Atos 16
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVI
1 Te té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás cuáháⁿ‑güedé ñuú Dèrbé ndɨhɨ ñuú Lìstrá, te ñuú Lìstrá yàcáⁿ ndécú ɨ̀ɨⁿ tée nàni Timuteú. Te tée‑áⁿ sàndáá iní‑dé tnúhu Jèsús, te tnàhá nǎná‑dě sàndáá iní‑aⁿ tnúhu‑gá, te ñaha isràél cúú‑áⁿ, te tée grìégú cúú tǎtá‑dě.
1 Chegou a Derbe e depois a Listra, onde vivia um discípulo chamado Timóteo. Sua mãe era uma judia convertida e seu pai era grego.
2 Te nchaa ñáyiu ní sándáá iní tnúhu‑gá ñáyiu ndècu ñuú Lìstrá, ndɨhɨ ñáyiu ñuú Ìconiú, nchaa ñáyiu‑áⁿ cúdɨ̌ɨ́ ìní‑yu nàcuáa quìde‑dé.
2 Os irmãos de Listra e Icônio davam bom testemunho dele.
3 Te ní cuiní té Pǎblú sá tnàhá té Timùteú quɨ́hɨ́ⁿ ndɨhɨ‑dé dava‑gá ñuú, núu xíǎⁿ díhna‑gá sèñá ní sáha té Pǎblú ñɨɨ té Timùteú, chi ñá ní tnàhá iní té Pǎblú sá càháⁿ cuèhé ñáyiu isràél cuèndá té Timùteú. Te nchaa ñáyiu isràél ndécú ñùú‑áⁿ xìní‑yu sá těe grìégú cúú tǎtá‑dě, te ñá dɨ́ú těe isràél cúú‑dě, te xíǎⁿ ní sáha té Pǎblú sèñá ñɨɨ té Timùteú.
3 Paulo, querendo levá-lo na viagem, circuncidou-o por causa dos judeus que viviam naquela região, pois todos sabiam que seu pai era grego.
4 Te ndɨ tnahá ñuú ndɨ tnahá ñuú cuáháⁿ‑güedé càháⁿ ndɨhɨ‑güedé nchaa ñáyiu ní sándáá iní tnúhu Jèsús. Te ní xáhaⁿ‑güedě nàcuáa càháⁿ tutú ní cadúha cue tée ní táúchíúⁿ Jèsús dacuàha ñaha xií‑yu tnúhu‑gá, ndɨhɨ cue tée yɨ̀ndaha ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá ñuú Jerusàlén.
4 Nas cidades por onde passavam, transmitiam as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros em Jerusalém, para que fossem obedecidas.
5 Te cuèndá ducaⁿ nǐ sáháⁿ‑güedé nchaa ñuú núú ndécú ñǎyiu sàndáá iní tnúhu‑gá ní dácuáhá ñàha‑güedé xií‑yu, núu xíǎⁿ tá cùu túha‑gá‑yu tnúhu Yá Ndiǒxí, te vài‑gá‑yu ní tuhá‑yu ichi‑gá.
5 Assim as igrejas eram fortalecidas na fé e cresciam em número cada dia.
6 Te ñá ní dàña Espíritú Yǎ Ndiǒxí quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé cáháⁿ‑güedé tnúhu‑gá distrìtú Àsiá, núu ní sáháⁿ‑güedé distrìtú Frìgiá ndɨhɨ distrìtú Gàlaciá cáháⁿ‑güedé tnúhu‑gá.
6 Paulo e seus companheiros viajaram pela região da Frígia e da Galácia, tendo sido impedidos pelo Espírito Santo de pregar a palavra na província da Ásia.
7 Te ní sáá‑güedé yuhu distrìtú Mìsiá. Te quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé distrìtú Bìtiniá ní cùu, dico ñá ní dàña Espíritú Yǎ Ndiǒxí quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé yàcáⁿ.
7 Quando chegaram à fronteira da Mísia, tentaram entrar na Bitínia, mas o Espírito de Jesus os impediu.
8 Te ní yáha‑güedé Mìsiá, te ní quexìo‑güedé ñuú Tròás, te yàcáⁿ ní nanítnáhá‑ndɨ̌ ndɨhɨ‑dé.
8 Então, contornaram a Mísia e desceram a Trôade.
9 Te ɨɨⁿ niú ní dácótó‑xí nǔú tě Pǎblú sá nǐ xiní‑dé ɨɨⁿ tée distrìtú Macèdoniá nútnɨ̌ɨ‑dé, te ní xáhaⁿ těe‑áⁿ xii té Pǎblú: “Cada ndee ìní‑n quɨ̌hɨ́ⁿ‑n Màcedoniá chi dacuàha ñaha‑n nchaa sá xìní‑n”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě, ní dácótó ñàha‑xi xii té Pǎblú.
9 Durante a noite Paulo teve uma visão, na qual um homem da Macedônia estava em pé e lhe suplicava: "Passe à Macedônia e ajude-nos".
10 Te cuèndá sá dúcáⁿ nǐ dácótó ñàha‑xi xii té Pǎblú nǔu ní ndatnúhu‑ndɨ́ quɨ́hɨ́ⁿ‑ndɨ́ Macèdoniá, chi ní cutnùní iní‑ndɨ́ sá cáná ñàha Yá Ndiǒxí quɨ́hɨ́ⁿ‑ndɨ́ cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá núú ñǎyiu yàcáⁿ.
10 Depois que Paulo teve essa visão, preparamo-nos imediatamente para partir para a Macedônia, concluindo que Deus nos tinha chamado para lhes pregar o evangelho.
11 Te ní quée‑ndɨ́ bàrcú ñuú Tròás, te cuáháⁿ ndáá‑ndɨ́ ñuú Samòtraciá, te yàcáⁿ ní quexìo‑ndɨ́, te ní yáha‑ni‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́. Te nduu tněé ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Nèápolís.
11 Partindo de Trôade, navegamos diretamente para Samotrácia e, no dia seguinte, para Neápolis.
12 Te yàcáⁿ ní quene‑ndɨ́ bàrcú, te xìca‑na‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́ ñuú Fìlipú te ñuú‑áⁿ yɨ́ndèhu‑xi distritú Macèdoniá. Te yàcáⁿ ní cudíi‑ndɨ́ ní xíndecu tnaa‑ndɨ́. Te ñuú Fìlipú‑áⁿ ǐo cùnuu‑xi, chi ío chitu ñǎyiu ròmá ní ngóo‑yu.
12 Dali partimos para Filipos, na Macedônia, que é colônia romana e a principal cidade daquele distrito. Ali ficamos vários dias.
13 Te nduu ndètatú‑yu ní quee‑ndɨ́ ñuú cuáháⁿ‑ndɨ́ ɨɨⁿ xio yuhu yǔte, chi yàcáⁿ sàháⁿ‑yu càháⁿ ndɨhɨ́‑yu Yá Ndiǒxí. Te òré ní quexìo‑ndɨ́, te ní naníhí tnáhá‑ndɨ̌ ndɨhɨ mee‑ni ñǎyiu dɨ̀hɨ́, te ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí ní xíndedóho‑yu.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, onde esperávamos encontrar um lugar de oração. Sentamo-nos e começamos a conversar com as mulheres que se haviam reunido ali.
14 Te ndècu ɨɨⁿ ñaha nani Lidiá ní xíndedóho‑aⁿ nàcuáa ní cáháⁿ‑ndɨ́, te ñaha ñuú Tiàtirá cúú‑áⁿ, te dìco‑aⁿ dóó muràdú, te ío càháⁿ ndɨhɨ‑aⁿ Yá Ndiǒxí. Te dɨu‑ni mee Yǎ Ndiǒxí ní chindee ñàha‑gá ní sándáá iní‑aⁿ tnúhu ní cáháⁿ té Pǎblú.
14 Uma das que ouviam era uma mulher temente a Deus chamada Lídia, vendedora de tecido de púrpura, da cidade de Tiatira. O Senhor abriu seu coração para atender à mensagem de Paulo.
15 Te ní sandute‑aⁿ ndɨhɨ landú‑aⁿ, ndɨhɨ nchaa ñáyiu xìnu cuechi núú‑aⁿ, te ní cachí‑aⁿ xii‑ndɨ́:
15 Tendo sido batizada, bem como os de sua casa, ela nos convidou, dizendo: "Se os senhores me consideram uma crente no Senhor, venham ficar em minha casa". E nos convenceu.
16 Te ɨɨⁿ nduu ñùhu‑ndɨ́ ichi cuáháⁿ‑ndɨ́ núú càháⁿ ndɨhɨ́‑yu Yá Ndiǒxí, te ní naníhí‑ndɨ̌ ɨɨⁿ xíchí ñúhú ìchi, te yɨ̀hɨ ñaha espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha xii‑xi. Te xíǎⁿ ní quide ní cáháⁿ‑xi nchaa sá vǎ yǒo tnàhí cùtnuní iní‑xi núú nchàa ñáyiu ní sángándɨhɨ ñaha xìi‑xi. Te ñáyiu dii vèhe‑xi xinu cuechi‑xi ío vài díhúⁿ nǐ níhǐ‑yu chi ní cháhu nchaa ñáyiu ní sángándɨhɨ ñaha xìi‑xi.
16 Certo dia, indo nós para o lugar de oração, encontramos uma escrava que tinha um espírito pelo qual predizia o futuro. Ela ganhava muito dinheiro para os seus senhores com adivinhações.
17 Te xíchí‑ǎⁿ nǐ chinchícúⁿ ñáhá‑xí xìi‑ndɨ́ ndɨhɨ té Pǎblú nděndaha ñàha‑xi cuáháⁿ, te ní cáháⁿ níhi‑xi xǎhaⁿ‑xi xìi dava‑gá ñáyiu:
17 Essa moça seguia a Paulo e a nós, gritando: "Estes homens são servos do Deus Altíssimo e lhes anunciam o caminho da salvação".
18 Te tɨtnɨ́ xito ní yáha‑ndɨ́ ducaⁿ‑ni nǐ cáháⁿ‑xi. Te ñá ní cùndee‑gá iní té Pǎblú sá dúcáⁿ càháⁿ‑xi, núu ní nanchocuíhnu‑dé núú nútnɨ̌ɨ‑xi, te ní xáhaⁿ‑dě xii espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yɨ̀hɨ ñaha xii‑xi:
18 Ela continuou fazendo isso por muitos dias. Finalmente, Paulo ficou indignado, voltou-se e disse ao espírito: "Em nome de Jesus Cristo eu lhe ordeno que saia dela! " No mesmo instante o espírito a deixou.
19 — ausente —
19 Percebendo que a sua esperança de lucro tinha se acabado, os donos da escrava agarraram Paulo e Silas e os arrastaram para a praça principal, diante das autoridades.
20 — ausente —
20 E, levando-os aos magistrados, disseram: "Estes homens são judeus e estão perturbando a nossa cidade,
21 Te cuìní‑güedé cada‑o nàcuáa quìde‑güedé, te vá cúú dùcaⁿ cada‑o chi ñáyiu nàcióⁿ Ròmá cúú‑ó —càchí‑yu xǎhǎⁿ‑yu xii cue tée cùchiuⁿ.
21 propagando costumes que a nós, romanos, não é permitido aceitar nem praticar".
22 Te uuⁿni ní cáháⁿ nchaá‑yu, te xǎhǎⁿ‑yu sá ñà túú quìde váha té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás. Te cue tée cùchiuⁿ ní cándeé‑güedé dóó tě Pǎblú ndɨhɨ dóó tě Sìlás ní ndátá‑güedě, te ní táúchíúⁿ‑güedě caniha‑güedě ndɨhɨ tnudìi xii‑güedé.
22 A multidão ajuntou-se contra Paulo e Silas, e os magistrados ordenaram que se lhes tirassem as roupas e fossem açoitados.
23 Te ní caniha‑güedě, te dǎtnùní ní chihi ñaha‑güedě vecaá. Te ní xáhaⁿ‑güedě xii tée nděnchito vecaá sá cádá cuèdadú víhí‑dě cuèndá ná canú‑güedé vecaá.
23 Depois de serem severamente açoitados, foram lançados na prisão. O carcereiro recebeu instrução para vigiá-los com cuidado.
24 Te cuèndá sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑güedé, núu tée nděnchito vecaá ní dáyǎha ñaha‑dě ɨngá cuàrtú ndécú xɨ̀tɨ́ vecaá, te ní chihi‑dé sáhá‑güedě yaú nduhu, te ní quide tɨɨ‑dé.
24 Tendo recebido tais ordens, ele os lançou no cárcere interior e lhes prendeu os pés no tronco.
25 Te dava niú ní cáháⁿ ndɨhɨ té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás Yǎ Ndiǒxí, te ní xita‑güedé ndudú ní quide càhnu ñaha‑güedé xii‑gá. Te dava‑gá cue tée yɨ̀hɨ vecaá ní xíndedóho‑güedé nàcuáa ní xita‑güedé.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus; os outros presos os ouviam.
26 Te uuⁿni níhi vìhi ní tnáa ní quɨdɨ‑xi ndéé cimièntú vecaá, te ní nacaáⁿ nchaa yèhe vecaá, te ní ndɨhɨ cadèná ndútú cuè tée yɨ̀hɨ vecaá ní nandáxí.
26 De repente, houve um terremoto tão violento que os alicerces da prisão foram abalados. Imediatamente todas as portas se abriram, e as correntes de todos se soltaram.
27 Te ní ndɨquɨ́ú cúnú ìní tée nděnchito vecaá, te ní quide cuèndá‑dé nchìí nchaa yèhe vecaá. Te ní tava‑dé machìtí‑dé cahni‑dé méé‑dě ní cùu, chi ní cáháⁿ‑dě sá nǐ ndɨhɨ cue tée yɨ̀hɨ vecaá ní xinu ni cùu.
27 O carcereiro acordou e, vendo abertas as portas da prisão, desembainhou sua espada para se matar, porque pensava que os presos tivessem fugido.
28 Te té Pǎblú ní cáháⁿ níhi‑dé, te xǎhaⁿ‑dě xii tée nděnchito vecaá:
28 Mas Paulo gritou: "Não faça isso! Estamos todos aqui! "
29 Te dǎtnùní ní xícáⁿ tée nděnchito vecaá ñuhú, te xìnu‑dé cuánguɨhu xɨtɨ́ vecaá núú yɨ́hɨ́ tě Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás, te quɨ̀dɨ ñaha‑ná‑xi xii‑dé ní quexìo‑dé ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑dě núú‑güedě.
29 O carcereiro pediu luz, entrou correndo e, trêmulo, prostrou-se diante de Paulo e Silas.
30 Te dǎtnùní ndécá ñàha‑dé xii‑güedé ní ndee vecaá, te ní xícáⁿ tnúhú‑dě núú‑güedě, te xǎhaⁿ‑dě:
30 Então levou-os para fora e perguntou: "Senhores, que devo fazer para ser salvo? "
31 Te ní xáhaⁿ‑güedě:
31 Eles responderam: "Creia no Senhor Jesus, e serão salvos, você e os de sua casa".
32 Te ní dácuáhá ñàha‑güedé xii tée nděnchito vecaá ndɨhɨ nchaa ñáyiu ndècu vehe‑dé tnúhu Yá Ndiǒxí.
32 E pregaram a palavra de Deus, a ele e a todos os de sua casa.
33 Te dɨu‑ni òré‑áⁿ nǐ naquete‑dé sátá‑güedě núú nǐ ñáni, te dǎtnùní ní sandute‑dé ndɨhɨ́‑yu.
33 Naquela mesma hora da noite o carcereiro lavou as feridas deles; em seguida, ele e todos os seus foram batizados.
34 Te ndèca ñaha‑dé cuáháⁿ vehe‑dé ní sáñaha‑dě sá nǐ xexi‑güedé, te ní cudɨ́ɨ́ víhí ìní tée nděnchito vecaá ndɨhɨ nchaa‑dé vehe‑dé sá nǐ tuhá‑yu ichi Yá Ndiǒxí. Te cuándɨhu tucu té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás vecaá.
34 Então os levou para a sua casa, serviu-lhes uma refeição e com todos os de sua casa alegrou-se muito por haver crido em Deus.
35 Te nduu tněé ní xáhaⁿ cuè tée cùchiuⁿ xii poleciá cuáháⁿ‑güedé cúu‑güedé tée nděnchito vecaá queñuhu‑dé úú cue tée cuánguɨhu ndedɨ́ nduu ìcu núhú‑güedé.
35 Quando amanheceu, os magistrados mandaram os seus soldados ao carcereiro com esta ordem: "Solte estes homens".
36 Te tée nděnchito vecaá ní xáhaⁿ‑dě xii té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás:
36 O carcereiro disse a Paulo: "Os magistrados deram ordens para que você e Silas sejam libertados. Agora podem sair. Vão em paz".
37 Te té Pǎblú ní xáhaⁿ‑dě xii cue tée cùu poleciá:
37 Mas Paulo disse aos soldados: "Sendo nós cidadãos romanos, eles nos açoitaram publicamente sem processo formal e nos lançaram na prisão. E agora querem livrar-se de nós secretamente? Não! Venham eles mesmos e nos libertem".
38 Te cue tée cùu poleciá cuánuhú‑güedé núú ndécú cuè tée cùchiuⁿ, te ní xáhaⁿ‑güedě nàcuáa ní cáháⁿ té Pǎblú. Te sá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ pòleciá sá těe ròmá cúú‑güedě, xíǎⁿ ní yùhú‑güedé.
38 Os soldados relataram isso aos magistrados, os quais, ouvindo que Paulo e Silas eram romanos, ficaram atemorizados.
39 Te ní sáháⁿ cue tée cùchiuⁿ yehe vecaá, te ní xáhaⁿ‑güedě sá cádá càhnu iní‑güedé sá nǐ chihi ñaha‑güedě vecaá, te ní ndeñuhu ñaha‑güedě vecaá. Te ní cáháⁿ ndàhú‑güedé núú cuè tée ní xɨ́hɨ vecaá sá ndéé‑güedě ñuú‑áⁿ nǔhú‑güedé.
39 Vieram para se desculpar diante deles e, conduzindo-os para fora da prisão, pediram-lhes que saíssem da cidade.
40 Te ní ndee‑güedé vecaá, te cuáháⁿ‑güedé vehe tá Lìdiá, te ní ndatnúhu‑güedé ndɨhɨ nchaa ñáyiu ní sándáá iní‑xi tnúhu Jèsús, te ní xáhaⁿ‑güedě xií‑yu nàcuáa cadá‑yu, te ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑yu, te ducaⁿ te ní xica‑güedé cuáháⁿ‑güedé.
40 Depois de saírem da prisão, Paulo e Silas foram à casa de Lídia, onde se encontraram com os irmãos e os encorajaram. E então partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.