2 Coríntios 6
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARA
1 Te nchoo ɨɨⁿ‑ni cùu‑o quide chiuⁿ‑o cuendá Yǎ Ndiǒxí nǔu xíǎⁿ càháⁿ ndàhú‑ndɨ́ núú‑ndó sǎ vǎ dìcó‑ni ducaⁿ cùndedóho‑ndo tnǔhu Yá Ndiǒxí, chi cada‑ndo nàcuáa na chìndee ñaha‑ni‑gá.
1 E nós, na qualidade de cooperadores com ele, também vos exortamos a que não recebais em vão a graça de Deus
2 Chi mee‑gǎ càchí‑gá ɨɨⁿ xichi núú tùtú‑gá núú càchí‑xi:
2 (porque ele diz: Eu te ouvi no tempo da oportunidade e te socorri no dia da salvação; eis, agora, o tempo sobremodo oportuno, eis, agora, o dia da salvação);
3 Te nchúhú ñá túú quìde‑ndɨ́ ɨɨⁿ sá ñà túú tàú‑ndɨ́ cada‑ndɨ́ sá cúú‑xí ñǎyiu, chi cuìní‑ndɨ́ sá vǎ càháⁿ cuèhé‑yu cuèndá chìuⁿ quide‑ndɨ́.
3 não dando nós nenhum motivo de escândalo em coisa alguma, para que o ministério não seja censurado.
4 Te nchaa sá quídé‑ndɨ̌ cúú‑xí nàcuáa cutnùní iní cue ñáyiu sá nchǔhú xínú cuèchi‑ndɨ́ núú Yǎ Ndiǒxí, te ío quìde cahnu iní‑ndɨ́ cuèndá nchaa sá ndóhó‑ndɨ̌, chi nándɨ quìde ñaha ñáyiu xii‑ndɨ́, te ducaⁿ‑ni ta quìde cahnu iní‑ndɨ́ cuěi nándɨ‑gá nchaa sá tá yǎha‑ndɨ́ véxi.
4 Pelo contrário, em tudo recomendando-nos a nós mesmos como ministros de Deus: na muita paciência, nas aflições, nas privações, nas angústias,
5 Te duha ta yǎha‑ndɨ́ véxi, núú cánìha ñáyiu xii‑ndɨ́, núú chíhí ñàhá‑yu vecaá, núú cuàá ndeé ñáhá ñǎyiu xii‑ndɨ́ xǐcuèhé ñáhǎ‑yu, te ío ndòho‑ndɨ́ quídé‑ndɨ̌ chìuⁿ Yá Ndiǒxí, te áma xìdí‑ndɨ́ te áma ñá túú xìdí‑ndɨ́, te áma nìhí‑ndɨ́ sá xéxí‑ndɨ̌ te áma ñá túú nìhí‑ndɨ́.
5 nos açoites, nas prisões, nos tumultos, nos trabalhos, nas vigílias, nos jejuns,
6 Te quìde ndáá‑ndɨ́ ndécú‑ndɨ̌, te cùtnuní váha iní‑ndɨ́ nàcuáa càháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí, te quìde cahnu iní‑ndɨ́ cuěi nándɨ quìde ñaha ñáyiu xii‑ndɨ́, te cùndahú iní‑ndɨ́ tnàha ñáyiu‑ndɨ́, te quìde‑ndɨ́ nchaa sá vǎha nàcuáa chìndee ñaha Espíritú Yǎ Ndiǒxí xii‑ndɨ́, te ìó ndisa iní‑ndɨ́ cúú ìní‑ndɨ́ cue tnàha ñáyiu‑ndɨ́.
6 na pureza, no saber, na longanimidade, na bondade, no Espírito Santo, no amor não fingido,
7 Te dànehé‑ndɨ́ ñáyiu mee‑ni tnǔhu ndáá, te nchaa chìuⁿ quide‑ndɨ́ te quìde‑ndɨ́ nàcuáa chìndee ñaha Yá Ndiǒxí xii‑ndɨ́, te cuèndá sá quídé ndǎá‑ndɨ́ ndécú‑ndɨ̌ nǔu xíǎⁿ nìhí ndéé‑ndɨ̌ dáquèe tɨ́hú‑ndɨ̌ nchaa sá cuèhé sá dúhá.
7 na palavra da verdade, no poder de Deus, pelas armas da justiça, quer ofensivas, quer defensivas;
8 Te dava ñáyiu quìde nínu ñàhá‑yu xii‑ndɨ́, te davá‑yu tnúhu cuèhé tnúhu duha càháⁿ‑yu xǎhǎⁿ‑yu xii‑ndɨ́, te davá‑yu xǐcáháⁿ váha‑yu cuèndá‑ndɨ́ te davá‑yu xǐcáháⁿ cuèhé‑yu, te davá‑yu càchí‑yu sá dándàhú‑ndɨ́ ñáyiu dico ñá ndàá chi càháⁿ ndáá‑ndɨ́.
8 por honra e por desonra, por infâmia e por boa fama, como enganadores e sendo verdadeiros;
9 Te davá‑yu càchí‑yu sá ñà túú xìní‑yu ná ñáyiu cùu‑ndɨ́, te davá‑yu càchí‑yu sá xìní‑yu yoo cùu‑ndɨ́, te davá‑yu cuìní‑yu cahni ñàhá‑yu xii‑ndɨ́ dico vátá cáhní ñàha‑gá‑yu chi ndècu‑ni‑ndɨ́. Te ío ndòho‑ndɨ́ ndécú‑ndɨ̌ ichi Yá Ndiǒxí, te cuěi ndòho‑ndɨ́ dico ñá túú cùu‑xi sá cùú‑ndɨ́.
9 como desconhecidos e, entretanto, bem-conhecidos; como se estivéssemos morrendo e, contudo, eis que vivemos; como castigados, porém não mortos;
10 Te cuěi ndɨ̀hú iní‑ndɨ́ dico ñá túú dàña ndeé‑ndɨ́ sá cúdɨ̌ɨ́ ìní‑ndɨ́, te cùu‑ndɨ́ cue tée ndàhú dico sànu ichi‑ndɨ́ vài ñáyiu ichi Yá Ndiǒxí cuèndá ngúndecu váha‑yu sá cuèndá‑gá, te cuěi ñá túú nǎ ndécú ndɨ̀hɨ‑ndɨ́ dico ñá túú nǎ cúmǎní xii‑ndɨ́.
10 entristecidos, mas sempre alegres; pobres, mas enriquecendo a muitos; nada tendo, mas possuindo tudo.
11 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑í ichi Xítohó Jesucrìstú ndécú ñùú Còrintú ío cùu iní ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo, te nɨ yùhu nɨ iní‑ndɨ́ càháⁿ‑ndɨ́ nchaa tnúhu càháⁿ‑ndɨ́ sá cúú‑xí‑ndó.
11 Para vós outros, ó coríntios, abrem-se os nossos lábios, e alarga-se o nosso coração.
12 Te nchúhú chi nɨ yùhu nɨ iní‑ndɨ́ cúú ìní ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo, dico nchòhó chi ñá túú dùcaⁿ quide‑ndo sá cúú‑xí‑ndɨ̌.
12 Não tendes limites em nós; mas estais limitados em vossos próprios afetos.
13 Te yúhú càháⁿ ndàhú‑í núú‑ndó dàtná quídé ɨ̀ɨⁿ tée cùu tátá òré càháⁿ ndɨhɨ‑dé cue déhe‑dé sá nɨ̀ yuhu nɨ iní‑ndó cùu iní ñáhá‑ndó xìi‑ndɨ́ dàtná quídé mèe‑ndɨ́ cúú ìní ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo.
13 Ora, como justa retribuição (falo-vos como a filhos), dilatai-vos também vós.
14 Te cue ñáyiu ñá túú sàndáá iní tnúhu Xítohó Jesucrìstú, te vá cúú ɨ̀ɨⁿnuu‑ndo ndɨhɨ́‑yu cada‑ndo dàtná xǐquidé‑yu, chi dɨ̀ɨⁿ cuu nchaa sá vǎha te dɨ̀ɨⁿ cuu nchaa sá cuèhé sá dúhá, te ñúmí nchǐcanchii ndɨhɨ niú chi ñá túú ɨ̀ɨⁿ‑ni cuu‑xi. Te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu nchaa sá vǎha ndɨhɨ nchaa sá cuèhé sá dúhá chi ñá túú ɨ̀ɨⁿ‑ni cuu‑xi.
14 Não vos ponhais em jugo desigual com os incrédulos; porquanto que sociedade pode haver entre a justiça e a iniquidade? Ou que comunhão, da luz com as trevas?
15 Te dɨu‑ni ducaⁿ ñà túú ɨ̀ɨⁿ‑ni cuu Xítohó Jesucrìstú ndɨhɨ sácuíhná, te dɨu‑ni ducaⁿ ñǎ túú ɨ̀ɨⁿ‑ni cuu ñáyiu sàndáá iní ñáhá xìi Xítohó Jesucrìstú ndɨhɨ ñáyiu ñá túú sàndáá iní ñáhá xìi‑gá.
15 Que harmonia, entre Cristo e o Maligno? Ou que união, do crente com o incrédulo?
16 Te dɨu‑ni ducaⁿ sǎtnahá tucu‑xi cùu vehe Yá Ndiǒxí ndɨhɨ nchaa sá càchí ñáyiu cùu ndióxí ní cadúha cue tée ñuyíú‑a, chi vá cúú quɨ̀hɨ ni ɨɨⁿ xíǎⁿ xɨtɨ́ vehe‑gá. Te nchoo cùu‑o datná vehe Yá Ndiǒxí Yaá ndécú tǔu andɨu, chi mee‑gǎ càchí‑gá núú tùtú‑gá núú càchí‑xi:
16 Que ligação há entre o santuário de Deus e os ídolos? Porque nós somos santuário do Deus vivente, como ele próprio disse: Habitarei e andarei entre eles; serei o seu Deus, e eles serão o meu povo.
17 Te xíǎⁿ nǔu càchí tucu‑gá ɨngá xichi núú tùtú‑gá núú càchí‑xi:
17 Por isso, retirai-vos do meio deles, separai-vos, diz o Senhor; não toqueis em coisas impuras; e eu vos receberei,
18 te yúhú cuu‑í Tǎtá‑ndó,
18 serei vosso Pai, e vós sereis para mim filhos e filhas, diz o Senhor Todo-Poderoso.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.