Atos 10
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NAA
1 Te ndècu ɨɨⁿ tée nàni‑dé Còrneliú ñuú Cèsareá te cùu‑dé capìtáⁿ, te ndècu ndɨhɨ‑dé ɨɨⁿ cièndú sandàdú. Te cue tée‑áⁿ nání‑güedě Sandàdú Itàlianú.
1 Em Cesareia morava um homem chamado Cornélio, que era centurião de uma companhia do exército chamada Italiana.
2 Te tée cùu capitáⁿ ío váha iní‑dé, te mee‑dě ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé ndɨhɨ nchaa landú‑dé ío nèhé‑yu sá yɨ́ñùhu núú Yǎ Ndiǒxí, te sáha‑dé ñáyiu ndàhú ñáyiu isràél díhúⁿ, te ío càháⁿ ndɨhɨ‑dé Yǎ Ndiǒxí.
2 Era piedoso e temente a Deus com toda a sua casa, fazendo muitas esmolas ao povo e orando sempre a Deus.
3 Te ɨɨⁿ nduu dàtná òré caá úní sacuaa ní dácótó nǔú ñáhá‑xí xìi‑dé sá ni sǎháⁿ ɨɨⁿ espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí núú‑dě, te ní xáhaⁿ‑xi:
3 Um dia, por volta das três horas da tarde, durante uma visão, esse homem viu claramente um anjo de Deus que se aproximou dele e lhe disse:
4 Te ní xiní‑dé ndɨ ndùú xio núú‑dě espíritú‑áⁿ. Te ío ní yùhú‑dé. Te ní xáhaⁿ‑dě:
4 — Cornélio! Este, fixando nele os olhos e possuído de temor, perguntou: — O que é, Senhor? E o anjo lhe disse: — As suas orações e as suas esmolas subiram para memória diante de Deus.
5 Te vitna tendaha‑n cuè tée na quɨ̀hɨ́ⁿ‑güedé ñuú Jòpé quɨ́ngana‑güedé ɨɨⁿ tée nàni Xímú, àdi Pelú chi úú dɨ̀u‑dé, te candeca ñaha‑güedě quixi.
5 Agora envie mensageiros a Jope e mande chamar Simão, que também é chamado de Pedro.
6 Te òré quexìo‑dé te cachí tnúhu‑dé nchaa dava‑gá sá cuìní Yǎ Ndiǒxí cada‑n. Te ndècu‑dé vehe ɨngá tucu tée nàni Xímú tée dàcuitá ñɨɨ, te vehe tée‑áⁿ cáá ɨ̀ɨⁿ xio yuhu lamár —càchí‑xi xáhaⁿ‑xi xìi‑dé.
6 Ele está hospedado com Simão, curtidor, cuja residência está situada à beira-mar.
7 Te sátá cuǎháⁿ espíritú‑áⁿ, te té Còrneliú ní cana‑dé úú tnàhá cue tée xìnu cuechi núú‑dě ndɨhɨ ɨɨⁿ sandàdú xínú cuèchi tucu núú‑dě, te tnàhá sandàdú‑áⁿ ǐo càháⁿ ndɨhɨ‑dé Yǎ Ndiǒxí.
7 Logo que o anjo que lhe falava se retirou, Cornélio chamou dois dos seus servos e um soldado piedoso dos que estavam a seu serviço
8 Te té Còrneliú ní cani‑dé cuèndú núú‑güedě nàcuáa ní cáháⁿ espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí. Te ní tendaha ñàha‑dé xii‑güedé cuáháⁿ‑güedé ñuú Jòpé.
8 e, depois de lhes explicar tudo, mandou que fossem a Jope.
9 Te nduu tněé‑áⁿ ñúhú‑ní‑güedě ichi cuáháⁿ‑güedé, te cùu‑xi datná òré caúxúú nduu ta cùyatni‑güedé ñuú‑áⁿ, te òré‑áⁿ nǐ sáá té Pèlú dɨ́quɨ́ véhé càháⁿ ndɨhɨ‑dé Yǎ Ndiǒxí.
9 No dia seguinte, enquanto eles viajavam e já estavam perto da cidade de Jope, Pedro subiu ao terraço, por volta do meio-dia, a fim de orar.
10 Te òré‑áⁿ sa xìhí‑dé docó cuìní‑dé caxi‑dé, te nɨni càdúha‑yu sá cáxí‑dě ní dácótó nǔú ñáhá‑xí
10 Estando com fome, quis comer; mas, enquanto lhe preparavam a comida, sobreveio-lhe um êxtase.
11 sǎ nǐ xiní‑dé ɨɨⁿ sá ndécú àndɨu, te càa datná cáá ɨ̀ɨⁿ dóó cáhnú nchìcúⁿ yoho ndɨ cùmí xɨ́quɨ́‑xi véxi cuuⁿ núú ñúhú.
11 Viu o céu aberto e um objeto como se fosse um grande lençol, que descia do céu e era baixado à terra pelas quatro pontas,
12 Te núú dǒó‑ǎⁿ yódó cǒó ndɨhɨ quɨtɨ ndàva ndɨhɨ nchaa núú quɨtɨ ndèé cúmí sǎhá‑xi.
12 contendo todo tipo de quadrúpedes, répteis da terra e aves do céu.
13 Te ní tecú dóho‑dé càháⁿ ɨɨⁿ sá càháⁿ, te xǎhaⁿ sǎ càháⁿ‑áⁿ xii‑dé:
13 E ouviu-se uma voz que se dirigia a ele:
14 Te té Pèlú ní xáhaⁿ‑dě:
14 Mas Pedro respondeu: — De modo nenhum, Senhor! Porque nunca comi nada que fosse impuro ou imundo.
15 Te ní cáháⁿ tucu sá nǐ cáháⁿ‑áⁿ, te xǎhaⁿ‑xi:
15 Pela segunda vez, a voz lhe falou:
16 Te ducaⁿ nǐ cáháⁿ sá nǐ cáháⁿ‑áⁿ ǔní xito, te dǎtnùní cuándaa tucu dóó‑ǎⁿ andɨu.
16 Isso aconteceu três vezes, e, em seguida, aquele objeto foi levado de volta para o céu.
17 Te té Pèlú ñá ní cùtnuní iní‑dé ná cuèndá ducaⁿ nǐ dácótó nǔú ñáhá‑xí xìi‑dé, núu xíǎⁿ ío cuéhé nǐ sani iní‑dé. Te òré‑áⁿ nǐ quexìo cue tée ní tendaha té Còrneliú ndéé yuyèhe, chi ndɨ vehe ndɨ vehe cuáháⁿ‑güedé ndúcú tnǔhu‑güedé ndèé cáá vèhe té Xǐmú tée dii vèhe‑xi ndecu té Pèlú.
17 Enquanto Pedro estava perplexo sobre qual seria o significado da visão, eis que os homens enviados por Cornélio, tendo perguntado pela casa de Simão, pararam junto à porta.
18 Te ní cáháⁿ níhi‑güedé, te xǎhaⁿ‑güedě:
18 Chamando, perguntaram se ali estava hospedado Simão, que também é chamado de Pedro.
19 Te té Pèlú vài sani iní‑dé sá nǐ dácótó nǔú ñáhá‑xí xìi‑dé. Te òré‑áⁿ nǐ xáhaⁿ Espíritú Yǎ Ndiǒxí xii‑dé:
19 Enquanto Pedro meditava a respeito da visão, o Espírito lhe disse: — Estão aí três homens à sua procura.
20 Yáchí, cuandèe chi quɨ́hɨ́ⁿ‑n ndɨ̀hɨ‑güedé, te vá yùhú‑n chi yúhú ní xáhaⁿ‑ǐ véxi cuaca ñaha‑güedě xii‑n —càchí Espíritú‑gá xǎhaⁿ‑xi xìi té Pèlú.
20 Portanto, levante-se, desça e vá com eles, sem hesitar; porque eu os enviei.
21 Te ní xica‑dé cuándee‑dé núú ndécú cuè tée xìca nanducu ñaha xii‑dé, te xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé:
21 Então Pedro desceu e disse àqueles homens: — Eu sou a pessoa que vocês estão procurando. O que os traz até aqui?
22 Te xǎhaⁿ‑güedě:
22 Então disseram: — O centurião Cornélio, homem reto e temente a Deus e tendo bom testemunho de toda a nação judaica, foi instruído por um santo anjo a mandar chamar você para a casa dele e ouvir o que você tem a dizer.
23 Te ní xáhaⁿ tě Pèlú sá quɨ̌hu‑güedé vehe‑dé, te candeca tnàha‑güedé ndɨhɨ‑dé quɨ́hɨ́ⁿ ndéé nduu tněé. Te nduu tněé‑áⁿ nǐ xica‑güedé ndécá tnàha‑güedé ndɨhɨ té Pèlú cuáháⁿ, te tnàhá ɨɨⁿ ǔú cue tée sàndáá iní tnúhu Jèsús ñuú Jòpé cuáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑güedě xii‑dé.
23 Pedro, então, convidando-os a entrar, hospedou-os. No dia seguinte, Pedro se aprontou e foi com eles. Também alguns irmãos dos que moravam em Jope foram com ele.
24 Te ndéé ɨngá nduu ní quexìo‑güedé ñuú Cèsareá. Te té Còrneliú ndétú ñàha‑dé xii‑güedé vehe‑dé te sa ndècu túha‑dé ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé ndɨhɨ nchaa landú‑dé ndɨhɨ cue tée ío váha tnàhá tnúhu ndɨhɨ‑dé, chi ní cana ñaha‑dě ní nítnáhǎ‑yu ndɨhɨ‑dé cundetú‑yu té Pèlú.
24 No dia seguinte, Pedro chegou a Cesareia. Cornélio estava esperando por eles, tendo reunido os seus parentes e os amigos mais íntimos.
25 Te sátá nǐ quèxio té Pèlú vehe té Còrneliú, te ní quee‑dé quehé, te ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑dě núú tě Pèlú chíñùhu ñaha‑dé ní cùu.
25 Quando Pedro estava por entrar, Cornélio foi ao seu encontro e, prostrando-se aos pés dele, o adorou.
26 Te té Pèlú ní xáhaⁿ‑dě:
26 Mas Pedro o levantou, dizendo: — Levante-se, porque eu também sou apenas um homem.
27 Te ta cǎháⁿ té Pèlú ndɨhɨ té Còrneliú cuánguɨhu‑güedé xɨtɨ́ vehe, te chitu ñǎyiu xìxɨ́hɨ xɨtɨ́ vehe.
27 Falando com ele, Pedro entrou, encontrando muitos reunidos ali,
28 Te ní xáhaⁿ tě Pèlú xií‑yu:
28 a quem se dirigiu, dizendo: — Vocês bem sabem que um judeu está proibido de se juntar a um gentio ou de entrar na casa dele. Mas Deus me mostrou que não devo considerar ninguém impuro ou imundo.
29 Núu xíǎⁿ ndɨ̌hɨ‑ni véxi‑í òré ní quexìo tnúhu sá cáná ñàha‑ndo. Te cachí tnúhu‑ndo nǎ cuèndá cáná ñàha‑ndo —cachí té Pèlú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
29 Por isso, uma vez chamado, vim sem vacilar. E agora pergunto: Por que motivo vocês mandaram me chamar?
30 Te té Còrneliú ní xáhaⁿ‑dě:
30 Cornélio respondeu: — Faz hoje quatro dias que, mais ou menos por esta hora, às três da tarde, eu estava orando em minha casa. De repente, se apresentou diante de mim um homem vestido com roupas resplandecentes
31 Te càchí‑xi: “Còrneliú, ní xíndedóho Yá Ndiǒxí tnúhu ní cáháⁿ‑n ndɨ̀hɨ‑gá, te xìní‑gá sá sǎñaha‑n dǐhúⁿ xii ñáyiu ndàhú.
31 que disse: “Cornélio, a sua oração foi ouvida e as suas esmolas foram lembradas na presença de Deus.
32 Te ñuú Jòpé ndécú ɨ̀ɨⁿ tée nàni Xímú, àdi Pelú chi úú dɨ̀u‑dé, te ndècu‑dé vehe ɨɨⁿ tée nàni tucu Xímú tée dàcuitá ñɨɨ, te càa vehe‑dé ɨɨⁿ xio yuhu làmár, te cana‑n‑dě ná quìxi‑dé ndatnúhu‑n ndɨ̀hɨ‑dé”, duha ní cáháⁿ espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí.
32 Envie, pois, alguém a Jope e mande chamar Simão, que também é chamado de Pedro; ele está hospedado na casa de Simão, curtidor, à beira-mar.”
33 Núu xíǎⁿ ndɨ̌hɨ‑ni ní cana ñaha‑ǐ xii‑n. Te táxǎhu xii‑n sǎ věxi‑n chi iha ndècu‑ndɨ́ nchaa‑ndɨ́ ndétú ñàha‑ndɨ́ xii‑n cùndedóho‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí, te cuìní‑ndɨ́ cachí tnúhu‑n nchàa tnúhu ní cachí Yǎ Ndiǒxí cáháⁿ‑n —càchí té Còrneliú xǎhaⁿ‑dě.
33 Portanto, sem demora, mandei chamá-lo, e você fez muito bem em vir. Agora estamos todos aqui, na presença de Deus, prontos para ouvir tudo o que o Senhor ordenou a você.
34 Te té Pèlú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu:
34 Então Pedro começou a falar. Ele disse: — Reconheço por verdade que Deus não trata as pessoas com parcialidade;
35 Te nchaa ñáyiu nèhe sá yɨ́ñùhu núú Yǎ Ndiǒxí, te xǐquide váha‑yu, te nchaá‑yu cùu váha iní ñáhá‑gǎ xií‑yu. Te ñá túú quìde cuendá‑gá cuěi ná ñáyiu ñuú cúǔ‑yu.
35 pelo contrário, em qualquer nação, aquele que o teme e faz o que é justo lhe é aceitável.
36 Te Yá Ndiǒxí ní tendaha‑gǎ Xítohó Jesucrìstú ní sáháⁿ‑gá ní xíndecu‑gá nàcióⁿ Isràél, te ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu ɨɨⁿ tnúhu váha nàcuáa cuu váha iní‑yu. Te dɨu‑ni mee Jèsús cúnùu‑gá núú ñǎyiu nɨ càa xico ñuyíú.
36 Esta é a palavra que Deus enviou aos filhos de Israel, anunciando-lhes o evangelho da paz, por meio de Jesus Cristo. Este é o Senhor de todos.
37 Te nàha‑ndo sá dǐhna‑gá ndíi Juàá ní cáháⁿ ndíi tnúhu Yá Ndiǒxí núú ñǎyiu, te ní dácuándùte ñaha ndíi xií‑yu. Te dǎtnùní ní ngüíta Jèsús ní cáháⁿ‑gá tnúhu‑gá distrìtú Galìleá, te dǎtnùní ní sáháⁿ‑gá nɨhìí nàcióⁿ Isràél ní cáháⁿ‑gá tnúhu‑gá núú ñǎyiu.
37 Vocês sabem o que aconteceu em toda a Judeia, tendo começado na Galileia depois do batismo que João pregou,
38 Te sa nàha‑ndo sá Yǎ Ndiǒxí ní sáñaha‑gǎ Espíritú‑gá xii Jèsús tée ñuú Nazàrét ndécú ndɨ̀hɨ‑dé chíndèe ñaha‑xi xii‑dé. Te nàha‑ndo sá nǐ xica cuu Jèsús ní quide tátna‑gá nchaa ñáyiu yɨ̀hɨ ñaha espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha. Te ío vài‑gá sá vǎha ní quide ñaha‑gǎ xií‑yu, te ducaⁿ nǐ quide‑gá, chi Yá Ndiǒxí ní chindee ñàha‑gá.
38 como Deus ungiu a Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com poder. Jesus andou por toda parte, fazendo o bem e curando todos os oprimidos do diabo, porque Deus estava com ele.
39 Te mee‑ndɨ̌ ní xiní‑ndɨ́ nàcuáa ní quide Jèsús ñuú Jerusàlén ndɨhɨ nɨhìí nàcióⁿ Isràél. Te ní sata caa ñaha‑güedě xii‑gá núú cùrúxí te yàcáⁿ ní xíhí‑gá.
39 E nós somos testemunhas de tudo o que ele fez na terra dos judeus e em Jerusalém. Depois eles o mataram, pendurando-o num madeiro.
40 Te núú ùní nduu ní dándótó ñàha Yá Ndiǒxí xii‑gá. Te ní cuiní‑gá sá cúndècu Xítohó Jesucrìstú tɨtnɨ́ nduu sátá nǐ ndoto‑gá cuèndá cáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑gǎ xii‑ndɨ́ nchaa‑ndɨ́ nàcuáa ní xica cuu‑ndɨ́ ndɨhɨ‑gá.
40 Mas Deus o ressuscitou no terceiro dia e concedeu que fosse manifesto,
41 Te ñá ncháá ñǎyiu ni xìní ñáhá xìi‑gá, chi mee‑ni nchǔhú cue tée ní cachí‑gá sá càháⁿ ndáá‑ndɨ́ sá nǐ ndoto‑gá, chi ní xíndecu ndɨhɨ‑ndɨ́‑gá, te ní xihi ní xexi‑ndɨ́ ndɨhɨ‑gá, núu càháⁿ ndáá‑ndɨ́ sá nǐ ndoto‑gá.
41 não a todo o povo, mas às testemunhas que foram anteriormente escolhidas por Deus, isto é, a nós que comemos e bebemos com ele, depois que ressurgiu dentre os mortos.
42 Te ní cachí‑gá sá nchǔhú quɨ́hɨ́ⁿ‑ndɨ́ cúñaha‑ndɨ̌ xii ñáyiu sá méé Yǎ Ndiǒxí ní táúchíúⁿ‑gǎ sá Jèsús cada ndáá‑gá cuéchi nchaa ñáyiu ndècu vívú ndɨhɨ cuéchi nchaa ñáyiu ní xíhí. Te ducaⁿ nì xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii Jèsús, te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ cachí Jèsús cáháⁿ‑ndɨ́.
42 Jesus nos mandou pregar ao povo e testemunhar que ele foi constituído por Deus como Juiz de vivos e de mortos.
43 Te cue tée ní cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha nǐ cáháⁿ‑güedé sá quíxí Jèsús, te ní cachí‑güedé sá ncháá ñǎyiu na quɨ̀ndáá iní ñáhá xìi Jesús, te cada càhnu iní‑gá nchaa cuéchi‑yu —càchí té Pèlú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
43 Dele todos os profetas dão testemunho de que, por meio do seu nome, todo o que nele crê recebe remissão dos pecados.
44 Te mei òré càháⁿ‑dé ndèdóho‑yu ní quexìo Espíritú Yǎ Ndiǒxí ní ngúndecu ndɨhɨ nchaa ñáyiu‑áⁿ.
44 Enquanto Pedro falava estas palavras, o Espírito Santo caiu sobre todos os que ouviam a mensagem.
45 Te cue tée isràél cuáháⁿ ndɨhɨ té Pèlú, cue tée ní sándáá iní tnúhu Jèsús ní cuñúhu vìhi‑güedé sá nǐ quexìo Espíritú Yǎ Ndiǒxí ní ngúndecu ndɨhɨ́‑yu, chi cuèndá sá ñà dɨ́ú ñǎyiu isràél cúǔ‑yu núu xíǎⁿ ní cuñúhu‑güedé.
45 E os fiéis que eram da circuncisão, que tinham vindo com Pedro, admiraram-se, porque também sobre os gentios foi derramado o dom do Espírito Santo.
46 Te ní cutnùní sá nǐ quexìo Espíritú Yǎ Ndiǒxí ní ngúndecu ndɨhɨ́‑yu, chi ní ngüíta‑yu càháⁿ‑yu tnúhu sá dácàhu iní ñáhá Espíritú‑gá, tnúhu sá ñà túú xìní‑yu cáháⁿ‑yu. Te ní ndacáⁿ táhǔ‑yu núú Yǎ Ndiǒxí cuèndá nchaa sá nǐ quide‑gá.
46 Pois eles os ouviam falando em línguas e engrandecendo a Deus. Então Pedro disse:
47 Te dǎtnùní ní xáhaⁿ tě Pèlú:
47 — Será que alguém poderia recusar a água e impedir que sejam batizados estes que, assim como nós, receberam o Espírito Santo?
48 Te dǎtnùní ní xáhaⁿ‑dě xii ñáyiu:
48 E ordenou que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Então lhe pediram que permanecesse com eles por alguns dias.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.