Apocalipse 14

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs BKJ

Sair da comparação
1 Te sátá dúcáⁿ te ní xiní‑í Yaá cáá dàtná cáá ɨ̀ɨⁿ mbéé quɨtɨ ní dánǐcuèhé‑güedé nútnɨ̌ɨ‑gá ɨɨⁿ yucu ñuú nání Sìón ndécú àndɨu, te nutnɨ́ɨ‑gá ndɨhɨ ɨɨⁿ cièndú údico cúmí mǐl ñáyiu, te tneé‑yu ndèé dɨ̀u‑gá ndɨhɨ dɨ̀u tátá‑gǎ Dútú Ndiǒxí.
1 E eu olhei, e eis que o Cordeiro estava em pé sobre o monte Sião, e com ele cento e quarenta e quatro mil, tendo o nome de seu Pai inscrito em suas testas.
2 Te ní tecú dóho‑í ní quide‑xi andɨu dàtná quídé‑xí nǔú xícá cuěhé víhí ndùte, te quìde tucu‑xi datná quídé‑xí òré níhi vìhi caháⁿ ñúhu, te quìde tucu‑xi datná quídé‑xí òré cuéhé víhí ñǎyiu càní‑yu àrpá.
2 E eu ouvi uma voz do céu, como a voz de muitas águas, e como a voz de um grande trovão; e ouvi uma voz de harpistas harpeando com as suas harpas.
3 Te ní tecú dóho‑í xǐxita yuhu sǎ xítá yùhu núú Yàá núcǒo núú xìlé váha, ndɨhɨ núú ndɨ cùmí cue quɨtɨ xǐnutnɨ́ɨ‑áⁿ, ndɨhɨ núú nchàa cue tée cùu sacuéhé xǐnucóo‑áⁿ, te xǐxita‑xi ɨɨⁿ ndudú sáá. Te mee‑ni cuè ñáyiu ɨɨⁿ cièndú údico cúmí mǐl‑áⁿ quěe dɨ́quɨ̌‑yu ndudú‑áⁿ, te ñáyiu‑áⁿ cúǔ‑yu ñáyiu ní dácǎcu nihnu ñaha Yàá cáá dàtná cáá ɨ̀ɨⁿ mbéé quɨtɨ ní dánǐcuèhé‑güedé núú ñǎyiu ndècu ichi cuehé ichi duha xǐndecu ñuyíú, te vá yǒo ɨɨⁿ‑gá quěe dɨ́quɨ́‑xi ndudú sáá‑ǎⁿ chi mee‑ni ñǎyiu ní cácu nihnu‑áⁿ quěe dɨ́quɨ̌‑yu.
3 E eles cantavam como se fosse uma nova canção diante do trono, e diante dos quatro animais e dos anciãos; e nenhum homem podia aprender aquela canção, senão os cento e quarenta e quatro mil que foram redimidos da terra.
4 Te ñáyiu ní cácu nihnu‑áⁿ cúǔ‑yu ñáyiu ñá túú ní xǐndecu ichi dɨ́ɨ́ ìní, te cùú‑yu ñáyiu càndoo canine iní‑xi, te nděni ní cuu cuáháⁿ Yaá cáá dàtná cáá ɨ̀ɨⁿ mbéé quɨtɨ ní nícuèhé‑áⁿ, te ducaⁿ‑ni nděndaha ñàhá‑yu xii‑gá cuáháⁿ, te ñáyiu‑áⁿ nǐ cácu nihnú‑yu núú nchàa ñáyiu ñuyíú, ñáyiu ndècu ichi cuehé ichi duha, te ñáyiu ní cácu nihnu‑áⁿ cúǔ‑yu ñáyiu díhna nuu nǐ nduu táhú Yǎ Ndiǒxí cuu cuèndá‑gá ndɨhɨ Yaá cáá dàtná cáá ɨ̀ɨⁿ mbéé quɨtɨ ní dánǐcuèhé‑güedé.
4 Estes são aqueles que não foram contaminados com mulheres; porque são virgens. Estes são os que seguem o Cordeiro para onde quer que Ele vá. Estes foram redimidos dentre os homens, sendo as primícias para Deus e para o Cordeiro.
5 Te cùú‑yu ñáyiu ñá túú càháⁿ ni ɨ̀ɨⁿ tnúhu ndehnde, te càndoo canine iní‑yu ndècú‑yu núú núcǒo Yá Ndiǒxí táxí tnùní‑gá.
5 E na sua boca não se achou astúcia porque eles estão sem culpa diante do trono de Deus.
6 Te sátá dúcáⁿ te ní xiní‑í ɨɨⁿ espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí xícó‑xí cuǎdava andɨu, te ndècu ndɨhɨ‑xi tnúhu sá càháⁿ nàcuáa naníhí tàhú‑ó, tnúhu sá ñà túú tnàhí ndɨ̀hɨ nihnu te tnúhu‑áⁿ danèhé espíritú‑aⁿ nchaa ñáyiu ndècu ñuyíú, ñáyiu nchaa nàcióⁿ, ndɨhɨ ñáyiu nchaa ñuú, ndɨhɨ nchaa ñáyiu càháⁿ ndɨ́ dɨ́ɨ́ⁿ ndɨ̀ dɨ́ɨ́ⁿ nǔú tnǔhu, ndɨhɨ ñáyiu xǐndecu nchaa xichi.
6 E eu vi outro anjo voar pelo meio do céu, tendo o evangelho eterno para pregar aos habitantes da terra, e a cada nação, e tribo, e língua, e povo,
7 Te níhi ní cáháⁿ‑xi te càchí‑xi:
7 dizendo em alta voz: Temei a Deus, e dai-lhe glória; porque é chegada a hora do seu juízo. E adorai aquele que fez o céu, e a terra, e o mar, e as fontes das águas.
8 Te nchìcúⁿ tucu ɨngá espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí, te càchí‑xi:
8 E seguiu outro anjo, dizendo: Babilônia caiu, caiu aquela grande cidade, porque ela fez todas as nações beberem do vinho da ira de sua fornicação.
9 Te nchìcúⁿ tucu ɨngá espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí te níhi càháⁿ‑xi, te càchí‑xi:
9 E seguiu-os o terceiro anjo, dizendo em alta voz: Se algum homem adorar a besta, e a sua imagem, e receber sua marca em sua testa, ou na sua mão,
10 ñáyiu‑áⁿ sǔúní dàndoho ñaha Yá Ndiǒxí xií‑yu chi ío cùdééⁿ‑gǎ, te ducaⁿ ǐo dandòho ñaha‑gá xií‑yu chi daquɨ̀hɨ́ⁿ ñáhá‑gǎ xií‑yu núú ñùhú núú ñúhú àzufré càyú‑xi, te núú cuè espíritú xínú cuèchi núú‑gǎ ducaⁿ dàndoho ñaha‑gá xií‑yu, ndɨhɨ núú Yàá cáá dàtná cáá ɨ̀ɨⁿ mbéé quɨtɨ ní dánǐcuèhé‑güedé.
10 este beberá do vinho da ira de Deus, que é derramado sem mistura no cálice da sua indignação; e ele será atormentado com fogo e enxofre na presença dos santos anjos, e na presença do Cordeiro.
11 Te nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ quene ñúhmá nǔú dúcáⁿ cùndecú‑yu ndohó‑yu‑áⁿ, te cuěi nduu cuěi niú ducaⁿ ndòhó‑yu. Te ducaⁿ ndòho nchaa ñáyiu chìñuhu ñaha xii quɨtɨ ní quene xɨtɨ́ làmár, ndɨhɨ sá nǐ natava ñàhá‑yu nàcuáa càa‑dɨ‑áⁿ, te dɨu‑ni ñáyiu‑áⁿ cúǔ‑yu ñáyiu ní ngúndeé tnuní ndaha‑xi àdi tneé‑xi —duha càchí espíritú‑áⁿ.
11 E a fumaça do seu tormento sobe para sempre e sempre; e eles não têm descanso de dia nem de noite, os que adoram a besta e a sua imagem, e quem quer que receba a marca de seu nome.
12 Te xíǎⁿ xíní ñùhu‑xi sá ncháá ñǎyiu cùu cuendá Yǎ Ndiǒxí cunduu càhnu iní‑yu, chi dɨu‑ní‑yu cùú‑yu ñáyiu tnɨ̀ɨ nchaa tnúhu càháⁿ‑gá, te nɨ yùhu nɨ iní‑yu sàndáá iní‑yu Xítohó Jesucrìstú.
12 Aqui está a paciência dos santos; aqui estão aqueles que guardam os mandamentos de Deus e a fé de Jesus.
13 Te sátá dúcáⁿ te ní tecú dóho‑í ní cáháⁿ ɨɨⁿ sá nǐ cáháⁿ andɨu, te càchí‑xi:
13 E eu ouvi uma voz do céu, me dizendo: Escreve: Abençoados são os mortos que doravante morrem no Senhor: Sim, diz o Espírito, para que eles possam descansar dos seus trabalhos, e as suas obras seguem com eles.
14 Te sátá dúcáⁿ te dǎtnùní ní xiní‑í ɨɨⁿ vícó cuìxíⁿ, te núú vǐcó‑ǎⁿ nǐ xiní‑í núcǒo ɨɨⁿ Yaá, te càa‑gá dàtná cáá ɨ̀ɨⁿ tée ñuyíú, te dɨ́quɨ́‑gǎ ñúhú ɨ̀ɨⁿ coroná ní cuáha mee‑ni dǐhúⁿ cuàáⁿ, te nùndaha‑gá ɨɨⁿ yuchí ndɨ́quɨ́ te súúní děéⁿ.
14 E eu olhei, e eis uma nuvem branca, e assentado sobre a nuvem um semelhante ao Filho do homem, tendo sobre a sua cabeça uma coroa de ouro, e na sua mão uma foice afiada.
15 Te ní xiní‑í ɨɨⁿ espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí ní quee‑xi xɨtɨ́ vehe‑gá, te níhi ní cáháⁿ‑xi xǎhaⁿ‑xi xìi Yaá núcǒo núú vǐcó‑ǎⁿ:
15 E outro anjo saiu do templo, gritando em alta voz ao que estava assentado sobre a nuvem: Lança a tua foice, e ceifa; porque chegou a tua hora de ceifar, porque a colheita da terra está madura.
16 Te Yaá núcǒo núú vǐcó‑ǎⁿ nǐ dáyǎha ndodo‑gá yuchí ndɨ́quɨ́‑gǎ núú ñùyíú nǐ nataxi tnàha‑gá nchaa sá nǐ cuu.
16 E aquele que estava assentado sobre a nuvem lançou sua foice sobre a terra, e a terra foi ceifada.
17 Te ní xiní tucu‑í ɨngá espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí ní quee‑xi xɨtɨ́ vehe‑gá sá cáá àndɨu, te nùndaha‑xi tnahá‑xi ɨɨⁿ yuchí ndɨ́quɨ́ děéⁿ.
17 E outro anjo saiu do templo que está no céu; tendo ele também uma foice afiada.
18 Te ní xiní tucu‑í ní quee tucu ɨngá espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí núú nútnɨ̌ɨ núú sácǒdó sǎ ndúú tǎhú‑gǎ, te ndècu ndɨhɨ‑xi tnúhu ndee ìní táxí tnùní‑xi ñuhú, te espíritú‑áⁿ nǐhi ní cáháⁿ‑xi xǎhaⁿ‑xi xìi espíritú néhé yùchí ndɨ́quɨ́ děéⁿ‑áⁿ:
18 E outro anjo saiu do altar, tendo poder sobre o fogo; e gritou com alta voz ao que tinha a foice afiada, dizendo: Lança a tua foice afiada, e junta os cachos da vinha da terra, porque as suas uvas estão totalmente maduras.
19 Te espíritú néhé yùchí ndɨ́quɨ́‑ǎⁿ nǐ dáyǎha ndodo‑xi yuchí ndɨ́quɨ́‑xí nǔú ñùyíú nǐ nàquehndé‑xi nchaa ndéhé yoho yàha stilé, te ní chihi‑xi ɨɨⁿ xichi núú nǐ chihi‑xi cuèndá xíáⁿ quihni‑xi quee ndudí‑xi, te sá dúcáⁿ nǐ quide‑xi xíǎⁿ cútnùní iní‑ó sǎ ǐo cùdééⁿ Yǎ Ndiǒxí núú ñǎyiu ñuyíú.
19 E o anjo lançou a sua foice na terra, e juntou a vinha da terra, e lançou-a no grande lagar da ira de Deus.
20 Te ndéhé yoho yàha stilé‑áⁿ nǐ quihni‑xi ɨɨⁿ xio yuhu ñùú, te ndudí ndéhé yoho yàha stilé‑áⁿ nǐ nduu‑xi nɨ́ñɨ́ te ní quee‑xi núú quíhní nìhnu espíritú‑áⁿ. Te úní cièndú mǐl mětrú ní xica nɨ́ñɨ́‑ǎⁿ, te dàtná ɨɨⁿ mětrú dava ní sáá cuehnu nɨ́ñɨ́‑ǎⁿ nǐ xica‑xi.
20 E o lagar foi pisado fora da cidade, e saiu sangue do lagar até as rédeas dos cavalos, pelo espaço de mil e seiscentos estádios.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.