Atos 10
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARA
1 Te ndècu ɨɨⁿ tée nàni‑dé Còrneliú ñuú Cèsareá te cùu‑dé capìtáⁿ, te ndècu ndɨhɨ‑dé ɨɨⁿ cièndú sandàdú. Te cue tée‑áⁿ nání‑güedě Sandàdú Itàlianú.
1 Morava em Cesareia um homem de nome Cornélio, centurião da coorte chamada Italiana,
2 Te tée cùu capitáⁿ ío váha iní‑dé, te mee‑dě ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé ndɨhɨ nchaa landú‑dé ío nèhé‑yu sá yɨ́ñùhu núú Yǎ Ndiǒxí, te sáha‑dé ñáyiu ndàhú ñáyiu isràél díhúⁿ, te ío càháⁿ ndɨhɨ‑dé Yǎ Ndiǒxí.
2 piedoso e temente a Deus com toda a sua casa e que fazia muitas esmolas ao povo e, de contínuo, orava a Deus.
3 Te ɨɨⁿ nduu dàtná òré caá úní sacuaa ní dácótó nǔú ñáhá‑xí xìi‑dé sá ni sǎháⁿ ɨɨⁿ espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí núú‑dě, te ní xáhaⁿ‑xi:
3 Esse homem observou claramente durante uma visão, cerca da hora nona do dia, um anjo de Deus que se aproximou dele e lhe disse:
4 Te ní xiní‑dé ndɨ ndùú xio núú‑dě espíritú‑áⁿ. Te ío ní yùhú‑dé. Te ní xáhaⁿ‑dě:
4 Cornélio! Este, fixando nele os olhos e possuído de temor, perguntou: Que é, Senhor? E o anjo lhe disse: As tuas orações e as tuas esmolas subiram para memória diante de Deus.
5 Te vitna tendaha‑n cuè tée na quɨ̀hɨ́ⁿ‑güedé ñuú Jòpé quɨ́ngana‑güedé ɨɨⁿ tée nàni Xímú, àdi Pelú chi úú dɨ̀u‑dé, te candeca ñaha‑güedě quixi.
5 Agora, envia mensageiros a Jope e manda chamar Simão, que tem por sobrenome Pedro.
6 Te òré quexìo‑dé te cachí tnúhu‑dé nchaa dava‑gá sá cuìní Yǎ Ndiǒxí cada‑n. Te ndècu‑dé vehe ɨngá tucu tée nàni Xímú tée dàcuitá ñɨɨ, te vehe tée‑áⁿ cáá ɨ̀ɨⁿ xio yuhu lamár —càchí‑xi xáhaⁿ‑xi xìi‑dé.
6 Ele está hospedado com Simão, curtidor, cuja residência está situada à beira-mar.
7 Te sátá cuǎháⁿ espíritú‑áⁿ, te té Còrneliú ní cana‑dé úú tnàhá cue tée xìnu cuechi núú‑dě ndɨhɨ ɨɨⁿ sandàdú xínú cuèchi tucu núú‑dě, te tnàhá sandàdú‑áⁿ ǐo càháⁿ ndɨhɨ‑dé Yǎ Ndiǒxí.
7 Logo que se retirou o anjo que lhe falava, chamou dois dos seus domésticos e um soldado piedoso dos que estavam a seu serviço
8 Te té Còrneliú ní cani‑dé cuèndú núú‑güedě nàcuáa ní cáháⁿ espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí. Te ní tendaha ñàha‑dé xii‑güedé cuáháⁿ‑güedé ñuú Jòpé.
8 e, havendo-lhes contado tudo, enviou-os a Jope.
9 Te nduu tněé‑áⁿ ñúhú‑ní‑güedě ichi cuáháⁿ‑güedé, te cùu‑xi datná òré caúxúú nduu ta cùyatni‑güedé ñuú‑áⁿ, te òré‑áⁿ nǐ sáá té Pèlú dɨ́quɨ́ véhé càháⁿ ndɨhɨ‑dé Yǎ Ndiǒxí.
9 No dia seguinte, indo eles de caminho e estando já perto da cidade, subiu Pedro ao eirado, por volta da hora sexta, a fim de orar.
10 Te òré‑áⁿ sa xìhí‑dé docó cuìní‑dé caxi‑dé, te nɨni càdúha‑yu sá cáxí‑dě ní dácótó nǔú ñáhá‑xí
10 Estando com fome, quis comer; mas, enquanto lhe preparavam a comida, sobreveio-lhe um êxtase;
11 sǎ nǐ xiní‑dé ɨɨⁿ sá ndécú àndɨu, te càa datná cáá ɨ̀ɨⁿ dóó cáhnú nchìcúⁿ yoho ndɨ cùmí xɨ́quɨ́‑xi véxi cuuⁿ núú ñúhú.
11 então, viu o céu aberto e descendo um objeto como se fosse um grande lençol, o qual era baixado à terra pelas quatro pontas,
12 Te núú dǒó‑ǎⁿ yódó cǒó ndɨhɨ quɨtɨ ndàva ndɨhɨ nchaa núú quɨtɨ ndèé cúmí sǎhá‑xi.
12 contendo toda sorte de quadrúpedes, répteis da terra e aves do céu.
13 Te ní tecú dóho‑dé càháⁿ ɨɨⁿ sá càháⁿ, te xǎhaⁿ sǎ càháⁿ‑áⁿ xii‑dé:
13 E ouviu-se uma voz que se dirigia a ele: Levanta-te, Pedro! Mata e come.
14 Te té Pèlú ní xáhaⁿ‑dě:
14 Mas Pedro replicou: De modo nenhum, Senhor! Porque jamais comi coisa alguma comum e imunda.
15 Te ní cáháⁿ tucu sá nǐ cáháⁿ‑áⁿ, te xǎhaⁿ‑xi:
15 Segunda vez, a voz lhe falou: Ao que Deus purificou não consideres comum.
16 Te ducaⁿ nǐ cáháⁿ sá nǐ cáháⁿ‑áⁿ ǔní xito, te dǎtnùní cuándaa tucu dóó‑ǎⁿ andɨu.
16 Sucedeu isto por três vezes, e, logo, aquele objeto foi recolhido ao céu.
17 Te té Pèlú ñá ní cùtnuní iní‑dé ná cuèndá ducaⁿ nǐ dácótó nǔú ñáhá‑xí xìi‑dé, núu xíǎⁿ ío cuéhé nǐ sani iní‑dé. Te òré‑áⁿ nǐ quexìo cue tée ní tendaha té Còrneliú ndéé yuyèhe, chi ndɨ vehe ndɨ vehe cuáháⁿ‑güedé ndúcú tnǔhu‑güedé ndèé cáá vèhe té Xǐmú tée dii vèhe‑xi ndecu té Pèlú.
17 Enquanto Pedro estava perplexo sobre qual seria o significado da visão, eis que os homens enviados da parte de Cornélio, tendo perguntado pela casa de Simão, pararam junto à porta;
18 Te ní cáháⁿ níhi‑güedé, te xǎhaⁿ‑güedě:
18 e, chamando, indagavam se estava ali hospedado Simão, por sobrenome Pedro.
19 Te té Pèlú vài sani iní‑dé sá nǐ dácótó nǔú ñáhá‑xí xìi‑dé. Te òré‑áⁿ nǐ xáhaⁿ Espíritú Yǎ Ndiǒxí xii‑dé:
19 Enquanto meditava Pedro acerca da visão, disse-lhe o Espírito: Estão aí dois homens que te procuram;
20 Yáchí, cuandèe chi quɨ́hɨ́ⁿ‑n ndɨ̀hɨ‑güedé, te vá yùhú‑n chi yúhú ní xáhaⁿ‑ǐ véxi cuaca ñaha‑güedě xii‑n —càchí Espíritú‑gá xǎhaⁿ‑xi xìi té Pèlú.
20 levanta-te, pois, desce e vai com eles, nada duvidando; porque eu os enviei.
21 Te ní xica‑dé cuándee‑dé núú ndécú cuè tée xìca nanducu ñaha xii‑dé, te xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé:
21 E, descendo Pedro para junto dos homens, disse: Aqui me tendes; sou eu a quem buscais? A que viestes?
22 Te xǎhaⁿ‑güedě:
22 Então, disseram: O centurião Cornélio, homem reto e temente a Deus e tendo bom testemunho de toda a nação judaica, foi instruído por um santo anjo para chamar-te a sua casa e ouvir as tuas palavras.
23 Te ní xáhaⁿ tě Pèlú sá quɨ̌hu‑güedé vehe‑dé, te candeca tnàha‑güedé ndɨhɨ‑dé quɨ́hɨ́ⁿ ndéé nduu tněé. Te nduu tněé‑áⁿ nǐ xica‑güedé ndécá tnàha‑güedé ndɨhɨ té Pèlú cuáháⁿ, te tnàhá ɨɨⁿ ǔú cue tée sàndáá iní tnúhu Jèsús ñuú Jòpé cuáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑güedě xii‑dé.
23 Pedro, pois, convidando-os a entrar, hospedou-os. No dia seguinte, levantou-se e partiu com eles; também alguns irmãos dos que habitavam em Jope foram em sua companhia.
24 Te ndéé ɨngá nduu ní quexìo‑güedé ñuú Cèsareá. Te té Còrneliú ndétú ñàha‑dé xii‑güedé vehe‑dé te sa ndècu túha‑dé ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé ndɨhɨ nchaa landú‑dé ndɨhɨ cue tée ío váha tnàhá tnúhu ndɨhɨ‑dé, chi ní cana ñaha‑dě ní nítnáhǎ‑yu ndɨhɨ‑dé cundetú‑yu té Pèlú.
24 No dia imediato, entrou em Cesareia. Cornélio estava esperando por eles, tendo reunido seus parentes e amigos íntimos.
25 Te sátá nǐ quèxio té Pèlú vehe té Còrneliú, te ní quee‑dé quehé, te ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑dě núú tě Pèlú chíñùhu ñaha‑dé ní cùu.
25 Aconteceu que, indo Pedro a entrar, lhe saiu Cornélio ao encontro e, prostrando-se-lhe aos pés, o adorou.
26 Te té Pèlú ní xáhaⁿ‑dě:
26 Mas Pedro o levantou, dizendo: Ergue-te, que eu também sou homem.
27 Te ta cǎháⁿ té Pèlú ndɨhɨ té Còrneliú cuánguɨhu‑güedé xɨtɨ́ vehe, te chitu ñǎyiu xìxɨ́hɨ xɨtɨ́ vehe.
27 Falando com ele, entrou, encontrando muitos reunidos ali,
28 Te ní xáhaⁿ tě Pèlú xií‑yu:
28 a quem se dirigiu, dizendo: Vós bem sabeis que é proibido a um judeu ajuntar-se ou mesmo aproximar-se a alguém de outra raça; mas Deus me demonstrou que a nenhum homem considerasse comum ou imundo;
29 Núu xíǎⁿ ndɨ̌hɨ‑ni véxi‑í òré ní quexìo tnúhu sá cáná ñàha‑ndo. Te cachí tnúhu‑ndo nǎ cuèndá cáná ñàha‑ndo —cachí té Pèlú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
29 por isso, uma vez chamado, vim sem vacilar. Pergunto, pois: por que razão me mandastes chamar?
30 Te té Còrneliú ní xáhaⁿ‑dě:
30 Respondeu-lhe Cornélio: Faz, hoje, quatro dias que, por volta desta hora, estava eu observando em minha casa a hora nona de oração, e eis que se apresentou diante de mim um varão de vestes resplandecentes
31 Te càchí‑xi: “Còrneliú, ní xíndedóho Yá Ndiǒxí tnúhu ní cáháⁿ‑n ndɨ̀hɨ‑gá, te xìní‑gá sá sǎñaha‑n dǐhúⁿ xii ñáyiu ndàhú.
31 e disse: Cornélio, a tua oração foi ouvida, e as tuas esmolas, lembradas na presença de Deus.
32 Te ñuú Jòpé ndécú ɨ̀ɨⁿ tée nàni Xímú, àdi Pelú chi úú dɨ̀u‑dé, te ndècu‑dé vehe ɨɨⁿ tée nàni tucu Xímú tée dàcuitá ñɨɨ, te càa vehe‑dé ɨɨⁿ xio yuhu làmár, te cana‑n‑dě ná quìxi‑dé ndatnúhu‑n ndɨ̀hɨ‑dé”, duha ní cáháⁿ espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí.
32 Manda, pois, alguém a Jope a chamar Simão, por sobrenome Pedro; acha-se este hospedado em casa de Simão, curtidor, à beira-mar.
33 Núu xíǎⁿ ndɨ̌hɨ‑ni ní cana ñaha‑ǐ xii‑n. Te táxǎhu xii‑n sǎ věxi‑n chi iha ndècu‑ndɨ́ nchaa‑ndɨ́ ndétú ñàha‑ndɨ́ xii‑n cùndedóho‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí, te cuìní‑ndɨ́ cachí tnúhu‑n nchàa tnúhu ní cachí Yǎ Ndiǒxí cáháⁿ‑n —càchí té Còrneliú xǎhaⁿ‑dě.
33 Portanto, sem demora, mandei chamar-te, e fizeste bem em vir. Agora, pois, estamos todos aqui, na presença de Deus, prontos para ouvir tudo o que te foi ordenado da parte do Senhor.
34 Te té Pèlú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu:
34 Então, falou Pedro, dizendo: Reconheço, por verdade, que Deus não faz acepção de pessoas;
35 Te nchaa ñáyiu nèhe sá yɨ́ñùhu núú Yǎ Ndiǒxí, te xǐquide váha‑yu, te nchaá‑yu cùu váha iní ñáhá‑gǎ xií‑yu. Te ñá túú quìde cuendá‑gá cuěi ná ñáyiu ñuú cúǔ‑yu.
35 pelo contrário, em qualquer nação, aquele que o teme e faz o que é justo lhe é aceitável.
36 Te Yá Ndiǒxí ní tendaha‑gǎ Xítohó Jesucrìstú ní sáháⁿ‑gá ní xíndecu‑gá nàcióⁿ Isràél, te ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu ɨɨⁿ tnúhu váha nàcuáa cuu váha iní‑yu. Te dɨu‑ni mee Jèsús cúnùu‑gá núú ñǎyiu nɨ càa xico ñuyíú.
36 Esta é a palavra que Deus enviou aos filhos de Israel, anunciando-lhes o evangelho da paz, por meio de Jesus Cristo. Este é o Senhor de todos.
37 Te nàha‑ndo sá dǐhna‑gá ndíi Juàá ní cáháⁿ ndíi tnúhu Yá Ndiǒxí núú ñǎyiu, te ní dácuándùte ñaha ndíi xií‑yu. Te dǎtnùní ní ngüíta Jèsús ní cáháⁿ‑gá tnúhu‑gá distrìtú Galìleá, te dǎtnùní ní sáháⁿ‑gá nɨhìí nàcióⁿ Isràél ní cáháⁿ‑gá tnúhu‑gá núú ñǎyiu.
37 Vós conheceis a palavra que se divulgou por toda a Judeia, tendo começado desde a Galileia, depois do batismo que João pregou,
38 Te sa nàha‑ndo sá Yǎ Ndiǒxí ní sáñaha‑gǎ Espíritú‑gá xii Jèsús tée ñuú Nazàrét ndécú ndɨ̀hɨ‑dé chíndèe ñaha‑xi xii‑dé. Te nàha‑ndo sá nǐ xica cuu Jèsús ní quide tátna‑gá nchaa ñáyiu yɨ̀hɨ ñaha espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha. Te ío vài‑gá sá vǎha ní quide ñaha‑gǎ xií‑yu, te ducaⁿ nǐ quide‑gá, chi Yá Ndiǒxí ní chindee ñàha‑gá.
38 como Deus ungiu a Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com poder, o qual andou por toda parte, fazendo o bem e curando a todos os oprimidos do diabo, porque Deus era com ele;
39 Te mee‑ndɨ̌ ní xiní‑ndɨ́ nàcuáa ní quide Jèsús ñuú Jerusàlén ndɨhɨ nɨhìí nàcióⁿ Isràél. Te ní sata caa ñaha‑güedě xii‑gá núú cùrúxí te yàcáⁿ ní xíhí‑gá.
39 e nós somos testemunhas de tudo o que ele fez na terra dos judeus e em Jerusalém; ao qual também tiraram a vida, pendurando-o no madeiro.
40 Te núú ùní nduu ní dándótó ñàha Yá Ndiǒxí xii‑gá. Te ní cuiní‑gá sá cúndècu Xítohó Jesucrìstú tɨtnɨ́ nduu sátá nǐ ndoto‑gá cuèndá cáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑gǎ xii‑ndɨ́ nchaa‑ndɨ́ nàcuáa ní xica cuu‑ndɨ́ ndɨhɨ‑gá.
40 A este ressuscitou Deus no terceiro dia e concedeu que fosse manifesto,
41 Te ñá ncháá ñǎyiu ni xìní ñáhá xìi‑gá, chi mee‑ni nchǔhú cue tée ní cachí‑gá sá càháⁿ ndáá‑ndɨ́ sá nǐ ndoto‑gá, chi ní xíndecu ndɨhɨ‑ndɨ́‑gá, te ní xihi ní xexi‑ndɨ́ ndɨhɨ‑gá, núu càháⁿ ndáá‑ndɨ́ sá nǐ ndoto‑gá.
41 não a todo o povo, mas às testemunhas que foram anteriormente escolhidas por Deus, isto é, a nós que comemos e bebemos com ele, depois que ressurgiu dentre os mortos;
42 Te ní cachí‑gá sá nchǔhú quɨ́hɨ́ⁿ‑ndɨ́ cúñaha‑ndɨ̌ xii ñáyiu sá méé Yǎ Ndiǒxí ní táúchíúⁿ‑gǎ sá Jèsús cada ndáá‑gá cuéchi nchaa ñáyiu ndècu vívú ndɨhɨ cuéchi nchaa ñáyiu ní xíhí. Te ducaⁿ nì xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii Jèsús, te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ cachí Jèsús cáháⁿ‑ndɨ́.
42 e nos mandou pregar ao povo e testificar que ele é quem foi constituído por Deus Juiz de vivos e de mortos.
43 Te cue tée ní cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha nǐ cáháⁿ‑güedé sá quíxí Jèsús, te ní cachí‑güedé sá ncháá ñǎyiu na quɨ̀ndáá iní ñáhá xìi Jesús, te cada càhnu iní‑gá nchaa cuéchi‑yu —càchí té Pèlú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
43 Dele todos os profetas dão testemunho de que, por meio de seu nome, todo aquele que nele crê recebe remissão de pecados.
44 Te mei òré càháⁿ‑dé ndèdóho‑yu ní quexìo Espíritú Yǎ Ndiǒxí ní ngúndecu ndɨhɨ nchaa ñáyiu‑áⁿ.
44 Ainda Pedro falava estas coisas quando caiu o Espírito Santo sobre todos os que ouviam a palavra.
45 Te cue tée isràél cuáháⁿ ndɨhɨ té Pèlú, cue tée ní sándáá iní tnúhu Jèsús ní cuñúhu vìhi‑güedé sá nǐ quexìo Espíritú Yǎ Ndiǒxí ní ngúndecu ndɨhɨ́‑yu, chi cuèndá sá ñà dɨ́ú ñǎyiu isràél cúǔ‑yu núu xíǎⁿ ní cuñúhu‑güedé.
45 E os fiéis que eram da circuncisão, que vieram com Pedro, admiraram-se, porque também sobre os gentios foi derramado o dom do Espírito Santo;
46 Te ní cutnùní sá nǐ quexìo Espíritú Yǎ Ndiǒxí ní ngúndecu ndɨhɨ́‑yu, chi ní ngüíta‑yu càháⁿ‑yu tnúhu sá dácàhu iní ñáhá Espíritú‑gá, tnúhu sá ñà túú xìní‑yu cáháⁿ‑yu. Te ní ndacáⁿ táhǔ‑yu núú Yǎ Ndiǒxí cuèndá nchaa sá nǐ quide‑gá.
46 pois os ouviam falando em línguas e engrandecendo a Deus. Então, perguntou Pedro:
47 Te dǎtnùní ní xáhaⁿ tě Pèlú:
47 Porventura, pode alguém recusar a água, para que não sejam batizados estes que, assim como nós, receberam o Espírito Santo?
48 Te dǎtnùní ní xáhaⁿ‑dě xii ñáyiu:
48 E ordenou que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Então, lhe pediram que permanecesse com eles por alguns dias.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.