Apocalipse 12
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NAA
1 Te ío vìhi ní quide‑xi ɨɨⁿ sá nǐ quide‑xi andɨu, te ní xiní‑í ɨɨⁿ ñadɨ̀hɨ́ te dóó níhnú‑áⁿ quìde‑xi datná quídé‑xí nǔú nchǐcanchii, te ndàa núú sàhá‑aⁿ quìde‑xi datná quídé‑xí nǔú yǒó, te ñùhu ɨɨⁿ coroná dɨ́quɨ́‑aⁿ te ndèé úxúú chódíní.
1 Viu-se grande sinal no céu: uma mulher vestida do sol com a lua debaixo dos pés e uma coroa de doze estrelas na cabeça.
2 Te ñùhu déhe‑aⁿ te càna saa‑aⁿ sá quídé ǔhú ñáhá‑xí xìi‑aⁿ chi sa ndètu vií‑nǎ cacu déhe‑aⁿ.
2 A mulher estava grávida e gritava com dores de parto, sofrendo tormentos para dar à luz.
3 Te dǎtnùní ní quide tucu‑xi sá nǐ quide‑xi andɨu, te ní xiní‑í ɨɨⁿ quɨtɨ càhnu quɨtɨ tɨcuehé, quɨtɨ dééⁿ nání dràgón, te ndèé úsá dɨ́quɨ́‑dɨ ndɨhɨ úxí ndɨquɨ‑dɨ, te ɨɨⁿ caa coròná ñúhú ɨ̀ɨⁿ caa dɨ́quɨ́‑dɨ‑áⁿ.
3 Viu-se, também, outro sinal no céu, e eis um dragão, grande, vermelho, com sete cabeças e dez chifres, e, nas cabeças, sete diademas.
4 Te quɨtɨ‑áⁿ luha‑ná te cuu dava nchaa chódíní dángòyo‑dɨ ñuyíú ndɨhɨ lúhmá‑dɨ, te quɨtɨ‑áⁿ nì ngúnu tnɨ́ɨ‑dɨ núú ñaha ndètu vií‑nǎ cacu déhe‑xi‑áⁿ cuèndá caxi‑dɨ déhe‑aⁿ òré cacu ni cùu.
4 A sua cauda arrastou a terça parte das estrelas do céu, as quais lançou para a terra. E o dragão se deteve diante da mulher que estava para dar à luz, a fim de devorar o filho dela quando nascesse.
5 Te ñaha‑áⁿ nǐ cacu déhe‑aⁿ te tée cùu‑dé, te té lǐhli‑áⁿ ǐo cunuu‑dě taxi tnùní‑dé nchaa ñáyiu ñuyíú, te mee Yǎ Ndiǒxí ní nacuaca ñaha‑gǎ xii té lǐhli‑áⁿ cuèndá cundecu ndɨhɨ ñaha‑dě xii‑gá núú ndécú‑gǎ táxí tnùní‑gá.
5 Ela deu à luz um filho homem, que há de governar todas as nações com cetro de ferro. E o filho da mulher foi arrebatado para junto de Deus e do seu trono.
6 Te ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ nǐ xinu‑aⁿ cuáháⁿ‑aⁿ xɨtɨ́ yucu núú nǐ quide túha Yá Ndiǒxí cundecu‑aⁿ cuèndá xíáⁿ nǐhí‑aⁿ caxi‑aⁿ, te ducaⁿ nǐhí‑aⁿ sá cáxí‑áⁿ ùxúú cièndú únídico nduu chi ducaⁿ ndùu cundecu‑aⁿ xíáⁿ.
6 A mulher, porém, fugiu para o deserto, onde Deus lhe havia preparado um lugar, para que nele a sustentem durante mil duzentos e sessenta dias.
7 Te sátá dúcáⁿ te andɨu nǐ xiní‑í espíritú cúnùu xinu cuechi núú Yǎ Ndiǒxí nání Mìguél, ndɨhɨ nchaa dava‑gá espíritú cúndɨ̀hɨ‑xi, te nchaa espíritú‑áⁿ nàá‑xi ndɨhɨ quɨtɨ dééⁿ nání dràgón ndɨhɨ nchaa espíritú cúndɨ̀hɨ‑dɨ.
7 Então estourou a guerra no céu. Miguel e os seus anjos lutaram contra o dragão. Também o dragão e os seus anjos lutaram,
8 Te quɨtɨ‑áⁿ ñà túú ní ndàcu‑dɨ ndɨhɨ nchaa espíritú cúndɨ̀hɨ‑dɨ, te ñá túú ní nǐhí‑gǎ‑dɨ núú cúndècu‑dɨ andɨu ndɨhɨ nchaa espíritú cúndɨ̀hɨ‑dɨ‑áⁿ.
8 mas não conseguiram sair vitoriosos e não havia mais lugar para eles no céu.
9 Te cue espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí‑áⁿ nǐ dángává‑xí quɨ̀tɨ dééⁿ nání dràgón‑áⁿ ndɨhɨ nchaa espíritú cúndɨ̀hɨ‑dɨ ñuyíú, te quɨtɨ‑áⁿ cúú‑dɨ́ mèi sácuíhná àdi sá càchí‑ó cùu yucu ñávǎha, te dɨu xíǎⁿ ní dándàhú‑xi ñáyiu nɨhìí ñuyíú, te dɨu‑ni xíǎⁿ ní nduu‑xi cóó nǐ dándàhú‑xi ñáyiu ndéé sanaha.
9 E foi expulso o grande dragão, a antiga serpente, que se chama diabo e Satanás, o sedutor de todo o mundo. Ele foi atirado para a terra, e, com ele, os seus anjos.
10 Te ní tecú dóho‑í níhi ní cáháⁿ tucu ɨɨⁿ sá nǐ cáháⁿ andɨu, te càchí‑xi:
10 Então ouvi uma voz forte no céu, proclamando: “Agora veio a salvação, o poder, o reino do nosso Deus e a autoridade do seu Cristo, pois foi expulso o acusador de nossos irmãos, o mesmo que os acusa de dia e de noite diante do nosso Deus.
11 Dico ní ndacú‑yu ní cunùú‑yu núú sàcuíhná sǎ dúcáⁿ sàcáⁿ cuéchi cuèndá‑yu‑áⁿ ní cùu, te ducaⁿ nǐ cunùú‑yu sá cuèndá Yaá cáá dàtná cáá ɨ̀ɨⁿ mbéé quɨtɨ ní dánǐcuèhé‑güedé, chi Yaá‑áⁿ nǐ satɨ nɨ́ñɨ́‑gǎ te ní xíhí‑gá sá cuèndá‑yu, te ducaⁿ nǐ cunuu tùcú‑yu sá cuèndá sá sàndáá iní ñáhǎ‑yu xii Yaá‑áⁿ, te ñá túú ní yùhú‑yu cuú‑yu sá cuèndá‑gá.
11 Eles o venceram por causa do sangue do Cordeiro e por causa da palavra do testemunho que deram e, mesmo diante da morte, não amaram a própria vida.
12 Te vitna ío chí cúdɨ̌ɨ́ ìní nchaa nchòhó espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí, ndɨhɨ nchaa nchòhó ñáyiu ndècu andɨu, dico ¡ndàhú ní cuu nchaa ñáyiu xǐndecu nɨhìí ñuyíú! Chi súúní cùdééⁿ sàcuíhná nǐ ngava‑xi te nándɨ cada ñaha‑xi xìí‑yu, te ducaⁿ chi cùtnuní iní‑xi sá sàcú duha‑ná nduu cudíi‑xi cundecu‑xi —duha càchí sá nǐ cáháⁿ andɨu.
12 Por isso, alegrem-se, ó céus, e vocês que neles habitam. Ai da terra e do mar, pois o diabo desceu até vocês, cheio de fúria, sabendo que pouco tempo lhe resta.”
13 Te sátá nǐ quee quɨtɨ dééⁿ nání dràgón‑áⁿ andɨu nǐ ngava‑dɨ ñuyíú quɨtɨ cùu mei sácuíhná‑ǎⁿ, te quɨtɨ‑áⁿ nǐ chinchícúⁿ‑dɨ ñadɨ̀hɨ́ ñaha ní cacu déhe tée‑xi‑áⁿ.
13 Quando o dragão viu que tinha sido atirado para a terra, perseguiu a mulher que tinha dado à luz o filho homem.
14 Te ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ nǐ nduu táhú‑aⁿ ní quene úú ndíxí‑aⁿ, te càa datná cáá ndǐxíⁿ ɨɨⁿ yacòlo cahnu vihi cuendá ndava‑aⁿ núhú‑aⁿ yucu núú nǐ cachí Yǎ Ndiǒxí cundecu‑aⁿ, te yàcáⁿ cundecu‑aⁿ úní cuíá dava cuèndá sá vǎ nìhí ñáhá quɨ̀tɨ dééⁿ quɨtɨ nàni dragón‑áⁿ te xíáⁿ nǐhí‑aⁿ sá cáxí‑áⁿ, te quɨtɨ‑áⁿ cúú tùcu‑dɨ datná ɨɨⁿ cóó děéⁿ.
14 Mas foram dadas à mulher as duas asas da grande águia, para que voasse para o deserto, para o seu lugar, aí onde é sustentada durante um tempo, tempos e metade de um tempo, fora do alcance da serpente.
15 Te quɨtɨ‑áⁿ nǐ quene cuéhé ndute yuhu‑dɨ, te ndute ní quene yuhu‑dɨ‑áⁿ nǐ cuu‑xi ɨɨⁿ yúte, te ducaⁿ nǐ quide‑dɨ cuèndá ndute‑áⁿ cuido‑xi ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ ní cùu.
15 Então, a serpente lançou da boca água como um rio atrás da mulher, a fim de fazer com que ela fosse arrastada pelas águas.
16 Te ñuhu yìchí ní chindee‑xi ñàdɨhɨ́‑áⁿ, chi ní ndátá te ní quée naa‑ni ndute ní quene yuhu quɨtɨ‑áⁿ.
16 A terra, porém, socorreu a mulher: abriu a sua boca e engoliu o rio que o dragão tinha lançado de sua boca.
17 Te sá dúcáⁿ nǐ quide‑xi xíǎⁿ ní cudééⁿ víhí quɨ̀tɨ‑áⁿ nǔú ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ, te ní xica‑dɨ cuáháⁿ‑dɨ núú xǐndecu nchaa dava‑gá cue déhe ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ cuèndá nàá ndɨhɨ ñaha‑dɨ, te ñáyiu‑áⁿ cúǔ‑yu ñáyiu tnɨ̀ɨ nchaa tnúhu càháⁿ Yǎ Ndiǒxí, te nchìcúⁿ nihnú‑yu nchaa tnúhu sá càháⁿ váha cuèndá Xítohó Jesucrìstú.
17 O dragão ficou irado com a mulher e foi travar guerra com o restante da descendência dela, ou seja, os que guardam os mandamentos de Deus e têm o testemunho de Jesus.
18 — ausente —
18 E o dragão se pôs em pé sobre a areia do mar.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.