Atos 16

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Te té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás cuáháⁿ‑güedé ñuú Dèrbé ndɨhɨ ñuú Lìstrá, te ñuú Lìstrá yàcáⁿ ndécú ɨ̀ɨⁿ tée nàni Timuteú. Te tée‑áⁿ sàndáá iní‑dé tnúhu Jèsús, te tnàhá nǎná‑dě sàndáá iní‑aⁿ tnúhu‑gá, te ñaha isràél cúú‑áⁿ, te tée grìégú cúú tǎtá‑dě.
1 E chegou a Derbe e Listra. E eis que estava ali um certo discípulo por nome Timóteo, filho de uma judia que era crente, mas de pai grego;
2 Te nchaa ñáyiu ní sándáá iní tnúhu‑gá ñáyiu ndècu ñuú Lìstrá, ndɨhɨ ñáyiu ñuú Ìconiú, nchaa ñáyiu‑áⁿ cúdɨ̌ɨ́ ìní‑yu nàcuáa quìde‑dé.
2 Do qual davam bom testemunho os irmãos que estavam em Listra e em Icônio.
3 Te ní cuiní té Pǎblú sá tnàhá té Timùteú quɨ́hɨ́ⁿ ndɨhɨ‑dé dava‑gá ñuú, núu xíǎⁿ díhna‑gá sèñá ní sáha té Pǎblú ñɨɨ té Timùteú, chi ñá ní tnàhá iní té Pǎblú sá càháⁿ cuèhé ñáyiu isràél cuèndá té Timùteú. Te nchaa ñáyiu isràél ndécú ñùú‑áⁿ xìní‑yu sá těe grìégú cúú tǎtá‑dě, te ñá dɨ́ú těe isràél cúú‑dě, te xíǎⁿ ní sáha té Pǎblú sèñá ñɨɨ té Timùteú.
3 Paulo quis que este fosse com ele; e tomando-o, o circuncidou, por causa dos judeus que estavam naqueles lugares; porque todos sabiam que seu pai era grego.
4 Te ndɨ tnahá ñuú ndɨ tnahá ñuú cuáháⁿ‑güedé càháⁿ ndɨhɨ‑güedé nchaa ñáyiu ní sándáá iní tnúhu Jèsús. Te ní xáhaⁿ‑güedě nàcuáa càháⁿ tutú ní cadúha cue tée ní táúchíúⁿ Jèsús dacuàha ñaha xií‑yu tnúhu‑gá, ndɨhɨ cue tée yɨ̀ndaha ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá ñuú Jerusàlén.
4 E, quando iam passando pelas cidades, lhes entregavam, para serem observados, os decretos que haviam sido estabelecidos pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém.
5 Te cuèndá ducaⁿ nǐ sáháⁿ‑güedé nchaa ñuú núú ndécú ñǎyiu sàndáá iní tnúhu‑gá ní dácuáhá ñàha‑güedé xií‑yu, núu xíǎⁿ tá cùu túha‑gá‑yu tnúhu Yá Ndiǒxí, te vài‑gá‑yu ní tuhá‑yu ichi‑gá.
5 De sorte que as igrejas eram confirmadas na fé, e cada dia cresciam em número.
6 Te ñá ní dàña Espíritú Yǎ Ndiǒxí quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé cáháⁿ‑güedé tnúhu‑gá distrìtú Àsiá, núu ní sáháⁿ‑güedé distrìtú Frìgiá ndɨhɨ distrìtú Gàlaciá cáháⁿ‑güedé tnúhu‑gá.
6 E, passando pela Frígia e pela província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra na Ásia.
7 Te ní sáá‑güedé yuhu distrìtú Mìsiá. Te quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé distrìtú Bìtiniá ní cùu, dico ñá ní dàña Espíritú Yǎ Ndiǒxí quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé yàcáⁿ.
7 E, quando chegaram a Mísia, intentavam ir para Bitínia, mas o Espírito não lho permitiu.
8 Te ní yáha‑güedé Mìsiá, te ní quexìo‑güedé ñuú Tròás, te yàcáⁿ ní nanítnáhá‑ndɨ̌ ndɨhɨ‑dé.
8 E, tendo passado por Mísia, desceram a Trôade.
9 Te ɨɨⁿ niú ní dácótó‑xí nǔú tě Pǎblú sá nǐ xiní‑dé ɨɨⁿ tée distrìtú Macèdoniá nútnɨ̌ɨ‑dé, te ní xáhaⁿ těe‑áⁿ xii té Pǎblú: “Cada ndee ìní‑n quɨ̌hɨ́ⁿ‑n Màcedoniá chi dacuàha ñaha‑n nchaa sá xìní‑n”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě, ní dácótó ñàha‑xi xii té Pǎblú.
9 E Paulo teve de noite uma visão, em que se apresentou um homem da Macedônia, e lhe rogou, dizendo: Passa à Macedônia, e ajuda-nos.
10 Te cuèndá sá dúcáⁿ nǐ dácótó ñàha‑xi xii té Pǎblú nǔu ní ndatnúhu‑ndɨ́ quɨ́hɨ́ⁿ‑ndɨ́ Macèdoniá, chi ní cutnùní iní‑ndɨ́ sá cáná ñàha Yá Ndiǒxí quɨ́hɨ́ⁿ‑ndɨ́ cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá núú ñǎyiu yàcáⁿ.
10 E, logo depois desta visão, procuramos partir para a Macedônia, concluindo que o Senhor nos chamava para lhes anunciarmos o evangelho.
11 Te ní quée‑ndɨ́ bàrcú ñuú Tròás, te cuáháⁿ ndáá‑ndɨ́ ñuú Samòtraciá, te yàcáⁿ ní quexìo‑ndɨ́, te ní yáha‑ni‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́. Te nduu tněé ní quexìo‑ndɨ́ ñuú Nèápolís.
11 E, navegando de Trôade, fomos correndo em caminho direito para a Samotrácia e, no dia seguinte, para Neápolis;
12 Te yàcáⁿ ní quene‑ndɨ́ bàrcú, te xìca‑na‑ndɨ́ cuáháⁿ‑ndɨ́ ñuú Fìlipú te ñuú‑áⁿ yɨ́ndèhu‑xi distritú Macèdoniá. Te yàcáⁿ ní cudíi‑ndɨ́ ní xíndecu tnaa‑ndɨ́. Te ñuú Fìlipú‑áⁿ ǐo cùnuu‑xi, chi ío chitu ñǎyiu ròmá ní ngóo‑yu.
12 E dali para Filipos, que é a primeira cidade desta parte da Macedônia, e é uma colônia; e estivemos alguns dias nesta cidade.
13 Te nduu ndètatú‑yu ní quee‑ndɨ́ ñuú cuáháⁿ‑ndɨ́ ɨɨⁿ xio yuhu yǔte, chi yàcáⁿ sàháⁿ‑yu càháⁿ ndɨhɨ́‑yu Yá Ndiǒxí. Te òré ní quexìo‑ndɨ́, te ní naníhí tnáhá‑ndɨ̌ ndɨhɨ mee‑ni ñǎyiu dɨ̀hɨ́, te ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí ní xíndedóho‑yu.
13 E no dia de sábado saímos fora das portas, para a beira do rio, onde se costumava fazer oração; e, assentando-nos, falamos às mulheres que ali se ajuntaram.
14 Te ndècu ɨɨⁿ ñaha nani Lidiá ní xíndedóho‑aⁿ nàcuáa ní cáháⁿ‑ndɨ́, te ñaha ñuú Tiàtirá cúú‑áⁿ, te dìco‑aⁿ dóó muràdú, te ío càháⁿ ndɨhɨ‑aⁿ Yá Ndiǒxí. Te dɨu‑ni mee Yǎ Ndiǒxí ní chindee ñàha‑gá ní sándáá iní‑aⁿ tnúhu ní cáháⁿ té Pǎblú.
14 E uma certa mulher, chamada Lídia, vendedora de púrpura, da cidade de Tiatira, e que servia a Deus, nos ouvia, e o Senhor lhe abriu o coração para que estivesse atenta ao que Paulo dizia.
15 Te ní sandute‑aⁿ ndɨhɨ landú‑aⁿ, ndɨhɨ nchaa ñáyiu xìnu cuechi núú‑aⁿ, te ní cachí‑aⁿ xii‑ndɨ́:
15 E, depois que foi batizada, ela e a sua casa, nos rogou, dizendo: Se haveis julgado que eu seja fiel ao Senhor, entrai em minha casa, e ficai ali. E nos constrangeu a isso.
16 Te ɨɨⁿ nduu ñùhu‑ndɨ́ ichi cuáháⁿ‑ndɨ́ núú càháⁿ ndɨhɨ́‑yu Yá Ndiǒxí, te ní naníhí‑ndɨ̌ ɨɨⁿ xíchí ñúhú ìchi, te yɨ̀hɨ ñaha espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha xii‑xi. Te xíǎⁿ ní quide ní cáháⁿ‑xi nchaa sá vǎ yǒo tnàhí cùtnuní iní‑xi núú nchàa ñáyiu ní sángándɨhɨ ñaha xìi‑xi. Te ñáyiu dii vèhe‑xi xinu cuechi‑xi ío vài díhúⁿ nǐ níhǐ‑yu chi ní cháhu nchaa ñáyiu ní sángándɨhɨ ñaha xìi‑xi.
16 E aconteceu que, indo nós à oração, nos saiu ao encontro uma jovem, que tinha espírito de adivinhação, a qual, adivinhando, dava grande lucro aos seus senhores.
17 Te xíchí‑ǎⁿ nǐ chinchícúⁿ ñáhá‑xí xìi‑ndɨ́ ndɨhɨ té Pǎblú nděndaha ñàha‑xi cuáháⁿ, te ní cáháⁿ níhi‑xi xǎhaⁿ‑xi xìi dava‑gá ñáyiu:
17 Esta, seguindo a Paulo e a nós, clamava, dizendo: Estes homens, que nos anunciam o caminho da salvação, são servos do Deus Altíssimo.
18 Te tɨtnɨ́ xito ní yáha‑ndɨ́ ducaⁿ‑ni nǐ cáháⁿ‑xi. Te ñá ní cùndee‑gá iní té Pǎblú sá dúcáⁿ càháⁿ‑xi, núu ní nanchocuíhnu‑dé núú nútnɨ̌ɨ‑xi, te ní xáhaⁿ‑dě xii espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yɨ̀hɨ ñaha xii‑xi:
18 E isto fez ela por muitos dias. Mas Paulo, perturbado, voltou-se e disse ao espírito: Em nome de Jesus Cristo, te mando que saias dela. E na mesma hora saiu.
19 — ausente —
19 E, vendo seus senhores que a esperança do seu lucro estava perdida, prenderam Paulo e Silas, e os levaram à praça, à presença dos magistrados.
20 — ausente —
20 E, apresentando-os aos magistrados, disseram: Estes homens, sendo judeus, perturbaram a nossa cidade,
21 Te cuìní‑güedé cada‑o nàcuáa quìde‑güedé, te vá cúú dùcaⁿ cada‑o chi ñáyiu nàcióⁿ Ròmá cúú‑ó —càchí‑yu xǎhǎⁿ‑yu xii cue tée cùchiuⁿ.
21 E nos expõem costumes que não nos é lícito receber nem praticar, visto que somos romanos.
22 Te uuⁿni ní cáháⁿ nchaá‑yu, te xǎhǎⁿ‑yu sá ñà túú quìde váha té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás. Te cue tée cùchiuⁿ ní cándeé‑güedé dóó tě Pǎblú ndɨhɨ dóó tě Sìlás ní ndátá‑güedě, te ní táúchíúⁿ‑güedě caniha‑güedě ndɨhɨ tnudìi xii‑güedé.
22 E a multidão se levantou unida contra eles, e os magistrados, rasgando-lhes as vestes, mandaram açoitá-los com varas.
23 Te ní caniha‑güedě, te dǎtnùní ní chihi ñaha‑güedě vecaá. Te ní xáhaⁿ‑güedě xii tée nděnchito vecaá sá cádá cuèdadú víhí‑dě cuèndá ná canú‑güedé vecaá.
23 E, havendo-lhes dado muitos açoites, os lançaram na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança.
24 Te cuèndá sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑güedé, núu tée nděnchito vecaá ní dáyǎha ñaha‑dě ɨngá cuàrtú ndécú xɨ̀tɨ́ vecaá, te ní chihi‑dé sáhá‑güedě yaú nduhu, te ní quide tɨɨ‑dé.
24 O qual, tendo recebido tal ordem, os lançou no cárcere interior, e lhes segurou os pés no tronco.
25 Te dava niú ní cáháⁿ ndɨhɨ té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás Yǎ Ndiǒxí, te ní xita‑güedé ndudú ní quide càhnu ñaha‑güedé xii‑gá. Te dava‑gá cue tée yɨ̀hɨ vecaá ní xíndedóho‑güedé nàcuáa ní xita‑güedé.
25 E, perto da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos os escutavam.
26 Te uuⁿni níhi vìhi ní tnáa ní quɨdɨ‑xi ndéé cimièntú vecaá, te ní nacaáⁿ nchaa yèhe vecaá, te ní ndɨhɨ cadèná ndútú cuè tée yɨ̀hɨ vecaá ní nandáxí.
26 E de repente sobreveio um tão grande terremoto, que os alicerces do cárcere se moveram, e logo se abriram todas as portas, e foram soltas as prisões de todos.
27 Te ní ndɨquɨ́ú cúnú ìní tée nděnchito vecaá, te ní quide cuèndá‑dé nchìí nchaa yèhe vecaá. Te ní tava‑dé machìtí‑dé cahni‑dé méé‑dě ní cùu, chi ní cáháⁿ‑dě sá nǐ ndɨhɨ cue tée yɨ̀hɨ vecaá ní xinu ni cùu.
27 E, acordando o carcereiro, e vendo abertas as portas da prisão, tirou a espada, e quis matar-se, cuidando que os presos já tinham fugido.
28 Te té Pǎblú ní cáháⁿ níhi‑dé, te xǎhaⁿ‑dě xii tée nděnchito vecaá:
28 Mas Paulo clamou com grande voz, dizendo: Não te faças nenhum mal, que todos aqui estamos.
29 Te dǎtnùní ní xícáⁿ tée nděnchito vecaá ñuhú, te xìnu‑dé cuánguɨhu xɨtɨ́ vecaá núú yɨ́hɨ́ tě Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás, te quɨ̀dɨ ñaha‑ná‑xi xii‑dé ní quexìo‑dé ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑dě núú‑güedě.
29 E, pedindo luz, saltou dentro e, todo trêmulo, se prostrou ante Paulo e Silas.
30 Te dǎtnùní ndécá ñàha‑dé xii‑güedé ní ndee vecaá, te ní xícáⁿ tnúhú‑dě núú‑güedě, te xǎhaⁿ‑dě:
30 E, tirando-os para fora, disse: Senhores, que é necessário que eu faça para me salvar?
31 Te ní xáhaⁿ‑güedě:
31 E eles disseram: Crê no Senhor Jesus Cristo e serás salvo, tu e a tua casa.
32 Te ní dácuáhá ñàha‑güedé xii tée nděnchito vecaá ndɨhɨ nchaa ñáyiu ndècu vehe‑dé tnúhu Yá Ndiǒxí.
32 E lhe pregavam a palavra do Senhor, e a todos os que estavam em sua casa.
33 Te dɨu‑ni òré‑áⁿ nǐ naquete‑dé sátá‑güedě núú nǐ ñáni, te dǎtnùní ní sandute‑dé ndɨhɨ́‑yu.
33 E, tomando-os ele consigo naquela mesma hora da noite, lavou-lhes os vergões; e logo foi batizado, ele e todos os seus.
34 Te ndèca ñaha‑dé cuáháⁿ vehe‑dé ní sáñaha‑dě sá nǐ xexi‑güedé, te ní cudɨ́ɨ́ víhí ìní tée nděnchito vecaá ndɨhɨ nchaa‑dé vehe‑dé sá nǐ tuhá‑yu ichi Yá Ndiǒxí. Te cuándɨhu tucu té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás vecaá.
34 E, levando-os à sua casa, lhes pôs a mesa; e, na sua crença em Deus, alegrou-se com toda a sua casa.
35 Te nduu tněé ní xáhaⁿ cuè tée cùchiuⁿ xii poleciá cuáháⁿ‑güedé cúu‑güedé tée nděnchito vecaá queñuhu‑dé úú cue tée cuánguɨhu ndedɨ́ nduu ìcu núhú‑güedé.
35 E, sendo já dia, os magistrados mandaram quadrilheiros, dizendo: Soltai aqueles homens.
36 Te tée nděnchito vecaá ní xáhaⁿ‑dě xii té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás:
36 E o carcereiro anunciou a Paulo estas palavras, dizendo: Os magistrados mandaram que vos soltasse; agora, pois, saí e ide em paz.
37 Te té Pǎblú ní xáhaⁿ‑dě xii cue tée cùu poleciá:
37 Mas Paulo replicou: Açoitaram-nos publicamente e, sem sermos condenados, sendo homens romanos, nos lançaram na prisão, e agora encobertamente nos lançam fora? Não será assim; mas venham eles mesmos e tirem-nos para fora.
38 Te cue tée cùu poleciá cuánuhú‑güedé núú ndécú cuè tée cùchiuⁿ, te ní xáhaⁿ‑güedě nàcuáa ní cáháⁿ té Pǎblú. Te sá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ pòleciá sá těe ròmá cúú‑güedě, xíǎⁿ ní yùhú‑güedé.
38 E os quadrilheiros foram dizer aos magistrados estas palavras; e eles temeram, ouvindo que eram romanos.
39 Te ní sáháⁿ cue tée cùchiuⁿ yehe vecaá, te ní xáhaⁿ‑güedě sá cádá càhnu iní‑güedé sá nǐ chihi ñaha‑güedě vecaá, te ní ndeñuhu ñaha‑güedě vecaá. Te ní cáháⁿ ndàhú‑güedé núú cuè tée ní xɨ́hɨ vecaá sá ndéé‑güedě ñuú‑áⁿ nǔhú‑güedé.
39 E, vindo, lhes dirigiram súplicas; e, tirando-os para fora, lhes pediram que saíssem da cidade.
40 Te ní ndee‑güedé vecaá, te cuáháⁿ‑güedé vehe tá Lìdiá, te ní ndatnúhu‑güedé ndɨhɨ nchaa ñáyiu ní sándáá iní‑xi tnúhu Jèsús, te ní xáhaⁿ‑güedě xií‑yu nàcuáa cadá‑yu, te ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑yu, te ducaⁿ te ní xica‑güedé cuáháⁿ‑güedé.
40 E, saindo da prisão, entraram em casa de Lídia e, vendo os irmãos, os confortaram, e depois partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.