Atos 16

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Te té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás cuáháⁿ‑güedé ñuú Dèrbé ndɨhɨ ñuú Lìstrá, te ñuú Lìstrá yàcáⁿ ndécú ɨ̀ɨⁿ tée nàni Timuteú. Te tée‑áⁿ sàndáá iní‑dé tnúhu Jèsús, te tnàhá nǎná‑dě sàndáá iní‑aⁿ tnúhu‑gá, te ñaha isràél cúú‑áⁿ, te tée grìégú cúú tǎtá‑dě.
1 Chegou a Derbe e depois a Listra. Havia ali um discípulo, chamado Timóteo, filho de uma judia cristã, mas de pai grego,
2 Te nchaa ñáyiu ní sándáá iní tnúhu‑gá ñáyiu ndècu ñuú Lìstrá, ndɨhɨ ñáyiu ñuú Ìconiú, nchaa ñáyiu‑áⁿ cúdɨ̌ɨ́ ìní‑yu nàcuáa quìde‑dé.
2 que gozava de ótima reputação junto dos irmãos de Listra e de Icônio.
3 Te ní cuiní té Pǎblú sá tnàhá té Timùteú quɨ́hɨ́ⁿ ndɨhɨ‑dé dava‑gá ñuú, núu xíǎⁿ díhna‑gá sèñá ní sáha té Pǎblú ñɨɨ té Timùteú, chi ñá ní tnàhá iní té Pǎblú sá càháⁿ cuèhé ñáyiu isràél cuèndá té Timùteú. Te nchaa ñáyiu isràél ndécú ñùú‑áⁿ xìní‑yu sá těe grìégú cúú tǎtá‑dě, te ñá dɨ́ú těe isràél cúú‑dě, te xíǎⁿ ní sáha té Pǎblú sèñá ñɨɨ té Timùteú.
3 Paulo quis que ele fosse em sua companhia. Ao tomá-lo consigo, circuncidou-o, por causa dos judeus daqueles lugares, pois todos sabiam que o seu pai era grego.
4 Te ndɨ tnahá ñuú ndɨ tnahá ñuú cuáháⁿ‑güedé càháⁿ ndɨhɨ‑güedé nchaa ñáyiu ní sándáá iní tnúhu Jèsús. Te ní xáhaⁿ‑güedě nàcuáa càháⁿ tutú ní cadúha cue tée ní táúchíúⁿ Jèsús dacuàha ñaha xií‑yu tnúhu‑gá, ndɨhɨ cue tée yɨ̀ndaha ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá ñuú Jerusàlén.
4 Nas cidades pelas quais passavam, ensinavam que observassem as decisões que haviam sido tomadas pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém.
5 Te cuèndá ducaⁿ nǐ sáháⁿ‑güedé nchaa ñuú núú ndécú ñǎyiu sàndáá iní tnúhu‑gá ní dácuáhá ñàha‑güedé xií‑yu, núu xíǎⁿ tá cùu túha‑gá‑yu tnúhu Yá Ndiǒxí, te vài‑gá‑yu ní tuhá‑yu ichi‑gá.
5 Assim as igrejas eram confirmadas na fé, e cresciam em número dia a dia.
6 Te ñá ní dàña Espíritú Yǎ Ndiǒxí quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé cáháⁿ‑güedé tnúhu‑gá distrìtú Àsiá, núu ní sáháⁿ‑güedé distrìtú Frìgiá ndɨhɨ distrìtú Gàlaciá cáháⁿ‑güedé tnúhu‑gá.
6 Atravessando em seguida a Frígia e a província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra de Deus na {província da} Ásia.
7 Te ní sáá‑güedé yuhu distrìtú Mìsiá. Te quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé distrìtú Bìtiniá ní cùu, dico ñá ní dàña Espíritú Yǎ Ndiǒxí quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé yàcáⁿ.
7 Ao chegarem aos confins da Mísia, tencionavam seguir para a Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.
8 Te ní yáha‑güedé Mìsiá, te ní quexìo‑güedé ñuú Tròás, te yàcáⁿ ní nanítnáhá‑ndɨ̌ ndɨhɨ‑dé.
8 Depois de haverem atravessado rapidamente a Mísia, desceram a Trôade.
9 Te ɨɨⁿ niú ní dácótó‑xí nǔú tě Pǎblú sá nǐ xiní‑dé ɨɨⁿ tée distrìtú Macèdoniá nútnɨ̌ɨ‑dé, te ní xáhaⁿ těe‑áⁿ xii té Pǎblú: “Cada ndee ìní‑n quɨ̌hɨ́ⁿ‑n Màcedoniá chi dacuàha ñaha‑n nchaa sá xìní‑n”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě, ní dácótó ñàha‑xi xii té Pǎblú.
9 De noite, Paulo teve uma visão: um macedônio, em pé, diante dele, lhe rogava: Passa à Macedônia, e vem em nosso auxílio!
10 Te cuèndá sá dúcáⁿ nǐ dácótó ñàha‑xi xii té Pǎblú nǔu ní ndatnúhu‑ndɨ́ quɨ́hɨ́ⁿ‑ndɨ́ Macèdoniá, chi ní cutnùní iní‑ndɨ́ sá cáná ñàha Yá Ndiǒxí quɨ́hɨ́ⁿ‑ndɨ́ cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá núú ñǎyiu yàcáⁿ.
10 Assim que teve essa visão, procuramos partir para a Macedônia, certos de que Deus nos chamava a pregar-lhes o Evangelho.
11 Te ní quée‑ndɨ́ bàrcú ñuú Tròás, te cuáháⁿ ndáá‑ndɨ́ ñuú Samòtraciá, te yàcáⁿ ní quexìo‑ndɨ́, te ní yáha‑ni‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́. Te nduu tněé ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Nèápolís.
11 Embarcados em Trôade, fomos diretamente à Samotrácia e no outro dia a Neápolis;
12 Te yàcáⁿ ní quene‑ndɨ́ bàrcú, te xìca‑na‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́ ñuú Fìlipú te ñuú‑áⁿ yɨ́ndèhu‑xi distritú Macèdoniá. Te yàcáⁿ ní cudíi‑ndɨ́ ní xíndecu tnaa‑ndɨ́. Te ñuú Fìlipú‑áⁿ ǐo cùnuu‑xi, chi ío chitu ñǎyiu ròmá ní ngóo‑yu.
12 e dali a Filipos, que é a cidade principal daquele distrito da Macedônia, uma colônia {romana}. Nesta cidade nos detivemos por alguns dias.
13 Te nduu ndètatú‑yu ní quee‑ndɨ́ ñuú cuáháⁿ‑ndɨ́ ɨɨⁿ xio yuhu yǔte, chi yàcáⁿ sàháⁿ‑yu càháⁿ ndɨhɨ́‑yu Yá Ndiǒxí. Te òré ní quexìo‑ndɨ́, te ní naníhí tnáhá‑ndɨ̌ ndɨhɨ mee‑ni ñǎyiu dɨ̀hɨ́, te ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí ní xíndedóho‑yu.
13 No sábado, saímos fora da porta para junto do rio, onde pensávamos haver lugar de oração. Aí nos assentamos e falávamos às mulheres que se haviam reunido.
14 Te ndècu ɨɨⁿ ñaha nani Lidiá ní xíndedóho‑aⁿ nàcuáa ní cáháⁿ‑ndɨ́, te ñaha ñuú Tiàtirá cúú‑áⁿ, te dìco‑aⁿ dóó muràdú, te ío càháⁿ ndɨhɨ‑aⁿ Yá Ndiǒxí. Te dɨu‑ni mee Yǎ Ndiǒxí ní chindee ñàha‑gá ní sándáá iní‑aⁿ tnúhu ní cáháⁿ té Pǎblú.
14 Uma mulher, chamada Lídia, da cidade dos tiatirenos, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava. O Senhor abriu-lhe o coração, para atender às coisas que Paulo dizia.
15 Te ní sandute‑aⁿ ndɨhɨ landú‑aⁿ, ndɨhɨ nchaa ñáyiu xìnu cuechi núú‑aⁿ, te ní cachí‑aⁿ xii‑ndɨ́:
15 Foi batizada juntamente com a sua família e fez-nos este pedido: Se julgais que tenho fé no Senhor, entrai em minha casa e ficai comigo. E obrigou-nos a isso.
16 Te ɨɨⁿ nduu ñùhu‑ndɨ́ ichi cuáháⁿ‑ndɨ́ núú càháⁿ ndɨhɨ́‑yu Yá Ndiǒxí, te ní naníhí‑ndɨ̌ ɨɨⁿ xíchí ñúhú ìchi, te yɨ̀hɨ ñaha espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha xii‑xi. Te xíǎⁿ ní quide ní cáháⁿ‑xi nchaa sá vǎ yǒo tnàhí cùtnuní iní‑xi núú nchàa ñáyiu ní sángándɨhɨ ñaha xìi‑xi. Te ñáyiu dii vèhe‑xi xinu cuechi‑xi ío vài díhúⁿ nǐ níhǐ‑yu chi ní cháhu nchaa ñáyiu ní sángándɨhɨ ñaha xìi‑xi.
16 Certo dia, quando íamos à oração, eis que nos veio ao encontro uma moça escrava que tinha o espírito de Pitão, a qual com as suas adivinhações dava muito lucro a seus senhores.
17 Te xíchí‑ǎⁿ nǐ chinchícúⁿ ñáhá‑xí xìi‑ndɨ́ ndɨhɨ té Pǎblú nděndaha ñàha‑xi cuáháⁿ, te ní cáháⁿ níhi‑xi xǎhaⁿ‑xi xìi dava‑gá ñáyiu:
17 Pondo-se a seguir a Paulo e a nós, gritava: Estes homens são servos do Deus Altíssimo, que vos anunciam o caminho da salvação.
18 Te tɨtnɨ́ xito ní yáha‑ndɨ́ ducaⁿ‑ni nǐ cáháⁿ‑xi. Te ñá ní cùndee‑gá iní té Pǎblú sá dúcáⁿ càháⁿ‑xi, núu ní nanchocuíhnu‑dé núú nútnɨ̌ɨ‑xi, te ní xáhaⁿ‑dě xii espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yɨ̀hɨ ñaha xii‑xi:
18 Repetiu isto por muitos dias. Por fim, Paulo enfadou-se. Voltou-se para ela e disse ao espírito: Ordeno-te em nome de Jesus Cristo que saias dela. E na mesma hora ele saiu.
19 — ausente —
19 Vendo seus amos que se lhes esvaecera a esperança do lucro, pegaram Paulo e Silas e levaram-nos ao foro, à presença das autoridades.
20 — ausente —
20 Em seguida, apresentaram-nos aos magistrados, acusando: Estes homens são judeus; amotinam a nossa cidade.
21 Te cuìní‑güedé cada‑o nàcuáa quìde‑güedé, te vá cúú dùcaⁿ cada‑o chi ñáyiu nàcióⁿ Ròmá cúú‑ó —càchí‑yu xǎhǎⁿ‑yu xii cue tée cùchiuⁿ.
21 E pregam um modo de vida que nós, romanos, não podemos admitir nem seguir.
22 Te uuⁿni ní cáháⁿ nchaá‑yu, te xǎhǎⁿ‑yu sá ñà túú quìde váha té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás. Te cue tée cùchiuⁿ ní cándeé‑güedé dóó tě Pǎblú ndɨhɨ dóó tě Sìlás ní ndátá‑güedě, te ní táúchíúⁿ‑güedě caniha‑güedě ndɨhɨ tnudìi xii‑güedé.
22 O povo insurgiu-se contra eles. Os magistrados mandaram arrancar-lhes as vestes para açoitá-los com varas.
23 Te ní caniha‑güedě, te dǎtnùní ní chihi ñaha‑güedě vecaá. Te ní xáhaⁿ‑güedě xii tée nděnchito vecaá sá cádá cuèdadú víhí‑dě cuèndá ná canú‑güedé vecaá.
23 Depois de lhes terem feito muitas chagas, meteram-nos na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança.
24 Te cuèndá sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑güedé, núu tée nděnchito vecaá ní dáyǎha ñaha‑dě ɨngá cuàrtú ndécú xɨ̀tɨ́ vecaá, te ní chihi‑dé sáhá‑güedě yaú nduhu, te ní quide tɨɨ‑dé.
24 Este, conforme a ordem recebida, meteu-os na prisão inferior e prendeu-lhes os pés ao cepo.
25 Te dava niú ní cáháⁿ ndɨhɨ té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás Yǎ Ndiǒxí, te ní xita‑güedé ndudú ní quide càhnu ñaha‑güedé xii‑gá. Te dava‑gá cue tée yɨ̀hɨ vecaá ní xíndedóho‑güedé nàcuáa ní xita‑güedé.
25 Pela meia-noite, Paulo e Silas rezavam e cantavam um hino a Deus, e os prisioneiros os escutavam.
26 Te uuⁿni níhi vìhi ní tnáa ní quɨdɨ‑xi ndéé cimièntú vecaá, te ní nacaáⁿ nchaa yèhe vecaá, te ní ndɨhɨ cadèná ndútú cuè tée yɨ̀hɨ vecaá ní nandáxí.
26 Subitamente, sentiu-se um terremoto tão grande que se abalaram até os fundamentos do cárcere. Abriram-se logo todas as portas e soltaram-se as algemas de todos.
27 Te ní ndɨquɨ́ú cúnú ìní tée nděnchito vecaá, te ní quide cuèndá‑dé nchìí nchaa yèhe vecaá. Te ní tava‑dé machìtí‑dé cahni‑dé méé‑dě ní cùu, chi ní cáháⁿ‑dě sá nǐ ndɨhɨ cue tée yɨ̀hɨ vecaá ní xinu ni cùu.
27 Acordou o carcereiro e, vendo abertas as portas do cárcere, supôs que os presos haviam fugido. Tirou da espada e queria matar-se.
28 Te té Pǎblú ní cáháⁿ níhi‑dé, te xǎhaⁿ‑dě xii tée nděnchito vecaá:
28 Mas Paulo bradou em alta voz: Não te faças nenhum mal, pois estamos todos aqui.
29 Te dǎtnùní ní xícáⁿ tée nděnchito vecaá ñuhú, te xìnu‑dé cuánguɨhu xɨtɨ́ vecaá núú yɨ́hɨ́ tě Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás, te quɨ̀dɨ ñaha‑ná‑xi xii‑dé ní quexìo‑dé ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑dě núú‑güedě.
29 Então o carcereiro pediu luz, entrou e lançou-se trêmulo aos pés de Paulo e Silas.
30 Te dǎtnùní ndécá ñàha‑dé xii‑güedé ní ndee vecaá, te ní xícáⁿ tnúhú‑dě núú‑güedě, te xǎhaⁿ‑dě:
30 Depois os conduziu para fora e perguntou-lhes: Senhores, que devo fazer para me salvar?
31 Te ní xáhaⁿ‑güedě:
31 Disseram-lhe: Crê no Senhor Jesus e serás salvo, tu e tua família.
32 Te ní dácuáhá ñàha‑güedé xii tée nděnchito vecaá ndɨhɨ nchaa ñáyiu ndècu vehe‑dé tnúhu Yá Ndiǒxí.
32 Anunciaram-lhe a palavra de Deus, a ele e a todos os que estavam em sua casa.
33 Te dɨu‑ni òré‑áⁿ nǐ naquete‑dé sátá‑güedě núú nǐ ñáni, te dǎtnùní ní sandute‑dé ndɨhɨ́‑yu.
33 Então, naquela mesma hora da noite, ele cuidou deles e lavou-lhes as chagas. Imediatamente foi batizado, ele e toda a sua família.
34 Te ndèca ñaha‑dé cuáháⁿ vehe‑dé ní sáñaha‑dě sá nǐ xexi‑güedé, te ní cudɨ́ɨ́ víhí ìní tée nděnchito vecaá ndɨhɨ nchaa‑dé vehe‑dé sá nǐ tuhá‑yu ichi Yá Ndiǒxí. Te cuándɨhu tucu té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás vecaá.
34 Em seguida, ele os fez subir para sua casa, pôs-lhes a mesa e alegrou-se com toda a sua casa por haver crido em Deus.
35 Te nduu tněé ní xáhaⁿ cuè tée cùchiuⁿ xii poleciá cuáháⁿ‑güedé cúu‑güedé tée nděnchito vecaá queñuhu‑dé úú cue tée cuánguɨhu ndedɨ́ nduu ìcu núhú‑güedé.
35 Quando amanheceu, os magistrados mandaram os lictores dizer: Solta esses homens.
36 Te tée nděnchito vecaá ní xáhaⁿ‑dě xii té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás:
36 O carcereiro transmitiu essa mensagem a Paulo: Os magistrados mandaram-me dizer que vos ponha em liberdade. Saí, pois, e ide em paz.
37 Te té Pǎblú ní xáhaⁿ‑dě xii cue tée cùu poleciá:
37 Mas Paulo replicou: Sem nenhum julgamento nos açoitaram publicamente, a nós que somos cidadãos romanos, e meteram-nos no cárcere, e agora nos lançam fora ocultamente... Não há de ser assim! Mas venham e soltem-nos pessoalmente!
38 Te cue tée cùu poleciá cuánuhú‑güedé núú ndécú cuè tée cùchiuⁿ, te ní xáhaⁿ‑güedě nàcuáa ní cáháⁿ té Pǎblú. Te sá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ pòleciá sá těe ròmá cúú‑güedě, xíǎⁿ ní yùhú‑güedé.
38 Os lictores deram parte dessas palavras aos magistrados. Estes temeram, ao ouvir dizer que eram romanos.
39 Te ní sáháⁿ cue tée cùchiuⁿ yehe vecaá, te ní xáhaⁿ‑güedě sá cádá càhnu iní‑güedé sá nǐ chihi ñaha‑güedě vecaá, te ní ndeñuhu ñaha‑güedě vecaá. Te ní cáháⁿ ndàhú‑güedé núú cuè tée ní xɨ́hɨ vecaá sá ndéé‑güedě ñuú‑áⁿ nǔhú‑güedé.
39 Foram e lhes falaram brandamente. Pedindo desculpas, rogavam-lhes que se retirassem da cidade.
40 Te ní ndee‑güedé vecaá, te cuáháⁿ‑güedé vehe tá Lìdiá, te ní ndatnúhu‑güedé ndɨhɨ nchaa ñáyiu ní sándáá iní‑xi tnúhu Jèsús, te ní xáhaⁿ‑güedě xií‑yu nàcuáa cadá‑yu, te ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑yu, te ducaⁿ te ní xica‑güedé cuáháⁿ‑güedé.
40 Saindo do cárcere, entraram em casa de Lídia, onde reviram e consolaram os irmãos. Depois partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.