Apocalipse 16

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Te sátá dúcáⁿ te ní tecú dóho‑í níhi ní cáháⁿ ɨɨⁿ sá nǐ cáháⁿ xɨtɨ́ vehe Yá Ndiǒxí, te xǎhaⁿ‑xi xìi ndɨ usá cue espíritú‑áⁿ:
1 Depois ouvi uma voz forte falando de dentro do templo, dizendo aos sete anjos: — Vão e derramem sobre a terra as sete taças da
2 Te espíritú díhna ní sáháⁿ‑xi ní coyo‑xi sá ñúhú xɨ̀tɨ́ tɨ́cùú néhé‑xí‑ǎⁿ ñuyíú, te nchaa ñáyiu ñùhu tnuní quɨtɨ ní quene xɨtɨ́ làmár ñáyiu ní chiñuhu sá nǐ natava ñàhá‑yu xii‑dɨ, nchaa ñáyiu‑áⁿ nǐ quené‑yu ndɨ́hyɨ tèhyú te súúní dàndoho ñaha‑xi xií‑yu.
2 O primeiro anjo foi e derramou a sua taça sobre a terra. Feridas abertas, terríveis e dolorosas, apareceram naqueles que tinham o sinal do monstro e que haviam adorado a sua imagem.
3 Te espíritú cúú ùú ní coyo‑xi sá ñúhú xɨ̀tɨ́ tɨ́cùú néhé‑xí nǔú làmár, te ndute làmár‑áⁿ nǐ nduu‑xi nɨ́ñɨ́ te càa‑xi datná cáá nɨ̌ñɨ́ ñǎyiu sa ní xíhí, te nchaa quɨtɨ ñùhu xɨtɨ́ làmár‑áⁿ nǐ xíhí‑güedɨ.
3 Aí o segundo anjo derramou a sua taça sobre o mar. A água ficou como o sangue de uma pessoa morta, e morreram todos os seres vivos do mar.
4 Te espíritú cúú ùní ní coyo‑xi sá ñúhú xɨ̀tɨ́ tɨ́cùú néhé‑xí nchàa yúte ndɨhɨ nchaa núú quénìhni ndute, te ndute nchaa yúte‑áⁿ ndɨhɨ nchaa ndute quènihni‑áⁿ nǐ nduu‑xi nɨ́ñɨ́.
4 Então o terceiro anjo derramou a sua taça sobre os rios e nas fontes de água, e eles viraram sangue.
5 Te sátá dúcáⁿ te ní tecú dóho‑í ní cáháⁿ ɨɨⁿ espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí, espíritú yɨ́ndàha ndute, te xǎhaⁿ‑xi xìi Yá Ndiǒxí:
5 Eu ouvi o anjo que tinha autoridade sobre as águas dizer: — Tu és justo nos teus julgamentos, ó Deus santo, que és e que eras!
6 Chi cue ñáyiu ñuyíú nǐ dácácǎ‑yu nɨ́ñɨ́ nchaa ñáyiu ní cáháⁿ tnúhu‑n ndɨhɨ nchaa dava‑gá ñáyiu cùu cuendá‑n, te ní sahní‑yu nchaa ñáyiu‑áⁿ, te vitna ní dátɨ́ú‑n ndùte ní nduu‑xi nɨ́ñɨ́ te ducaⁿ‑ni càa ndute‑áⁿ xíhǐ‑yu, te ducaⁿ tàú‑xi ndohó‑yu cuèndá sá nǐ sahní‑yu cue ñáyiu cùu cuendá‑n —duha càchí espíritú‑áⁿ xǎhaⁿ‑xi xìi‑gá.
6 Os maus derramaram o sangue do povo de Deus e dos profetas , e por isso tu lhes deste sangue para beber. Eles estão recebendo o que merecem.
7 Te ní tecú tucu dóho‑í ní cáháⁿ ɨɨⁿ sá nǐ cáháⁿ núú nútnɨ̌ɨ núú sácǒdó sǎ ndúú tǎhú Yǎ Ndiǒxí, te xǎhaⁿ‑xi xìi‑gá:
7 Aí ouvi uma voz que vinha do altar. A voz dizia: — Ó Senhor Deus, Todo-Poderoso! Os teus julgamentos são, de fato, verdadeiros e justos!
8 Te espíritú cúú cùmí ní coyo‑xi sá ñúhú xɨ̀tɨ́ tɨ́cùú néhé‑xí nǔú nchǐcanchii cuèndá nchícanchii‑áⁿ cahmi‑xi nchaa ñáyiu ñuyíú.
8 Depois o quarto anjo derramou a sua taça sobre o sol, e ele recebeu licença para queimar as pessoas com fogo.
9 Te nchaá‑yu ní ndoho vìhí‑yu ní cáyú‑yu, te cuěi ducaⁿ nǐ ndohó‑yu dico ñá túú ní cuìní‑yu ndixi cuéchi iní‑yu cuèndá nchaa sá ñà túú vǎha quìdé‑yu, te ni ñà túú ní càchí‑yu sá ǐo càhnu cuu Yá Ndiǒxí chi da ní cáháⁿ úhú‑yu cuèndá‑gá, te dɨu‑gá cúú‑gǎ Yaá ducaⁿ nǐ tendaha tnǔndòho‑áⁿ sǎ cúú‑xǐ‑yu.
9 Elas sofreram queimaduras dolorosas causadas por esse fogo e amaldiçoaram o nome de Deus, que tem autoridade sobre essas pragas. Mas não se arrependeram dos seus pecados, nem louvaram a glória de Deus.
10 Te espíritú cúú ùhúⁿ ní coyo‑xi sá ñúhú xɨ̀tɨ́ tɨ́cùú néhé‑xí nǔú ndécú quɨ̀tɨ ní quene xɨtɨ́ làmár‑áⁿ táxí tnùní‑dɨ, te nchaa núú táxí tnùní‑dɨ ní cuu nee, te nchaa ñáyiu ñuyíú ndéé yàá‑ná‑yu nàcaxi nihnú‑yu sá ndóhǒ‑yu.
10 Então o quinto anjo derramou a sua taça sobre o trono do monstro, cujo reino ficou na escuridão, e as pessoas mordiam a língua de dor
11 Dico ni dùcaⁿ ñá túú ní cuìní‑yu dàñá‑yu ni ɨ̀ɨⁿ sá cuèhé sá dúhá quìdé‑yu, chi da ní cáháⁿ úhú‑yu cuèndá Yǎ Ndiǒxí Yaá ndécú àndɨu sá cuèndá sá dándòho ñaha ndɨ́hyɨ tèhyú ndèé‑yu‑áⁿ ndɨhɨ nchaa dava‑gá sá yǎha‑yu.
11 e, por causa das suas dores e feridas, amaldiçoavam o Deus do céu. Porém não abandonaram as coisas más que faziam.
12 Te espíritú cúú ìñú ní coyo‑xi sá ñúhú xɨ̀tɨ́ tɨ́cùú néhé‑xí xɨ̀tɨ́ yúte càhnu nani Eúfratés, te ndute yúte‑áⁿ nǐ yíchí cuèndá yǎha cue tée yɨ̀ndaha ñáyiu xǐndecu ndàa xio nacuáa quène nchícanchii.
12 Em seguida o sexto anjo derramou a sua taça no grande rio Eufrates . O rio secou a fim de se abrir um caminho para os reis que vêm do Oriente.
13 Te ní xiní‑í ní quee ɨɨⁿ espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yuhu quɨtɨ dééⁿ nání dràgón, te ní xiní tucu‑í ní quee tucu ɨngá espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yuhu quɨtɨ ní quene xɨtɨ́ làmár, te ní xiní tucu‑í ní quee tucu ɨngá espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yuhu tée dàndahú ñáyiu càchí sá càháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí te ñá ndàá, te ndɨ nùní espíritú‑áⁿ xǐndáa‑xi dàtná cáá làhvá.
13 Então vi três espíritos imundos que pareciam rãs, que saíam da boca do dragão, da boca do monstro e da boca do falso profeta .
14 Te ndɨ nùní espíritú‑áⁿ quídé‑xí sǎ vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada, te xìca datacá‑xi nchaa cue tée yɨ̀ndaha ñaha xii ñáyiu xǐndecu nɨhìí ñuyíú cuèndá nàá‑güedé mei ndùu cachí Yǎ Ndiǒxí coo tnúndòho cahnu vihi‑gá, te dɨu mee Yǎ Ndiǒxí cúú‑gǎ Yaá ío càhnu cuu.
14 Eles são os espíritos maus que fazem milagres. Esses três espíritos vão aos reis do mundo inteiro a fim de os ajuntar para a batalha do grande Dia de Deus, o Todo-Poderoso.
15 Te Yaá cúú Xǐtohó‑ó nǐ cachí‑gá: “Cunaha‑ndo chi nduu ñà túú yɨ̀hɨ iní‑ndó quìxi‑í núú ndécú‑ndó, te cada‑í dàtná quídé ñàdúhú. Te váha táhú nchaa nchòhó ñáyiu xǐndecu túha, chi cùu‑ndo datná cue ñáyiu xǐndecu túha xǐxíhnu‑ni dóó‑xi cuèndá sá vǎ cúcàhaⁿ núǔ‑yu dàtná cúcàhaⁿ núú cuè ñáyiu ñá túú nìhnu dóó‑xi, te duha càháⁿ‑í cuèndá sá nchòhó cundecu túha‑ndo òré quexìo‑í”, duha càchí‑gá.
15 “Escutem! Eu venho como um ladrão. Feliz aquele que vigia e toma conta da sua roupa, a fim de não andar nu e não ficar envergonhado em público!”
16 Te ndɨ nùní cue espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha‑áⁿ nǐ dátàcá‑xi nchaa cue tée yɨ̀ndaha ñaha xii ñáyiu, te ní taxi ndecu ñaha‑xi ɨ̀ɨⁿ xichi núú nání Àrmagedón, duha nàni xíáⁿ tnǔhu hèbreú.
16 Depois os espíritos ajuntaram os reis no lugar que em hebraico é chamado de “Armagedom ”.
17 Te espíritú cúú ùsá ní coyo‑xi sá ñúhú xɨ̀tɨ́ tɨ́cùú néhé‑xí nǔú tàchí, te ní tecú dóho‑í níhi ní cáháⁿ Yaá núcǒo núú xìlé váha xɨtɨ́ vehe‑gá, te càchí‑gá:
17 E por último o sétimo anjo derramou a sua taça no ar. Então uma voz forte veio do trono, no templo, dizendo: — Está feito!
18 Te sátá dúcáⁿ te ní sáá ndúté te ní cáháⁿ ñúhu, te súúní dùsaⁿ ní quide‑xi, te níhi vìhi ní tnáa ñuyíú, te ndéé cútnàhá ní ngúndecu ñáyiu ñuyíú te vátá ɨ́ɨ́ⁿ xìto‑gá níhi tnáa dàtná ní quide‑xi.
18 Houve relâmpagos, estrondos, trovões e um violento terremoto, tão violento como nunca houve igual desde a criação dos seres humanos. Foi o pior de todos!
19 Te ñuú cáhnú ǐo cùnuu nani Babiloniá ní quée dava‑xi ní cuu‑xi úní xichi, te nchaa ñuú cáá nɨ̀hií ñuyíú nǐ ngoyo nchaa vehe, chi Yá Ndiǒxí ní ndacu iní‑gá nchaa sá cuèhé sá dúhá quìde nchaa ñáyiu ñuú Babìloniá‑áⁿ, te ducaⁿ nǐ quide ñaha‑gǎ xií‑yu chi ío cùdééⁿ‑gǎ núǔ‑yu.
19 A grande cidade se quebrou em três partes, e as cidades de todos os países foram destruídas. Deus lembrou da grande Babilônia e lhe deu o vinho da sua taça — o vinho do furor da sua ira .
20 Te nchaa tɨndúú nǐ ndóñúhú‑xí cuěi nchaa tɨndúú ñuhu yìchí ndécú xɨ̀tɨ́ làmár.
20 Todas as ilhas desapareceram, e todos os montes sumiram.
21 Te ní xiní‑í ní cuuⁿ ñɨñɨ nàhnu vihi ní ngaundodo‑xi cue ñáyiu ñuyíú, te nchaa ñɨñɨ‑áⁿ věe‑xi dàtná údico kǐlú, te cue ñáyiu ñuyíú nǐ cáháⁿ úhú‑yu cuèndá Yǎ Ndiǒxí sá dúcáⁿ nǐ dácúúⁿ‑gǎ ñɨñɨ nàhnu vihi‑áⁿ, chi ní cuu‑xi ɨɨⁿ tnúndòho cahnu vihi sá cúú‑xǐ‑yu.
21 Chuvas de pedra caíram do céu sobre as pessoas. Eram grandes pedras, que pesavam mais de trinta quilos. E as pessoas amaldiçoaram a Deus por causa da praga de chuvas de pedra, pois ela era terrível.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.