Apocalipse 14
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs VC
1 Te sátá dúcáⁿ te ní xiní‑í Yaá cáá dàtná cáá ɨ̀ɨⁿ mbéé quɨtɨ ní dánǐcuèhé‑güedé nútnɨ̌ɨ‑gá ɨɨⁿ yucu ñuú nání Sìón ndécú àndɨu, te nutnɨ́ɨ‑gá ndɨhɨ ɨɨⁿ cièndú údico cúmí mǐl ñáyiu, te tneé‑yu ndèé dɨ̀u‑gá ndɨhɨ dɨ̀u tátá‑gǎ Dútú Ndiǒxí.
1 Eu vi ainda: o Cordeiro estava de pé no monte Sião, e perto dele cento e quarenta e quatro mil pessoas que traziam escritos na fronte o nome dele e o nome de seu Pai.
2 Te ní tecú dóho‑í ní quide‑xi andɨu dàtná quídé‑xí nǔú xícá cuěhé víhí ndùte, te quìde tucu‑xi datná quídé‑xí òré níhi vìhi caháⁿ ñúhu, te quìde tucu‑xi datná quídé‑xí òré cuéhé víhí ñǎyiu càní‑yu àrpá.
2 Ouvia, entretanto, um coro celeste semelhante ao ruído de muitas águas e ao ribombar de potente trovão. Esse coro que eu ouvia era ainda semelhante a músicos tocando as suas cítaras.
3 Te ní tecú dóho‑í xǐxita yuhu sǎ xítá yùhu núú Yàá núcǒo núú xìlé váha, ndɨhɨ núú ndɨ cùmí cue quɨtɨ xǐnutnɨ́ɨ‑áⁿ, ndɨhɨ núú nchàa cue tée cùu sacuéhé xǐnucóo‑áⁿ, te xǐxita‑xi ɨɨⁿ ndudú sáá. Te mee‑ni cuè ñáyiu ɨɨⁿ cièndú údico cúmí mǐl‑áⁿ quěe dɨ́quɨ̌‑yu ndudú‑áⁿ, te ñáyiu‑áⁿ cúǔ‑yu ñáyiu ní dácǎcu nihnu ñaha Yàá cáá dàtná cáá ɨ̀ɨⁿ mbéé quɨtɨ ní dánǐcuèhé‑güedé núú ñǎyiu ndècu ichi cuehé ichi duha xǐndecu ñuyíú, te vá yǒo ɨɨⁿ‑gá quěe dɨ́quɨ́‑xi ndudú sáá‑ǎⁿ chi mee‑ni ñǎyiu ní cácu nihnu‑áⁿ quěe dɨ́quɨ̌‑yu.
3 Cantavam como que um cântico novo diante do trono, diante dos quatro Animais e dos Anciãos. Ninguém podia aprender este cântico, a não ser aqueles cento e quarenta e quatro mil que foram resgatados da terra.
4 Te ñáyiu ní cácu nihnu‑áⁿ cúǔ‑yu ñáyiu ñá túú ní xǐndecu ichi dɨ́ɨ́ ìní, te cùú‑yu ñáyiu càndoo canine iní‑xi, te nděni ní cuu cuáháⁿ Yaá cáá dàtná cáá ɨ̀ɨⁿ mbéé quɨtɨ ní nícuèhé‑áⁿ, te ducaⁿ‑ni nděndaha ñàhá‑yu xii‑gá cuáháⁿ, te ñáyiu‑áⁿ nǐ cácu nihnú‑yu núú nchàa ñáyiu ñuyíú, ñáyiu ndècu ichi cuehé ichi duha, te ñáyiu ní cácu nihnu‑áⁿ cúǔ‑yu ñáyiu díhna nuu nǐ nduu táhú Yǎ Ndiǒxí cuu cuèndá‑gá ndɨhɨ Yaá cáá dàtná cáá ɨ̀ɨⁿ mbéé quɨtɨ ní dánǐcuèhé‑güedé.
4 Estes são os que não se contaminaram com mulheres, pois são virgens. São eles que acompanham o Cordeiro por onde quer que vá; foram resgatados dentre os homens, como primícias oferecidas a Deus e ao Cordeiro.
5 Te cùú‑yu ñáyiu ñá túú càháⁿ ni ɨ̀ɨⁿ tnúhu ndehnde, te càndoo canine iní‑yu ndècú‑yu núú núcǒo Yá Ndiǒxí táxí tnùní‑gá.
5 Em sua boca não se achou mentira, pois são irrepreensíveis.
6 Te sátá dúcáⁿ te ní xiní‑í ɨɨⁿ espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí xícó‑xí cuǎdava andɨu, te ndècu ndɨhɨ‑xi tnúhu sá càháⁿ nàcuáa naníhí tàhú‑ó, tnúhu sá ñà túú tnàhí ndɨ̀hɨ nihnu te tnúhu‑áⁿ danèhé espíritú‑aⁿ nchaa ñáyiu ndècu ñuyíú, ñáyiu nchaa nàcióⁿ, ndɨhɨ ñáyiu nchaa ñuú, ndɨhɨ nchaa ñáyiu càháⁿ ndɨ́ dɨ́ɨ́ⁿ ndɨ̀ dɨ́ɨ́ⁿ nǔú tnǔhu, ndɨhɨ ñáyiu xǐndecu nchaa xichi.
6 Vi, então, outro anjo que voava pelo meio do céu, tendo um evangelho eterno para anunciar aos habitantes da terra e a toda nação, tribo, língua e povo.
7 Te níhi ní cáháⁿ‑xi te càchí‑xi:
7 Clamava em alta voz: Temei a Deus, e dai-lhe glória, porque é chegada a hora do seu julgamento. Adorai aquele que fez o céu e a terra, o mar e as fontes.
8 Te nchìcúⁿ tucu ɨngá espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí, te càchí‑xi:
8 Outro anjo seguiu-o, dizendo: Caiu, caiu a grande Babilônia, por ter dado de beber a todas as nações do vinho de sua imundície desenfreada.
9 Te nchìcúⁿ tucu ɨngá espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí te níhi càháⁿ‑xi, te càchí‑xi:
9 Um terceiro anjo seguiu-os, dizendo em alta voz: Se alguém adorar a Fera e a sua imagem, e aceitar o seu sinal na fronte ou na mão,
10 ñáyiu‑áⁿ sǔúní dàndoho ñaha Yá Ndiǒxí xií‑yu chi ío cùdééⁿ‑gǎ, te ducaⁿ ǐo dandòho ñaha‑gá xií‑yu chi daquɨ̀hɨ́ⁿ ñáhá‑gǎ xií‑yu núú ñùhú núú ñúhú àzufré càyú‑xi, te núú cuè espíritú xínú cuèchi núú‑gǎ ducaⁿ dàndoho ñaha‑gá xií‑yu, ndɨhɨ núú Yàá cáá dàtná cáá ɨ̀ɨⁿ mbéé quɨtɨ ní dánǐcuèhé‑güedé.
10 há de beber também o vinho da cólera divina, o vinho puro deitado no cálice da sua ira. Será atormentado pelo fogo e pelo enxofre diante dos seus santos anjos e do Cordeiro.
11 Te nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ quene ñúhmá nǔú dúcáⁿ cùndecú‑yu ndohó‑yu‑áⁿ, te cuěi nduu cuěi niú ducaⁿ ndòhó‑yu. Te ducaⁿ ndòho nchaa ñáyiu chìñuhu ñaha xii quɨtɨ ní quene xɨtɨ́ làmár, ndɨhɨ sá nǐ natava ñàhá‑yu nàcuáa càa‑dɨ‑áⁿ, te dɨu‑ni ñáyiu‑áⁿ cúǔ‑yu ñáyiu ní ngúndeé tnuní ndaha‑xi àdi tneé‑xi —duha càchí espíritú‑áⁿ.
11 A fumaça do seu tormento subirá pelos séculos dos séculos. Não terão descanso algum, dia e noite, esses que adoram a Fera e a sua imagem, e todo aquele que acaso tenha recebido o sinal do seu nome.
12 Te xíǎⁿ xíní ñùhu‑xi sá ncháá ñǎyiu cùu cuendá Yǎ Ndiǒxí cunduu càhnu iní‑yu, chi dɨu‑ní‑yu cùú‑yu ñáyiu tnɨ̀ɨ nchaa tnúhu càháⁿ‑gá, te nɨ yùhu nɨ iní‑yu sàndáá iní‑yu Xítohó Jesucrìstú.
12 Eis o momento para apelar para a paciência dos santos, dos fiéis, aos mandamentos de Deus e à fé em Jesus.
13 Te sátá dúcáⁿ te ní tecú dóho‑í ní cáháⁿ ɨɨⁿ sá nǐ cáháⁿ andɨu, te càchí‑xi:
13 Eu ouvi uma voz do céu, que dizia: Escreve: Felizes os mortos que doravante morrem no Senhor. Sim, diz o Espírito, descansem dos seus trabalhos, pois as suas obras os seguem.
14 Te sátá dúcáⁿ te dǎtnùní ní xiní‑í ɨɨⁿ vícó cuìxíⁿ, te núú vǐcó‑ǎⁿ nǐ xiní‑í núcǒo ɨɨⁿ Yaá, te càa‑gá dàtná cáá ɨ̀ɨⁿ tée ñuyíú, te dɨ́quɨ́‑gǎ ñúhú ɨ̀ɨⁿ coroná ní cuáha mee‑ni dǐhúⁿ cuàáⁿ, te nùndaha‑gá ɨɨⁿ yuchí ndɨ́quɨ́ te súúní děéⁿ.
14 Eu vi ainda uma nuvem branca, sobre a qual se sentava como que um Filho do Homem, com a cabeça cingida de coroa de ouro e na mão uma foice afiada.
15 Te ní xiní‑í ɨɨⁿ espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí ní quee‑xi xɨtɨ́ vehe‑gá, te níhi ní cáháⁿ‑xi xǎhaⁿ‑xi xìi Yaá núcǒo núú vǐcó‑ǎⁿ:
15 Outro anjo saiu do templo, gritando em voz alta para aquele que estava assentado na nuvem: Lança a tua foice e ceifa, porque é chegada a hora de ceifar, pois está madura a seara da terra.
16 Te Yaá núcǒo núú vǐcó‑ǎⁿ nǐ dáyǎha ndodo‑gá yuchí ndɨ́quɨ́‑gǎ núú ñùyíú nǐ nataxi tnàha‑gá nchaa sá nǐ cuu.
16 O Ser que estava assentado na nuvem lançou então a foice à terra, e a terra foi ceifada.
17 Te ní xiní tucu‑í ɨngá espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí ní quee‑xi xɨtɨ́ vehe‑gá sá cáá àndɨu, te nùndaha‑xi tnahá‑xi ɨɨⁿ yuchí ndɨ́quɨ́ děéⁿ.
17 Outro anjo saiu do templo do céu. Tinha também uma foice afiada.
18 Te ní xiní tucu‑í ní quee tucu ɨngá espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí núú nútnɨ̌ɨ núú sácǒdó sǎ ndúú tǎhú‑gǎ, te ndècu ndɨhɨ‑xi tnúhu ndee ìní táxí tnùní‑xi ñuhú, te espíritú‑áⁿ nǐhi ní cáháⁿ‑xi xǎhaⁿ‑xi xìi espíritú néhé yùchí ndɨ́quɨ́ děéⁿ‑áⁿ:
18 E outro anjo, aquele que tem poder sobre o fogo, saiu do altar e bradou em alta voz para aquele que tinha a foice afiada: Lança a foice afiada e vindima os cachos da vinha da terra, porque maduras estão as suas uvas.
19 Te espíritú néhé yùchí ndɨ́quɨ́‑ǎⁿ nǐ dáyǎha ndodo‑xi yuchí ndɨ́quɨ́‑xí nǔú ñùyíú nǐ nàquehndé‑xi nchaa ndéhé yoho yàha stilé, te ní chihi‑xi ɨɨⁿ xichi núú nǐ chihi‑xi cuèndá xíáⁿ quihni‑xi quee ndudí‑xi, te sá dúcáⁿ nǐ quide‑xi xíǎⁿ cútnùní iní‑ó sǎ ǐo cùdééⁿ Yǎ Ndiǒxí núú ñǎyiu ñuyíú.
19 O anjo lançou a sua foice à terra e vindimou a vinha da terra, e atirou os cachos no grande lagar da ira de Deus.
20 Te ndéhé yoho yàha stilé‑áⁿ nǐ quihni‑xi ɨɨⁿ xio yuhu ñùú, te ndudí ndéhé yoho yàha stilé‑áⁿ nǐ nduu‑xi nɨ́ñɨ́ te ní quee‑xi núú quíhní nìhnu espíritú‑áⁿ. Te úní cièndú mǐl mětrú ní xica nɨ́ñɨ́‑ǎⁿ, te dàtná ɨɨⁿ mětrú dava ní sáá cuehnu nɨ́ñɨ́‑ǎⁿ nǐ xica‑xi.
20 O lagar foi pisado fora da cidade, e do lagar saiu sangue que atingiu até o nível dos freios dos cavalos pelo espaço de mil e seiscentos estádios.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.