Apocalipse 16

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Te sátá dúcáⁿ te ní tecú dóho‑í níhi ní cáháⁿ ɨɨⁿ sá nǐ cáháⁿ xɨtɨ́ vehe Yá Ndiǒxí, te xǎhaⁿ‑xi xìi ndɨ usá cue espíritú‑áⁿ:
1 Então ouvi uma forte voz que vinha do santuário dizendo aos sete anjos: "Vão derramar sobre a terra as sete taças da ira de Deus".
2 Te espíritú díhna ní sáháⁿ‑xi ní coyo‑xi sá ñúhú xɨ̀tɨ́ tɨ́cùú néhé‑xí‑ǎⁿ ñuyíú, te nchaa ñáyiu ñùhu tnuní quɨtɨ ní quene xɨtɨ́ làmár ñáyiu ní chiñuhu sá nǐ natava ñàhá‑yu xii‑dɨ, nchaa ñáyiu‑áⁿ nǐ quené‑yu ndɨ́hyɨ tèhyú te súúní dàndoho ñaha‑xi xií‑yu.
2 O primeiro anjo foi e derramou a sua taça pela terra, e abriram-se feridas malignas e dolorosas naqueles que tinham a marca da besta e adoravam a sua imagem.
3 Te espíritú cúú ùú ní coyo‑xi sá ñúhú xɨ̀tɨ́ tɨ́cùú néhé‑xí nǔú làmár, te ndute làmár‑áⁿ nǐ nduu‑xi nɨ́ñɨ́ te càa‑xi datná cáá nɨ̌ñɨ́ ñǎyiu sa ní xíhí, te nchaa quɨtɨ ñùhu xɨtɨ́ làmár‑áⁿ nǐ xíhí‑güedɨ.
3 O segundo anjo derramou a sua taça no mar, e este se transformou em sangue como de um morto, e morreu toda criatura que vivia no mar.
4 Te espíritú cúú ùní ní coyo‑xi sá ñúhú xɨ̀tɨ́ tɨ́cùú néhé‑xí nchàa yúte ndɨhɨ nchaa núú quénìhni ndute, te ndute nchaa yúte‑áⁿ ndɨhɨ nchaa ndute quènihni‑áⁿ nǐ nduu‑xi nɨ́ñɨ́.
4 O terceiro anjo derramou a sua taça nos rios e nas fontes de águas, e eles se transformaram em sangue.
5 Te sátá dúcáⁿ te ní tecú dóho‑í ní cáháⁿ ɨɨⁿ espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí, espíritú yɨ́ndàha ndute, te xǎhaⁿ‑xi xìi Yá Ndiǒxí:
5 Então ouvi o anjo que tem autoridade sobre as águas dizer: "Tu és justo, tu, o Santo, que és e que eras, porque julgaste estas coisas;
6 Chi cue ñáyiu ñuyíú nǐ dácácǎ‑yu nɨ́ñɨ́ nchaa ñáyiu ní cáháⁿ tnúhu‑n ndɨhɨ nchaa dava‑gá ñáyiu cùu cuendá‑n, te ní sahní‑yu nchaa ñáyiu‑áⁿ, te vitna ní dátɨ́ú‑n ndùte ní nduu‑xi nɨ́ñɨ́ te ducaⁿ‑ni càa ndute‑áⁿ xíhǐ‑yu, te ducaⁿ tàú‑xi ndohó‑yu cuèndá sá nǐ sahní‑yu cue ñáyiu cùu cuendá‑n —duha càchí espíritú‑áⁿ xǎhaⁿ‑xi xìi‑gá.
6 pois eles derramaram o sangue dos teus santos e dos teus profetas, e tu lhes deste sangue para beber, como eles merecem".
7 Te ní tecú tucu dóho‑í ní cáháⁿ ɨɨⁿ sá nǐ cáháⁿ núú nútnɨ̌ɨ núú sácǒdó sǎ ndúú tǎhú Yǎ Ndiǒxí, te xǎhaⁿ‑xi xìi‑gá:
7 E ouvi o altar responder: "Sim, Senhor Deus todo-poderoso, verdadeiros e justos são os teus juízos".
8 Te espíritú cúú cùmí ní coyo‑xi sá ñúhú xɨ̀tɨ́ tɨ́cùú néhé‑xí nǔú nchǐcanchii cuèndá nchícanchii‑áⁿ cahmi‑xi nchaa ñáyiu ñuyíú.
8 O quarto anjo derramou a sua taça no sol, e foi dado poder ao sol para queimar os homens com fogo.
9 Te nchaá‑yu ní ndoho vìhí‑yu ní cáyú‑yu, te cuěi ducaⁿ nǐ ndohó‑yu dico ñá túú ní cuìní‑yu ndixi cuéchi iní‑yu cuèndá nchaa sá ñà túú vǎha quìdé‑yu, te ni ñà túú ní càchí‑yu sá ǐo càhnu cuu Yá Ndiǒxí chi da ní cáháⁿ úhú‑yu cuèndá‑gá, te dɨu‑gá cúú‑gǎ Yaá ducaⁿ nǐ tendaha tnǔndòho‑áⁿ sǎ cúú‑xǐ‑yu.
9 Estes foram queimados pelo forte calor e amaldiçoaram o nome de Deus, que tem domínio sobre estas pragas; contudo se recusaram a se arrepender e a glorificá-lo.
10 Te espíritú cúú ùhúⁿ ní coyo‑xi sá ñúhú xɨ̀tɨ́ tɨ́cùú néhé‑xí nǔú ndécú quɨ̀tɨ ní quene xɨtɨ́ làmár‑áⁿ táxí tnùní‑dɨ, te nchaa núú táxí tnùní‑dɨ ní cuu nee, te nchaa ñáyiu ñuyíú ndéé yàá‑ná‑yu nàcaxi nihnú‑yu sá ndóhǒ‑yu.
10 O quinto anjo derramou a sua taça sobre o trono da besta, cujo reino ficou em trevas. De tanta agonia, os homens mordiam a própria língua,
11 Dico ni dùcaⁿ ñá túú ní cuìní‑yu dàñá‑yu ni ɨ̀ɨⁿ sá cuèhé sá dúhá quìdé‑yu, chi da ní cáháⁿ úhú‑yu cuèndá Yǎ Ndiǒxí Yaá ndécú àndɨu sá cuèndá sá dándòho ñaha ndɨ́hyɨ tèhyú ndèé‑yu‑áⁿ ndɨhɨ nchaa dava‑gá sá yǎha‑yu.
11 e blasfemavam contra o Deus do céu, por causa das suas dores e das suas feridas; contudo, recusaram-se a arrepender-se das obras que haviam praticado.
12 Te espíritú cúú ìñú ní coyo‑xi sá ñúhú xɨ̀tɨ́ tɨ́cùú néhé‑xí xɨ̀tɨ́ yúte càhnu nani Eúfratés, te ndute yúte‑áⁿ nǐ yíchí cuèndá yǎha cue tée yɨ̀ndaha ñáyiu xǐndecu ndàa xio nacuáa quène nchícanchii.
12 O sexto anjo derramou a sua taça sobre o grande rio Eufrates, e secaram-se as suas águas para que fosse preparado o caminho para os reis que vêm do Oriente.
13 Te ní xiní‑í ní quee ɨɨⁿ espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yuhu quɨtɨ dééⁿ nání dràgón, te ní xiní tucu‑í ní quee tucu ɨngá espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yuhu quɨtɨ ní quene xɨtɨ́ làmár, te ní xiní tucu‑í ní quee tucu ɨngá espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yuhu tée dàndahú ñáyiu càchí sá càháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí te ñá ndàá, te ndɨ nùní espíritú‑áⁿ xǐndáa‑xi dàtná cáá làhvá.
13 Então vi saírem da boca do dragão, da boca da besta e da boca do falso profeta três espíritos imundos semelhantes a rãs.
14 Te ndɨ nùní espíritú‑áⁿ quídé‑xí sǎ vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada, te xìca datacá‑xi nchaa cue tée yɨ̀ndaha ñaha xii ñáyiu xǐndecu nɨhìí ñuyíú cuèndá nàá‑güedé mei ndùu cachí Yǎ Ndiǒxí coo tnúndòho cahnu vihi‑gá, te dɨu mee Yǎ Ndiǒxí cúú‑gǎ Yaá ío càhnu cuu.
14 São espíritos de demônios que realizam sinais miraculosos; eles vão aos reis de todo o mundo, a fim de reuni-los para a batalha do grande dia do Deus todo-poderoso.
15 Te Yaá cúú Xǐtohó‑ó nǐ cachí‑gá: “Cunaha‑ndo chi nduu ñà túú yɨ̀hɨ iní‑ndó quìxi‑í núú ndécú‑ndó, te cada‑í dàtná quídé ñàdúhú. Te váha táhú nchaa nchòhó ñáyiu xǐndecu túha, chi cùu‑ndo datná cue ñáyiu xǐndecu túha xǐxíhnu‑ni dóó‑xi cuèndá sá vǎ cúcàhaⁿ núǔ‑yu dàtná cúcàhaⁿ núú cuè ñáyiu ñá túú nìhnu dóó‑xi, te duha càháⁿ‑í cuèndá sá nchòhó cundecu túha‑ndo òré quexìo‑í”, duha càchí‑gá.
15 "Eis que venho como ladrão! Feliz aquele que permanece vigilante e conserva consigo as suas vestes, para que não ande nu e não seja vista a sua vergonha".
16 Te ndɨ nùní cue espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha‑áⁿ nǐ dátàcá‑xi nchaa cue tée yɨ̀ndaha ñaha xii ñáyiu, te ní taxi ndecu ñaha‑xi ɨ̀ɨⁿ xichi núú nání Àrmagedón, duha nàni xíáⁿ tnǔhu hèbreú.
16 Então os três espíritos os reuniram no lugar que, em hebraico, é chamado Armagedom.
17 Te espíritú cúú ùsá ní coyo‑xi sá ñúhú xɨ̀tɨ́ tɨ́cùú néhé‑xí nǔú tàchí, te ní tecú dóho‑í níhi ní cáháⁿ Yaá núcǒo núú xìlé váha xɨtɨ́ vehe‑gá, te càchí‑gá:
17 O sétimo anjo derramou a sua taça no ar, e do santuário saiu uma forte voz que vinha do trono, dizendo: "Está feito! "
18 Te sátá dúcáⁿ te ní sáá ndúté te ní cáháⁿ ñúhu, te súúní dùsaⁿ ní quide‑xi, te níhi vìhi ní tnáa ñuyíú, te ndéé cútnàhá ní ngúndecu ñáyiu ñuyíú te vátá ɨ́ɨ́ⁿ xìto‑gá níhi tnáa dàtná ní quide‑xi.
18 Houve, então, relâmpagos, vozes, trovões e um forte terremoto. Nunca havia ocorrido um terremoto tão forte como esse desde que o homem existe sobre a terra.
19 Te ñuú cáhnú ǐo cùnuu nani Babiloniá ní quée dava‑xi ní cuu‑xi úní xichi, te nchaa ñuú cáá nɨ̀hií ñuyíú nǐ ngoyo nchaa vehe, chi Yá Ndiǒxí ní ndacu iní‑gá nchaa sá cuèhé sá dúhá quìde nchaa ñáyiu ñuú Babìloniá‑áⁿ, te ducaⁿ nǐ quide ñaha‑gǎ xií‑yu chi ío cùdééⁿ‑gǎ núǔ‑yu.
19 A grande cidade foi fracionada em três partes, e as cidades das nações se desmoronaram. Deus lembrou-se da grande Babilônia e lhe deu o cálice do vinho do furor da sua ira.
20 Te nchaa tɨndúú nǐ ndóñúhú‑xí cuěi nchaa tɨndúú ñuhu yìchí ndécú xɨ̀tɨ́ làmár.
20 Todas as ilhas fugiram, e as montanhas desapareceram.
21 Te ní xiní‑í ní cuuⁿ ñɨñɨ nàhnu vihi ní ngaundodo‑xi cue ñáyiu ñuyíú, te nchaa ñɨñɨ‑áⁿ věe‑xi dàtná údico kǐlú, te cue ñáyiu ñuyíú nǐ cáháⁿ úhú‑yu cuèndá Yǎ Ndiǒxí sá dúcáⁿ nǐ dácúúⁿ‑gǎ ñɨñɨ nàhnu vihi‑áⁿ, chi ní cuu‑xi ɨɨⁿ tnúndòho cahnu vihi sá cúú‑xǐ‑yu.
21 Caíram sobre os homens, vindas do céu, enormes pedras de granizo, de cerca de trinta e cinco quilos cada; eles blasfemaram contra Deus por causa do granizo, pois a praga fora terrível.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.