Atos 16

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Te té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás cuáháⁿ‑güedé ñuú Dèrbé ndɨhɨ ñuú Lìstrá, te ñuú Lìstrá yàcáⁿ ndécú ɨ̀ɨⁿ tée nàni Timuteú. Te tée‑áⁿ sàndáá iní‑dé tnúhu Jèsús, te tnàhá nǎná‑dě sàndáá iní‑aⁿ tnúhu‑gá, te ñaha isràél cúú‑áⁿ, te tée grìégú cúú tǎtá‑dě.
1 Paulo chegou também a Derbe e a Listra. Havia ali um discípulo chamado Timóteo, filho de uma judia crente, mas de pai grego.
2 Te nchaa ñáyiu ní sándáá iní tnúhu‑gá ñáyiu ndècu ñuú Lìstrá, ndɨhɨ ñáyiu ñuú Ìconiú, nchaa ñáyiu‑áⁿ cúdɨ̌ɨ́ ìní‑yu nàcuáa quìde‑dé.
2 Os irmãos em Listra e Icônio davam bom testemunho dele.
3 Te ní cuiní té Pǎblú sá tnàhá té Timùteú quɨ́hɨ́ⁿ ndɨhɨ‑dé dava‑gá ñuú, núu xíǎⁿ díhna‑gá sèñá ní sáha té Pǎblú ñɨɨ té Timùteú, chi ñá ní tnàhá iní té Pǎblú sá càháⁿ cuèhé ñáyiu isràél cuèndá té Timùteú. Te nchaa ñáyiu isràél ndécú ñùú‑áⁿ xìní‑yu sá těe grìégú cúú tǎtá‑dě, te ñá dɨ́ú těe isràél cúú‑dě, te xíǎⁿ ní sáha té Pǎblú sèñá ñɨɨ té Timùteú.
3 Paulo queria que Timóteo fosse em sua companhia e, por isso, circuncidou-o por causa dos judeus daqueles lugares; pois todos sabiam que o pai dele era grego.
4 Te ndɨ tnahá ñuú ndɨ tnahá ñuú cuáháⁿ‑güedé càháⁿ ndɨhɨ‑güedé nchaa ñáyiu ní sándáá iní tnúhu Jèsús. Te ní xáhaⁿ‑güedě nàcuáa càháⁿ tutú ní cadúha cue tée ní táúchíúⁿ Jèsús dacuàha ñaha xií‑yu tnúhu‑gá, ndɨhɨ cue tée yɨ̀ndaha ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá ñuú Jerusàlén.
4 Ao passar pelas cidades, entregavam aos irmãos as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros de Jerusalém, para que as observassem.
5 Te cuèndá ducaⁿ nǐ sáháⁿ‑güedé nchaa ñuú núú ndécú ñǎyiu sàndáá iní tnúhu‑gá ní dácuáhá ñàha‑güedé xií‑yu, núu xíǎⁿ tá cùu túha‑gá‑yu tnúhu Yá Ndiǒxí, te vài‑gá‑yu ní tuhá‑yu ichi‑gá.
5 Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e, dia a dia, aumentavam em número.
6 Te ñá ní dàña Espíritú Yǎ Ndiǒxí quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé cáháⁿ‑güedé tnúhu‑gá distrìtú Àsiá, núu ní sáháⁿ‑güedé distrìtú Frìgiá ndɨhɨ distrìtú Gàlaciá cáháⁿ‑güedé tnúhu‑gá.
6 E percorreram a região frígio-gálata, tendo sido impedidos pelo Espírito Santo de pregar a palavra na província da Ásia.
7 Te ní sáá‑güedé yuhu distrìtú Mìsiá. Te quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé distrìtú Bìtiniá ní cùu, dico ñá ní dàña Espíritú Yǎ Ndiǒxí quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé yàcáⁿ.
7 Chegando perto de Mísia, tentaram ir para Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.
8 Te ní yáha‑güedé Mìsiá, te ní quexìo‑güedé ñuú Tròás, te yàcáⁿ ní nanítnáhá‑ndɨ̌ ndɨhɨ‑dé.
8 E, tendo contornado Mísia, foram a Trôade.
9 Te ɨɨⁿ niú ní dácótó‑xí nǔú tě Pǎblú sá nǐ xiní‑dé ɨɨⁿ tée distrìtú Macèdoniá nútnɨ̌ɨ‑dé, te ní xáhaⁿ těe‑áⁿ xii té Pǎblú: “Cada ndee ìní‑n quɨ̌hɨ́ⁿ‑n Màcedoniá chi dacuàha ñaha‑n nchaa sá xìní‑n”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě, ní dácótó ñàha‑xi xii té Pǎblú.
9 À noite, Paulo teve uma visão na qual um homem da Macedônia estava em pé e lhe rogava, dizendo: — Passe à Macedônia e ajude-nos.
10 Te cuèndá sá dúcáⁿ nǐ dácótó ñàha‑xi xii té Pǎblú nǔu ní ndatnúhu‑ndɨ́ quɨ́hɨ́ⁿ‑ndɨ́ Macèdoniá, chi ní cutnùní iní‑ndɨ́ sá cáná ñàha Yá Ndiǒxí quɨ́hɨ́ⁿ‑ndɨ́ cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá núú ñǎyiu yàcáⁿ.
10 Assim que Paulo teve a visão, imediatamente procuramos partir para aquele destino, concluindo que Deus nos havia chamado para lhes anunciar o evangelho.
11 Te ní quée‑ndɨ́ bàrcú ñuú Tròás, te cuáháⁿ ndáá‑ndɨ́ ñuú Samòtraciá, te yàcáⁿ ní quexìo‑ndɨ́, te ní yáha‑ni‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́. Te nduu tněé ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Nèápolís.
11 Tendo, pois, navegado de Trôade, fomos diretamente para Samotrácia e, no dia seguinte, a Neápolis.
12 Te yàcáⁿ ní quene‑ndɨ́ bàrcú, te xìca‑na‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́ ñuú Fìlipú te ñuú‑áⁿ yɨ́ndèhu‑xi distritú Macèdoniá. Te yàcáⁿ ní cudíi‑ndɨ́ ní xíndecu tnaa‑ndɨ́. Te ñuú Fìlipú‑áⁿ ǐo cùnuu‑xi, chi ío chitu ñǎyiu ròmá ní ngóo‑yu.
12 Dali fomos a Filipos, cidade da Macedônia, primeira do distrito e colônia romana. Nesta cidade, permanecemos alguns dias.
13 Te nduu ndètatú‑yu ní quee‑ndɨ́ ñuú cuáháⁿ‑ndɨ́ ɨɨⁿ xio yuhu yǔte, chi yàcáⁿ sàháⁿ‑yu càháⁿ ndɨhɨ́‑yu Yá Ndiǒxí. Te òré ní quexìo‑ndɨ́, te ní naníhí tnáhá‑ndɨ̌ ndɨhɨ mee‑ni ñǎyiu dɨ̀hɨ́, te ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí ní xíndedóho‑yu.
13 No sábado, saímos da cidade para a beira do rio, onde nos pareceu haver um lugar de oração; e, assentando-nos, falamos às mulheres que haviam se reunido ali.
14 Te ndècu ɨɨⁿ ñaha nani Lidiá ní xíndedóho‑aⁿ nàcuáa ní cáháⁿ‑ndɨ́, te ñaha ñuú Tiàtirá cúú‑áⁿ, te dìco‑aⁿ dóó muràdú, te ío càháⁿ ndɨhɨ‑aⁿ Yá Ndiǒxí. Te dɨu‑ni mee Yǎ Ndiǒxí ní chindee ñàha‑gá ní sándáá iní‑aⁿ tnúhu ní cáháⁿ té Pǎblú.
14 Certa mulher, chamada Lídia, da cidade de Tiatira, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava; o Senhor lhe abriu o coração para que estivesse atenta ao que Paulo dizia.
15 Te ní sandute‑aⁿ ndɨhɨ landú‑aⁿ, ndɨhɨ nchaa ñáyiu xìnu cuechi núú‑aⁿ, te ní cachí‑aⁿ xii‑ndɨ́:
15 Depois de ser batizada, ela e toda a sua casa, nos fez este pedido: — Se julgam que eu sou fiel ao Senhor, venham ficar na minha casa. E nos constrangeu a isso.
16 Te ɨɨⁿ nduu ñùhu‑ndɨ́ ichi cuáháⁿ‑ndɨ́ núú càháⁿ ndɨhɨ́‑yu Yá Ndiǒxí, te ní naníhí‑ndɨ̌ ɨɨⁿ xíchí ñúhú ìchi, te yɨ̀hɨ ñaha espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha xii‑xi. Te xíǎⁿ ní quide ní cáháⁿ‑xi nchaa sá vǎ yǒo tnàhí cùtnuní iní‑xi núú nchàa ñáyiu ní sángándɨhɨ ñaha xìi‑xi. Te ñáyiu dii vèhe‑xi xinu cuechi‑xi ío vài díhúⁿ nǐ níhǐ‑yu chi ní cháhu nchaa ñáyiu ní sángándɨhɨ ñaha xìi‑xi.
16 Aconteceu que, indo nós para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma jovem possuída de espírito adivinhador, a qual, adivinhando, dava grande lucro aos seus donos.
17 Te xíchí‑ǎⁿ nǐ chinchícúⁿ ñáhá‑xí xìi‑ndɨ́ ndɨhɨ té Pǎblú nděndaha ñàha‑xi cuáháⁿ, te ní cáháⁿ níhi‑xi xǎhaⁿ‑xi xìi dava‑gá ñáyiu:
17 Seguindo a Paulo e a nós, gritava, dizendo: — Estes homens são servos do Deus Altíssimo e anunciam a vocês o caminho da salvação.
18 Te tɨtnɨ́ xito ní yáha‑ndɨ́ ducaⁿ‑ni nǐ cáháⁿ‑xi. Te ñá ní cùndee‑gá iní té Pǎblú sá dúcáⁿ càháⁿ‑xi, núu ní nanchocuíhnu‑dé núú nútnɨ̌ɨ‑xi, te ní xáhaⁿ‑dě xii espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yɨ̀hɨ ñaha xii‑xi:
18 Isto se repetiu por muitos dias. Então Paulo, já indignado, voltando-se, disse ao espírito: — Em nome de Jesus Cristo, eu ordeno que você saia dela. E, na mesma hora, o espírito saiu.
19 — ausente —
19 Quando os donos da jovem viram que se havia desfeito a esperança do lucro, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram para a praça, à presença das autoridades.
20 — ausente —
20 E, levando-os aos magistrados, disseram: — Estes homens, sendo judeus, perturbam a nossa cidade,
21 Te cuìní‑güedé cada‑o nàcuáa quìde‑güedé, te vá cúú dùcaⁿ cada‑o chi ñáyiu nàcióⁿ Ròmá cúú‑ó —càchí‑yu xǎhǎⁿ‑yu xii cue tée cùchiuⁿ.
21 propagando costumes que não podemos aceitar, nem praticar, porque somos romanos.
22 Te uuⁿni ní cáháⁿ nchaá‑yu, te xǎhǎⁿ‑yu sá ñà túú quìde váha té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás. Te cue tée cùchiuⁿ ní cándeé‑güedé dóó tě Pǎblú ndɨhɨ dóó tě Sìlás ní ndátá‑güedě, te ní táúchíúⁿ‑güedě caniha‑güedě ndɨhɨ tnudìi xii‑güedé.
22 Então a multidão se levantou unida contra eles, e os magistrados, rasgando-lhes as roupas, mandaram açoitá-los com varas.
23 Te ní caniha‑güedě, te dǎtnùní ní chihi ñaha‑güedě vecaá. Te ní xáhaⁿ‑güedě xii tée nděnchito vecaá sá cádá cuèdadú víhí‑dě cuèndá ná canú‑güedé vecaá.
23 E, depois de lhes darem muitos açoites, os lançaram na prisão, ordenando ao carcereiro que os guardasse com toda a segurança.
24 Te cuèndá sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑güedé, núu tée nděnchito vecaá ní dáyǎha ñaha‑dě ɨngá cuàrtú ndécú xɨ̀tɨ́ vecaá, te ní chihi‑dé sáhá‑güedě yaú nduhu, te ní quide tɨɨ‑dé.
24 Este, recebendo tal ordem, levou-os para o cárcere interior e prendeu os pés deles no tronco.
25 Te dava niú ní cáháⁿ ndɨhɨ té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás Yǎ Ndiǒxí, te ní xita‑güedé ndudú ní quide càhnu ñaha‑güedé xii‑gá. Te dava‑gá cue tée yɨ̀hɨ vecaá ní xíndedóho‑güedé nàcuáa ní xita‑güedé.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam louvores a Deus, e os demais companheiros de prisão escutavam.
26 Te uuⁿni níhi vìhi ní tnáa ní quɨdɨ‑xi ndéé cimièntú vecaá, te ní nacaáⁿ nchaa yèhe vecaá, te ní ndɨhɨ cadèná ndútú cuè tée yɨ̀hɨ vecaá ní nandáxí.
26 De repente, sobreveio tamanho terremoto, que sacudiu os alicerces da prisão; todas as portas se abriram e as correntes de todos os presos se soltaram.
27 Te ní ndɨquɨ́ú cúnú ìní tée nděnchito vecaá, te ní quide cuèndá‑dé nchìí nchaa yèhe vecaá. Te ní tava‑dé machìtí‑dé cahni‑dé méé‑dě ní cùu, chi ní cáháⁿ‑dě sá nǐ ndɨhɨ cue tée yɨ̀hɨ vecaá ní xinu ni cùu.
27 O carcereiro despertou do sono e, vendo abertas as portas da prisão, puxando da espada, ia suicidar-se, pois pensou que os presos tinham fugido.
28 Te té Pǎblú ní cáháⁿ níhi‑dé, te xǎhaⁿ‑dě xii tée nděnchito vecaá:
28 Mas Paulo gritou bem alto: — Não faça nenhum mal a si mesmo! Estamos todos aqui.
29 Te dǎtnùní ní xícáⁿ tée nděnchito vecaá ñuhú, te xìnu‑dé cuánguɨhu xɨtɨ́ vecaá núú yɨ́hɨ́ tě Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás, te quɨ̀dɨ ñaha‑ná‑xi xii‑dé ní quexìo‑dé ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑dě núú‑güedě.
29 Então o carcereiro, tendo pedido uma luz, entrou correndo e, trêmulo, prostrou-se diante de Paulo e Silas.
30 Te dǎtnùní ndécá ñàha‑dé xii‑güedé ní ndee vecaá, te ní xícáⁿ tnúhú‑dě núú‑güedě, te xǎhaⁿ‑dě:
30 Depois, trazendo-os para fora, disse: — Senhores, que devo fazer para que seja salvo?
31 Te ní xáhaⁿ‑güedě:
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e toda a sua casa.
32 Te ní dácuáhá ñàha‑güedé xii tée nděnchito vecaá ndɨhɨ nchaa ñáyiu ndècu vehe‑dé tnúhu Yá Ndiǒxí.
32 E pregaram a palavra de Deus ao carcereiro e a todos os que faziam parte da casa dele.
33 Te dɨu‑ni òré‑áⁿ nǐ naquete‑dé sátá‑güedě núú nǐ ñáni, te dǎtnùní ní sandute‑dé ndɨhɨ́‑yu.
33 Naquela mesma hora da noite, cuidando deles, lavou-lhes as feridas dos açoites. Logo a seguir, ele e todos os membros da casa dele foram batizados.
34 Te ndèca ñaha‑dé cuáháⁿ vehe‑dé ní sáñaha‑dě sá nǐ xexi‑güedé, te ní cudɨ́ɨ́ víhí ìní tée nděnchito vecaá ndɨhɨ nchaa‑dé vehe‑dé sá nǐ tuhá‑yu ichi Yá Ndiǒxí. Te cuándɨhu tucu té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás vecaá.
34 Então, levando-os para a sua própria casa, deu-lhes de comer; e, com todos os seus, manifestava grande alegria por ter crido em Deus.
35 Te nduu tněé ní xáhaⁿ cuè tée cùchiuⁿ xii poleciá cuáháⁿ‑güedé cúu‑güedé tée nděnchito vecaá queñuhu‑dé úú cue tée cuánguɨhu ndedɨ́ nduu ìcu núhú‑güedé.
35 Quando amanheceu, os magistrados enviaram oficiais de justiça, com a seguinte ordem para o carcereiro: — Ponha aqueles homens em liberdade.
36 Te tée nděnchito vecaá ní xáhaⁿ‑dě xii té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás:
36 Então o carcereiro comunicou isso a Paulo, dizendo: — Os magistrados ordenaram que vocês fossem postos em liberdade. Portanto, vocês podem sair. Vão em paz.
37 Te té Pǎblú ní xáhaⁿ‑dě xii cue tée cùu poleciá:
37 Paulo, porém, lhes disse: — Sem ter havido processo formal contra nós, nos açoitaram publicamente e nos jogaram na cadeia, sendo nós cidadãos romanos. Querem agora nos mandar embora sem maior alarde? Nada disso! Pelo contrário, que eles venham e, pessoalmente, nos ponham em liberdade.
38 Te cue tée cùu poleciá cuánuhú‑güedé núú ndécú cuè tée cùchiuⁿ, te ní xáhaⁿ‑güedě nàcuáa ní cáháⁿ té Pǎblú. Te sá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ pòleciá sá těe ròmá cúú‑güedě, xíǎⁿ ní yùhú‑güedé.
38 Os oficiais de justiça comunicaram isso aos magistrados. Quando estes souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo.
39 Te ní sáháⁿ cue tée cùchiuⁿ yehe vecaá, te ní xáhaⁿ‑güedě sá cádá càhnu iní‑güedé sá nǐ chihi ñaha‑güedě vecaá, te ní ndeñuhu ñaha‑güedě vecaá. Te ní cáháⁿ ndàhú‑güedé núú cuè tée ní xɨ́hɨ vecaá sá ndéé‑güedě ñuú‑áⁿ nǔhú‑güedé.
39 Então foram até eles e lhes pediram desculpas; e, relaxando-lhes a prisão, pediram que se retirassem da cidade.
40 Te ní ndee‑güedé vecaá, te cuáháⁿ‑güedé vehe tá Lìdiá, te ní ndatnúhu‑güedé ndɨhɨ nchaa ñáyiu ní sándáá iní‑xi tnúhu Jèsús, te ní xáhaⁿ‑güedě xií‑yu nàcuáa cadá‑yu, te ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑yu, te ducaⁿ te ní xica‑güedé cuáháⁿ‑güedé.
40 Tendo saído da prisão, Paulo e Silas dirigiram-se para a casa de Lídia e, vendo os irmãos, os animaram. Depois partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.