Apocalipse 16
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVT
1 Te sátá dúcáⁿ te ní tecú dóho‑í níhi ní cáháⁿ ɨɨⁿ sá nǐ cáháⁿ xɨtɨ́ vehe Yá Ndiǒxí, te xǎhaⁿ‑xi xìi ndɨ usá cue espíritú‑áⁿ:
1 Então ouvi uma poderosa voz que vinha do templo dizer aos sete anjos: “Vão e derramem sobre a terra as sete taças da fúria de Deus”.
2 Te espíritú díhna ní sáháⁿ‑xi ní coyo‑xi sá ñúhú xɨ̀tɨ́ tɨ́cùú néhé‑xí‑ǎⁿ ñuyíú, te nchaa ñáyiu ñùhu tnuní quɨtɨ ní quene xɨtɨ́ làmár ñáyiu ní chiñuhu sá nǐ natava ñàhá‑yu xii‑dɨ, nchaa ñáyiu‑áⁿ nǐ quené‑yu ndɨ́hyɨ tèhyú te súúní dàndoho ñaha‑xi xií‑yu.
2 O primeiro anjo saiu do templo e derramou sua taça sobre a terra, e se abriram feridas horríveis e malignas naqueles que tinham a marca da besta e adoravam sua estátua.
3 Te espíritú cúú ùú ní coyo‑xi sá ñúhú xɨ̀tɨ́ tɨ́cùú néhé‑xí nǔú làmár, te ndute làmár‑áⁿ nǐ nduu‑xi nɨ́ñɨ́ te càa‑xi datná cáá nɨ̌ñɨ́ ñǎyiu sa ní xíhí, te nchaa quɨtɨ ñùhu xɨtɨ́ làmár‑áⁿ nǐ xíhí‑güedɨ.
3 O segundo anjo derramou sua taça sobre o mar, que se transformou em sangue como de um cadáver, e morreram todas as criaturas do mar.
4 Te espíritú cúú ùní ní coyo‑xi sá ñúhú xɨ̀tɨ́ tɨ́cùú néhé‑xí nchàa yúte ndɨhɨ nchaa núú quénìhni ndute, te ndute nchaa yúte‑áⁿ ndɨhɨ nchaa ndute quènihni‑áⁿ nǐ nduu‑xi nɨ́ñɨ́.
4 O terceiro anjo derramou sua taça sobre os rios e as fontes, que se transformaram em sangue.
5 Te sátá dúcáⁿ te ní tecú dóho‑í ní cáháⁿ ɨɨⁿ espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí, espíritú yɨ́ndàha ndute, te xǎhaⁿ‑xi xìi Yá Ndiǒxí:
5 E ouvi o anjo que tinha autoridade sobre a água dizer: “Tu és justo, ó Santo, que és e que eras, pois enviaste estes julgamentos.
6 Chi cue ñáyiu ñuyíú nǐ dácácǎ‑yu nɨ́ñɨ́ nchaa ñáyiu ní cáháⁿ tnúhu‑n ndɨhɨ nchaa dava‑gá ñáyiu cùu cuendá‑n, te ní sahní‑yu nchaa ñáyiu‑áⁿ, te vitna ní dátɨ́ú‑n ndùte ní nduu‑xi nɨ́ñɨ́ te ducaⁿ‑ni càa ndute‑áⁿ xíhǐ‑yu, te ducaⁿ tàú‑xi ndohó‑yu cuèndá sá nǐ sahní‑yu cue ñáyiu cùu cuendá‑n —duha càchí espíritú‑áⁿ xǎhaⁿ‑xi xìi‑gá.
6 Porque eles derramaram o sangue de teu povo santo e de teus profetas, tu lhes deste sangue para beber; é sua justa retribuição”.
7 Te ní tecú tucu dóho‑í ní cáháⁿ ɨɨⁿ sá nǐ cáháⁿ núú nútnɨ̌ɨ núú sácǒdó sǎ ndúú tǎhú Yǎ Ndiǒxí, te xǎhaⁿ‑xi xìi‑gá:
7 E ouvi uma voz que vinha do altar dizer: “Sim, Senhor Deus, o Todo-poderoso, teus julgamentos são verdadeiros e justos”.
8 Te espíritú cúú cùmí ní coyo‑xi sá ñúhú xɨ̀tɨ́ tɨ́cùú néhé‑xí nǔú nchǐcanchii cuèndá nchícanchii‑áⁿ cahmi‑xi nchaa ñáyiu ñuyíú.
8 O quarto anjo derramou sua taça sobre o sol, que com seu fogo fez queimar as pessoas.
9 Te nchaá‑yu ní ndoho vìhí‑yu ní cáyú‑yu, te cuěi ducaⁿ nǐ ndohó‑yu dico ñá túú ní cuìní‑yu ndixi cuéchi iní‑yu cuèndá nchaa sá ñà túú vǎha quìdé‑yu, te ni ñà túú ní càchí‑yu sá ǐo càhnu cuu Yá Ndiǒxí chi da ní cáháⁿ úhú‑yu cuèndá‑gá, te dɨu‑gá cúú‑gǎ Yaá ducaⁿ nǐ tendaha tnǔndòho‑áⁿ sǎ cúú‑xǐ‑yu.
9 Todos foram queimados pelo intenso calor e blasfemaram contra o nome de Deus, que tinha controle sobre essas pragas. E não se arrependeram nem deram glória a Deus.
10 Te espíritú cúú ùhúⁿ ní coyo‑xi sá ñúhú xɨ̀tɨ́ tɨ́cùú néhé‑xí nǔú ndécú quɨ̀tɨ ní quene xɨtɨ́ làmár‑áⁿ táxí tnùní‑dɨ, te nchaa núú táxí tnùní‑dɨ ní cuu nee, te nchaa ñáyiu ñuyíú ndéé yàá‑ná‑yu nàcaxi nihnú‑yu sá ndóhǒ‑yu.
10 O quinto anjo derramou sua taça sobre o trono da besta, e seu reino foi lançado na escuridão. Angustiados, seus súditos rangiam os dentes
11 Dico ni dùcaⁿ ñá túú ní cuìní‑yu dàñá‑yu ni ɨ̀ɨⁿ sá cuèhé sá dúhá quìdé‑yu, chi da ní cáháⁿ úhú‑yu cuèndá Yǎ Ndiǒxí Yaá ndécú àndɨu sá cuèndá sá dándòho ñaha ndɨ́hyɨ tèhyú ndèé‑yu‑áⁿ ndɨhɨ nchaa dava‑gá sá yǎha‑yu.
11 e, por causa de suas dores e feridas, blasfemavam contra o Deus do céu. E não se arrependeram de seus atos perversos.
12 Te espíritú cúú ìñú ní coyo‑xi sá ñúhú xɨ̀tɨ́ tɨ́cùú néhé‑xí xɨ̀tɨ́ yúte càhnu nani Eúfratés, te ndute yúte‑áⁿ nǐ yíchí cuèndá yǎha cue tée yɨ̀ndaha ñáyiu xǐndecu ndàa xio nacuáa quène nchícanchii.
12 O sexto anjo derramou sua taça sobre o grande rio Eufrates, e ele secou, abrindo caminho para os reis que vêm do Oriente.
13 Te ní xiní‑í ní quee ɨɨⁿ espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yuhu quɨtɨ dééⁿ nání dràgón, te ní xiní tucu‑í ní quee tucu ɨngá espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yuhu quɨtɨ ní quene xɨtɨ́ làmár, te ní xiní tucu‑í ní quee tucu ɨngá espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yuhu tée dàndahú ñáyiu càchí sá càháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí te ñá ndàá, te ndɨ nùní espíritú‑áⁿ xǐndáa‑xi dàtná cáá làhvá.
13 Então vi saltarem da boca do dragão, da boca da besta e da boca do falso profeta três espíritos impuros semelhantes a sapos.
14 Te ndɨ nùní espíritú‑áⁿ quídé‑xí sǎ vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada, te xìca datacá‑xi nchaa cue tée yɨ̀ndaha ñaha xii ñáyiu xǐndecu nɨhìí ñuyíú cuèndá nàá‑güedé mei ndùu cachí Yǎ Ndiǒxí coo tnúndòho cahnu vihi‑gá, te dɨu mee Yǎ Ndiǒxí cúú‑gǎ Yaá ío càhnu cuu.
14 São espíritos demoníacos que realizam sinais e vão aos governantes da terra a fim de reuni-los para a batalha contra o Senhor, no grande dia de Deus, o Todo-poderoso.
15 Te Yaá cúú Xǐtohó‑ó nǐ cachí‑gá: “Cunaha‑ndo chi nduu ñà túú yɨ̀hɨ iní‑ndó quìxi‑í núú ndécú‑ndó, te cada‑í dàtná quídé ñàdúhú. Te váha táhú nchaa nchòhó ñáyiu xǐndecu túha, chi cùu‑ndo datná cue ñáyiu xǐndecu túha xǐxíhnu‑ni dóó‑xi cuèndá sá vǎ cúcàhaⁿ núǔ‑yu dàtná cúcàhaⁿ núú cuè ñáyiu ñá túú nìhnu dóó‑xi, te duha càháⁿ‑í cuèndá sá nchòhó cundecu túha‑ndo òré quexìo‑í”, duha càchí‑gá.
15 “Eu virei inesperadamente, como ladrão! Feliz é aquele que me espera alerta e mantém puras suas vestes, para que não precise andar nu e envergonhado.”
16 Te ndɨ nùní cue espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha‑áⁿ nǐ dátàcá‑xi nchaa cue tée yɨ̀ndaha ñaha xii ñáyiu, te ní taxi ndecu ñaha‑xi ɨ̀ɨⁿ xichi núú nání Àrmagedón, duha nàni xíáⁿ tnǔhu hèbreú.
16 E os espíritos reuniram todos os governantes e seus exércitos no lugar que, em hebraico, se chama Armagedom .
17 Te espíritú cúú ùsá ní coyo‑xi sá ñúhú xɨ̀tɨ́ tɨ́cùú néhé‑xí nǔú tàchí, te ní tecú dóho‑í níhi ní cáháⁿ Yaá núcǒo núú xìlé váha xɨtɨ́ vehe‑gá, te càchí‑gá:
17 O sétimo anjo derramou sua taça no ar, e do trono do templo veio um forte grito: “Está terminado!”.
18 Te sátá dúcáⁿ te ní sáá ndúté te ní cáháⁿ ñúhu, te súúní dùsaⁿ ní quide‑xi, te níhi vìhi ní tnáa ñuyíú, te ndéé cútnàhá ní ngúndecu ñáyiu ñuyíú te vátá ɨ́ɨ́ⁿ xìto‑gá níhi tnáa dàtná ní quide‑xi.
18 Então houve relâmpagos, estrondos e trovões, e um forte terremoto, o mais violento desde a criação da humanidade.
19 Te ñuú cáhnú ǐo cùnuu nani Babiloniá ní quée dava‑xi ní cuu‑xi úní xichi, te nchaa ñuú cáá nɨ̀hií ñuyíú nǐ ngoyo nchaa vehe, chi Yá Ndiǒxí ní ndacu iní‑gá nchaa sá cuèhé sá dúhá quìde nchaa ñáyiu ñuú Babìloniá‑áⁿ, te ducaⁿ nǐ quide ñaha‑gǎ xií‑yu chi ío cùdééⁿ‑gǎ núǔ‑yu.
19 A grande cidade, Babilônia, se dividiu em três partes, e as cidades de muitas nações tombaram. Deus se lembrou de todos os pecados da Babilônia e a fez beber do cálice cheio do vinho de sua furiosa ira.
20 Te nchaa tɨndúú nǐ ndóñúhú‑xí cuěi nchaa tɨndúú ñuhu yìchí ndécú xɨ̀tɨ́ làmár.
20 Todas as ilhas desapareceram, e todos os montes foram arrasados.
21 Te ní xiní‑í ní cuuⁿ ñɨñɨ nàhnu vihi ní ngaundodo‑xi cue ñáyiu ñuyíú, te nchaa ñɨñɨ‑áⁿ věe‑xi dàtná údico kǐlú, te cue ñáyiu ñuyíú nǐ cáháⁿ úhú‑yu cuèndá Yǎ Ndiǒxí sá dúcáⁿ nǐ dácúúⁿ‑gǎ ñɨñɨ nàhnu vihi‑áⁿ, chi ní cuu‑xi ɨɨⁿ tnúndòho cahnu vihi sá cúú‑xǐ‑yu.
21 Houve uma forte tempestade de granizo, com pedras que pesavam até 35 quilos caindo do céu sobre as pessoas. E elas blasfemaram contra Deus por causa da terrível praga de granizo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.