Atos 14
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARA
1 Te ní quexìo té Pǎblú ndɨhɨ té Bèé ñuú Ìconiú. Te ní sáháⁿ‑güedé veñúhu ñáyiu isràél, te ío váha ní cáháⁿ‑güedé tnúhu Yá Ndiǒxí, te vài ñáyiu isràél ndɨhɨ ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél ní sándáá iní‑yu tnúhu‑gá.
1 Em Icônio, Paulo e Barnabé entraram juntos na sinagoga judaica e falaram de tal modo, que veio a crer grande multidão, tanto de judeus como de gregos.
2 Te dava ñáyiu isràél ñá ní sàndáá iní‑yu, te ní cáháⁿ cuèhé‑yu cuèndá té Pǎblú ndɨhɨ té Bèé cuèndá sá vǎ quɨ̀ndáá iní ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél.
2 Mas os judeus incrédulos incitaram e irritaram os ânimos dos gentios contra os irmãos.
3 Te ní xíndecu‑güedé tɨtnɨ́ nduu, te ñá túú tnàhí ni yùhú‑güedé ní dácuáhá‑güedě ñáyiu tnúhu Yá Ndiǒxí. Te mee‑gǎ ní chindee ñàha‑gá ní quide‑güedé tɨtnɨ́ núú sǎ vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada, te ío ní cuñúhu‑yu. Te ducaⁿ nǐ quide‑gá cuèndá cutnùní iní‑yu sá ndàá càháⁿ‑güedé sá méé‑gǎ ío cùu iní ñáhá‑gǎ xií‑yu, te naníhí tàhú‑yu núu na quɨ̀ndáá iní‑yu tnúhu‑gá.
3 Entretanto, demoraram-se ali muito tempo, falando ousadamente no Senhor, o qual confirmava a palavra da sua graça, concedendo que, por mão deles, se fizessem sinais e prodígios.
4 Te ní quee dava ñáyiu ñuú Ìconiú, davá‑yu cùndɨhɨ́‑yu ñáyiu isràél ñáyiu ñá túú sàndáá iní tnúhu Jèsús. Te davá‑yu cùndɨhɨ́‑yu cue tée ní táúchíúⁿ Jèsús càháⁿ tnúhu‑gá.
4 Mas dividiu-se o povo da cidade: uns eram pelos judeus; outros, pelos apóstolos.
5 Te ñáyiu isràél ndɨhɨ dava‑gá ñáyiu ñá túú sàndáá iní‑xi ní cuu ɨɨⁿnùú‑yu ndɨhɨ cue tée cùnuu sá cánǐ‑yu‑güedé, te cuáha yúú ñáhǎ‑yu xii‑güedé.
5 E, como surgisse um tumulto dos gentios e judeus, associados com as suas autoridades, para os ultrajar e apedrejar,
6 Te té Pǎblú ndɨhɨ té Bèé ní níhí‑güedě tnúhu sá cuìní‑yu canìhá‑yu, núu xíǎⁿ dayuhu nǐ quee‑güedé cuáháⁿ‑güedé ñuú Lìstrá ndɨhɨ ñuú Dèrbé. Te ndɨ ndùú ñuú‑áⁿ yɨ́ndèhu‑xi Licaoniá. Te ní sáháⁿ‑güedé dava‑gá ñuú lǐhli càa yatni xíáⁿ.
6 sabendo-o eles, fugiram para Listra e Derbe, cidades da Licaônia e circunvizinhança,
7 Te nchaa ñuú‑áⁿ nǐ cáháⁿ‑güedé tnúhu Jèsús.
7 onde anunciaram o evangelho.
8 Te ñuú Lìstrá ndécú ɨ̀ɨⁿ tée yacua, mee‑ni nùcóo‑dé chi ducaⁿ tnàhí càa‑dé ní cacu‑dé.
8 Em Listra, costumava estar assentado certo homem aleijado, paralítico desde o seu nascimento, o qual jamais pudera andar.
9 Te ndèdóho‑dé tnúhu càháⁿ té Pǎblú, te ní cutnùní iní té Pǎblú sá ǐo sàndáá iní tée yacua‑ǎⁿ sǎ Yǎ Ndiǒxí cada tátna ñaha‑gǎ xii‑dé, núu xíǎⁿ ní xíndéhé ñàha váha té Pǎblú xii‑dé.
9 Esse homem ouviu falar Paulo, que, fixando nele os olhos e vendo que possuía fé para ser curado,
10 Te té Pǎblú ní cáháⁿ níhi‑dé, te ní xáhaⁿ‑dě:
10 disse-lhe em alta voz: Apruma-te direito sobre os pés! Ele saltou e andava.
11 Te òré ní xiní‑yu sá tě Pǎblú ní quide tátna‑dé tée yacua‑ǎⁿ, te nchaá‑yu ní cáháⁿ‑yu tnúhu mèé‑yu tnúhu Licàoniá. Te ní cáháⁿ níhi‑yu, te xǐtnàhá‑yu:
11 Quando as multidões viram o que Paulo fizera, gritaram em língua licaônica, dizendo: Os deuses, em forma de homens, baixaram até nós.
12 Te ní cachí‑yu sá tě Bèé cúú‑dě ndiǒxí dánàní‑yu Jǔpitér, te té Pǎblú cúú‑dě ndiǒxí dánàní‑yu Mèrcuriú, chi cuèndá tée‑áⁿ cúú‑dě tée càháⁿ.
12 A Barnabé chamavam Júpiter, e a Paulo, Mercúrio, porque era este o principal portador da palavra.
13 Te càa ɨɨⁿ veñúhu yuhu ñùú‑áⁿ núú quídé càhnú‑yu ndiǒxí sá dánàní‑yu Jǔpitér. Te dútú yɨ́ndàha veñúhu‑áⁿ ndécá‑dě ɨɨⁿ ǔú ndɨcutu cuáháⁿ quehé veñúhu, te ñùhu itá dúcúⁿ‑güedɨ. Te cue quɨtɨ‑áⁿ cahni‑dé cada càhnu‑dé ndɨhɨ́‑yu té Bèé ndɨhɨ té Pǎblú ní cùu, chi ducaⁿ quìdé‑yu quìde cahnú‑yu ndiǒxǐ‑yu.
13 O sacerdote de Júpiter, cujo templo estava em frente da cidade, trazendo para junto das portas touros e grinaldas, queria sacrificar juntamente com as multidões.
14 Te té Bèé ndɨhɨ té Pǎblú ní níhí‑güedě tnúhu nàcuáa sàni iní‑yu cadá‑yu, te ní ndátá‑güedě dóó‑güedě cuèndá cutnùní iní‑yu sá ñǎ tnàhá iní‑güedé nàcuáa sàni iní‑yu cadá‑yu. Te xìnu‑güedé cuánguɨhu‑güedé tnuú‑yu, te níhi ní cáháⁿ‑güedé, te xǎhaⁿ‑güedě:
14 Porém, ouvindo isto, os apóstolos Barnabé e Paulo, rasgando as suas vestes, saltaram para o meio da multidão, clamando:
15 —¿Ná cuèndá ducaⁿ cuìní‑ndó càda‑ndo? Te dɨu‑ni tnàha ñáyiu‑ndo cùu‑ndɨ́, dìcó‑ni tnúhu Yá Ndiǒxí véxi‑ndɨ́ dacuàha ñaha‑ndɨ́ xii‑ndo cuèndá sá vǎ cádá‑gǎ‑ndó nàcuáa quìde‑ndo, te quɨndáá iní‑ndó Yǎ Ndiǒxí, chi ɨɨⁿdìi‑ni Yá Ndiǒxí ndécú. Te dɨu‑gá ní cadúha‑gá andɨu ndɨ̀hɨ ñuyíú‑a ndɨhɨ làmár ndɨhɨ nchaandɨ túhú sá ìó ñuyíú‑a.
15 Senhores, por que fazeis isto? Nós também somos homens como vós, sujeitos aos mesmos sentimentos, e vos anunciamos o evangelho para que destas coisas vãs vos convertais ao Deus vivo, que fez o céu, a terra, o mar e tudo o que há neles;
16 Te ndéé sanaha nǐ dáñá Yǎ Ndiǒxí ní quidé‑yu nàcuáa cuáháⁿ iní méě‑yu.
16 o qual, nas gerações passadas, permitiu que todos os povos andassem nos seus próprios caminhos;
17 Te ní xóo cada‑gá sá vǎha cuèndá cutnùní iní‑yu sá ǐo váha iní‑gá. Te dɨu‑gá dácùuⁿ‑gá dáú, te tàxi‑gá sá nchító‑ó chi xìto‑gá nchaa tatá xítú‑ó, te xíǎⁿ cúdɨ̌ɨ́ ìní‑ó ndècu‑o ñuyíú‑a —càchí té Pǎblú ndɨhɨ té Bèé xǎhaⁿ‑güedě xií‑yu.
17 contudo, não se deixou ficar sem testemunho de si mesmo, fazendo o bem, dando-vos do céu chuvas e estações frutíferas, enchendo o vosso coração de fartura e de alegria.
18 Te cuěi ducaⁿ nǐ xáhaⁿ‑güedě nchaa tnúhu‑áⁿ, dico ío úhú ní sándáá iní‑yu ñá ní sàhní‑yu ndɨcutu‑áⁿ chi cuèndá ducaⁿ tnàhí quìdé‑yu sàhní‑yu ndɨcutu òré quídé càhnú‑yu ndiǒxǐ‑yu.
18 Dizendo isto, foi ainda com dificuldade que impediram as multidões de lhes oferecerem sacrifícios.
19 Te ñuú Antiòquiá ndɨhɨ ñuú Ìconiú xǐndecu dava ñáyiu isràél, te ní queé‑yu cuáháⁿ‑yu ñuú Lìstrá núú ndécú tě Pǎblú. Te xíáⁿ nǐ quexìó‑yu te ní xáhǎⁿ‑yu xii ñáyiu dii ñùú xíáⁿ sǎ cáhnǐ‑yu té Pǎblú. Te ní sáha yúú ñáhǎ‑yu xii‑dé, te ní cáhǎⁿ‑yu sá nǐ xíhí‑dé, te ní tnɨɨ ñaha‑güedě xii‑dé, te tàñuhu ñaha‑güedé xii‑dé cuáháⁿ ɨɨⁿ xio yuhu ñùú ní sá dáquéné ñàha‑güedé.
19 Sobrevieram, porém, judeus de Antioquia e Icônio e, instigando as multidões e apedrejando a Paulo, arrastaram-no para fora da cidade, dando-o por morto.
20 Te ní quexìo cue ñáyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús núú cátùu‑dé‑áⁿ, te ní nadúcúⁿ ndèé ñáhǎ‑yu xii‑dé, te nɨni xǐnutnɨ́ɨ‑yu‑áⁿ nǐ ndacóo‑dé cuánuhú ndɨhɨ ñaha tùcu‑dé xií‑yu xɨtɨ́ ñuú. Te nduu tněé‑áⁿ nǐ ndee‑dé ndɨhɨ té Bèé cuáháⁿ‑güedé ñuú Dèrbé.
20 Rodeando-o, porém, os discípulos, levantou-se e entrou na cidade. No dia seguinte, partiu, com Barnabé, para Derbe.
21 Te ní cáháⁿ‑güedé tnúhu Yá Ndiǒxí ñuú‑áⁿ, te ío vài ñáyiu ní sándáá iní‑yu tnúhu‑gá. Te dǎtnùní ní quee‑güedé cuáháⁿ tucu‑güedé ñuú Lìstrá, ndɨhɨ ñuú Ìconiú, ndɨhɨ ñuú Antiòquiá.
21 E, tendo anunciado o evangelho naquela cidade e feito muitos discípulos, voltaram para Listra, e Icônio, e Antioquia,
22 Te ní xáhaⁿ‑güedě xií‑yu sá vǎ dáñá nìhnú‑yu tnúhu Jèsús. Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑güedé, te vìhi‑gá ní cudɨ́ɨ́ ìní‑yu cadá‑yu nàcuáa cuìní Yǎ Ndiǒxí cadá‑yu, te ní xáhaⁿ‑güedě:
22 fortalecendo a alma dos discípulos, exortando-os a permanecer firmes na fé; e mostrando que, através de muitas tribulações, nos importa entrar no reino de Deus.
23 Te ní sáháⁿ‑güedé ndɨ tnahá ɨɨⁿ ɨɨⁿ xichi núú ndécú ñǎyiu dàcuaha tnúhu Yá Ndiǒxí, te ní taxi ndecu‑güedé cue tée quɨndaha ñàha xií‑yu, te ní cáháⁿ ndɨhɨ‑güedé Yǎ Ndiǒxí, te ñá túú tnàhí ná ní xèxi‑güedé cuèndá sá nǐ cáháⁿ ndɨhɨ‑güedé‑gá. Te ní xáhaⁿ‑güedě sá Yǎ Ndiǒxí coto ñaha‑gǎ xií‑yu chi dɨu‑ni‑gá ní sándáá iní‑yu.
23 E, promovendo-lhes, em cada igreja, a eleição de presbíteros, depois de orar com jejuns, os encomendaram ao Senhor em quem haviam crido.
24 — ausente —
24 Atravessando a Pisídia, dirigiram-se a Panfília.
25 — ausente —
25 E, tendo anunciado a palavra em Perge, desceram a Atália
26 Te yàcáⁿ ní quée‑güedé bàrcú cuánuhú tucu‑güedé ñuú Antiòquiá. Te ñuú‑áⁿ cúú‑xí ñùú núú nǐ xícáⁿ táhǔ‑yu núú Yǎ Ndiǒxí cuèndá sá chíndèe ñaha‑gá xii‑güedé chìuⁿ quide‑güedé. Te cuèndá sá nǐ ndɨhɨ chìuⁿ‑güedé nchaa ñuú núú nǐ sáháⁿ‑güedé, núu xíǎⁿ cuánuhú‑na‑güedé.
26 e dali navegaram para Antioquia, onde tinham sido recomendados à graça de Deus para a obra que haviam já cumprido.
27 Te ní ndexìo‑güedé ñuú‑áⁿ, te ní cana‑güedé nchaa ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá, te ní cani‑güedé cuèndú núǔ‑yu nchaa nàcuáa ní cuu núú nǐ sáháⁿ‑güedé, te xǎhaⁿ‑güedě: “Yá Ndiǒxí ío ní chindee ñàha‑gá xii‑ndɨ́ ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá núú nǐ sáháⁿ‑ndɨ́, te mee‑gǎ ní quide sá tnàhá ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél ní xíndedóho‑yu tnúhu‑gá cuèndá quɨ́ndáá iní‑yu”, càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xií‑yu.
27 Ali chegados, reunida a igreja, relataram quantas coisas fizera Deus com eles e como abrira aos gentios a porta da fé.
28 Te vài nduu ní xíndecu‑güedé ñuú Antiòquiá ndɨhɨ nchaa ñáyiu ní sándáá iní tnúhu Jèsús.
28 E permaneceram não pouco tempo com os discípulos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.