǒo ɨɨⁿ cada úhú ñáhá xìi‑n, te vài‑gá ñáyiu ñuú‑áⁿ quɨ̀ndáá iní‑yu tnúhu‑í —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ núú sàní‑dé.
10 Porque eu sou contigo, e ninguém lançará mão de ti para te fazer mal, pois tenho muito povo nesta cidade.
11 Te ñuú Còrintú ní xíndecu té Pǎblú ɨɨⁿ cuíá dava, te mee‑ni tnǔhu Yá Ndiǒxí ní xóo dacuàha‑dé ñáyiu.
11 E ficou ali um ano e seis meses, ensinando entre eles a palavra de Deus.
12 Te ndècu‑gá‑dé ñuú‑áⁿ nǐ ngóo té Gàlión chìuⁿ taxi tnuní‑dé distrìtú Acǎyá. Te dàvá‑áⁿ nǐ cudééⁿ ñǎyiu isràél núú tě Pǎblú, te ní tnɨɨ ñàhá‑yu xii‑dé ndécá ñàhá‑yu cuáháⁿ núú cuè tée cùchiuⁿ.
12 Mas, sendo Gálio procônsul da Acaia, levantaram-se os judeus concordemente contra Paulo, e o levaram ao tribunal,
13 Te ní xáhǎⁿ‑yu xii té Gàlión tée cùu gobiernú:
13 Dizendo: Este persuade os homens a servir a Deus contra a lei.
14 Te té Pǎblú cuìní‑dé cani‑dé cuèndú ní cùu, te ní ngüíta té Gàlión càháⁿ‑dé, te xǎhaⁿ‑dě xií‑yu:
14 E, querendo Paulo abrir a boca, disse Gálio aos judeus: Se houvesse, ó judeus, algum agravo ou crime enorme, com razão vos sofreria,
15 àdi dico‑ni sá ɨ́ɨ́ⁿ tnǔhu ní cáháⁿ‑dé, te yáchí‑gá chí cuàháⁿ yàcáⁿ ndatnúhu‑ndo nǔú méé‑ndó, chi mee‑ni sǎ ñà túú quìde‑dé nàcuáa càháⁿ tnúhu sá sánú ìchi ñaha xii‑ndo caháⁿ‑ndó, te yúhú ñá túú tnàhá iní‑í cada ndáá‑í nchaa xíǎⁿ —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
15 Mas, se a questão é de palavras, e de nomes, e da lei que entre vós há, vede-o vós mesmos; porque eu não quero ser juiz dessas coisas.
16 Te ní cudééⁿ‑dě, te ní ndeñuhu ñaha‑dě xií‑yu vechìuⁿ.
16 E expulsou-os do tribunal.
17 Te ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél ní tnɨɨ́‑yu té Sǒstenés tée yɨ̀ndaha veñúhu ñáyiu isràél, te ndèhe té Gàlión tée cùu gobiernú ní canìhá‑yu xii‑dé, dico ñá túú tnàhí ná tnúhu ni cǎháⁿ‑dé taunihnu‑dé tée ní caní‑yu‑áⁿ.
17 Então todos os gregos agarraram Sóstenes, principal da sinagoga, e o feriram diante do tribunal; e a Gálio nada destas coisas o incomodava.
18 Te tɨtnɨ́‑gá nduu ní xíndecu té Pǎblú ñuú Còrintú, te ní quide ndee ìní‑dé nchaa ñáyiu ní sándáá iní‑xi tnúhu Jèsús, te ní tnɨɨ‑dé ichi cuáháⁿ‑dé distrìtú Sìriá ndɨhɨ té Àquilú ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́ té Àquilú‑áⁿ tǎ Prìscilá, te ní quexìó‑yu ñuú Cèncreá. Te cùmání‑gǎ tnɨɨ́‑yu ichi quɨ́hɨ́ⁿ‑yu ñuú Éfesú, te ní dèté dɨ́quɨ́ tě Pǎblú, chi ducaⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii Yá Ndiǒxí sá nděé xínu ɨɨⁿ chìuⁿ ní sani iní‑dé cada‑dé cuèndá‑gá, te dǎtnùní dèté‑dé. Te ní quée‑yu bàrcú cuáháⁿ‑yu.
18 E Paulo, ficando ainda ali muitos dias, despediu-se dos irmãos, e dali navegou para a Síria, e com ele Priscila e Áqüila, tendo rapado a cabeça em Cencréia, porque tinha voto.
19 Te ní quexìó‑yu ñuú Éfesú, te yàcáⁿ ní xáhaⁿ tě Pǎblú sá cúndècu té Àquilú ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé, te mee‑dě quɨ́hɨ́ⁿ‑dé dava‑gá ñuú. Te cùmání‑gǎ caca‑dé quɨ́hɨ́ⁿ‑dé, te ní sáháⁿ‑dé veñúhu ñáyiu isràél ní ndatnúhu ndɨhɨ ñaha‑dě xií‑yu.
19 E chegou a Éfeso, e deixou-os ali; mas ele, entrando na sinagoga, disputava com os judeus.
20 Te ní xáhǎⁿ‑yu sá cúndècu‑dé tɨtnɨ́ nduu, te ñá ní cuìní‑dé cundecu‑dé.
20 E, rogando-lhe eles que ficasse por mais algum tempo, não conveio nisso.
21 Te ní xáhaⁿ‑dě:
21 Antes se despediu deles, dizendo: É-me de todo preciso celebrar a solenidade que vem em Jerusalém; mas querendo Deus, outra vez voltarei a vós. E partiu de Éfeso.
22 Te ní quexìo‑dé ñuú Cèsareá, te ní quene‑dé bàrcú, te ní xica‑dé cuánuhú‑dé ñuú Jerusàlén, te ní ndexìo‑dé, te ní dándácǒo váha‑dé ñáyiu ndècu ichi Yá Ndiǒxí, te dǎtnùní ní xica‑dé cuáháⁿ‑dé ñuú Antiòquiá.
22 E, chegando a Cesaréia, subiu a Jerusalém e, saudando a igreja, desceu a Antioquia.
23 Te yàcáⁿ ní xíndecu‑dé tɨtnɨ́ nduu, te dǎtnùní ní tnɨɨ‑dé ichi cuáháⁿ‑dé. Te ní sáháⁿ‑dé nɨhìí distrìtú Gàlaciá ndɨhɨ distrìtú Frìgiá. Te ndɨ tnahá ñuú ní sáháⁿ‑dé ní cáháⁿ‑dé ndɨhɨ ñáyiu sàndáá iní tnúhu Yá Ndiǒxí, te ní ndúcú ndéé‑gǎ‑yu ní quidé‑yu nchaa nàcuáa ní xáhaⁿ‑dě cadá‑yu.
23 E, estando ali algum tempo, partiu, passando sucessivamente pela província da Galácia e da Frígia, confirmando a todos os discípulos.
24 Te dàvá‑áⁿ nǐ quèxio ɨɨⁿ tée isràél ñuú Éfesú, te nàni‑dé Àpolós, te cùu‑dé tée ñuú Alejàndriá, te ío váha túha‑dé tnúhu Yá Ndiǒxí, te ío váha ñùhu dɨ́quɨ́‑dě nàcuáa cáháⁿ‑dé,
24 E chegou a Éfeso um certo judeu chamado Apolo, natural de Alexandria, homem eloqüente e poderoso nas Escrituras.
25 chi sa xìní‑dé nàcuáa ní xóo cáháⁿ ndíi Juàá cútnàhá ní xóo dacuàndute ndíi ñáyiu. Te ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑dé ní cáháⁿ‑dé nchaa nàcuáa ní cuu cuèndá Jèsús, dico vátá dácuàha‑gá‑dé nchaa tnúhu ní cáháⁿ méé Jèsús.
25 Este era instruído no caminho do Senhor e, fervoroso de espírito, falava e ensinava diligentemente as coisas do Senhor, conhecendo somente o batismo de João.
26 Te ní sáháⁿ‑dé veñúhu ñáyiu isràél, te yàcáⁿ ní cáháⁿ‑dé nɨ yùhu nɨ iní‑dé. Te ndècu té Àquilú ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé tá Prìscilá ndèdóho‑yu tnúhu ní cáháⁿ‑dé, te ní xáhǎⁿ‑yu sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé vehé‑yu, te ní sáháⁿ‑dé, te ní xítnǔhu ñàhá‑yu xii‑dé dava‑gá tnúhu Yá Ndiǒxí sá ñà túú xìní‑dé.
26 Ele começou a falar ousadamente na sinagoga; e, quando o ouviram Priscila e Aqüila, o levaram consigo e lhe declararam mais precisamente o caminho de Deus.
27 Te ní cachí té Àpolós sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé distrìtú Acǎyá, núu xíǎⁿ ní cadúha ñáyiu ñuú Éfesú ɨɨⁿ tutú canehe‑dé quɨ́hɨ́ⁿ ndaha ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá xǐndecu Acǎyá. Te xǎhǎⁿ‑yu núú tùtú‑yu: “Cáháⁿ váha‑ndo ndɨ̀hɨ té Àpolós nǔu ní quexìo‑dé”, càchí‑yu xǎhǎⁿ‑yu núú tùtú‑yu. Te ní xica‑dé cuáháⁿ‑dé, te ní quexìo‑dé Acǎyá. Te nchaa ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá yàcáⁿ, dɨu‑ni mee Yǎ Ndiǒxí ní chindee ñàha‑gá ní sándáá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá. Te té Àpolós ío váha ní cáháⁿ‑dé tnúhu Yá Ndiǒxí núǔ‑yu, te xíǎⁿ ío ní ndúcú ndéé‑gǎ‑yu ní quidé‑yu chìuⁿ‑gá.
27 Querendo ele passar à Acaia, o animaram os irmãos, e escreveram aos discípulos que o recebessem; o qual, tendo chegado, aproveitou muito aos que pela graça criam.
28 Te té Àpolós ní ndatnúhu‑dé ndɨhɨ ñáyiu isràél, te ní xíndedóho dava‑gá‑yu. Te ío váha ní cani‑dé cuèndú nchaa nàcuáa ní xóo cáháⁿ cue tée ndéé sanaha sǎ quíxí Crìstú ñuyíú‑a. Te ní cáháⁿ ndáá‑dé ní xáhaⁿ‑dě sá dɨ́ú‑ní Jèsús cúú‑gǎ Crìstú Yaá ní tendaha Yǎ Ndiǒxí ní quixi ñuyíú‑a. Te ñáyiu isràél xǐndatnúhu‑yu sá ñǎ ndàá nàcuáa càháⁿ‑dé, dico ñá ní nǐhǐ‑yu tnúhu cúñàhá‑yu xii‑dé, chi ío váha ñùhu dɨ́quɨ́‑dě tnúhu cáháⁿ‑dé.
28 Porque com grande veemência, convencia publicamente os judeus, mostrando pelas Escrituras que Jesus era o Cristo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.